ஒரு சிறிய விதை மண்ணில் விழுந்தது.

“இது எங்கிருந்து மரமாக வளரப்போகிறது?” என்று சிலர் சிரித்தார்கள்.

“இதற்கு தண்ணீர் ஊற்றினால் என்ன பயன்?” என்று சிலர் விலகிச் சென்றார்கள்.

ஆனால் சூரியன் தினமும் ஒளி கொடுத்தான்.

மழை அமைதியாக நீர் தந்தது.

மண் அந்த விதையைத் தாங்கிக் கொண்டது.

நாட்கள் கடந்தன.

விதை முளைத்தது.

சிறு செடியாக வளர்ந்தது.

அப்போது, முன்பு கவனிக்காத பலர் அச்செடியிடம் வந்து,

“எவ்வளவு அழகான செடி!” என்று பாராட்டத் தொடங்கினர்.

காலம் செல்லச் செல்ல அது பெரிய மரமாகியது. அதன் நிழலில் பலரும் ஓய்வெடுத்தனர். அதன் கனிகளை பலரும் சுவைத்தனர்.

அப்போது அந்த மரம் மனதில் நினைத்தது…

“நான் விதையாக இருந்தபோது என்னை நம்பாதவர்களை நினைத்து நான் வருந்தவும் இல்லை. மரமாக வளர்ந்தபின் நான் பெற்றுவரும் பாராட்டுகளில் மயங்கவும் இல்லை. என்னைத் தாங்கிய மண்ணையும், உயிர் தந்த மழையையும், ஒளி தந்த சூரியனையும் மட்டும் என்றும் நான் மறக்கவில்லை… மறக்கவும் மாட்டேன்.”

-நா. பார்வதி

#மையின்சாரல்கள் #Pesummai #thigazhyatheatre #tamilshortstories #தமிழ்கதை