மதிநாகசுரனைத் தவிர மற்ற அசுரர்கள் அனைவரும் வட்ஸாவிலிருந்து வெளியேறியதும் சூரியனும் மற்ற எழுவரும் எல்லையினுள் நுழைந்தனர். கதிரவனின் வெட்பம் மெல்ல மதிநாகசுரனைத் தாக்க ஆரம்பித்தது. அப்போது அவன் தன் ஆசானான காற்கோடையன் கற்றுக் கொடுத்த வித்தைகளில் ஒன்றான இருள் சூழ் மந்திரத்தை உச்சரிக்க ஆரம்பித்தான். இந்த மந்திரம் தெரிந்தவர்கள் காற்கோடையன், மதிநாகசுரன் மற்றும் பாற்கடையான் ஆகிய மூவர் மட்டுமே. அதில் காற்கோடையன் வயதின் காரணமாக மறைந்தார், பாற்கடையான் தந்தை மீதிருந்த பாசத்தால் மறைந்தான். இவர்களுள் உயிரோடு எஞ்சியிருந்தது மதிநாகசுரன். அவன் இருள் சூழ் மந்திரமான

“இருள் வந்தருளி
குளிர் தந்தருளி
வெட்பத்தை கொன்று
கதிரவனை வென்று
இருப்பிடம் வந்தருளி
இனியவளே காட்சித் தந்தருளி!”

என்று மீண்டும் மீண்டும் உச்சரித்துக் கொண்டிருந்ததில் இருள் அரசி வந்தாள், காட்சியளித்தாள், வெட்பத்துடன் சண்டையிட்டாள், கதிரவனை வெல்ல போராடினாள். அவள் வென்றிட வேண்டியும் அதற்கான ஊந்துதல் சக்தியை அவளுக்கு வழங்கிடவும் மதிநாகசுரன் மீண்டும்

“இருளரசி நீயடி
இருளே உன் ராஜ்ஜியமடி
கொன்றிடுவாய் வெட்பத்தை
வென்றிடுவாய் கதிரவனை
பாம்பாக மாறிவிடு
நம் பகைவரை வீழ்த்திவிடு
வென்றிடுவோம் கதிரவனை
காத்திடுவோம் எம் இனத்தினை
இது பரமபத ஆட்டமடி
நீயே எனது சூழ்ச்சியின் இறுதிப் பகடையடி”

என்று உச்சரித்துக் கொண்டே இருந்ததில் இருள் அரசி சற்று பலம் பெற்று கதிரவனின் ஒளிக்கதிர்கள் வட்ஸாவினுள் நுழைய விடாமல் தடுத்து மதிநாகசுரனைக் காப்பாற்ற போராடினாள். மதிநாகசுரனும் தனது ஆசான் கற்றுக் கொடுத்த சில வித்தைகளை வைத்து கதிரவனையும் அவனுடன் வந்திருந்தவர்களையும் நோக்கித் தாக்கினான். ஆனால் அந்த பதக்கம் அவனையே திருப்பித் தாக்கியது. அவனை அவர்கள் அருகே நெருங்கக் கூட விடாது அவர்களைப் பாதுகாத்தது. அதனால் கோபமடைந்த மநிநாகசுரன் அவர்களுள் தான் கொல்லக்கூடியவர் யார் என்பதை அறிந்துக் கொண்டு அவர்களை இருளரசி ராஜ்ஜியத்தினுளிருந்தே தாக்கினான். அவனது ஆக்ரோஷமான தாக்குதலால் ரங்கணும் சுப்புவும் காயமடைந்தனர். அதைக் கண்ட ஞானானந்தம், கேசவன், முழுமதியாள் மற்றும் வேதாந்தகன் ஆகிய நால்வரும் துடித்துக் கொண்டிருந்த சிப்பாய்களருகே சென்று அவர்களின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு நாங்கள் இருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கையளித்தனர்.
அடுத்து வீரராகவன் மீது தன் தாக்குதலைத் தொடங்கினான் மதிநாகசுரன். அதைக் கண்ட முழுமதியாள் தங்கள் மண்ணின் தளபதியாரைக் காப்பாற்ற எண்ணி அவளருகே இருந்த கேசவனிடம்

“அண்ணா நீங்கள் மூவரும் இந்த சிப்பாய்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் இதோ நான் வருகிறேன்”

“மதி எங்கு செல்கிறாய்? அனைத்தையும் சூரியதேவனும், வீரராகவரும் பார்த்துக் கொள்வார்கள். நீ எதற்கு செல்கிறாய்?”

“இந்த இருள் தானே அந்த அசுரனை பாதுக்கிறது! அதனால் தானே அவன் அதனுளிருந்தே நம்மவர்களைத் தாக்குகிறான்? அதை வென்று விட்டால் அசுரனும் அழிக்கப்படுவான் இல்லையா?”

“முழுமதியாள் என்ன சொல்கிறாய்? அது நம்மால் ஆகாது பெண்ணே! அது நமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது. சொல்வதைக் கேள் மதி அனைத்தையும் சூரியதேவன் பார்த்துக் கொள்வார். நீ செல்ல வேண்டாம்”

“பின் எதற்காக இந்த பதக்கம் நம்மிடம் வந்துள்ளது? இது இருக்கும் வரை நம்மை எவராலும் வீழ்த்தவோ அழிக்கவோ முடியாது என்ற நம்பிக்கை நம்மிடம் இல்லையென்றால் பின் எவ்வாறு இந்த பதக்கம் வேலை செய்யும்?

“அதெல்லாம் சரி தான் மதி ஆனால் இந்த அசுரன் மற்றும் இந்த இருளை அழிக்க கதிரவனே போராடுகிறார்…அங்கே பார். இதில் நம்மால் என்ன செய்ய முடியும்?”

“கேசவன் அண்ணா அவளை போக விடுங்கள். அவள் சொல்வதும் சரிதானே! பின்பு எதற்காக குறிப்பாக நம் நால்வரிடம் இந்த பதக்கம் வந்து சேர்ந்துள்ளது? அவளைக் குறித்துக் கவலைப்பட வேண்டாம் நீங்களும் ஞானானந்தம் அண்ணாவும் இந்த சிப்பாய்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் நான் மதியுடன் சென்று வருகிறேன்”

“அதற்கில்லை வேதாந்தகா. இதெல்லாம் நாம் செய்யக்கூடியவை தானா? எனக்கென்னவோ அதை சூரியதேவனிடமே விட்டுவிடுவது நல்லது என்று தோன்றுகின்றது”

என்று கேசவன் கூறியும் அதைக் கேட்காதது போல் முன்னோக்கிச் சென்றனர் முழுமதியாளும், வேதாந்தகனும். அவர்கள் திடமான மனதுடன் நீர்த்துளிப் பதக்கத்தின் மீதிருந்த நம்பிக்கையுடன் இருளரசியை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தனர். ஆனால் அவர்களால் ஓர் அளவுக்கு மேல் இருளுடனும் மதிநாகசுரனுடனும் போராட முடியாது தவித்தனர். அதைப் பார்த்த ஞானானந்தமும் கேசவனும் சிப்பாய்களை விட்டு செல்லமுடியாது தவித்தனர். அப்போது ரங்கன் கேசவனின் கைகளைப்பிடித்து

“ஐயா நீங்களும் ஞானானந்தம் ஐயாவும் சென்று உங்கள் நண்பர்களுக்கு உதவுங்கள். நாங்கள் இருவரும் இங்கேயே ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்கிறோம். அப்படியே எங்களுக்கு ஏதாவது நேர்ந்தாலும் எங்கள் தலைவர் வீரசேகரன் இருக்கிறார் அவர் எங்கள் குடும்பத்தினரை நன்றாக கவனித்துக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு உள்ளது. செல்லுங்கள், வெல்லுங்கள்”

என்று ரங்கன் கூறியதற்கு சுப்புவும் ஆம் என்று தலையசைக்க ஞானானந்தம் கேசவனிடம்

“வாருங்கள் கேசவன் அந்த அசுரனையும் இருளையும் அழித்துவிட்டு வருவோம்.”

என்று இருவரும கைக் கோர்த்துச் சென்று போராடிக்கொண்டிருந்த வேதாந்தகன் மற்றும் மழுமதியாளின் கரங்களோடுக் தங்கள் கரங்களையும் கேர்த்துக் கொண்டு

“இப்போது வாருங்கள் நாம் நால்வருமாக அவர்களைத் தாக்கிடுவோம்”

என்று கேசவன் சொன்னதும் நால்வரும் கைக்கோர்த்தப் படி நீர்த்துளிப் பதக்கச் சங்கிலியை கழுத்தில் முன் பக்கமாக இருளை நேராக போட்டுக் கொண்டு மதிநாகசுரனுக்கும் வீரராகவருக்கும் நடுவே சென்றனர். அவர்கள் நால்வரும் குறுக்கேச் சென்றதும் மதிநாகசுரன் பலமிழந்தான். அதை உணர்ந்ததும் அவனின் கோபம் அந்த பதக்கத்தின் மீதும் அதைச் சுமந்துக் கொண்டிருந்த முழுமதியாள் மீதும் திரும்பியது. அந்த பதக்கத்தை அழிக்க போராடினான். ஆனால் அந்த பதக்கம் தன் உரிமையாளர்கள் தன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை மற்றும் அவர்களின் தூய்மையான உள்ளத்தின் பலத்தால் வீரியம் பெற்று இருளை மெல்ல அழித்துக் கொண்டு அவர்களை முன்நோக்கி அழைத்துச் சென்றது.

இருள் அரசி மெல்ல அழிய ஆரம்பித்ததும் கதிரவன் தன் ஒளிக்கதிர்களை எல்லா இடங்களிலும் பரவவிட்டார். இருளரசி பின்னே செல்ல செல்ல மதிநாகசுரனும் அவளுடனே பின் நோக்கிச் சென்றான். ஒரு கட்டத்தில் முழுமதியாள் கழுத்திலிருந்த அந்த பதக்கச் சங்கிலி இருளின் தாக்குதலால் கீழே விழுந்தது. அது தரையில் விழுந்ததும் இருளரசி மீண்டும் நால்வரையும் பிடிக்க முன்னோக்கி நகர்ந்தாள் அப்போது நால்வரும் அந்தப் பதக்கத்தை கீழிருந்து எடுத்து அதைப் பிடித்துக் கொண்டதில் அவர்களுக்குள் ஏதோ ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்ததுப் போலிருக்க நால்வரும் அதே பலத்துடன் இருளை மீண்டும் அழிக்கத்துவங்கினர்.

மாயாபுரி வட்ஸா எல்லையிலிருந்து இருளரசியுடனும் மதிநாகசுரனுடனும் போராடியதில் வட்ஸா கஷி எல்லைவரை வந்தனர் கதிரவனும் ஐவர் கூட்டணியும். அதற்கு மேலும் அவர்களை விட்டுவைத்தால் அது எவருக்கு நல்லதல்ல என்றெண்ணிய கதிரவன் பரந்தாமனை மனதில் எண்ணிக்கொண்டு தனது முழு சக்தியையும் பிரயோகித்து அதை அப்படியே நால்வர் பிடித்துக் கொண்டிருந்த பதக்கத்தின் மீது செலுத்தினார். அதன் பின் ஒரு நொடியில் இருளரசியும் மதிநாகசுரனும் அழிந்து மண்ணோடு மண் ஆனார்கள். பின் சற்று நேரத்தில் அங்கு ஒரு அழகிய பெண் தோன்றி அனைவரையும் வணங்கி

“என்னை இந்த அசுரகுலத் தலைவனிடமிருந்தும் அவர்கள் இனத்திலிருந்தும் விடுவித்தமைக்கு மிக்க நன்றி.”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். நீங்கள் யார்?”

“வீரராகவரே என் பெயர் இருளரசி. நான் எனக் குறிய நேரத்தில், எனக்கு விதிக்கப்பட்ட பூமியை குளிரவைக்கும் வேலையை செவ்வனே செய்து வந்துக் கொண்டிருந்தேன். இடையில் இந்த அசுரர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டதில் என்னை இப்படி தீயவளாக மாற்றி இந்த பூமியை அவர்கள் மட்டும் ஆள்வதற்கான ஒன்றாக மாற்றி வந்தனர். நல்ல வேளை நீங்கள் வந்து என்னை இவர்களிடமிருந்து விடுவித்தீர்கள். சூரியதேவா என்னை மன்னியுங்கள்.”

“இருளரசி உன்னை விடுவிக்கவே யான் வந்தேன். அந்த பரந்தான் துணையோடும் இந்த நல்லுள்ளங்களின் உதவியோடும் உன்னை விடுவித்து விட்டேன். இனி நீ உனக்கு விதிக்கப்பட்ட வேலை மட்டும் செய்வாயாக. அவரவர் வேலைகளை அவரவர் செய்து வந்தாலே இந்த பூமி சிறப்பாக இயங்கிட ஏதுவாக இருக்கும். சென்று வா இருளரசி.”

“ஆகட்டும் சூரியதேவா. இந்த மதிநாகசுரன் மிகவும் கொடியவனாவான். பதவி மற்றும் அதிகார வெறிப்பிடித்தவனும் ஆவான். ஆகையால் இவனின் சாம்பலைக்கூட இந்த மண்ணில் விட்டு விடவேண்டாம் என வேண்டிக்கொண்டு விடைப்பெறுகிறேன். நன்றி”

என்று கூறியதும் இருளரசி மறைந்தாள். அவள் மறைந்ததும் அசுரர்களால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு இருள் சூழ்ந்திருந்த அனைத்துப் பகுதிகளிலும் சட்டென கதிரவனின் ஒளிக்திர்கள் பரவியதும் புத்துயிர் பெற்றது. ஆனால் அவள் மறைவதற்கு முன் சொன்ன வார்த்தைகள் வீரராகவன் மனதில் இருந்துக் கொண்டே இருந்தது. அதற்கான தீர்வு தான் என்ன என்று சூரியதேவனிடமே கேட்டுவிட வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்து

“சூரிய தேவா இருளரசி சொன்னது…என் மனதை ஏதோ செய்கிறது. இந்த அசுரனின் சாம்பலை என்ன செய்வது? ஒருவேளை அவன் இதிலிருந்து மீண்டும் வந்து விடுவானோ என்னவோ!”

“வீரராகவா இருளரசி கூறியதை நீ தவறாக புரிந்துக் கொண்டுள்ளாய். அவன் சாம்பலில் இருந்து மீண்டு வரக்கூடியவன் அல்ல. அவன் விதி முடிவடைந்து விட்டது. ஆனால் இது போன்ற தீய எண்ணமுடையவர்களின் சாம்பல் கூட இந்த பூமியின் மண்ணில் படக்கூடாது என்பதால் தான் அதை அகற்றச் சொன்னாள் இருளரசி. மேலும் காற்றில் இந்த தீயவனின் சாம்பல் எல்லா இடங்களிலும் பரவி விடக் கூடாது என்பதுமாகும். அந்த கவலை உங்களுக்கு வேண்டாம். இவனின் சாம்பல் காற்றில் கூட பரவாது நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். உண்மை, நேர்மை, நல்லொழுக்கம், தூய்மையான உள்ளம் ஆகிய நான்கு நற்குணங்களைப் பிரதிபலிப்பதே இந்த நான்கு இதழ்கள் கொண்ட பதக்கத்தின் விளக்கம். இவை உங்களுள் இருந்ததால் தான் அந்த அசுரர்களின் பரமபத ஆட்டத்தை உங்களுக்கும் அறியாது விளையாடி வென்றுள்ளீர்கள். இந்த பரமபத ஆட்டத்தில் அசுரர்களின் இறுதிப் பகடை இருளரசி ஆனால் உங்களின் இறுதிப் பகடை நான்கு நற்குணங்கள் அடங்கிய நீர்த்துளிப் பதக்கம்.”

“அதெல்லாம் சரி சூரிய தேவா ஆனால் அந்த அசுரர்களின் இனம் முழுவதுமாக அழிக்கப்படவில்லையே!! மேலும் இப்போது உங்களின் ஒளிக்கதிர்கள் எல்லா இடங்களிலும் பரவி புத்தம் புது பூமியாக மாறிவிட்டது. உங்கள் சூரிய கதிர்களின் வெட்பத்தால் அவர்கள் அழிந்தனரா?”

“அதைத் தெரிந்துக் கொண்டு நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் வீரராகவா?”

“அவர்களையும் அழித்துவிடலாமே என்று தான் கேட்டேன்”

“ஓ!! இப்போது நீ மதிநாகசுரனை அழித்தாயே! அதுபோலவா? இல்லை இருளரசியை விடுவித்தாயே அதுபோலவா?”

என்று சூரியதேவன் கேட்டதும் தலைக்குனிந்து நின்றான் வீரராகவன். அதைப் பார்த்த கேசவன் அவருக்காக

“சூரிய தேவா அவர் நேரடியாக போராடாவிட்டாலும் இங்கு நாம் அனைவரும் வருவதற்கான காரணகர்த்தாவாக இருந்தவர்கள் தலைவர் வீரசேகரரும், தளபதி வீரராகவரும் மற்றும் பிரயாகா மக்களும். ஆகையால் இவ்வாறு அவரிடம் பேசவேண்டாம் என்று பணிவன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன். நான் ஏதாவது தவறாக பேசியிருந்தால் என்னையும் மன்னித்து விடுங்கள்.”

“மன்னிப்பா! எதற்கு கேசவா? உன்னுளிருக்கும் இந்த நல்ல குணத்தை வீரராகவனுக்கு உணர்த்திடவே நான் அவ்வாறு கூறினேன். இப்போது புரிகிறதா வீரராகவா? உங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இது போன்ற நான் என்ற அகங்காரம், ஆசை, கர்வம், பொறாமைப் போன்ற பல தீய குணங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதை எப்படி முறியடித்து இந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தின் நான்கு இதழ்களைப் போன்ற நான்கு நற்குணங்களை வளத்துக் கொண்டு இதைப் போலவே அழகான மலராக ஒளிர்கிறீர்கள் என்பதில் தான் விஷயமே அடங்கியுள்ளது. இந்த நான்கு நற்குணங்களும் பொருந்தியிருந்தவர்கள் தான் இந்த ஞானானந்தம், கேசவன், முழுமதியாள் மற்றும் வேதாந்தகன். ஆதனால் தான் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கதம் அவர்களைத் தேடிச் சென்றடைந்தது. முழுமதியாள் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் இனி உங்களுக்குத் தேவையில்லை. அதுதான் அதன் நற்குணங்கள் உங்களிடமே இருக்கிறதே. இனி உங்கள் நற்குணங்கள் போதும் இந்த பூமி சுழன்றிட. எனவே அதை என்னிடம் தந்துவிடு. அதை வைத்து செய்ய வேண்டிய வேலை ஒன்று மீதமிருக்கிறது. அதை முடித்து விட்டு நான் தேவலோகம் சென்றிடுவேன். ம்…என்னிடம் அதைத் தந்துவிடு”

என்று சூரியபகவான் கேட்டதும் நால்வருமாக அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தை அவரிடம் ஒப்படைத்தனர். சூரியதேவனிடம் சேர்ந்ததும் அது இன்னும் பல மடங்காக மிளிர்ந்தது. அதன் ஒளியின் வேகத்தில் அனைவரும் கண்களைத் திறந்து வைக்க முடியாது கண்களை மூடிக்கொண்டனர். சற்று நேரத்தில் கண்களைத் திறந்துப் பார்த்தனர். சூரியன் வானில் மிளிர்ந்துக் கொண்டிருந்தார். அவரின் நான்கு ஒளிக் கதிர்கள் கரங்களாக தோன்றி ஞானானந்தம், கேசவன், முழுமதியாள் மற்றும் வேதாந்தகனை ஆசிர்வதித்து மறைந்தது.

நால்வரும் வீரராகவனுடன் சேர்ந்து அந்த இரண்டு சிப்பாய்களையும் தூக்கிக் கொண்டு பிரயாகாவை நோக்கி நடக்கலானார்கள். பிரயாகா சென்றடைந்ததும் சிப்பாய்களை மருத்துவர் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்கான மருத்துவ சிகிச்சையை அளிக்கச் செய்து பின் தலைவர் உட்பட அனைவரிடமும் நடந்ததை விளக்கிக் கூறினர். அதைக் கேட்ட அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்துப் போனார்கள்.

இதிலிருந்து அனைவரும் நன்றாக புரிந்துக் கொண்டது என்னவென்றால் நல்லவர்களுக்கு என்றும் நல்லதே நடக்கும். சில நேரங்களில் தீயவர்கள் அல்லது தீயது வலுப்பெற்றாலும் அதனால் சிலவற்றை நாம் இழந்தாலும் இறுதியில் வெல்வது நல்லவையே! நல்லவர்களே! இடையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், இழப்புகள் அனைத்தும் அவரவர் விதிப்படி நடப்பவையாகும். விதி வலியது! அதை வென்றிட எவராலும் முடியாது!

இவை அனைத்தையும் வைகுண்டத்து பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் மீது சயணம் கொண்டப்படி பார்த்துக் கொண்டிருந்த திருமால் புன்னகைத்தார். அப்போது அங்கு வந்த நாரதர் அவரிடம்

“நாராயண, நாராயண…எம்பெருமானே வணக்கம். தங்களின் புன்னகைக்கு பொருள் என்னவோ? நான் அறியேன் ஆனால் ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயம் நடந்தேறியுள்ளது என்பது மட்டும் புரிகிறது”

“என்ன நாரதா உனக்கு உன் பெருமானின் புன்னகைக்கு பொருள் தெரியவில்லையா? நம்பிவிட்டேன் நம்பிவிட்டேன்”

“தேவி! எதற்கு என்னுடன் இந்த கேள்வி பதில் விளையாட்டு?”

“ஆமாம் நாரதா விளையாட்டு தான் ஆனால் நீங்கள் இருவரும் விளையாடிய விளையாட்டல்ல. இது அசுரர்களுக்கும் தேவர்களுக்குமான பரமபத விளையாட்டு.”

“புரியவில்லையே சற்று விளக்கிக் கூறினால் தெளிவாக புரிந்துக் கொள்ள ஏதுவாக இருக்கும்.”

“நாரதா உனக்கா புரியவில்லை?”

“பெருமானே நீங்கள் கூறி நான் கேட்டிடவே விரும்புகிறேன்”

“ம்…ஆகட்டும். ஒரு சமயம் முரன் என்ற அசுரன் ஈரேழு லோகங்களையும் ஆட்டிப்படைத்தப் போது அவன் திருந்துவதற்கு ஓர் வாய்ப்பளித்தும் திருந்தாதிருந்தவனை என்னுளிருந்து வந்த ஏகாசி கொன்று வீழ்த்தினாள் ஞாபகம் இருக்கிறதா?”

“ஆம் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது பெருமானே. அதற்காக தானே ஏகாதசி விரதம் என்று ஒன்று வந்தது. அதுவும் மார்கழி மாத ஏகாதசியில் விரதமிருந்து வழிபட்டால் நீங்கள் வேண்டியதனைத்தையும் தந்தருள்வீர்களே. அதுமட்டுமா வைகுண்ட பதிவியும் தந்தருள்வீரே! இவ்வனைத்துக்கும் காரணமே அந்த ஏகாதசி தானே”

“ம்…சரியாகச் சொன்னாய் நாரதா. அந்த முரன் வம்சத்தில் வந்தவன் தான் இந்த மஹாபலி என்ற அசுரனும் என்பது உனக்கு நன்றாக தெரிந்ததே”

“அந்த பாற்கடலைக் கடைந்து அமிர்தம் எடுக்க உதவிய அசுரனா?”

“ஆம் அவனே தான். அமிர்தத்தை அந்த அசுரர்களுக்கும் சரி பங்குக் கொடுத்திருந்தால் என்ன நேர்ந்திருக்கும்?”

“நாராயண!! நாராயண! இந்த அண்டசராசரமுமே தீமையால் சூழப்பட்டு எந்த உயிரினமும் வாழத் தகுதியின்றி ஆகியிருக்கும். நீதிநெறி எல்லாம் இருக்கும் இடம் தெரியாது அழிந்துப் போயிருக்கும். அப்படி ஒரு நிலையை நினைத்துப் பார்த்தாலே ஏதோ போல் இருக்கிறது!”

“அப்படி ஏதும் நடந்துவிடக்கூடாதென்பதால் தான் அவனை தேவர்கள் அழிக்க முற்பட்ட போது அவர்களை நான் தடுக்காதிருந்தேன்.”

“அதுதான் இந்திரனும் மற்ற தேவர்களுமாக அவனையும் அவனின் இனத்தையும் அழித்துவிட்டனரே!”

“இல்லை நாரதா. அதுதான் இல்லை. இந்திரன் எந்த வேலையை முழுமையாக செய்துள்ளான் கூறு.”

“ம்…அது வந்து…”

“என்ன நாரதா ம்…என்ற இழுவை…இந்திரனின் அறைகுறை செயலால் மஹாபலியின் மகனான மதிநாகசுரனும் அவனுடன் இன்னும் ஒரு ஒன்பது பேரும் தப்பித்துச் சென்றனர்.”

“ம்…அவர்களை தப்பிக்க வைத்ததே தாங்கள் தானே சுவாமி”

“அதற்கும் காரணம் இருக்கிறது லட்சுமி.
அந்த மதிநாகசுரனின் தந்தை மஹாபலி நமக்கு அமிர்தம் கிடைக்கச் செய்த உதவிக்காக அவனைப் பலமுறை காப்பாற்றி வந்தேன். அவன் திருந்துவதற்கு பல சந்தர்ப்பங்களை வழங்கினேன். ஆனால் எந்த பிரயோஜனமுமின்றிப் போனதில் இன்று சூரியதேவன் அவனையும் கொன்று விட்டான். என்ன தான் உயிரை ஏழு கடல் ஏழு மலைத் தாண்டி ஒளித்து வைத்திருந்தாலும் அதை எடுக்க வேண்டிய நேரமும் காலமும் வந்தால் அது நம்மைவிட்டு போகத்தானே செய்யும். அதுபோல என்ன தான் நான் மதிநாகசுரனைக் காப்பாற்ற முயன்று அவனுக்கு பல வாய்ப்புகளை அளித்திருந்தாலும் அவனின் குணம் மாறாததால் அவன் முடிவு வந்தது. அதை நினைத்தேன் புன்னகைத்தேன். வேறொன்றுமில்லை”

“இப்போது அந்த மதிநாகசுரனின் இனத்தவர்கள் மீதமிருக்கிறார்களே அவர்கள் என்ன ஆவார்கள்?”

“நாரதா அவர்களுக்கும் திருந்தி வாழ வாய்ப்பளிப்போம். ஏனெனில் இந்த பூமியில் ஜனிக்கும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் வாழ உரிமையுள்ளது. ஆனால் எப்படி வாழ்கிறார்கள் அல்லது வாழ்கிறது என்பதைப் பொருத்தே வாழும் காலம் குறிக்கப் படுகிறது. ஒருவன் கெட்டவனாகவே இருந்தாலும் அவன் திருந்துவதற்கான வாய்ப்பை பல முறை வழங்குவது தான் கடவுள்களின் வேலை இல்லையா. அப்படியும் அவன் திருந்தவில்லை என்றால் முதலில் சில சங்கடங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிவரும், சில இழப்புகளை ஏற்க வேண்டிவரும், வாக்குவாதம், விவாதம் போன்றவற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டிவரும், அதில் தோல்வியடையவும் வேண்டிவரும். இத்தனை பார்த்தும் பட்டும் திருந்தவில்லை என்றால் மரணம் வரும் அதுவும் எளிதாக வங்துவிடாது. அவன் செய்த தவறுகளும் அதற்கு நான் கொடுத்த வாய்ப்புகளில் திருந்தாததும் சேர்ந்து அவனை வாட்டி வதக்கிவிட்டுத் தான் மரணம் நேரும். அது தான் இப்போது அந்த மதிநாகசுரனுக்கும் நேர்ந்துள்ளது.”

“இதை ஏன் தாங்கள் செய்ய வேண்டும் பெருமானே? பேசாமல் என் தந்தையிடம் சொல்லி நல்லவர்களை மட்டும் படைத்திடச் செய்தால் பூலோகம் நன்றாக இருக்குமல்லவா?”

“ஹா!ஹா!ஹா! நாரதா இனிப்பின் சுவை கசப்பை உட்கொண்டால் தான் தெரியும் இல்லையா. அதுபோல பூலோகத்தை சமநிலையில் வைக்கத்தான் இது போன்ற சில படைப்புகளையும் படைக்கிறார் பிரம்ம தேவன். வாழ்க்கை ஒரு பரமபதம் ஆட்டம் போலதான் நாரதா. அதில் சில பாம்புகளான தீயவைகளும், தீயவர்களும், ஏணியைப் போல நல்லவைகளும் நல்லவர்களும் இருப்பார்கள். அதில் ஒரு மனிதனுக்கு எது அமைகிறது என்பதை அவன் விதி தான் தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் தீயதை, தீயவர்களை ஒரு எல்லைக்கு மேல் சென்றிடாமல் பாதுக்காப்பதே என் வேலை. அப்படியே எல்லையைத் தாண்டினாலும் அவர்களை தண்டிப்பதோ அல்லது அழிப்பதோ ஈசனின் செயலாகும். நாங்கள் மூவரும் அவரவர் வேலைகளை அவரவர் சரிவர செய்து வருகிறோம். இதே போல பூலோகத்திலும் இயுந்தார்களே என்றால் வாழும் நாள் வரை நிம்மதியாக சந்தோஷமாக வாழ்வில் அனைத்து வளங்களுடன் நன்றாக வாழலாம். அது போல ஓடி அசுரகிரி வனத்தில் இருக்கும் அசுரர்கள் திருந்தி மனிதர்களோடு மனிதர்களாக வாழ ஆரம்பிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் தான் அவர்களுக்கான வாய்ப்பை அளித்துள்ளேன். அதை காலமும் நேரமும் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.”

“நாராயண! நாராயண! அசுரன் முரன் உடனான பரமபத ஆட்டம் முடிவடைந்ததும் மஹாபலியுடனான ஆட்டம் துவங்கியது. அது முடிந்ததும் மதிநாகசுரனுடனான பரமபத ஆட்டம் ஆரம்பமானது. அதுவும் நல்லபடியாக முடிவுற்றது. மானிடர்கள் சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு வாழ ஆரம்பிப்பார்கள். மீதமுள்ள அசுரர்கள் திருந்தி வாழ்ந்தால் நல்லது இல்லையேல் அடுத்தப் பரமபத ஆட்டம் ஆரம்பமாகும்.”

“ஆரம்பம் ஆகுமா! நாரதா ஆரம்பம் ஆகிவிட்டது. ஆம் மீதமிருக்கும் அசுரர்களில் சிலர் திருந்திட வாய்பிருக்கிறது. ஆனால் பலர் அவர்களின் பிறவி குணத்தால் மாறாது ஆட்டத்தை தொடர்ந்திடுவர். தோல்வியைத் தழுவிடுவர். இறுதியில் மரணத்திடம் தஞ்சமடைந்திடுவர்.”

“நாராயண! நாராயண! அப்படி என்றால் சூரியதேவன் அவர்களை இப்போது அழிக்க மாட்டாரா?”

“இருளரசி கொஞ்ச காலம் அசுரர்களிடம் சிக்கியிருந்தாள். அது அவளின் விதி. அவள் முன்ஜென்ம கர்ம வினை. அவளை விடுவிப்பதற்கான காலமும் நேரமும் கூடி வந்ததும் சூரியதேவன் அவ்வாறு செய்து அவளை விடுவித்தான். அசுரர்களானாலும் எள்ளவாவது நல்ல குணம் என்றொன்றிருந்தால் சூரியதேவனின் ஒளிக்கதிர்கள் அவர்களை ஒன்றும் செய்திடாது. மீதமிருக்கும் மந்தாகிஷி, மந்திராசுரன், கோபரக்கன், யாகம்யாழி ஆகியோருக்குள் கடுகளவு நற்குணங்கள் உள்ளது ஆகையால் அவர்கள் சுதந்திரமாக வெளியில் வந்து வாழலாம். அதே போல அவர்களின் வாரிசுகள் அனைவரும் இளவயதுக் காரர்கள். அவர்கள் வாழ்வதற்கு வாய்ப்பளித்தாக வேண்டும் என்பதால் அவர்களும் சுதந்திரமாக வாழலாம்.”

“நாராயண! நாராயண!”

தீயவர்களானாலும் நல்லவர்களானாலும் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பை அனைவருக்கும் ஒரே மாதியாகத் தான் வழங்குகிறார் கடவுள். மதிநாகசுரனுக்கு திருந்துவதற்கான வாய்ப்பை பல முறை அளித்தும் அவன் திருந்தாது பழியுணர்ச்சியில் வாழ்ந்து வீழ்ந்தான். நீர்த்துளி பதக்கம் கொண்ட நால்வருக்கும் அவர்கள் குணம் மாறுகிறார்களா என்றும் பல முறை சோதித்துள்ளார். எந்த நிலையிலும் நாம் நமது நல்ல குணங்களை விட்டுவிடாதிருந்தால் இன்றில்லை என்றாலும் என்றாவது அதற்கான பலன் நிச்சயம் கிடைத்திடும். அதேபோல தீய வழிகளில் பயணித்தோமே என்றால் அதற்கான பலனையும் ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டிவரும்.

இவ்வாறே நல்லவர்களும், தீயவர்களும் ஒன்றென கலந்துவிட்டனர் இவ்வுலகில்! இதில் கிடைத்த வாய்ப்பை நல்ல முறையில் பயன்படுத்தி சில தீயவர்கள் நல்லவர்களாகவும், நேர்ந்த சோதனைகளில் குணம் தடுமாறி சில நல்லவர்கள் தீயவர்களாகவும் மாறி மாறி வாழ்ந்து வருகின்றனர். அப்படி பல சோதனைகளிலும் நிலை தடுமாறாது என்றும் நல்லவர்களாகவே வாழ்பவர்களால் தான் இன்னமும் இந்த பூமி சுழன்றுக் கொன்றிருக்கிறது.

அசுரர்களுக்கும் தேவர்களுக்குமான இந்த பரமபதம் ஆட்டம் முடிவுற்றது. ஆனால் மனிதர்களுக்கிடையே மனிதர்களைப் போலவே இருக்கும் அசுரர் இனத்தின் வம்சாவழியினரில் சிலர் திருந்தியிருந்தாலும் பலரின் பிறவி குணமானது இன்றும் பல இடங்களில் பல நேரங்களில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தால் இது முடிவில்லா ஆட்டம் தான் என்ற முடிவுக்கு வரமுடிகிறது. ஆட்டக்காரர்கள் தான் காலத்துக்கும் நேரத்துக்கும் ஏற்றார் போல மாறுகின்றனரே தவிர ஆட்டம் தொடர்ந்து ஆடப்பட்டு வருகிறது.

♥️முற்றும்♥️
🙏நன்றி🙏


























சூரியதேவன் சொல்லியும் அசையாதிருந்தவர்களிடம் மீண்டும் அவர்

“அந்த அசுரர்கள் இருள் சூழச்செய்த இடங்களில் எல்லாம் எப்போது எனது ஒளிக் கதிர்கள் ஊடுருவிச் சென்றதோ அன்று முதல் அந்த இடம் பாதுக்காப்பான இடமாகவும், அசுரர்கள் நுழையக் கூட அஞ்சும் இடமாகவும் மாறிவிடும். ஆகையால் நீங்கள் முன்னோக்கி நகர்ந்திடுங்கள். இன்னும் நிறைய இடங்களை புத்துயிர் பெறச் செய்திட வேண்டும்.”

“சூரிய தேவா நீங்கள் சொல்வதை நாங்கள் நம்புகிறோம் ஆனால் எனக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம்…அதைக் கேட்கலாமா”

“ம்…என்ன அது கேசவா?”

“இதை நீங்கள் ஏன் முன்பே செய்யவில்லை? நீங்கள் உங்களின் ஒளிக் கதிர்களை முன்பே எல்லா இடங்களிலும் பரவிட்டிருந்தால் இந்த நிலை ஏற்பட்டிருக்காதல்லவா!”

“கேசவா அப்போது அசுரர்கள் கை ஓங்கியிருந்தது. அதனால் எனது கை கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது உங்கள் நால்வரால் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்க இதழ்கள் இணைந்தன அந்த அசுரர்களின் அழிவும் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. எனது பலம் என்னுடையதானது. அதாவது இத்தனை நாட்களாக அசுரர்கள் என்னும் பாம்புகளால் வெட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன் ஆனால் இப்போது அவர்களை வெட்டப் புறப்பட்டு விட்டேன்.”

“கடவுளாகிய நீங்களுமா இப்படி கட்டிப்போடப்படுவீர்கள்?”

“விதி வலியது வேதாந்தகா! கடவுளே ஆனாலும் சில நேரங்களில் தீயவைகளின் தாக்குதல்களினால் இவ்வாறு நடக்க நேர்ந்திடும். இவையனைத்தையும் ஆட்டுவிக்கும் அந்த மும்மூர்த்திகளுக்கு தெரியாதா என்ன? சரி சரி நம்மிடம் நேரம் மிகக்குறைவாக உள்ளது சீக்கிரம் வாருங்கள்”

“ஆகட்டும் சூரியதேவா!”

என்று அனைவருமாக அடுத்து மாயாபுரியை சென்றடைந்தனர். அங்கும் கதிரன் அவர் ஒளிக்கதிர்களை பரவவிட முயற்சித்த போது சற்று கடினமாக இருந்ததை உணர்ந்த அவர் நால்வரிடமும்

“உங்களிடம் அந்த பதக்கம் இருகிறது தானே!”

“ஆங் இருக்கிறதே. நம் முழுமதியாள் கழுற்றில் இருக்கிறதே. இல்லையா மதி”

“ஆமாம் ஞானானந்தம் அண்ண. இதோ”

என்று அவள் எடுத்து வெளியேக் காட்டியதும் சூரியன் அந்த பதக்கத்தில் தனது ஒளிக்கதிர்களைப் பாய்ச்சினார் அதன் பிரதிபலிப்பில் சற்று தூரம் வரை ஒளிப் பரவியது. ஆனாலும் ஓர் குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு மேல் செல்ல முடியாது ஒளிக்கதிர்களின் வீரியம் குறைய ஆரம்பித்தது. அதற்கான காரணத்தை பரந்தாமனின் துணையுடன் அறிந்துக் கொண்டார் கதிரவன். அங்கு நடந்ததைப் பார்த்த நால்வரும் திகைத்துப் போயினர். அப்போது கேசவன் சூரிய பகவானிடம்

“சூரிய தேவா இது என்ன சோதனை? ஏன் அந்த இடத்திற்கு மேல் தங்களால் செல்ல முடியவில்லை?”

“அது ஒன்றுமில்லை கேசவன். அங்கே தான் அந்த அசுரர்களின் அடுத்த தலைவனாகப் போகிறவன் ஒரு சக்தியை பெற தவம் மேற்கொண்டுள்ளான். அவன் பெயர் பாற்கடையான் என்பதாகும்.”

“அப்படி என்றால் நம்மால் ஒன்றும் செய்திட முடியாதா?”

“முடியும். இதுவரை நான் முன்னே சென்றேன் நீங்கள் பின்னே வந்தீர்கள் ஆனால் இனி இங்கிருந்து நீங்கள் உங்கள் பதக்கத்துடன் முன்னே செல்லுங்கள் நான் உங்களை தொடர்ந்து வருகிறேன்”

“ஏன் அப்படி என்று நான் தெரிந்துக் கொள்ளலாமா?”

“வேதாந்தகா சொல்வதைக் கேள். உனக்கே எல்லாம் புரியும்”

“ஆகட்டும் சூரியதேவா. மதி வா நாம் முன்னே செல்லலாம்”

நால்வரும் முன்னே செல்லச் செல்ல ஓர் பயங்கரமான குரல் ஓம்… ஓம்… என்று ஒலித்ததைக் கேட்டனர். அப்போது மழுமதியாள் சற்று நின்று அந்த குரல் வரும் திசையைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அப்போது வேதாந்தகன்

“மதி ஏன் நின்றாய்? அங்கே என்ன பார்க்கிறாய்?”

“அங்கே பாருங்கள் வேதா. ஒரு ராட்சதன் தவம் மேற்கொண்டிருப்பதை!.”

“ஆமாம்!! நம்மிடம் இந்த நீர்த்துளிப் பதக்கமிருந்தும் அந்த ராட்சதன் எப்படி இன்னும் தவம் மேற்கொள்கிறான்?”

“அதற்கு காரணம் இருக்கிறது வேதாந்தகா”

“அப்படியா? அது என்ன காரணம்? இந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் எந்த ராட்சதர்களையும் அழித்துவிடாதோ!”

“ம்…அழிக்கும் வல்லமைப் பெற்றது தான் ஆனால் அங்கே இருப்பவன் சற்று நல்ல குணங்களும் உடையவன் ஆகையால் தான் அந்த பதக்கம் இதோ இந்த தூரத்திலிருந்தும் அதன் வேலையை செய்யவில்லை.”

“அப்படியென்றால் நாம் அனைவரும் அவ்வளவு தானா? இந்த ராட்சதனிடம் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோமா?”

“ஏய் சிப்பாய்களா சற்று அமைதியாக இருங்கள். ஏன் இப்படி பொலம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நம்முடன் இருக்கும் ஒரு பெண்ணான நமது மழுமதியாளைப் பாருங்கள். எவ்வளவு தைரியத்துடனும், துணிச்சலுடனும் இருக்கிறாள். ஊருக்குத் திரும்பிச் சென்றதும் உங்கள் இருவரையும் வேலையிலிருந்து தூக்கிவிட்டு முழுமதியாளை உங்கள் இருவருக்குப் பதில் நமது படையில் சேர்த்திட வேண்டியது தான்.”

“சரி வீரராகவர் அவர்களே அதைப் பற்றி பிறகு தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம். இப்போது அந்த ராட்சதனுடன் நாம் சண்டையிட வேண்டும். அதற்கு தயாராகுங்கள்.”

“ம்…நாங்கள் மூவரும் தயார் நிலையில் உள்ளோம். நீங்கள் நால்வரும் அந்த ராட்சதன் முன் சென்று அவனை தியானத்திலிருந்து வெளிவரச் செய்யுங்கள். பின் நாங்கள் வந்து அவனைத் தாக்குகிறோம்”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே…ம்‌..வாருங்கள் நாம் நால்வரும் முன்னே சென்று அவனை திசைத்திருப்புவோம்.”

என்று நால்வரும் பாற்கடையான் முன் சென்றதும். அந்த பதக்கத்தின் தாக்கத்தால் பாற்கடையான் சட்டென கண் விழித்தான். அவனின் ஈசத்துவ தவம் கலைக்கப்பட்டது. விதி வலியது!!!!

அவன் முன் நின்றிருந்த நால்வரையும் ஆக்ரோஷமாக பார்த்தான். அவர்களைப் பிடிக்க கைகளை நீட்டினான். சட்டென தளபதி வீரராகவனும் இண்டு சிப்பாய்களும் அவன் முன் வந்து குதித்தனர். அவர்களைக் கண்டதும் பாற்கடையான் தான் பிடித்துக் கொண்டிருந்த கேசவனையும் ஞானானந்தத்தையும் கீழே போட்டுவிட்டு வீரராகவனையும் இரண்டு சிப்பாயாகளையும் பிடித்துத் தூக்கிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் கேசவன் முழுமதியாளிடம்

“மதி…மதி…அவன் கால்களை பிடித்து தரையில் விழவைக்க வேண்டும் வா…”

என்று கத்திச் சொன்னதும் பாற்கடையான் சிப்பாய்களையும், வீரராகவனையும் கீழே போட்டுவிட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டே

“தந்தையே தந்தையே!! நீங்களா!!”

என்று தேடினான். அந்த நேரம் பார்த்து கேசவனும் மழுமதியாளும் அவனின் கால்களை இழுத்து அவனைத் தரையில் விழச்செய்தனர். அவன் விழும் போது தனது வலது புறமிருந்த முழுமதியாளை தன் வலது கையால் பிடித்துத் தூக்கிக் கொண்டே விழுந்ததில் முழுமதியாளின் பதக்கச் சங்கிலி அவள் கழுத்திலிருந்து நழுவிச் சென்ளு அவன் மேல் விழுந்தது. அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் பாற்கடையான் மீதுப் பட்டதும் அவன் சாம்பலானான்.

அவன் சாம்பலான அடுத்த நொடியில் சூரியதேவன் தனது ஒளிக் கதிர்களை மாயாபுரி முழுவதுமாக பரவவிட்டதில்
தீய இருள் சூழ்ந்திருந்த மாயாபுரியும் கொசம்பியைப் போலவே புத்துயிர் பெற்றது.

அசுரர்கள் பாற்கடையான் ஈசத்துவம் சக்திப் பெற சென்றிருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் இனத்தில் இன்னுமொரு நபர் குறைந்து விட்டார் என்பது கூட தெரியாதிருந்தனர்.

அடுத்து வட்ஸாவிற்கு செல்ல எழுவரும் ஆயத்தம் ஆகினர்.

வட்ஸாவில் இருந்த அசுரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து ஆலோசனை நடத்தினர். அதில் மந்திராசுரன் அனைவரிடமும்

“நாம் இனியும் இந்த வட்ஸாவில் இருக்க வேண்டாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. நீங்கள் எல்லோரும் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ஏன் இப்படி ஒரு திடீர் முடிவு எடுத்துள்ளாய் மந்திரா?”

“மதி நாம் இங்கிருந்து என்ன செய்யப் போகிறோம்? நமது பாற்கடையான் வரும்வரை நாம் நம்மை பாதுக்காத்துக் கொள்ள வேண்டாமா?”

“ஏன் நமக்கென்ன நேர்ந்திடும் என்று எண்ணுகிறாய்?”

“மதி ஏதோ மனதில் பட்டதைச் சொன்னேன். என்னமோ தெரியவில்லை இன்று என் மனதில் ஒரு வகை சங்கடம் தோன்றுகிறது.”

“அப்படியா சொல்கிறாய் மந்திரா!! சரி…நம் மந்திரா கூறியதற்கு நீங்கள் அனைவரும் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ஆனால் பாற்கடையான் ஈசத்துவம் பெற்று நம்மைத் தேடி இங்கு தானே வருவான். அந்த நேரத்தில் நாம் இங்கில்லை என்றால் எப்படி?”

“யாழி அவன் ஈசத்துவம் பெற்றால் அவன் நாம் எங்கு இருந்தாலும் தெரிந்துக் கொண்டு வந்து விடுவான். அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படத் தேவையில்லை”

“சரி நாம் எங்கு செல்வோம்?”

“கோபரக்கா நாம் மீண்டும் நமது அசுரகிரிவனத்திற்கே சென்றுவிடலாம்.”

“ஆகட்டும் ஆசானே. நாங்கள் அந்த இடத்தைப் பற்றி காற்கோடையன் ஆசான் சொல்லித்தான் கேட்டுள்ளோம். எங்களுக்கும் நமது ஊரைப் பார்க்க ஆசையாக உள்ளது. எங்கள் அனைவருக்கும் இதில் சம்மதமே! என்ன சொல்கிறீர்கள் சகோதர சகோதரிகளே?”

“நாதவேழிரி சொல்வது சரிதான். அதை நானும் ஆமோதிக்கிறேன்”

“மதி நீ என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?”

“மந்திரா நாம் இவ்வளவு தூரம் வந்தும், நமது இனத்தவர்களைப் பறிக்கொடுத்தும் அந்த தேவேந்திரனை நெருங்க முடியாது மீண்டும் நமது இருப்பிடத்திற்கே செல்லும் படியாகிவிட்டதே!! அதை நினைத்தால் எனக்கு கோபம், வருத்தம் என மாறி மாறி வந்து என்னைக் கொல்கிறது.‌ இன்னும் ஒரு முறை முயற்சிக்கலாமா என்றும் தோன்றுகிறது.”

“மதி உன் மனநிலை எனக்கு நன்கு புரிகிறது ஆனால் சற்றே யோசித்துப் பார்…நம்மிடம் முன்பைப் போல படைபலம் இல்லை. நாமும் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம். இந்த நிலையில் எப்படி மீண்டும் முயற்சிப்பது? அப்படியே முயற்சித்தாலும் நாம் நமது இனத்தவரை மீண்டும் பறிகொடுக்க வேண்டிவரும். ஆகையால் நாம் இப்போது சற்று பின்வாங்குவதில் எந்த தவறுமில்லை. இதில் அவமானப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. ஏனெனில் நாம் முயற்சிக்காமல் நமது ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லவில்லையே!! நம்மால் முடிந்தவரை முயற்சித்தோம் ஆனால் முடியாமல் போனது அவ்வளவு தானே!”

“எல்லாம் என்னால் தானே நடந்தது.”

“அது எப்படி உன் மீது மட்டும் பழிப் போட்டுக் கொள்கிறாய். இங்கு உன்னால் என்னால் என்றெல்லாம் கிடையவே கிடையாது மதி…நடந்தவை அனைத்திற்கும் நாம் அனைவரும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டும். உன்னால் என்னால் என பிரித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தோமே என்றால் பின் நமக்குள் இருக்கும் ஒற்றுமை குலைந்துவிடும். அது பேராபத்தில் தள்ளிவிடும்.”

“அதற்கில்லை மந்திரா…நமது ஆசான் சொன்ன போதே நான் சற்று செவிசாய்த்து அந்த ஈசத்துவத்தை அடைந்திருக்க வேண்டும். அது மட்டும் செய்திருந்தால் இப்போது நம் நிலமையே மாறி இருக்கும் இல்லையா!! மற்ற சித்துக்கள் எல்லாம் எனக்கு அத்துப்படி அதுவே அந்த தேவர்களை அழிக்கப் போதுமானது என்ற எனது அகங்காரத்தால் தானே இன்று நமக்கு இந்த நிலைமை. அதனால் தான் அவ்வாறு கூறினேன்.”

“நடந்தவைகள் நடந்தவைகளாகவே இருக்கட்டும் மதி. இனி நடக்க வேண்டியவைகளைப் பற்றி மட்டும் நாம் அனைவரும் சிந்திப்போம் செயல்படுவோம். நீ ஈசத்துவம் பெறவில்லை என்றால் அதற்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும். அது உன் மகன் தான் பெற வேண்டும் என்றிருந்தால் அதற்கு நீ என்ன செய்வாய்? உன் மகன் பாற்கடையான் தான் நம் இனத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று இருந்தால் அதற்கு நாம் என்ன செய்யமுடியும். உண்மையைச் சொல்லப்போனால் அதற்கு நீ பெருமைக் கொள்ள வேண்டுமே அன்றி இப்படி வருத்தப் படக்கூடாது.”

“ம்…அதுவும் உண்மைத் தான் மந்திரா. என் மகனாவது ஈசத்துவத்தைப் பெற்று வந்து இந்த அண்டசராசரத்தையும் ஆள வேண்டும். அப்போது தான் நான் நிம்மதியடைவேன். நமது ஆசானின் ஆன்மாவும் அப்போது தான் சாந்தி அடையும்.”

“சரி சரி எல்லோரும் புறப்படுங்கள் நாம் அசுரகிரிவனம் சென்றிடுவோம்.”

“சரி மந்திரா. நாம் எப்படி செல்வோம்? முன்பு நானும் சிம்பாசுரனும் இருந்தோம் அனைவரையும் அங்கிருந்து இங்கு அழைத்து வர முடிந்தது. ஆனால் இப்போது எப்படி அது சாத்தியமாகும்?”

“கவலை எதற்கு மதிநாகசுரா? நமது இளஞ் சிங்கங்கள் இருக்கின்றனரே! அவர்கள் அனைவரும் அனைத்து சித்துக்களிலும் கைதேர்ந்தவர் ஆவர். ஆம் பாதி வித்தையை நமது ஆசானிடமும் மீதியை என்னிடம் கற்றக் கொண்டுள்ளனர். ஆகையால் நமக்கு பெரும் உதவியாக அவர்கள் இருப்பார்கள்.”

“பலே பலே!! இதை நான் எப்படி மறந்தேன்? ஆகட்டும் அனைவரும் அசுரகிரி வனம் சென்றிடுவோம். நீண்ட பயணத்திற்கு அனைவரும் தயாராகிடுங்கள். இடையில் கலிங்கா அல்லது ஓதராவில் சற்று இளைப்பாறலாம்.”

“போன முறை நாம் அங்கிருந்து இங்கு வந்தபோது முழு படைபலத்துடனும், நமது அனைத்து இனத்தவருடனும் இங்கு வந்தோம்…ஆனால் இப்போது எஞ்சியிருக்கும் நாம் பதினைந்து பேர் மட்டுமே அசுரகிரிவனம் செல்லப் போகிறோம்.”

“கவலை வேண்டாம் மந்தாகிஷி. இப்போது பதினைந்து ஆனால் பாற்கடையான் ஈசத்துவம் பெற்று வந்ததும் இந்த அண்டசராசரமுமே நமது இனத்தவர் நிறைந்திருப்பர்.”

என்று பேசி முடிவெடுத்து எஞ்சியிருந்த அசுரர்கள் அனைவருமாக வட்ஸாவை விட்டு வெளியேறி அவர்களின் இருப்பிடமான அசுரகிரிவனத்தை நோக்கிப் பயணிக்க ஆரம்பித்தனர்.

அசுரர்கள் அவர்களின் இருப்பிடத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர். தூரத்தில் ஓர் ஒளித் தெரிந்ததைப் பார்த்தனர். அதைப் பார்த்ததும் மந்திராசுரன்

“இது எப்படி சாத்தியம்? மதி உடனே நாம் இங்கிருந்து சென்றிட வேண்டும். இல்லையேல் நாம் இங்கேயே அழிந்து விடுவோம். ம்…அனைவரும் புறப்படுங்கள்”

“அது என்ன ஒளி மந்திரா அண்ணா? இதுவரை நாம் பார்த்தே இல்லையே! அது ஜொலிக்கிறதே.”

“யாழி அது நமக்கு நல்லதல்ல. அதைப் பற்றி நான் நமது இருப்பிடத்திற்கு சென்றதும் விளக்குகிறேன். இப்போது பேசாமல் வா”

“மந்திரா அப்படியென்றால் நமது பாற்கடையானுக்கு ஏதாவது நேர்ந்திருக்குமா? இவன் எப்படி நாம் மாற்றிய …நமது இடங்களுக்குள் நுழைந்தான்? இவனை…”

“மதி இது நமக்கான நேரமல்ல. நாம் அப்போது பொறுமைக் காக்க வேண்டும் இல்லையேல் நாம் அனைவரும் அழிய நேரிடும். ம்…வா செல்வோம்”

“நமது பாற்கடையானுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று நாம் அறிந்துக் கொள்ளாது எப்படி இங்கிருந்து செல்வது மந்திரா? இல்லை நான் வரமாட்டேன் அந்த கதிரவன் எனக்கு பதில் அளித்தாக வேண்டும். அவனை விடமாட்டேன். நீங்கள் அனைவரும் அசுரகிரிவனம் சென்றிடுங்கள் நான் இந்த கதிரவனை அழித்துவிட்டு பாற்கடையானுடன் வருகிறேன்.”

“மதி எனக்கென்னவோ அது சரியாக படவில்லை. தயவுசெய்து எங்களுடன் வந்துவிடு.”

“மந்திரா…ம்…அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டுப் புறப்படு. அவனின் வெட்பத்தை இவர்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது. சீக்கிரம். நான் அசுரகிரிவனம் வந்தால் இவர்களை அழித்துவிட்டு தான் வருவேன்.

என்று மந்திராசுரனுடன் மற்ற அனைவரையும் அசுரகிரிவனத்திற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு சூரியதேவனை எதிர்கொள்ள தயாராக காத்திருந்தான் மதிநாகசுரன்.

தொடரும்…

மதிநாகசுரன் கூறியதைக் கேட்டு திகைப்பிலிருந்த கோபரக்கன் மற்றும் யாகம்யாழி சுயநினைவுக்கு வந்ததும் மதிநாகசுரனைப் பார்த்து

“மதிநாகசுரரே! தாங்கள் சொல்வது போல் நடந்திருந்தால்…நமது இனத்தில்… இன்னுமொரு உயிர்சேதமா?!”

“தெரியாது கோபரக்கா தெரியாது…இப்போது நமது சிகராசுரனுக்கு நேர்ந்ததைப் பார்த்தப் பின்பு தான் எனக்கு அப்படி தோன்றியது. அதுவுமில்லாமல் நவியாவை நாம் அனைவருமாக எல்லா இடங்களிலும் தேடிப் பார்த்துவிட்டோம். அவளை எங்குமே காணவில்லை. அவள் அப்படி எல்லாம் சொல்லாமல் நம்மை எல்லாம் விட்டு எங்கும் போகமாட்டாள். அவளின் மறைவில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது. இல்லையேல் சூரிய தேவனுக்கு இரையாகிவிட்டாள் என்று தான் எனக்கு நினைக்கத் தோன்றுகிறது.”

“மதிநாகசுரரே! நீங்கள் சொன்னது போல நமது நவியாகம்ஷியும் சூரிய தேவனின் ஒளிக் கதிர்களுக்கு இரையாகியிருந்தால் அவளின் எலும்புக்கூடு இங்கேயே தானே இருந்திருக்க வேண்டும்? ஏனெனில் இப்போது நமது சிகராசுரனை அந்த சூரிய தேவன் தாக்கியபோதும் அவனின் எலும்புக்கூடு அங்கேயே தானே கிடக்கிறது!”

“சரி யாழி அப்படி நேரவில்லை என்றால் அவள் எங்கே? எங்கு சென்றிருந்தாலும் இன்னேரம் நம்மிருப்பிடம் வந்து சேந்திருப்பாளே!! ஆனால் இல்லை…அதுதான் எனது சந்தேகத்தை இன்னும் ஊர்ஜிதமாக்குகிறது.”

“இப்போது என்ன தான் செய்யப் போகிறோம்?”

“இல்லை அவள் சொல்லாமல் சென்று தவறிழைத்து விட்டாள். இனியும் அவளைத்தேடி நாம் நமது நேரத்தை வீணாக்காமல் அந்த பிரயாகாவைக் கைப்பற்றுவதில் மும்முரமாக இறங்குவோம். அவள் உயிருடனிருந்தால் நம்மைத் தேடி நிச்சயம் வருவாள். அப்படி வரவில்லை என்றால் அவள் உயிருடனில்லை என்று நாம் அர்த்தமெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வேறு வழியில்லை.”

“ஒரு வேளை நம் நவியா அந்த பிரயாக மக்களால் பிடிப்பட்டிருந்தால்?”

“இல்லை அதற்கு சாத்தியமே இல்லை யாழி”

“அது எப்படி இவ்வளவு உறுதியாக கூறுகிறீர்கள் மதிநாகசுரரே”

“நானோ, மந்திராசுரனோ அல்லது நமது ஆசானோ இன்றி வேறு எவராலும் இருளைப் பரப்ப முடியாது. அதை இப்போது நீங்கள் இருவரும் பார்த்தீர்கள் அல்லவா. அப்படியிருக்கையில் நவியாவை அவர்கள் சிறையெடுத்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை. அப்படியே எடுக்க முயன்றிருந்தாலும் அந்த சூரிய தேவன் அவளை சுட்டெரித்திருப்பான். அதனால் தான் அவ்வாறு கூறினேன்”

“ம்…நீங்கள் சொல்வதிலும் அர்த்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. சரி இப்போது நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்”

“சூரிய தேவன் தனது ஒளிக்கதிர்களைக் கொண்டு இந்த பாதாளச் சுரங்கத்திற்குள் ஊடுருவ நிச்சயம் முயற்சிப்பான். ஏனெனில் நாம் இதனுள் இருக்கிறோம் என்று அவனுக்கு தெரிந்துவிட்டது. ஆகையால் நாம் முதலில் இங்கிருந்து வேறு இடம் செல்ல வேண்டும்”

“அதுதான் உங்களின் சக்திக் கொண்டு இருளாக்கி விட்டீரே பின்பு எப்படி சூரியன் வர முடியும்? அதுவுமில்லாமல் நமது பிடியிலிருக்கும் அனைத்து ஊர்களிலும் சூரியனால் எட்டிக்கூடப் பார்க்க முடியாது இருக்கிறாரே!”

“அது என்னவோ சரி தான் கோபரக்கா. ஆனால் அவர் ஒரு முறை ஊடுருவி வந்துவிட்டால் அது நமக்கு தான் ஆபத்து. அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் அங்கிருப்பதால் தான் சூரியனின் பலமும் வேகமும் அங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. அந்த பதக்கத்தைப் பற்றி ஆசான் நிறையக் கூறியுள்ளார். அது இருக்கும் இடத்தில் அனைத்து தேவர்களும் அனைத்து வலிமைகளும் பெற்று திகழ்வார்களாம். அதனால் தான் அதில் ஏதாவது ஒன்றையாது அழித்திட வேண்டுமென்று ஆசான் நம்மை வலியுறுத்தினார். நம்மால் தான் அதை செய்ய முடியாமல் போனது. அதைத் தவறவிட்டதால் தான் இப்போது தேவையில்லாத சங்கடங்களை சந்திக்க நேரிடுகிறது. இன்னும் என்னென்ன நடக்கவிருக்கிறதோ! அந்த காளிமாதா தான் துணையிருக்க வேண்டும்”

“மதிநாகசுரரே! முன்பு நீங்கள் நடத்திய யாகத்தைப் போலவே இப்போதும் நடத்தினால் என்ன? அதனால் நமது காளி மனம் குளிர்ந்து அந்த பிரயாகாவை அழித்திட நமக்கான மாற்று வழியைத் தர வாய்ப்பிருக்கிறதல்லவா?”

“நல்ல யோசனை யாழி. நாமும் எல்லா ஊர்களையும் கைப்பற்றியதிலிருந்து எந்தவித யாகத்தையும் மேற்கொள்ளவில்லை. அதனால் தான் நாம் நம்முள் இத்தனை உயிர்களை இழந்திருக்கிறோம். சரி வாருங்கள் நாம் திரும்பி வட்ஸாவிற்கேச் சென்று யாகம் மேற்கொண்டு படைபலம் பெருக்கிக் கொண்டு வந்து இந்த பிரயாகாவை அழித்து அதன் மூலம் அந்த தேவர்களையும் துவம்சம் பண்ணுவோம்.”

“ஆகட்டும் மதிநாகசுரரே. அதுபடியே செய்திடுவோம்.”

என்றுக் கூறிக்கொண்டே அங்கிருந்து புறப்பட்டு வட்ஸாவுக்குச் சென்றனர் மதிநாகசுரனும், யாகம்யாழியும் மற்றும் கோபரக்கனும். அங்கே அனைவரிடமும் கூறி ஆரம்பத்தில் காற்கோடையன் மேற்கொண்ட யாகத்தைப் போலவே இம்முறை மந்திராசுரன் தலைமையில் மதிநாகசுரனுடன் சேர்ந்து அவனின் மகன் பாற்கடையானும் செய்யத் துவங்கினான். அந்த சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் முடிந்ததும் மந்திராசுரன் பாற்கைடையானை அழைத்து

“பாற்கடையானே நீ தான் எங்களின் அடுத்தத் தலைவனாகப் போகிறவன்‌. நீயும் உன் தந்தையைப் போலவே அனைத்து சித்துக்களிலும் நன்கு தேர்ச்சிப் பெற்றுள்ளாய். அதே நேரம் மதிநாசுரர் செய்த தவறை நீயும் செய்திடாமலிருக்க இன்று இந்த யாகம் முடித்த கையோடு ஈசத்துவம் சித்தியையும் பெற்றிட அனைத்தையும் செய்ய துவங்கு. மதிநாகசுரர் ஆசான் காற்கோடையன் பேச்சைக் கேட்காது தவறிழைத்து விட்டான். ஆனால் நீ அவ்வாறு இருக்க மாட்டாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. மகனே நீ ஈசத்துவத்தை அடைந்தாக வேண்டும். ஏனெனில் அதுதான் நாம் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த பரமபத ஆட்டத்தின் நமது இறுதிப் பகடையாகும். ம்..சென்று ஈசத்துவத்தை வென்று வா மகனே.”

என்று பாற்கடையானை ஆசிர்வதித்து அனுப்பிவைத்தான் மந்திராசுரன். பாற்கடையானும் தனது ஆசானான மந்திராசுரனிடமும், மதிநாகசுரனிடமும் பின் அத்தைகளான யாகம்யாழி மற்றும் மந்தாகிஷியிடமும், மாமாவான கோபரக்கனிடமும் அசிர்வாதம் பெற்றுக்கொண்டு ஈசத்துவத்தை அடைந்திட அதைத் தேடி அதற்கானவைகளை செய்திடச் சென்றான். மற்ற பிள்ளைகளுக்கெல்லாம் கற்றுவித்த வித்தைகளை மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதற்கான பயிற்சிகளைக் கொடுத்தனர் மந்திராசுரன், மதிநாகசுரன், மந்தாகிஷி, யாகம்யாழி மற்றும் கோபரக்கன்.

எந்த பாதாளச் சுரங்கம் வழியாக பிரயாகாவைக் கைப்பற்றி அதன் மூலம் தேவர்களை அழிக்க அசுரர்கள் திட்டமிட்டனரோ அதே சுரங்கம் வழியாக சூரிய பகவான் ஊடுருவிச் செல்ல விடாமல் முயற்சித்துக் கொண்டே இருந்தார். பூலோகத்தில் பிரயாகாவைத் தவிர மற்ற அனைத்து இடங்களிலும் அசுரர்களின் கை ஓங்கியிருக்க அவ்விடமெல்லாம் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. அந்த இருளை அகற்ற அந்த பாதாளச் சுரங்கத்தின் சிறு விரிசலை உபயோகித்துக் கொண்டார் சூரிய தேவன். அதன் வழியாக மெல்ல மெல்ல தனது ஒளிக்கதிர்களை செலுத்தி இருளை அகற்றக்கொண்டே வந்தவர் ஒரு கட்டத்திற்கு மீது அந்த பாதாளச் சுரங்கத்திற்குள் செல்ல முடியாது, செய்வதறியாது நின்ற போது அவரின் சிந்தனையில் மிளிர்ந்தது அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம். ஆகவே அந்த நான்கு இதழ்களைக்கொண்ட அந்த பதக்கம் தன்னருகே இருந்தால் தான் அசுரர்களின் இருள் நீக்கி தானும் பிரகாசித்து இவ்வுலகை பிரகாசிக்க வைக்கவும் முடியும் என்பதை உணர்ந்து பரந்தாமனிடம் உதவி கேட்டு அது படியே அந்த பதக்கத்துக்கு உரிமையாளர்களான கேசவன், ஞானானந்தம், வேதாந்தகன் மற்றும் முழுமதியாளை தன்னுடனே பயணிக்க ஏற்பாடு செய்தார். அதாவது மீண்டும் எல்லையிலிருந்த காவலர்களான சுப்பு மற்றும் ரங்கன் ஆகிய இருவர் கண்ணிலும் சிகராசுரனின் எலும்புக்கூடு படும்படிச் செய்தார். உடனே நவியாகம்ஷி எலும்புக்கூடுக்கு நடந்ததைப் போலவே சிகராசுரனின் எலும்புக்கூடுக்கும் நடந்தது ஆனால் இம்முறை ஒரே தடவையில் நடந்தது ஏனெனில் நால்வரும் தங்கள் நீர்த்துளிப் பதக்கத்துடன் தலைவர் மற்றும் தளபதியுடன் அந்த இடத்துக்கு வந்திருந்தனர்.

அதைக் கண்ட தலைவர் தளபதியும் தனது தம்பியுமான வீரராகவனிடம்

“வீரராகவா இப்படியே எல்லையில் அந்த அசுரர்களின் ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடாக கிடைத்துக் கொண்டிருக்கிறதே!! இதிலிருந்து உனக்கு ஏதாவது தோன்றுகிறதா?”

“ஒன்று நன்றாக புரிகிறது அண்ணா. அந்த அசுரர்கள் இந்த பாதாளச் சுரங்கத்தை உபயோகிக்கிறார்கள் மேலும் அவர்களால் பாதாளத்தை விட்டு வெளியே வந்தால் தண்ணீரிலிருந்து வெளியே வந்தால் எப்படி மீன்களால் உயிர் வாழ முடியாதோ அது போல இவர்களாலும் முடியவில்லை என்று நினைக்கிறேன் அதுதான் யுதமின்றி ரத்தமின்றி இவ்வாறு எலும்புக்கூடுகளாக கிடக்கின்றனர். மற்றொரு காரணமாக நமது ஊரிலிருக்கும் இந்த நீர்த்துளிப்பதக்கத்தின் தாக்கத்தால் இவ்வாறு ஆகிறார்கள் என்றும் எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“இரண்டும் கூட இருக்கலாம் இல்லையா தலைவரே”

“ஆமாம் கேசவன் சொல்வது போல இரண்டுமே கூட இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது அண்ணா.”

“சரி அப்படி என்றால் நாம் ஒன்று செய்வோம். இந்த நான்கிதழ் நீர்த்துளிப் பதக்கத்துடன் நீங்கள் நால்வரும் இந்த பாதாளச் சுரங்கம் வழியாகவே செல்லுங்கள். உங்கள் காவலுக்கு வீரராகவன் மற்றும் இந்த இரு காவலர்களான சுப்பு மற்றும் ரங்கனை அனுப்புகிறேன். பாதாளத்திற்குள் சென்றிடாது மேலேயே நடந்து சென்று இது போல வேறெங்கு அசுரர்களின் எலும்புக் கூடுகள் இருக்கின்றன என்று தெரிந்து வாருங்கள்.”

“ஆகட்டும் தலைவரே”

“அதுமட்டுமல்ல நீங்கள் மேற்கொள்ளப் போகும் இந்த பயணத்தில் அந்த அசுரர்களை சந்திக்கும் சந்தர்ப்பமும் வரலாம். ஆகையால் ஜாக்கிரதையாக சென்று வாருங்கள். வெற்றி நமதே”

என்று தலைவர் வீரசேகரன் கூறியதும் உடனே வீரராகவனுடன் செயலில் இறங்கினர் நால்வரும். சூரிய பகவானுக்கும் அவர் எதிர்பார்த்ததுப் போலவே நடந்ததில் மகிழ்ச்சியானார். அந்த நான்கிதழ் பதக்கத்துடன் பாதாளச் சுரங்கத்தின் மேல் தளத்தில் நடந்து வந்துக் கொண்டிருந்தனர் நான்கு பேரும், தளதியாரும், இரண்டு சிப்பாய்களும். அவர்களுக்கு முன்னே சற்று தூரத்தில் சென்றக் கொண்டிருந்த சூரிய பகவான் மெல்ல மெல்ல தனது ஒளிக் கதிர்களைக் கொண்டு அந்த பாதாளச் சுரங்கத்திற்குள் ஊடுருவி இருளை நீக்கிக் கொண்டே வந்தார். அப்படி நடந்தும் குதிரையில் ஏறிக் கொண்டும் தளபதியாரும், நால்வரும் முதலில் கொசம்பியை சென்றடைந்தனர். அங்கே இருள் சுழ்ந்திருந்ததைப் பார்த்ததும் கேசவன்

“இதைப் போலத்தான் கஷியையும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. நானும் கோதகனும் சென்றபோது இதுபோல ஒரு கொடூரமான இருள் சூழ்ந்த கஷியைத்தான் கண்டோம்.”

“அப்படியா!! அப்படி என்றால் இந்த இருளானது அந்த அசுரர்களுடையது. இதை அகற்ற அந்த சூரியனே உதவிக்கரம் நீட்ட வேண்டும்”

என்று வீரராகவன் கூறி முடித்ததும். முழுமதியாளின் கழுத்திலிருந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் ஜொலித்தது. அதனுளிருந்து வந்த ஒளியோடு சூரியன் தனது ஒளிக்கதிர்களையும் சேர்த்து விட்டதில் ஒரு நொடியில் கொசம்பியில் இருள் நீங்கி மரம் செடிக் கொடிகள் அனைத்தும் புத்துயிர் பெற்றது. அதைக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். ஆனால் முழுமதியாளின் முகம் வாடியிருந்தது. அதை கவனித்த வேதாந்தகன் அவளிடம்

“என்ன மதி? ஏன் உன் முகம் வாடியிருக்கிறது?”

“எனக்கு கவலையாக இருக்கிறது. அதை சொல்லாமா?”

“தாராளமாக சொல்லலாம். சொன்னால் தானே எங்களுக்கும் தெரியும்”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே. என் கவலை என்னவென்றால் இந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் தான் நம்மூரை அந்த அசுரர்களிடமிருந்து காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது இல்லையா”

“ஆமாம் இதில் என்ன கவலை உனக்கு மதி?”

“இரு வேதாந்தகா. இரு. அப்படியென்றால் இப்போது நாம் இந்த பதக்கத்துடன் இங்கு அதாழது கொசம்பிக்கு வந்துள்ள இந்த நேரத்தில் அந்த அசுரர்கள் நமது பிரயாகாவைத் தாக்க முயன்றிருந்தால்!”

என்று முழுமதியாள் கூறியதும் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பின் கேசவன்

“மதி சொல்வதும் சரிதான். நாமும் நமது பதக்கமும் அங்கில்லாத நேரத்தை அந்த அசுரர்கள் நிச்சயம் உபயோகித்துக் கொள்ள தான் பார்ப்பார்கள். தளபதியாரே இப்போது என்ன செய்வது?”

“நீங்கள் சொல்வதும் சரிதான் ஆனால் என் அண்ணன் வீரசேகரனுக்கு இது தெரியாமால் இருந்திருக்காது. அவர் இதை யோசிக்காமல் கூறியிருக்கவும் மாட்டார். ஆகையால் நாம் நமது பாதையை தொடர்ந்துச் செல்வோம்”

“அதற்கில்லை தளபதியாரே அங்கே நம் மக்கள்…ஒரு வேளை நாம் உயிரோடு இருந்தால் தான் இது போல அசுரர்களால் இருண்ட இடங்களை மீட்டெடுக்க முடியுமென்றெண்ணி அவர் நம்மை அனுப்பி வைத்திருந்தால்!!”

“ஆம் வேதாந்தகன் சொல்வது போல தான் தலைவர் எண்ணியிருப்பார். எதற்கும் நாம் திரும்பி பிரயாகா சென்று பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவோம் வாருங்கள்”

“ஞானானந்தம் அண்ணா சொல்வது தான் சரி வாருங்கள் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்திடுவோம்”

“ம்…சற்று பொறுமையாக இருங்களேன். என்னை யோசிக்க விடுங்கள்”

“மன்னிக்க வேண்டும் தளபதியாரே. இதில் யோசிக்க ஒன்றுமில்லை. வாருங்கள் நம் தலைவரையும் நம் மக்களையும் பார்த்துவிட்டு வந்திடுவோம். எங்க பிள்ளைக் குட்டிங்க எல்லாத்தையும் விட்டுவிட்டு தான் உங்களுடன் வந்துள்ளோம். தயவுசெய்து திரும்பிச் சென்றுப் பார்த்து வருவோம் தளபதியாரே.”

என்று அனைவரும் தளபதி வீரராகவனிடம் மாறி மாறி சொல்ல அவரும் சரி என்று தலையசைக்க அனைவரும் பிரயாகாவை நோக்கித் திரும்பினர். அதைக் கண்ட சூரிய பகவான் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த ஏதேதோ செய்துப் பார்த்தும் அவர்கள் நிற்காததால் வேறு வழியின்றி அவர்கள் முன் தோன்றி

“சற்று நில்லுங்கள். நான் தான் சூரிய தேவன். நீங்கள் எவரும் பின்வாங்கக் கூடாது. என்னுடன் சேர்ந்து முன்னோக்கிச் செல்லுங்கள்.”

அனைவரும் சூரிய தேவனை வணங்கினர். பின் முழுமதியாள் சூரியனிடம்

“சூரிய தேவா தங்களுடன் பயணிக்க நாங்கள் அனைவரும் தயாராக இருக்கிறோம் ஆனால் நாங்கள் எங்கள் ஊரான பிரயாகாவில் இல்லாதிருக்கும் சமயம் அந்த அசுரர்கள் எங்கள் ஊரை அழித்துவிட்டால்…இதோ இந்த கொசம்பியைப் போல இருளாக்கிவிட்டால்!”

“அப்படி எதுவும் பிரயாகாவிற்கு நேர்ந்திடாது. கவலை வேண்டாம்.”

சூரிய தேவனின் சொல்லில் நம்பிக்கையில்லாதவர்களைப் போல் அதே இடத்தில் அசையாது நின்றிருந்தனர்.

தொடரும்…











வேதாந்தகனும் முழுமதியாளும் நீர்த்துளிப் பதக்கச் சங்கிலியுடன் எல்லையை நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் இருவரும் எல்லையை நெருங்கியதும் முழுமதியாள் கழுத்திலிருந்த பதக்கம் அவள் கழுத்தின் இடது மற்றும் வலது புறமாக ஆடிக்கொண்டேயிருந்தது. அவர்கள் எல்லையைச் சென்றடைந்ததும் அதன் ஆட்டம் நின்றது. ஆனால் நவியாகம்ஷியின் எலும்புகூடு சில்லு சில்லாக நொறுங்கிப் போனது. அதைப் பார்த்த அனைவரும் வியப்பில் முழுமதியாளையும் வேதாந்தகனையும் பார்த்தனர். நவியாகம்ஷியின் மண்டை ஒடு உருண்டு முழுமதியாள் காலடியில் வந்ததும் அங்கேயே கிடந்தது. அப்போது அதை எடுக்க முயன்ற முழுமதியாளை தடுத்து நிறுத்திய தலைமை மருத்துவர் அவள் அருகேச் சென்று அந்த மண்டை ஓட்டைப் பார்த்து திகைத்த அவர்

“வீரராகவா இங்கே வா. இதைப் பார்”

என்றதும் வீரராகவன் ஓடி மருத்துவர் அருகே சென்று

“என்னவாயிற்று மருத்துவரே!”

“இங்கே பார் இந்த அதிசயத்தை.”

“என்ன அதிசயம் மருத்துவரே? எனக்கொன்றும் தெரியவில்லையே!”

“இதோ இதன் மண்டை ஓட்டைப் பார். அதிலிருந்து கசிந்துக் கொண்டிருந்த திரவத்தைப் பார்”

“ஆமாம். எங்கே அந்த திரவத்தை காணவில்லை.”

“திரவம் அங்கேயே தான் இருக்கிறது வீரராகவா ஆனால் உறைந்துப் போய் இருக்கிறது. நீர்த்துளிப் பதக்கத்தின் தாக்கத்தில் அது உறைந்துப் போயுள்ளது. மற்ற எலும்புகள் எல்லாம் நொறுங்கி மண்ணோடு மண்ணாக கலந்துவிட்டாலும் இந்த மண்டை ஓடு மட்டும் பாதியாகி உருண்டு வந்ததற்குக் காரணம் இந்த பெண் அணிந்திருக்கும் பதக்கத்திடம் மன்னிப்பு கேட்கவே வந்துள்ளது.”

என்று மருத்துவர் கூறி முடித்ததும் அந்த மண்டை ஓடு இருந்த இடத்திலேயே கருகி சாம்பலாகி மண்ணோடு மண்ணாக கலந்து விட்டது.

அங்கு நடந்த இந்த சம்பவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த காவலர்கள் திகைப்பில் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். மற்ற அனைவரும் சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். பின் வீரசேகரன்

“ம்…முழுமதியாள் உன் கவனக்குறைவால் இப்போது எங்கள் அனைவருக்கும் தேவையில்லாத அலைச்சலைக் கொடுத்துவிட்டாய். அப்போதே அதை அணிந்து வந்திருந்தால் இப்படி இரண்டு முறை இங்கு அனாவசியமாக வந்திருக்க வேண்டியதில்லை அல்லவா”

“என்னை மன்னித்து விடுங்கள் தலைவரே இனி நான் இந்த பதக்கமின்றி எங்கும் செல்ல மாட்டேன். இது இனி என் கழுத்திலிருந்து இறங்கவே இறங்காது”

“நல்லது. சரி இங்கு இனி நமக்கென்ன வேலை? அனைவரும் ஊருக்குள் செல்லலாம் வாருங்கள்.”

“ஆகட்டும் அண்ணா. ம்…சுப்பு மற்றும் ரங்கனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் வாருங்கள்.”

என்றதும் அனைவருமாக ஊருக்குள் சென்றனர்.

ஈசத்துவத்தை அடைவதற்காக காட்டிற்குள் தவம் மேற்கொள்ளச் சென்ற மதிநாகசுரனுக்கு ஏதோ தவறு நேர்ந்திருக்கிறது என்று அவனது உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது. அதோடு அவனை அந்த தவத்தை மேலும் தொடரவிடாது அவன் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல் அலைப் பாய்ந்துக் கொண்டே இருந்தது. அவனால் அவன் மேற்கொண்ட வேலையில் சரியாக ஈடுபட முடியாமல் தவித்தான். நேரே அங்கிருந்த ஆற்றில் மூன்று முறை மூழ்கி எழுந்தான். மீண்டும் தவம் மேற்கொள்ள அதற்கான விதிமுறைகளின்படி தானே ஏற்பாடு செய்திருந்த இடத்தில் அமர்ந்தான். ஆனால் இம் முறையும் அவனால் தன்னை மனதை ஒரு நிலைப் படுத்த முடியாமல் போனது. அவ்வாறு ஏன் தனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நடக்கிறது என்ற குழப்பத்தில் செய்வதறியாது தவித்தான். வேறு வழியேதும் புலப்படாததால் நேராக ஆசானிடமே சென்று அதற்கான காரணத்தைத் தெரிந்துக் கொள்ள முடிவெடுத்து வட்ஸாவை நோக்கிச் சென்றான்.

இதற்கிடையில் வட்ஸாவில் நவியாகம்ஷியை காணவில்லை என்று அனைவரும் அங்குமிங்குமாக தேடிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது காற்கோடையன் கண்விழித்துப் பார்த்தார். தன் இனத்தவர்கள் பரபரப்பாக எதையோ தேடுவது அறிந்து அவரருகே இருந்த மந்திராசுரனை தனது மெல்லிய குரலில் அழைத்தார். ஆசானின் குரல் கேட்டதும் மந்திராசுரன் உடனே அவரிடம்

“ஆசானே சொல்லுங்கள் என்ன வேண்டும்?”

“அனைவரும் ஏன் பதற்றமாக உள்ளீர்கள்? அங்கே எதைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

“ஆசானே அது ஒன்றுமில்லை நீங்கள் நன்றாக ஓய்வெடுங்கள். அனைத்தையும் நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.”

“நீங்கள் தான் இனி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் மந்திரா ஆனாலும் இப்போது நான் தெரிந்துக் கொள்ளக் கூடாதா என்ன?”

“நம் நவியாகம்ஷியைக் காணவில்லை ஆசானே. அவளை தான் அனைவருமாக தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”

“என்னது நவியாவை காணவில்லையா? அவள் என்ன சிறுப் பிள்ளையா? நம் போர் படையின் தலைவி அவள். எங்கே சென்றிருக்கப் போகிறாள். இங்கே தான் ஏதாவது செய்து நாம் பிரயாகாவை நெருங்க வழி கண்டுப் பிடிக்கச் சென்றிருப்பாள்.”

“அப்படி இருந்தால் நல்லது தான் ஆசானே. ஆனால்…”

“என்ன ஆனால்?”

“தாங்கள் நேற்று மதிநாகசுரனுடன் யாராவது சென்றிருக்க வேண்டுமென சொன்னதிலிருந்தே நவியா ஏதோ சிந்தனையிலிருந்தாள். ஒரு வேளை அவள் மதியைத் தேடி அவனுக்கு உதவச் சென்றிருப்பாளோ ! என்று எண்ணிக் கொண்டு நான் நின்றிருந்த போதுதான் தங்கள் குரல் கேட்டு வந்தேன்.”

“சரி அப்படி சென்றிருந்தாலும் அதில் தவறொன்றும் இல்லையே! நீங்கள் எல்லோரும் ஏன் அதற்காக இப்படித் தவிக்க வேண்டும்?”

“அவள் இங்கே எங்களில் யாரிடமாவது சொல்லிக் கொண்டு சென்றிருக்கலாம். ஆனால் அவள் எவரிடமும் சொல்லாது சென்றிருக்கிறாளா! ஏன் அவள் அப்படி செல்ல வேண்டும்? அப்படியே சென்றிருந்தாலும் அவள் மதியிடம் சென்றுவிட்டாளா? என பல ஐயங்கள் எழுகின்றன.”

“ம்…சரி சரி இரு நான் கண்டறிந்து சொல்கிறேன்.”

என்று தனது ஞானதிருஷ்டியில் நவியாகம்ஷி எங்கே என்று கண்டுப்பிடிப்பதற்காக தன் கண்களை மூடினார் காற்கோடையன். அவர் கண்விழித்து ஏதேனும் விவரம் சொல்லுவார் என்று அவரருகிலேயே காத்திருந்தான் மந்திராசுரன். ஆனால் ஆசான் எழவேயில்லை. அதற்குள் வட்ஸா, கஷி, மாயாபுரி மற்றும் பாதாளச் சுரங்கம் என எல்லா இடங்களிலும் சென்று நவியாகம்ஷி இருக்கிறாளா என்று பார்த்துவிட்டு…அவள் எங்குமில்லாததால் சோர்வாகவும், சோகமாகவும் அனைவரும் திரும்பி வந்து சேர்ந்தனர்.

ஆசான் அருகே அமர்ந்திருந்த மந்திராசுரனிடம் வந்த மந்தாகிஷி

“என்ன? மந்திராசுரா அண்ணா…நவியாவைத் தேடாமல் ஆசானருகே அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்? இவ்வளவு தான் உங்களுக்கு நவியா மீதுள்ள அக்கறையா?”

“வேண்டாம் மந்தாகிஷி. இங்கே என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் வார்த்தையை விட்டுவிடாதே. ஆசான் நவியா இருக்குமிடத்தை அவரது ஞானதிருஷ்டியில் கண்டு சொல்வதாக கூறினார் ஆனால் மீண்டும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார். அதுதான் அவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் எழுந்து நவியாவிற்கு என்ன நடந்தது அல்லது அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்ற ஏதாவது விவரம் சொல்வாரே என்று இங்கேயே காத்திருக்கிறேன்”

என்று இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது மந்திராசுரன் அருகே வந்து நின்றனர் மதிநாகசுரன் மற்றும் நவியாகம்ஷியின் பிள்ளைகளான பாற்கடையான், நாதவேழிரி, ராட்சதரசி மற்றும் நம்மாரசுரன். அவர்களில் ராட்சதரசி மந்திராசுரனிடம்

“மாமா ஆசானும் உடம்பு முடியாது படுத்தப்படுக்கையாகி விட்டார். அப்பாவோ ஈசத்துவத்தை அடைவதற்காக காட்டிற்குச் செனறு விட்டார். இப்போது எங்கள் தாயாரையும் காணவில்லை. ஏன் எங்கள் குடும்பத்தினருக்கு மட்டும் இவ்வாறு நடக்கிறது?”

என்று கேட்டாள் அப்போது மிளானாசுரி கோபரக்கன் மகளானா வியழியசுரி ராட்சதரசியைப் பார்த்து

“என்ன இது என் குடும்பம் உன் குடும்பமென்று பேசுகிறாய் ராட்சரசி. இது நம் குடும்பம். தாய் நவியாகம்ஷியை காணவில்லை என்று நாங்களும் தான் பதற்றத்தில் உள்ளோம். அதுவுமில்லாமல் எங்கள் தாயார் மிளானாசுரியை பரிக்கொடுத்துவிட்டு நிற்கும் நாங்கள் யாரிடம் போய் முறையிடுவது! சொல்!”

அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மந்தாகிஷி

“அப்படிப் பார்த்தால் எனது மகன் மற்றும் என் கணவன் இறந்துப் போனதற்கு நான் எங்கு போய் நீதிக் கேட்பேன்”

“என்ன இது மந்தா? அவர்கள் தான் குழந்தைகள் ஏதோ பேசுகிறார்கள் என்றால் நீயுமா?”

“என்ன மந்திரா அண்ணா? இரு உயிர்களை இழந்த வேதனையில் நான் பேசிவிட்டேன். இப்படியே இங்கேயே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தால் நமது நவியாவிற்கு என்ன ஆனது? அவள் எங்கிருக்கிறாள் என்று எப்படி தெரிந்துக் கொள்ள முடியும்? உடனே ஏதாவது செய்து இந்த குழப்பத்திலிருந்து வெளிவர வேண்டும்”

“அதற்கு அந்த நவியாவே நேரில் வந்தால் தான் முடியும்”

“ஏன் அப்படி கூறுகிறாய் யாழி? இதோ நமது ஆசான் கண்விழித்தால் கூறிவிடுவாரே!”

“மந்திரா அண்ணா இவர் எப்போது கண்விழிப்பது நாம் எப்போது தெரிந்துக் கொள்வது? தேவையில்லாமல் காலதாமதம் செய்கிறோம் என்று தான் எனக்கு நினைக்கத் தோன்றுகிறது.”

என்று அவர்கள் அனைவரும் அவர்களுக்குள்ளே விவாதித்துக் கொண்டிருக்கையில் அங்கு வந்து சேர்ந்தான் மதிநாகசுரன். அவனைப் பார்த்ததும் மந்திராசுரன் ஓடிச் சென்றுக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு

“மதி வா வா. இங்கே ஒரே குழப்பமாக உள்ளது. நல்ல வேளை நீயே வந்து விட்டாய். ஈசத்துவம் பெற்று விட்டாயா? ஆமாம் எங்கே நவியா?”

என்று மந்திராசுரன் கேட்டதும் சற்று பதற்றமானாலும அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல்

“நவியாவை இங்கே உங்களிடம் தானே விட்டுச் சென்றேன். இப்போது என்னிடம் அவள் எங்கே என்று கேட்கிறீர்கள்!!”

“மதி நவியாவை காணவில்லை. அவள் ஒருவேளை உனக்கு உதவிப் புரிய வந்திருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தில் தான் அப்படிக் கேட்டேன்.”

“இல்லையே அவள் என்னிடம் வரவேயில்லையே!”

“அப்படியென்றால் அவள் எங்கு சென்றிருப்பாள்?”

“அவள் எங்கே சென்றிருக்கப் போகிறாள். இங்கு தான் எங்காவது இருப்பாள். அவளே வந்துவிடுவாள். கவலை வேண்டாம்”

“இல்லை மதிநாகசுரரே….இல்லை…நாங்கள் அனைவரும் எல்லா இடங்களிலும் சென்றுப் பார்த்து வந்துவிட்டோம். நமது நவியாகம்ஷி எங்குமே இல்லை.”

“என்ன பிதற்றுகிளாய் யாழி? மந்திரா என்ன நடந்தது என்பதை விளக்கமாக சொன்னால் நான் புரிந்துக் கொள்வதற்கு ஏதுவாக இருக்கும்.”

என்று மதிநாகசுரன் கர்ஜித்ததும் அனைவரும் சற்று ஒதுங்கி நின்றனர். பின் மந்திராசுரன் நடந்ததை விளக்கிக் கூறினான். அதைக் கேட்டதும் நேராக தன் ஆசானிடம் சென்ற மதிநாகசுரன் அவரின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்களில் கண்ணீருடன்

“ஆசானே என் நவியா எங்கே? தயவுசெய்து கண் திறந்து நடந்ததைக் கூறுங்கள். ஆசானே!! ஆசானே!!”

என்று கதறினான். மதிநாகசுரனின் அழுகுரல் கேட்டும் ஆசான் எழவேயில்லை. ஆனால் மூடியிருந்த அவர் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்ததைப் பார்த்த மதிநாகசுரன் அவர் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டே

“ஆசானே ஏதோ விபரீதம் நடந்துள்ளது என்று உங்கள் கண்களில் வடியும் கண்ணீரை வைத்தே புரிகிறது. ஆனால் என்ன அது என்று தயவுசெய்து கண்விழித்துக் கூறிவிடுங்கள். என் நவியாவிற்கு என்ன ஆனது? அவள் எங்கே?”

என்று ஆசானின் கைகளை இறுக்கிப் பிடித்தப்படி அழுதான் மதிநாகசுரன். அவனின் ஆசை மனைவி. வீராதிவீரி. எதற்கும் அஞ்சாதவள். துணிச்சலான பெண் என்றால் நவியா என்றளவுக்கு பெயர் பெற்றவள் அவர்களுடன் இல்லாததை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை…அவன் மீண்டும் ஆசானிடம்

“ஆசானே! ஈசத்துவம் அடைவதற்கான தவத்தை மேற்கொள்ள முடியாது என் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாது என்னை பாடாய்ப்படுத்தியது அது ஏன்? அவ்வாறு நிகழாமல் இருக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று தங்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துக் கொள்ளவே வந்தேன். ஆனால் இங்கோ என் நவியாவை காணவில்லை. நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது ஆசானே!”

என்று ஆசானிடம் மதிநாகசுரன் கேட்டதும் மீண்டும் அவர் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் உருண்டோடியது. அதைப் பார்த்த மதிநாகசுரன் மீண்டும் அவர் கண்களைத் துடைத்து விட தன் வலது கையைக் கொண்டுப்போனதில் அதிர்ந்துப் போனான். அவனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கண்டதும் மந்திராசுரன்

“மதி என்னவாயிற்று? ஏன் அமைதியாகிவிட்டாய்? ஆசானே! ஆசானே! எழுந்திரியுங்கள்”

என்று மந்திராசுரன் காற்கோடையனின் கைகளைப் பிடித்து உலுக்கினான் ஆனால் ஆசானின் கைகள் சட்டென கீழே படுக்கையில் விழுந்தன. அதைப் பார்த்ததும் அனைவரும் காற்கோடையனைக் கட்டிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தனர். மந்திராசுரன் மதிநாகசுரனிடம்

“மதி…மதி…மதி…இப்படி நம்மை அம்போ என்று விட்டு விட்டுச் சென்றுவிட்டாரே! நாம் என்ன செய்வோம். நமது நவியா எங்கிருக்கிறாள் என்ற விவரத்தை சொல்ல வந்து சொல்லாது சென்று விட்டாரே மதி. ஈசனே இது உனக்கே நியாயமா சொல். எங்கள் ஆசானின் உயிரைக் குடித்து உனக்கென்ன ஆகப் போகிறது?”

மதிநாகசுரன் ஒரு நிமிடம் பிரம்மை பிடித்தவன் போல இருந்தான். பின் சட்டென சுயநினைவுக்கு திரும்பியவன் தன் மனைவியைக் காணவில்லையே என்றழுவதா இல்லை தன்னை சிறு வயது முதல் அந்த தேவர்களிடமிருந்துக் காப்பாற்றி வளர்த்து பல வித்தைகளையும் சித்திகளையும் கற்றுக்கொடுத்து தந்தைக்கு தந்தையாக, குருவுக்கு குருவாக இருந்து வந்த ஆசான் காற்கோடையனின் மறைவுக்காக அழுவதா என்ற திகைப்பிலிருந்தான். பின் அதிலிருந்தும் மீண்டு வந்து ஆக வேண்டி காரியங்களை செய்வதில் இறங்கினான். கோபரக்கனிடம் சில வேலைகளையும், சிகராசுரனிடம் சில வேலைகளையும் என பிரித்துக் கொடுத்து காற்கோடையனை சகல மரியாதையுடன் அவருக்கான இறுதிச் சடங்குகளை அவர் கற்றுக்கொடுத்த அசுரர்குல முறைப்படி சிறப்பாக செய்து அவரை அனுப்பிவைத்துவிட்டு அனைவரும் வந்தனர். அப்போது மந்திராசுரன் மதிநாகசுரனிடம்

“நம்மைக் காப்பாற்றி வளர்த்து பாதுக்காத்து வந்த ஆசானின் ஓரே ஒரு ஆசை, அதுவே அவரின் கடைசி ஆசையும் கூட…அதை நாம் எப்பாடுப்பட்டாவது நிறைவேற்ற வேண்டும்.”

“ஆமாம் மந்திரா. அந்த இந்திரனை…”

“சும்மா விடக்கூடாது மதி…”

“சரி இருவரும் இங்கு இப்படி சபதம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களே…அங்கே நமது சாம்பீனிகள் ஒவ்வொன்றாக தரையில் விழுந்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. அதற்கு ஏதாவது ஒரு மார்க்கம் உண்டா என்று கூறுங்கள். அதுவுமில்லாமல் நமது நவியாவை கண்டறிந்திட வேண்டிய வழியையும் யோசியுங்கள். ஆசானுக்கு அவரின் நேரம் நெருங்கியது அந்த யமன் அவரை அழைத்துக் கொண்டான். இனி எஞ்சி இருப்பவர்களாவது என்ன செய்யலாமென்று ஒரு முடிவுக்கு வாருங்கள். என்னடா இவள் இப்படிப் பேசுகிறாளே என்று யாரும் எண்ண வேண்டாம். நான் என் சிம்பாவை பறிக்கொடுத்த போது நமது ஆசான் இதைத் தான் என்னிடம் சொல்லி என்னைத் தேற்றினார். அதையே தான் இப்போது நான் உங்கள் அனைவருக்கும் சொல்லி உங்களைத் தேற்ற முயற்சிக்கின்றேன்.”

“ஆகட்டும் மந்தாகிஷி. நீ சொல்வதும் சரிதான். இனி ஆக வேண்டியதைப் பார்ப்போம். வாருங்கள்”

என்று கூறிக்கொண்டே அனைவரும் சென்று வீழ்ந்துக் கொண்டிருந்த சாம்பீனிகளைப் பார்த்தனர். அனைத்து சாம்பீனிகளும் காற்கோடையனின் ஆன்மாவால் உருவாக்கப்பட்டு அவரின் கட்டளைப்படி இருந்து வந்தது. இப்போது அவரே இல்லாது போனதும் அவரின் நிழல்களான சாம்பீனிகளும் ஒன்றுமில்லாது வீழ்ந்தன. அதைப் பார்த்த மதிநாகசுரனும் மந்திராசுரனும் அவர்களுக்குள்

“மந்திரா இவற்றில் ஒன்றிருந்தால் கூட நமது ஆசானே நம்முடன் இருப்பதுப் போல ஒரு உணர்வைக் கொடுத்திருக்கும் ஆனால் அனைத்தும் இப்படி அவருடனே சென்றுவிட்டனவே!!”

“என்ன செய்ய மதி. ஆசான் அவர் இருக்கும் போதே அந்த தேவலோகத்தைக் கைப்பற்றிவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் தான் ஒவ்வொரு ஊர் மக்களையும் அழித்து சாம்பீனிகளாக்கி நமக்கென பெரும்படையை உருவாக்கினார்…என்ன செய்ய? சரி இனி நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் மதி?”

“ஆமாம் மதிநாகசுரரே. இனி நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம். இப்போது நாம் ஆறு பேர் தான் உள்ளோம். நம்மால் எப்படி அந்த தேவலோகத்தை கைப்பற்ற முடியும்?”

“மந்தாகிஷி நீ போட்ட கணக்கில் சிறிய தவறு இருக்கிறது”

“கணக்கா!! என்ன கணக்கு? என்ன தவறு?”

“இப்போது நாம் ஆறு பேர் அல்ல…நாம் பதினேழுப் பேர் உள்ளோம். நமது இளஞ்சிங்கங்களை விட்டுவிட்டாயே!”

“அண்ணா அவர்களுக்கு இனி தான் நாம் பயிற்சியளிக்க வேண்டும். அவர்கள் அனைத்தையும் பயின்று அதன் பின் படையை உருவாக்கி எப்போது தேவலோகத்தைக் கைப்பற்றுவது?”

“தேவலோக்ததை விடு மந்தா.‌..முதலில் எப்போது நாம் அந்த பிரயாகாவைக் கைப்பற்றுவது என்று முதலில் யோசிப்போம்.”

“ஆமாம் யாழி நீ சொல்வதும் சரி தான் எப்படியாவது அந்த பிரயாகாவையும் அவர்களிடமிருக்கும் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தையும் அழிக்க வேண்டும். அதற்கான திட்டத்தை உடனே தீட்டி செயலில் இறங்க வேண்டும்.”

“மதிநாகசுரா எது செய்தாலும் சற்று பொறுமையாக சிந்தித்து செய்திட வேண்டும் ஏனெனில் நம்மிடம் ஆட்கள் குறைவு. அதை மனதில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்ல நவியா வேறு எங்கு சென்றுள்ளாள் என்று தெரியவில்லை. நீ இவர்களை அழைத்துக் கொண்டு நவியாவைத் தேடுவதுடன் திட்டத்தையும் தீட்டு. நான் இனி நமது அடுத்த தலைமுறையினரை அதற்கு தயார் செய்கிறேன்.”

“ஆக நமது பிள்ளைகளுக்கு இனி நமது ஆசான் காற்கோடையனின் இடத்திலிருந்து நாம் அவரிடமிருந்துக் கற்ற அனைத்தையும் கற்பிக்கப் போவது எங்கள் ஆசானின் முதல் சீடனான நமது மந்திராசுரன் அண்ணா. பிள்ளைகளா இவர் தான் இனி உங்களின் ஆசான்.”

என்று மந்தாகிஷி சொன்னதும் அதை ஆமோதித்துப் பேசினான் மதிநாகசுரன். பின் பிள்ளைகளை மந்திராசுரன் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டு மற்ற ஐந்துப் பேரும் நவியாவைத் தேடியும், பிரயாகாவை கைப்பற்றிடும் எண்ணத்துடனும் மீண்டும் பாதாள சுரங்கத்திற்குள் சென்றனர்.

பிரயாகாவிற்கு முன் முடிந்திருந்த பாதாளச் சுரங்கத்தில் சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்ததை அறியாது சென்றனர். முதலில் சென்ற சிகராசுரன் மீது சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் பட்டதும் அவனை சுட்டெரித்தது. அதைப் பின்னால் வந்துக் கொண்டிருந்த மற்ற நால்வரும் கண்டதும் சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் அவர்கள் மீதுப் படாதவாறு இன்னும் பின்னால் சென்றனர். அப்போது மதிநாகசுரன் அவர்களிருந்த இடத்தை இருளாக்கி சூரியனின் கதிர்கள் வராதவாறு செய்தான். அடுத்து என்ன செய்வென்று யோசிக்க அங்கேயே அமர்ந்துக் கொண்டனர். அப்போது மந்தாகிஷி

“நாம் நமது சிகராசுரனையும் இழந்துவிட்டோம். எனக்கென்னவோ நம்மால் அந்த பிரயாகாவை நெருங்கக் கூட முடியாது என்று தோன்றுகிறது.”

“ம்….மந்தாகிஷி போதும் உன் பிதற்றலை நிறுத்து. உனக்கு எங்களுடன் வர இஷ்டமில்லை என்றால் நீ வட்ஸாவிற்கே திரும்பிச் சென்று விடு.”

என்று மதிநாகசுரன் கூறியதும் அவள் விருட்டென்று எழுந்து வட்ஸாவிற்குச் சென்றாள். அந்தப் பாதாளச் சுரங்கத்திற்குள் மீதமிருந்தது மதிநாகசுரன், யாகம்யாழி மற்றும் கோபரக்கன் ஆகிய மூவர் மட்டுமே.

அங்கு அமர்ந்து யோசித்தப்போது மதிநாகசுரனுக்கு ஒன்றுத் தோன்றியது அதை யாழியிடமும் கோபரக்கனிடமும் கூறினான். அதைக் கேட்டதும் இருவரும் பயம் கலந்த திகைப்பில் ஆழ்ந்தனர். அதுவரை பயமறியாத அசுரர்களின் கண்களிலும் மனதிலும் பயம் என்ற ஒரு புதிய உணர்ச்சித் தொற்றிக்கொண்டது.

தொடரும்….

தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் பிரயாகா மக்கள் என மூன்றுப் பிரிவினர்களுக்குள் ஆடப்படும் இந்த பரமபத ஆட்டத்தின் அதாவது இந்த சூழ்ச்சியாட்டத்தின் இறுதிப் பகடையாக ஈசத்துவத்தை அடையச் சென்றுள்ளான் மதிநாகசுரன். தங்களின் இறுதிப் பகடையாக அந்த அசுரனை அதை எடுக்கவிடாது செய்து… கூட இருக்கும் சக அசுரர்களை ஒவ்வொருவராக அழிப்பதை மும்முரமாக செய்து வருகின்றனர் தேவர்கள். இதில் எதுவுமே தெரியாது புரியாது ஆட்டத்தை விறுவிறுப்பாக ஆடிக் கொண்டிருக்கும் நான்கு ஆட்ட நாயகர்கள். தேவர்களுடன் கைக்கோர்த்து பரந்தாமனை சிந்தையில் எண்ணிக்கொண்டு அவர்களால் ஆன எல்லா வற்றையும் செய்துக் கொண்டே ஆட்டத்தின் முடிவை அறிந்துக் கொள்ள ஆவலுடன் காத்திருக்கும் பிரயாகா மக்கள், தலைவர்கள் வீரசேகரன் மற்றும் மாயாபுரி ஊர் தலைவர்.

இந்த பரமபத ஆட்டத்தில் இத்தனை நாட்களாக பூர்வஜென்ம புண்ணிய பலன்களினால் ஏணிகளின் மீதேறி பவணி வந்த அசுரர்களை இப்போது பாம்புகளான பல தடைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தனை நாட்களாக அசுரர்கள் என்னும் பாம்புகளிடம் கடிப்பட்டு மாண்டு மடிந்தவர்களினூடே தப்பித்துப் பிழைத்த மனிதர்கள் இப்போது சிறு சிறு ஏணிகளில் ஏறத் துவங்கியுள்ளனர். இவர்கள் ஏறி வரும் பாதையிலிருக்கும் பாம்புகள் அனைத்தையும் அகற்றும் பணியை செவ்வனே செய்து வருகின்றனர் தேவர்கள்.

ஞானானந்தம் நடந்த விவரத்தைக் கூறி முடித்ததும் அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த தளபதி வீரராகவன்

“ம் ….இப்போது எல்லாம் நன்றாகவே புரிகிறது. நன்றி ஞானானந்தம்.”

“தளபதியாரே இதற்கு எதற்கு நன்றி என்ற பெரிய பெரிய வார்த்தைகள் எல்லாம்”

“இருக்கட்டும் ஞானானந்தம். உங்களால் தானே இப்போது இது யார் என்று அடையாளம் தெரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது‌.”

“அப்படிப் பார்த்தால்…இதற்கு நீங்கள் இந்த நவியாகம்ஷியின் எலும்புக் கூடுக்கு தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் அவள் என் மனைவியின் தாலியைப் பறிக்காதிருந்திருந்தால்…இப்போது என்னால் அடையாளம் சொல்லியிருக்க முடியாதல்லவா!”

“ஹா! ஹா! ஹா!”

“எதற்காக சிரித்தீர்கள் கேசவன். நான் சிரிக்கும் படி என்ன சொல்லிவிட்டேன்”

“இல்லை நீங்கள் சொல்வதை வைத்துப் பார்த்தால் நாம் அனைவரும் அந்த அசுர இனத்தினருக்கே நன்றி சொல்ல வேண்டும் ஏனெனில் அவர்கள் தானே உங்களை சிறைப் பிடித்துச் சென்றனர்.”

“இல்லை இல்லை அவர்கள் அனைவருமாக அதை செய்யவில்லை அதைச் செய்தது இதோ இங்கே வெறும் கூடாகக் கிடக்கும் இந்த நவியாகஷி தான்.”

“சரி சரி நமக்குள் எதற்கு விவாதம். எப்படியோ இது யார் என்ற விவரம் அறிந்துக் கொண்டோம். வாருங்கள் சென்று நம் தலைவரிடம் கூறுவோம்.”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே”

“தலைமை மருத்துவரே வாருங்கள் அரண்மனைக்குச் செல்லலாம்”

“செல்லலாம் ஆனால் இந்த எலும்புக்கூட்டை என்ன செய்வது?”

“அதை அங்கேயே விட்டுவிடுவோம். அது எதுக்கு நமக்கு? வாருங்கள்.”

“இல்லை…”

“என்னவாயிற்று மருத்துவரே? ஏன் எங்களுடன் வரத் தயங்குகிறீர்கள்?”

“தயக்கம் தான் வீரராகவா. தயக்கமே தான்.”

“அது தான் ஏன் என்று கேட்கிறேன்? சொன்னால் அதற்கும் ஏதாவது வழியிருக்கிறதா என்பதை ஆராயலாம்.”

“இவளின் இந்த மண்டை ஒட்டிலிருக்கும் இந்த திரவம் காய்ந்து போகாதிருக்கிறது…வந்துப் பாருங்கள். அது எப்படி உடல் முழுவதும் எரிந்துப் போன பிறகும் மண்டை ஓட்டிலிருக்கும் இது காயாதிருக்கிறது?.”

“எங்கே நகருங்கள் பார்ப்போம்… அட ஆமாம். இது எப்படி சாத்தியம் மருத்துவரே?”

“அதைப் பற்றிய யோசனை தான் எனக்கு. அதுவுமில்லாமல் இந்த பச்சைத் திரவம் போன்ற இது என்ன செய்யும் என்பதும் நமக்குத் தெரியாது ஆகையால் தான் இதை இங்கேயே விட்டுவிட்டு ஊருக்குள் வரத் தயங்குகிறேன் வீரராகவா”

“ம்…புரிகிறது மருத்துவரே…..”

“ம்…ம்…தொடாதே வீரராகவா…அதை உன் கரத்தால் தொட்டுப் பார்க்காதே! அது என்ன செய்யுமோ என்னவோ! நான் அதைப் பரிசோதித்துப் பார்க்கும் வரை எவரும் அந்த திரவத்தைத் தொடதிருங்கள்.”

“ம்…சரி மருத்துவரே. நீங்கள் சந்தேகிப்பதும் சரி தான். நீங்கள் இங்கேயே இதை என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்துக் கொண்டிருங்கள். நம் இரு காவலர்களான சுப்புவும் ரங்கனும் இங்கேயே உங்களுடன் இருந்து உங்களுக்கு என்ன உதவி வேண்டுமானாலும் செய்துத் தருவார்கள். நாங்கள் அனைவரும் ஊருக்குள் சென்று தலைவர்களிடம் இங்கு நடந்தவைகளைக் கூறுகிறோம். நீர்த்துளிப்பதக்க அதிபர்களே வாருங்கள் நாம் செல்லலாம்.”

“தளபதியாரே நாங்களும் மருத்துவருடன் இங்கேயே இருக்கலாமா?”

“இல்லை கேவசன். அது பற்றி நம் தலைவர் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். நீங்கள் நால்வரும் என்னுடன் வந்து தலைவரிடம் அனுமதிப் பெற்றபின் வந்துக்கொள்ளுங்களேன்.”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே. அப்படியே செய்கிறோம்”

என்று தலைமை மருத்துவர், காவலர்கள் சுப்பு மற்றும் ரங்கன் ஆகியோரை அங்கேயே விட்டுவிட்டு மற்றவர்கள் ஊருக்குள் சென்றனர். அங்கே வீரசேகரனையும் மாயாபுரி ஊர்த் தலைவரையும் கண்டு நடந்த அனைத்தையும் விவரித்தனர். அதைக் கேட்டதும் வீரசேகரன் கேசவனைப் பார்த்து

“கேசவன் உங்களுக்கு உங்கள் பதக்கம் ஏதும் இது சம்மந்தமாக ஏதேனும் உணர்த்தியதா?”

கேசவன் உடனே முழுமதியாளைப் பார்த்து

“மதி இதற்கு நீ தான் பதிலளிக்க வேண்டும். தலைவர் வீரசேகரன் கேட்பதற்கு பதில் சொல்”

“ஓ! ஓ! மன்னித்து விடுங்கள் அண்ணா. நான் காலையில் குளிப்பதற்காக என் கழுற்றிலிருந்த பதக்கச் சங்கிலியை கழற்றி வைத்தேன்‌. அதன் பின் அரண்மனையிலிருந்து அழைப்பு வந்ததும் தங்களுடன் இங்கு வந்து விட்டேன்…அந்த சங்கிலியை மாட்டிககொள்ள மறந்து விட்டேன்”

“என்ன மா…இப்படி செய்து விட்டாயே? அதை எதற்கு கழற்றினாய்?”

“ம்…என்ன கேசவன் நான் உங்களிடம் கேட்டால் நீங்கள் இருவரும் உங்களுக்குள்ளேயே பேசிக் கொள்கிறீர்களே!! என்னவாயிற்று என்பதை அனைவருக்கும் கேட்கும்படி சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.”

“அது ஒன்றுமில்லை தலைவரே…”

“ஒன்றுமில்லை என்றால் நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளிக்காமல் முழுமதியுடன் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?”

“தலைவரே நானே கூறுகிறேன்.”

“யாரேனும் ஒருவர் கூறினால் தானே எங்களுக்கெல்லாம் புரியும்…ம்…ஆகட்டும் முழுமதியாள்… நீயே கூறு”

“தலைவரே என்னை மன்னித்து விடுங்கள். நான் அந்த பதக்கச் சங்கிலியை இன்று அணிந்துக் கொள்ள மறந்து விட்டேன்.”

“என்ன இது சிறுப்பிள்ளைகளைப் போல காரணம் கூறுகிறாய் மதி? இப்படி மறப்பதற்காகவா அதை இத்தனை ஆண்டுகளாக பாதுகாத்து வைத்து உங்களிடம் தந்துள்ளோம்?”

“இதோ ஒரு நொடியில் வீட்டுக்குச் சென்று எடுத்து வந்துவிடுகிறேன் தலைவரே.”

“ம்…எடுத்து வா மதி. இனி அது உன் கழுத்திலிருந்து கீழே எங்கும் இறங்கக்கூடாது. இது என் கட்டளையாகும்.”

“ஆகட்டும தலைவரே. இனி எக்காரணம் கொண்டும் அதை என் கழுத்திலிருந்து கழற்ற மாட்டேன். இதோ நான் சென்று உடனே எடுத்து வருகிறேன்”

“ம்…சரி சரி…சென்று அதை எடுத்துக் கொண்டு ஊர் எல்லைக்கே வந்துவிடு. நாங்கள் அனைவரும் அங்கு தான் இருப்போம். புரிகிறதா?”

“ஆகட்டும் தலைவரே. நான் நேராக அங்கேயே வந்துவிடுகிறேன்.”

என்று கூறி அங்கிருந்து வீட்டுக்குச் சென்றாள் முழுமதியாள். மற்ற அனைவரையும், மாயாபுரி தலைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு நவியாகம்ஷியின் எலும்புக்கூடு இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார் வீரசேகரன். அவர்கள் சென்றுக் கொண்டிருக்கும் போது ஞானானந்தம் கேசவனுக்கு மட்டும் கேட்பது போல மெல்ல

“கேசவன் இன்நேரம் மதி நம்முடன் வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டுமே!! ஏன் இன்னும் அவளைக் காணவில்லை”

“ஞானானந்தம் நமக்குத் தெரிந்தது இந்த ஒரு வழிதான். ஆனால் மதியோ இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவள் ஆயிற்றே! வேறெதாவது வழியில் வருகிறாளோ என்னவோ! அது நமக்கு எப்படித் தெரியும். நமக்கு முன் ஊர் எல்லைக்கு சென்று விட்டாளோ என்னவோ! அங்குச் சென்றுப் பார்த்தால் தெரிந்துவிடும்”

ம்…நீங்கள் சொல்வதும் ஒருவகையில் சரிதான் கேசவன். இன்னும் சற்று தூரம் சென்றோமே என்றால் தெரிந்துவிடப் போகிறது அல்லவா.”

“ஆமாம் ஞானானந்தம்‌. என்ன வேதாந்தகா எதுவுமே பேசாது அமைதியாகவே இருக்கிறாயே? என்ன ஆயிற்று?”

“ஒன்றுமில்லை கேசவன் அண்ணா. எனக்கென்னவோ இறந்து எரிந்துப் போன அந்த அசுரக்குலப் பெண்ணால் இந்த பிரயாகாவுக்கு ஏதாவது தீங்கு நேர்ந்திடுமோ என்று பதற்றமாக இருக்கிறது.”

“அவள் தான் இறந்து விட்டாளே வேதாந்தகா! பின்பு ஏன் பதற்றம்?”

“அதுக்கில்லை ஞானானந்தம் அண்ணா. அவள் நாம் பாரப்பதற்கு சற்று முன்னரே உடலெரிந்து இறந்திருக்கிறாள் என்று அந்த தலைமை மருத்துவர் கூறுகிறார்”

“ஆமாம் அதற்கென்ன?”

“அது எப்படி எரிபொருள் ஏதுமின்றி அவள் இறந்திருக்கக்கூடும்? அவளை எரித்தவர் யார்? அவளின் மண்டை ஓட்டிலிருந்து ஏன் ஒரு வகையான திரவம் கசிய வேண்டும்? இது வேண்டுமென்றே நம்மை அழிப்பதற்கு அந்த அசுரர்கள் நடத்தும் நாடகமா? இவையெல்லாம் சேர்ந்து என்னை மிகவும் குழப்புகிறது.”

“ம்…சரி சரி…இதைப் பற்றி நாம் பிறகு நம் இருப்பிடம் சென்ற பின் பேசிக்கொள்ளலாம். இப்போது நாம் எல்லைக்கு வந்துவிட்டோம். வேதா உன் முகத்தை சற்று தெளிவாக வைத்துக் கொள். உன் மனதின் குழப்பம் முகத்தில் அப்பட்டமாக தெரிகிறது.”

“அப்படியா? சரி சரி…ஆனால் அங்கே என் மதியை காணவில்லையே? அவள் ஏன் இன்னும் எல்லைக்கு வந்து சேரவில்லை? என்னவாகியிருக்கும்?”

“அது தானே அவள் இங்கே வந்து இருப்பாள் என்றல்லவா நான் நினைத்தேன்! அதைத் தான் ஞானானந்தத்திடமும் சற்று முன் கூறினேன். அவள் ஏன் இன்னும் வரவில்லை. ம்.‌..தலைவர் நம்மை வரச்சொல்கிறார். வாருங்கள் வேகமாக சென்றிடுவோம்.”

என்று மூவரும் வேகமாக தலைவர் அருகே சென்றதும் வீரசேகரன் மூவரையும் பார்த்து

“என்ன முழுமதியாளை இன்னும் காணவில்லை? உங்களுள் யாருக்காவது ஏதாவது தெரியுமா?”

“இல்லைத் தலைவரே எங்களுக்கும் ஒன்றும் தெரியாது. அதைப் பற்றித்தான் நாங்களும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.”

“சரி நான் காவலரை அனுப்பி என்னவென்று பார்த்து வரச் சொல்கிறேன்.”

“இல்லைத் தலைவரே. நானே சென்றுப் பார்த்து வருகிறேன்.”

“சரி வேதாந்தகன் நீங்களே சென்று பார்த்து அழைத்து வாருங்கள்.”

என்று வீரசேகரன் கூறியதும் வேகவேகமாகச் சென்றான் வேதாந்தகன்.

முழுமதியாள் வீட்டில் அவள் கழற்றி வைத்த இடத்தில் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் இல்லாததால் பதற்றமாகி எல்லா இடங்களிலும் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடன் வீட்டுப் பணிப்பெண்கள், பணியாட்கள், அவள் அம்மா, தாத்தா, சீதை என அனைவரும் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். வேதாந்தகன் சென்றுப் பார்த்து

“அனைவரும் இங்கே என்ன செய்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? மதி அங்கே எல்லையில் அனைவரும் உனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீ என்னவென்றால் இங்கே இருந்து கிளம்பக் கூடவில்லை”

“வேதா என்னை மன்னியுங்கள். நான் …அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தை கழற்றி வைத்த இடத்தில் அது இப்போதில்லை அதைத் தான் நாங்கள் அனைவருமாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.”

“என்ன கூறுகிறாய் மதி? எப்படி அது காணாமல் போகும்? சரி சரி சீக்கிரமாக தேடி எடுப்போம் வா”

என்று அனைவரும் எல்லா இடங்களிலும் தேடினர். அப்போது வெளியே விளையாடச் சென்றிருந்த ஞானானந்தத்தின் இருப் பிள்ளைகளும் வீடு திரும்பினர். அவர்கள் சீதையை அழைத்துக் கொண்டே வீட்டினுள் வந்தனர்

“அம்மா அம்மா…எங்களுக்குப் பசிக்கிறது. சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது தா..மா..”

“கண்ணுகளா அம்மாவும் மற்ற அனைவரும் ஒரு முக்கியமான பொருளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். நீங்களே அடுப்படிக்குள் சென்று ஏதாவது எடுத்து உண்ணுங்கள் ….ம்…போங்கள்”

“சரி மா….நான் முறுக்கு எடுத்துக்கொள்கிறேன்”

“அம்மா நான் அதிரசம் எடுத்துக் கொள்கிறேன்”

என்றுத் துள்ளிக்குதித்துச் சென்ற பிள்ளைகளை தடுத்து நிறுத்தினான் வேதாந்தகன். அவர்களும் நின்று வேதாந்தகனைப் பார்த்து

“என்ன மாமா? எதற்கு எங்களை நிறுத்தினீர்கள். எங்களுக்குப் பசிக்கிறது. நகருங்கள் நாங்கள் சென்று உண்பதற்கு ஏதாவது எடுத்து வருகிறோம்”

“சரி சரி போகலாம் போகலாம் அதற்கு முன் உன் கழுத்தில் எப்படி இந்த சங்கிலி வந்தது? யார் மாட்டிவிட்டா?”

“ஓ!! இதுவா… இது இன்னைக்கு காலையில மதி அக்கா கழற்றி வச்சுட்டு குளிக்கப் போனாங்களா அப்போ இது பளபளன்னு மின்னுச்சா…அதைப் பார்க்க அது பக்கத்தில போனோமா…அழகா இருந்ததால நான் தான் எடுத்து மாட்டிக்கிட்டு வெளில விளையாடப்போயிட்டேன். என் தோழிகள் எல்லார்கிட்டயும் இதைக் காண்பித்தேனா. எல்லாருக்கும் இது ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு மாமா.”

“அப்படியா!! அதைக் கழற்றி மாமா கிட்ட தந்துடுமா. என் செல்லமில்லையா.”

“எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கே மாமா”

“என்ன நீங்க ரெண்டும் பேரும் முறுக்கும் அதிரசமும் சாப்பிடாமா என்ன பேசிகிட்டிருக்கீங்க? என்ன ஆச்சு வேதா?”

“அக்கா உங்க குழந்தையின் கழுற்றைப் பாருங்கள்!”

“ஆங்!! இது எப்படி உன் கழுற்றில். வா இங்கே !”

என்றுக் கூறி சீதை அவளருகே வந்த குழந்தையின் கழுற்றிலிருந்த நீர்த்துளிப்பதக்கச் சங்கிலியை கழற்றி வேதாந்தகனிடம் கொடுத்து

“எங்களை மன்னித்துவிடுங்கள் தம்பி. ஏதோ அறியா பிள்ளைகள் தவறிழைத்து விட்டனர்.”

“அக்கா அது எனக்குத் தெரியாதா? பாவம் குழந்தைகள் என்னச் செய்வார்கள். சரி நீங்கள் சென்று அவர்களுக்கு உண்ண ஏதாவது கொடுங்கள். இதில் அவர்கள் தவறு ஒன்றுமே இல்லை. எல்லாம் மதியின் தவறு தான்”

“இல்லை தம்பி கேட்காமல் இப்படி அடுத்தவர் பொருளை எடுத்துப் போட்டுக்கொள்வதும் தவறு தான். இவர்களை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீங்கள் சென்று மதியிடம் விவரத்தைக் கூறி இருவரும் எல்லைக்கு உடனே சென்றிடுங்கள். இல்லையேல் அனைவருமாக இங்கு வந்து விடப்போகிறார்கள்.”

“ஆகட்டும் அக்கா. நான் வருகிறேன்”

என்று அங்கிருந்து முழுமதியாளிடம் சென்று நடந்தவைகளை கூறி அவளின் கழுத்தில் அந்த சங்கிலியைப் போட்டுவிட்டு இருவருமாக. எல்லைக்கு விரைந்துச் சென்றனர்.

தொடரும்…..










பாதாள சுரங்கத்தை இடித்து நொறுக்கி தரைமட்டம் ஆக்கிய போது அதன் அருகே இருந்த இடங்களிலும் விரிசல் ஏற்பட்டிருந்தது. அந்த விரிசல் மதிநாகசுரன் நவியாகம்ஷியிடம் கோபமாக கர்ஜித்தபோது சற்று பெரிதாகி எந்த நேரமும் இடிந்து விழும் நிலையிலிருந்தது. அந்த இடத்தில் மதிநாகசுரனை எவ்வாறு கண்டுபிடித்து அவனுக்கு உதவுவது என்ற சிந்தனையில் அங்குமிங்குமாக நடந்த நவியாகம்ஷி சுரங்கத்தின் கூரைக்கு அதிர்வை ஏற்படுத்தினாள். அசுரர் பரம்பரை ஆயிற்றே! ஏற்கனவே விழும் நிலையிலிருந்த கூரை அவள் ஏற்படுத்திய அதிர்வில் அவள் தலையிலேயே இடிந்து விழந்தது. தன் மீது விழுந்த மண் மற்றும் கற்களை நகர்த்தியதும் மேல சூரியன் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டாள். அவளால் சூரிய தேவனின் கதிர்வீச்சுகளை பார்க்க முடியாது அவள் உடல் முழுவதும் தீயிலிட்டது போல சுட்டதில் இருள் தேடி ஓடினாள். ஆனால் அந்த பாதாள சுரங்கத்தின் கூரையில் பெரிய விரிசல்கள் ஏற்பட்டிருந்ததால் அவள் இருள் தேடிச் சென்ற வழியெல்லாம் சூரியன் தன் கதிர்களை அவளின் மீது படும்படியே கிடைத்த கூரை விரிசல் துவாரங்களின் ஊடே சென்று அவளைச் சுட்டெரித்தார். அவளும் சூரியனிடமிருந்து தப்பித்துச் செல்ல பல முயற்சிகளை செய்துப் பார்த்தாள் ஆனால் அவளால் எதுவும் செய்ய முடியாது அவளின் உடல் பாதி வெந்திருந்ததில் அதற்கு மேல் எங்கும் ஓடவும் முடியாது சூரிய தேவனின் சுட்டெரிக்கும் கதிர்வீச்சுகளுக்கு இரையானாள்.

சூரியனும் தேவலோகத்தை சேர்ந்தவர் என்பதால் அவரின் கீழ் உயிர்வாழக் கூடாதென்று இருளை தங்களுக்கானதாக மாற்றிக்கொண்டு வாழ்ந்தனர் அசுரர்கள். அதனாலே தான் அவர்களால் அழிக்கப்பட்ட ஊர்களை எல்லாம் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. அசுரர்கள் என்றால் இருள் என்றானது. இருளை வென்று அனைவருக்கும் விடியலைத் தரக்கூடியவர் சூரியன் அவரை எல்லா இடங்களிலும் வென்று இருளை பரப்பி வந்த அசுரர்களால் நீர்த்துளிப் பதக்கம் கொண்ட பிரயாகாவை மட்டும் ஏதும் செய்ய முடியாது போனதால் சூரியன் தன் முழு சக்தியையும் பிரயாகாவிற்கு அளித்து வந்தார். அவர் உதித்திருந்த நேரத்தில் வெளிப்பட்ட நவியாகம்ஷி அவரின் சக்தியை எதிர்கொள்ள முடியாது எரிந்து சாம்பலானாள்.

அந்த பாதாள சுரங்கத்தின் மேல சற்றுத் தொலைவில் நடந்து வந்துக் கொண்டிருந்த காவலர்கள் சுப்பு மற்றும் ரங்கன் தூரத்தில் ஏதோ புகையைப் பார்த்ததும் சுப்பு ரங்காவிடம்

“டேய் ரங்கா அதோ அப்படியே இடதுகை பக்கமா கொஞ்சம் பாரு ஏதோ புகையா இருக்கு இல்ல!”

“அட ஆமாம் சுப்பு. நாம அந்த இடங்களை அதுவரைக்கும் நேத்து தானே இடிச்சுப் போட்டோம்! இன்னைக்கு என்ன அங்க ஒரே புகை மண்டலமா இருக்குது?”

“சரி வா போய் என்னன்னு பார்தது வரலாம்.”

“வேண்டாம் சுப்பு இந்த சுற்று வட்டாரத்துல எதாவது வித்தியாசமா தென்பட்டா நம்ம தளபதி வீரராகவன் கிட்ட சொல்லணும்ங்கறது தான் நமக்கிடப்பட்ட கட்டளை. அதுபடியே செய்வோம் வா போய் தளபதியார்ட்ட சொல்லலாம்.”

“என்ன ரங்கா நீ இப்படி இருக்க. இது வெறும் புகைதானே இதைப் போய் தளபதியார்ட்ட சொல்லணுமா என்ன? நாமளே என்னன்னு பார்த்துட்டா ஆச்சு. உனக்கு புகை ல என்ன வித்தியாசமா தெரியுது? நாம போய் தளபதியார்ட்ட புகையைப் பத்தி சொல்ல அவரும் வந்து பார்த்துட்டு அடிக்கிற வெயில்ல எரிஞ்ச புல்லையெல்லாம் காண்பிக்கவா என்னை அழைத்தீர்கள்னு நம்ம மேல கோவிச்சுக்கிட்டார்னா!”

“கோவிச்சா கோவிச்சுக்கட்டுமே. நம்ம தளபதியார் தானே! ஆனா இதை நாம சொல்லாம விட்டு அதனால ஏதாவது பெரிசா நடந்திடுச்சுன்னா அப்புறம் நாம யாருமே உயிரோடிருக்க முடியாம போயிடுமே‌! அதை யோசிச்சிப்பார் சுப்பு.”

“சரி அதுதான் பேசிகிட்டே இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்துட்டோமே…ஒரு எட்டு எட்டிப்பார்த்துட்டு போய் தளபதியார்ட்ட சொல்லலாமே!”

“ம்….பேசாம வா சுப்பு.”

என்று ரங்கனும் சுப்புவும் சூரியனால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட நவியாகம்ஷி அருகில் வரை சென்றும் அங்கே எதனால் புகை வருகிறது என்பதை பாராது தளபதி வீரராகவனிடம் நடந்ததை விவரிக்க விரைந்து சென்றனர். தளபதியாரின் கூடத்தில் இருவரும் நடந்த அனைத்தையும் அவரிடம் விவரித்ததும் உடனே வீரராகவன் தன் படையாட்கள் ஒரு பத்துப் பேருடன் அவ்விடத்திற்கு விரைந்துச் சென்றுப் பார்த்தார்.

அங்கே எரிந்து சாம்பலாகி வெறும் ஒரு ராட்சத மனிதனின் கூடு மட்டும் கிடந்ததை அனைவரும் பார்த்ததும் இரண்டடி பின்னால் சென்றனர். அப்போது வீரராகவன் செய்தி சொன்ன இரு காவலர்களிடமும்

“நீங்கள் இந்த ராட்சத மனிதன் எரிந்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தீர்களா?”

உடனே சுப்பு பதிலளித்தான்

“இல்லை தளபதியாரே. நாங்கள் பார்த்தபோது நெருப்பேதும் இல்லை. ஆனால் இந்த இடமே புகை மண்டலமாக இருந்தது. நாங்கள் அந்த புகை மண்டலத்திற்குள் சென்று பார்க்கலாமென்று நினைத்தோம் ஆனால் அதனுள்ளே ஏதாவது இருந்தால் என்று எண்ணி தங்களிடம் கூறுவதற்காக தங்கள் கூடாரத்திற்கு வந்துவிட்டோம். இல்லையா ரங்கா”

“ம்…ஆமாம் ஆமாம்”

என்று இருவரும் சொன்னதும் வீரராகவன் தன் அண்ணனான தலைவன் வீரசேகரனுக்கு செய்தியனுப்பினான். செய்தியனுப்பிய சில வினாடிகளிலெல்லாம் வீரசேகரனும் அவ்விடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். புகை சற்று தணிந்ததும் வேலையாட்களை கொண்டு நவியாகம்ஷி உடலின் எலும்பு கூடை மேலே எடுத்து வந்து அதன் அருகே சென்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போதே வீரசேகரனின் மதகுருவும், பிரயாகாவின் தலைமை மருத்துவருமான சந்தனக்கோபன் அவ்விடம் வந்து சேர்ந்தார். அவரைக் கண்டதும் வீரசேகரன் வணக்கம் சொல்லி

“வாருங்கள் சந்தனக்கோபன் அவர்களே. வணக்கம். ஏன் தாங்கள் வருவதற்கு இவ்வளவு தாமதம்?”

“மன்னிக்க வேண்டும் தலைவரே. ஒரு முக்கியமான மூலிகையை தயாரித்துக்கொண்டிருந்ததில் தாமதமாகிவிட்டது. ஏனெனில் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டால் பிறகு அந்த மூலிகை பிரயோஜனப்படாது போய்விடும் அதுதான்…”

“ம்..சரி சரி அதைப் பற்றி நாம் பிறகு பேசிக் கொல்லலாம். இப்போது வந்து இதைப் பாருங்கள். இந்த எலும்புக்கூடு சாதாரண மனிதனுடையது போல தெரியவில்லை. தாங்கள் தான் இது யாருடையது என்றும் எப்படி இப்படி எரிந்துள்ளது என்றும் கூற வேண்டும். இது நாங்கள் அன்று பாதாளச் சுரங்கத்திலிருநத்து கண்டறிந்தோமே அகோரமான ராட்சதர்களின் உடல் போலவும் இல்லை…அது தான் சற்று குழப்பமாக உள்ளது.”

“ம்….சரி இந்த எலும்புக்கூடு இங்கேயே இருக்கட்டும். நான் எனது சில உபகரணங்களைக் கொண்டு வந்து ஆராய்ச்சி செய்து இது என்னவாக இருக்கக்கூடுமென்று அறிந்துக் கொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். இரு காவலர்களை மட்டும் இங்கே என்னுடன் விட்டுவிட்டு நீங்கள் அனைவரும் ஊருக்குள் செல்லலாம்.”

“ஆகட்டும் குருவே. சரி வீரராகவா வா நாம் இங்கிருந்து சென்று விடலாம்.”

“தலைவரே தாங்கள் செல்லுங்கள். நான்… சுப்பு, ரங்கனுடன் இங்கேயே நம் குருவுக்கு உதவியாக இருந்துக்கொள்கிறோம். நீங்கள் மற்ற அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஊருக்குள் சென்றிடுங்கள். இதைப் பற்றி அந்த நால்வருக்கும் செய்தி அனுப்பிடுங்கள். அவர்களால் இது யார் என்ன என்று அடையாளம் சொல்ல முடிகிறதா என்றும் பார்ப்போம்.”

“அதுவும் சரி தான் வீரராகவா. நீ இங்கேயே இருந்துக்கொள். நான் சென்று அந்த நால்வருக்கும் செய்தி அனுப்பி அவர்களை இங்கு வரச்சொல்கிறேன்.”

என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து ஊருக்குள் சென்று அந்த நால்வரையும் தன்னை வந்துக் காணும் படி செய்தி அனுப்பி வரச்சொன்னார் வீரசேகரன். அவரின் செய்தி கிடைத்ததும் நால்வரும் வீரசேகரனின் அரண்மனைக்கு விரைந்துச் சென்றனர். அவர்களிடம் வீரசேகரன் ஊர் எல்லையில் இடித்த பாதாள சுரங்கத்திலிருந்து ஒரு ராட்சத எலும்புகூடு கிடைத்துள்ளதைப் பற்றி விவரித்தார். அதைக் கேட்டதும் வியப்பில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர் நீர்த்துளி பதக்க வீரர்கள். பின் வீரசேகரனிடம் விடைப்பெற்றுக் கொண்டு நேராக ஊரின் எல்லைக்குச் சென்றனர். அங்கே இருந்த பிரயாகாவின் தலபதியாருக்கும், தலைமை மருத்துவருக்கும் வணக்கம் கூறிவிட்டு கேசவன்

“இந்த எலும்புக்கூடு எங்கிருந்து கிட்டியது?”

“அதோ அந்த பாதாளக் குழியிலிருந்து தான் கிட்டியுது”

என்று ரங்கன் சொன்னதும் கேசவன், மழுமதி மற்றும் வேதாந்தகன் ஆகிய மூவரும் அந்த இடத்திற்குச் சென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் ஞானானந்தும் அந்த எலும்புக்கூட்டையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் அதில் எதையோப் பார்த்து

“ஓ! அவளா இவள்!! ஆனால் இவள் எப்படி இப்படி!!”

என்று தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்ட தலைமை மருத்துவரும் வீரராகவனும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ரங்கனும் சுப்புவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பாதாளக் குழியை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மூவரும் திரும்பி ஞானானந்தத்தைப் பார்த்தனர். வீரராகவன் ஞானானந்தம் அருகே வந்து

“பலே ஞானானந்தம் பலே! இது யாரென்று உங்களுக்குத் தெரியும் போலிருக்கிறதே! அது யாரென்று எங்களுக்கும் சொன்னால் நன்றாக இருக்குமல்லவா. சொல்வீர்களா?”

“நிச்சயமாக சொல்கிறேன் தளபதியாரே.”

“ம்…சொல்லுங்கள் ஞானானந்தம் சொல்லுங்கள்”

என்று வீரராகவன் அது யாரென்று தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆர்வத்தில் கேட்க, அதே ஆர்வத்தோடு ரங்கனும், சுப்புவும் அருகே வர…தலைமை மருத்துவர் ஞானானந்தனிடம்

“இது மனித இனத்தை சேர்ந்தது அல்ல என்பது எங்களுக்குத் தெரிந்ததே. அதை தவிர ஏதாவது விவரமறிந்தால் தயவுசெய்து கூறவும்.”

“ஆம் மருத்துவரே இது மனித இனத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல. ஏனெனில் மனிதர்களுக்கான நல்ல குணங்கள் என்றுக் கூறப்படும் ஈவிரக்கம், ஈகை, பாவம், புண்ணியம் ஆகியவை இவற்றிற்கு கிடையாது. ஆனால் அவ்வினத்திற்குள் அன்பு, பாசம், காதல், காமம், மோகம் என எல்லா குணாதிசயங்களும் இருக்கிறது.”

“எவ்வாறு தங்களால் இவ்வளவு தெளிவாக அந்த இனத்தைப் பற்றி விவரிக்க முடிகிறது ஞானானந்தம்?”

“ஏனெனில் நான் அவர்களின் கைதியாக சில நாட்கள் அவர்களுடன் இருந்திருக்கிறேன்.”

“ஓ!! சரி…இதைப் பார்த்ததும் அவளா இவள் என்று ஏதோ சொன்னீர்களே…அது எப்படி?”

என்று வீரராகவன் கேட்டதும் ஞானானந்தம் ஒன்றும் பதிலளிக்காது அமைதியாக நவியாகம்ஷியின் எலும்புக்கூட்டையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். உடனே தனது கேள்விக்கான விளக்கத்தை அளித்தார் வீரராகவன்

“ஏனெனில் நீங்கள் நால்வரும் இங்கு வருவதற்கு சற்று முன்பாகத்தான் நமது தலைமை மருத்துவர் இந்த எலும்புக்கூடு ஒரு பெண்ணினுடையது என்றார். நீங்களும் இங்கு வந்து இதைப் பார்த்ததும் அப்படி கேட்டீர்களா அதுதான் அப்படி கேட்கிறேன்”

என்று கூறியும் ஞானானந்தம் ஏதும் சொல்லாது அமர்ந்திருந்தான். அங்கு நடந்தவைகளைப் பார்த்தும் கேட்டும் கொண்டிருந்த கேசவன் அந்த பாதாள குழியிலிருந்து ஏதோ ஒன்றை தன் கையில் எடுத்து வந்து நேராக ஞானானந்தத்திடம் சென்று அவனருகே அமர்ந்தான் கேசவன். பாதாளக் குழியிலிருந்து கண்டறிந்து எடுத்து வந்ததை ஞானானந்தத்தின் உள்ளங்கையில் வைத்து அவன் கரங்களை மூடினான். அதை உணர்ந்த ஞானானந்தம் தன் கைகளைத் திறந்துப் பார்த்ததும்

“ஆம் இவள் அவளே தான். பாதகி…ராட்சசி… தளபதியாரே இவள் அவளே தான்.”

என்று கண்களில் கண்ணீருடன் முகத்தில் மலர்ச்சியுடன் கூறினான் ஞானானந்தம்.

“எவள்? யார்? என்று விளக்கமாக கூறுங்கள் ஞானானந்தம். இப்போது எதற்காக நீங்கள் அழுகிறீர்கள்? தயவுசெய்து இது யார் என்ன என்ற விவரத்தை உங்கள் நால்வரில் யாரேனும் சொல்கிறீர்களா? உங்களுள் யாருக்காவது இது யாரென்று தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்றெண்ணி தான் உங்களை இங்கு அனுப்பிவைக்க தலைவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். ஏனெனில் உங்களுள் இருவர் அந்த அசுரர்களையும் அந்த அகோரமான ஜந்துக்களையும் நேரில் பார்த்தவர்கள் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் சொல்வதை கேட்க ஆவலாகவும், அதில் ஆபத்திருந்தால் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்க வேண்டிய ஏற்பாடுகளையும் செய்ய காத்திருக்கிறோம் … ம்…சொல்லுங்கள்”

தளபதி வீரராகவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் ஞானானந்தத்தின் தோள்களில் கையைப் போட்டு அவனை சமாதானம் செய்த கேசவன்

“ஞானானந்தம் சொல்லுங்கள். தளபதியார் கேட்பதிலும் நியாயமிருக்கிறதல்லவா. யார் இவள்? நீங்கள் சொன்ன அதே ராட்சசியா?”

“கேசவன் இங்கு என்ன நடக்கிறது என்று எங்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. விளக்கமாக சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.”

“சொல்கிறேன் தளபதியாரே. நானே சொல்கிறேன்”

என்று தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு. ஏதோ ஒரு கெட்டது அழிந்தது என்ற மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் கூறலானான் ஞானானந்தம்.

“இவள் தான் என் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பிடித்து வைத்து சித்திரவதை செய்து, என்னை மிரட்டி எங்களை கைதிகளாக அவர்கள் அரண்மனைக்கு இழுத்துச் சென்றவள். எங்கள் குழந்தைகளை குழந்தைகள் என்றும் பாராமல் தலைகீழாக கட்டித் தொங்கவிட்டவள். அந்த பிஞ்சுக் குழந்தைகளை அந்த அகோர ஜந்துக்களிடம் வீசி எறிந்தவள். அந்த அசுரக் குல அரசன் என்று சொல்லிக்கொண்ட மதிநாகசுரன் என்பவனின் மனைவியாவாள். இவள் பெயர் நவியாகம்ஷி என்பதாகும்.”

“ஓ!!! அப்படியா!! எல்லாம் சரி…ஆனால் இந்த எலும்புக்கூட்டைப் பார்த்து எப்படி உங்களால் இது அந்த நவியாகம்ஷியினுடது தான் என்று சொல்ல முடிந்தது?”

“அது…முதலில் சந்தேகம் தான் இருந்தது. அதனால் தான் ஒன்றும் பேசாதிருந்தேன். ஆனால் எப்போது கேசவன் இவளின் எலும்புக்கூடு இருந்த குழியிலிருந்து இந்த தாலியை எடுத்து வந்து என் கையில் கொடுத்தாரோ அப்போது இது அந்த நவியாகம்ஷி தான் என எனக்கு ஊர்ஜிதமானது.”

“சரி அது யாருடைய தாலி? இவளுடையதா? எப்படி நீங்கள் பார்த்ததும் அவளாக இருக்குமோ என்று சந்தேகித்தீர்கள்? நடந்ததை முழுமையாக சொல்கிறீர்களா…அப்போது தான் எங்களுக்கும் தெளிவாக புரிந்துக் கொள்ள முடியும்.”

“சொல்கிறேன் தளபதியாரே சொல்கிறேன். இந்த ராட்சசி எங்களைப் பிடித்துக் கைதியாக கொண்டு செல்ல முயன்ற போது நான் மறுத்தேன் அதற்கு என் மனைவியை அவள் கழுத்திலிருந்த தாலியைப் பிடித்து இழுத்து என் முன் தள்ளிவிட்டு…அந்த தாலியை உற்றுப் பார்த்து அதை அவள் வலது கை மணிக்கட்டில் சுற்றி இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டாள். என் சீதை அவளிடம் அதைத் திருப்பித் தரும் படி மன்றாடினாள் ஆனால் அதற்கு அந்த ராட்சசி மனமிரங்கவில்லை. அதன் பின் நாங்கள் வேறு வழியின்றி அவர்களுடன் கைதியாகச் சென்றோம். அவள் சீதையின் தாலியை இழுத்துப் பறித்ததில் என் சீதையின் கழுத்தில் காயம் ஏற்பட்டது. அதன் வடு இன்னமும் என் மனைவி சுமந்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இப்படி ஒரு பாதகத்தை செய்த இவளை எப்படி மறக்கமுடியும் நீங்களே சொல்லுங்கள்! பெண்ணாக இருந்தும் மற்றொருப் பெண்ணை துன்புறுத்திய இவளைப் போன்ற அரக்கிகளுக்கு இது போன்ற முடிவு தான் நேரும். இதுதான் நியாயமுமாகும்.”

தொடரும்…











இந்த ரதியாம்பிகாவுக்காகவே பிறந்து வளர்ந்து வந்து என்னை பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்வதற்கு முன் தன்னைப் பிடித்திருக்கிறதா என்று எனக்கு முன்னுரிமை கொடுத்த கேசவனை திருமணம் புரிந்து என் புகுந்த வீட்டிற்கு சென்றேன். அங்கே அனைவருடனும் நன்றாக பழகினேன். அவர்கள் அனைவருடனும் உடனே ஒரு இணைப்பு ஏற்பட்டது. மகிழச்சியாக என் திருமண வாழ்க்கை சென்றுக் கொண்டிருந்தது. எங்களுக்கு இரண்டு இரட்டையர்கள் என நான்கு குழந்தைகள் இரண்டு வருட வித்தியாசத்தில் பிறந்தனர். அவர்களுக்கு ராகேஷ், ராஜேஷ், ரம்யா, ராதா என்று பெயரிட்டோம். வருடங்கள் உருண்டோடின. வசதிகள் பெருகியது. குழந்தைகள் பெரியவர்களானார்கள். ஆளுக்கொரு கார், பெரிய பங்களா, வருடத்தில் ஒரு மாதம் வெளிநாட்டுச் சுற்றுலா என்று மிகவும் அற்புதமாக சென்றுக் கொண்டிருந்தது எங்களின் வாழ்க்கை. மூத்த இரட்டையர்கள் அமெரிக்காவில் பெரிய சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியான கூகுளில் பணியாற்றுகிறார்கள். இரண்டாவது பெண் இரட்டையர்கள் லண்டனில் அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப ரம்யா ஆடிட்டராகவும், ராதா இன்டிப்பென்டென்ட் ம்யூசிஷியனாகவும் பணி புரிந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவரவர் வாழ்க்கையில் அவரவர் நின்று பேசக்கூட நேரமின்றி வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தனர்.

நானும் ஆரம்பத்தில் நிற்க நேரமின்றி எனது பிள்ளைகள், அவர்களின் வகுப்பு பாடங்கள், பாட்டுக் க்ளாஸ், கராத்தே க்ளாஸ் என்று பிள்ளைகளை கொண்டு விடுதல் கூட்டிக் கொண்டு வருதல் என தினம் தினம் ஓட்டத்திலேயே எனது பாதி வாழ்க்கையும் ஓடியது. இப்போது அனைவரும் நன்றாக அவரவர் வாழ்க்கையில் நிம்மதியாகவும் சந்தோஷமாகவும் செட்டிலாகி விட்டனர். நால்வருக்கும் திருமணமாகி நான்கு பேரப்பிள்ளைகளும் உள்ளனர். ஆறு மாதங்கள் அமெரிக்காவில் இரண்டு மகன்களுடனும் இரண்டு பேரப்பிள்ளைகளுடனும் மூன்று மாதங்கள் லண்டனில் இரண்டு மகள்களுடனும் இரண்டு பேரப்பிள்ளைகளுடனும் மூன்று மாதங்கள் இந்தியாவில் தனிக்குடித்தனம் என்று எங்கள் இருவரின் வாழ்க்கை நகர்ந்தது.

இப்படியே சென்றுக் கொண்டிருந்த எங்களது வாழ்க்கையில் எங்களுக்கு சதாபிஷேகம் செய்து அழகுப் பார்க்க வேண்டி எங்களது பிள்ளைகள் அனைவரும் இந்தியா வந்திருந்தனர். மிகவும் கோலாகலமாக நடந்தேறியது எங்களின் சதாபிஷேகம். அன்று முழுவதும் நானும் கேசவனும் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சியில் இருந்தோம். அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சாகிவிடும் என்பதற்கு ஏற்றார் போல அன்றிரவு உறக்கத்திலேயே என்னைத் தனியாக விட்டு விட்டு இறைவனடி சேர்ந்தார் கேசவன். ஒரு நாள் முன் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்திலிருந்த வீடு அடுத்த நாளே துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. வாழ்க்கை என்றால் நம்மோடு எப்போதும் இருப்பவர்கள் நம்முடனே கடைசி வரை வருவார்கள் என்ற நினைப்பில் இருந்த எனக்கு கேசவனின் மரணம் உண்மையை புரியவைத்தது. எனது வாழ்க்கையே வெருச்சோடிப் போனது போல உணர்ந்தேன். பிள்ளைகள் அவர்களின் கடமைகளை செய்து முடித்ததும் அவரவர் நாட்டிற்கு செல்ல தயாராகினர். அதற்கு முன்பு என்னையும் அவர்களுடன் வரும்படி வற்புறுத்தினர். ஆனால் நான் மறுத்துவிட்டேன். அப்போது எனது இளைய மகன் ராஜேஷ் என்னைப் பார்த்து

“அம்மா நீ தனியா இங்கே இருந்து என்ன பண்ணப் போற? பேசாம கிளம்புமா. உனக்கு யார் கூட இருக்கணுமோ அவங்க கூடவே போய் இருந்துக்கோமா. நீ எங்க இருந்தாலும் நாங்க எல்லாரும் உன்னை அடிக்கடி வந்து பார்த்துக்கறோம் மா. ப்ளீஸ் எங்க கூட கிளம்புமா”

“இல்ல கண்ணா நீங்க எல்லாரும் கிளம்பிக்கோங்கப்பா உங்களுக்கெல்லாம் வேலையிருக்கு, பிள்ளைகளுக்கு ஸ்கூல் இருக்கு. என்னை மட்டும் இங்கேயே விட்டுடங்கப்பா. நானும் கேசவனுமா சென்று வந்த இடங்களின் இந்த ஃபோட்டோஸ், அவரும் நானுமா சேகரித்து வைத்திருக்கும் இந்த க்ராக்கரிஸ், இதோ இதைப் பாரேன் இது கேசவன் ரொம்ப ஆசைப்பட்டு சுவிட்சர்லாந்தில் வாங்கின பெல், அந்த சேர் இந்தோனேசியா ல ஆர்டர் பண்ணி வாங்கினார். இப்படி இந்த வீட்டுல என் கேசவனோட நினைவுகளோட நான் இருந்துக்கறேன்ப்பா. நீங்க எல்லாரும் கிளம்பி பத்திரமா ஊருக்குப் போயிட்டு வாங்க சரியா. சாரி கண்ணா. அம்மாவால இந்த தடவை உங்களுக்கெல்லாம் உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்ச சுவீட்ஸ் அன்ட் ஸ்னாக்ஸ் எல்லாம் பண்ணித்தர முடியாம போயிடிச்சி.”

என்று நான் சொன்னதும் ராகேஷ் என்னைப் இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு

“அம்மா என்ன பேசற நீ? இப்பவும் நீ எங்களைப் பத்தி தான் நினைக்குற… பேசுற…நாங்க உன்னை நினைச்சுத் தான் கவலைப்படறோம் மா. நீ எப்படி தனியா இங்கே…அதெல்லாம் சரி வராதுமா. எங்களால நிம்மதியா அங்க எங்க வேலையைப் பார்க்க முடியாது. புரிஞ்சுக்கோயேன் ப்ளீஸ்.”

“அதெல்லாம் எந்த கவலையும் உங்க யாருக்குமே வேண்டாம்ப்பா. நானும் கேசவனுமா இங்கே பக்கத்துல இருக்குற ஒரு ஓல்ட் ஏஜ் ஹோம் ல எங்க பெயர்களைப் பதிவு செய்து வச்சிருந்தோம். அது அவருக்கு தேவைப்படலை ஆனா எனக்குத் தேவைப்படும் போது உங்ககிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டு அங்க போறேன். நீங்க எனக்கு அடிக்கடி ஃபோன் போட்டுப் பேசுங்கப்பா அது போதும். அதுவுமில்லாம அதே கேம்பஸ்லயே ஒரு ஆர்ஃபனேஜ் இருக்கு அங்கே நானும் உங்க அப்பாவும் அடிக்கடிப் போய் அந்த பிஞ்சுக் குழந்தைகளுக்கு நிறைய கிஃப்ட்ஸ் மற்றும் சாப்பாடு எல்லாம் குடுத்து அவங்களோட ஒரு வாரம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு வந்துக்கிட்டிருந்தோம். அதை நான் தொடர்ந்து செய்யணும்னு நினைக்கிறேன். வயசாயிடுச்சு இல்லப்பா…நீங்க சொல்லறா மாதிரி எல்லாம் இனி தனியா பயணம் பண்ணறதுங்கறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான். புரிஞ்சுக்கோங்க.”

அப்போது குறுக்கிட்டு பேசிய என் இளைய மருமகள் விசித்ரா

“அத்தை நான் ஒண்ணு கேட்டா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்களே”

“என்ன விசித்ரா? நான் என்னைக்கு நீ சொன்னதை தப்பா எடுத்துக்கிட்டிருக்கேன்! நீயும் என் மகள் தானே அதனால் நீ எதையுமே தப்பா கேட்டதுமில்லை இனி கேட்க போவதுமில்லைன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும் மா. அதனால தயங்காம கேளுமா.”

“இவ்வளவு பெரிய வீடு முழுக்க பல வகையான கைவினைப் பொருட்கள், கலைப் பொருட்கள், அப்படி இப்படினு இவ்வளவு சாமான்களை சேர்த்து வச்சிருக்கீங்களே இதை எல்லாம் எப்படி துடைச்சு பார்த்துக்கப் போறீங்க?”

“அதுக்கு தான் வேலையாட்கள் இருக்காங்களேமா. அவங்க பார்த்துப்பாங்க. ம்…இருங்க உங்களுக்கு சேரவேண்டியதை தந்திடறேன்”

என்று எனது அறைக்குச் சென்று எங்கள் லாக்ரைத் திறந்தேன். அதிலிருந்த எனது நகைகளை எல்லாம் எடுத்து வந்து என் மகன்கள் மற்றும் மகள்களுக்கும் மருமகள்களுக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் என பகிர்ந்துக் கொடுத்தேன். அப்போது என் மகள் ரம்யா என்னைப் பார்த்து

“அம்மா இவ்வளவு நாள் நீ லாக்ர்ல பூட்டி வைத்திருந்ததை எல்லாம் எங்க தலையில கட்டிட்ட இல்ல…இப்போ நாங்க எங்க பாங்க் லாக்ர்ல இதை எல்லாம் வைச்சுட்டு ஊருக்குப் போகப் போறோம். இதுக்காகவா விழுந்து விழுந்து இவ்வளவு நகைகளை சேர்த்த?”

“என்ன பண்ண ரம்யா நானும் பெண் தானே!”

“அம்மா இதெல்லாம் நீ ஆசை ஆசையா பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினது. எங்களுக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம். இந்தா நீயே வச்சுக்கோ. உனக்கு இதை வச்சு என்ன பண்ணணும்னு தோணுதோ பண்ணிக்கோ. எங்களுக்கு தரவேண்டியதனைத்தையும் நீயும் அப்பாவும் நிறையவே தந்திருக்கீங்க எங்களுக்கு அது போதும் மா. இந்தா புடி…இல்ல…குடு… நானே உன் லாக்ர்ல வச்சுட்டு வரேன். நீ மறுபடியும் மாடிப்படி ஏறி போக வேண்டாம். என்னப்பா சொல்லுறீங்க நீங்க எல்லாரும்?”

“எஸ் ரம்யா நீ சொல்லறது தான் சரி. அம்மா நீயும் அப்பாவும் எங்களுக்கு கல்வி, அன்பு, பாசம், குடும்பம்ங்கற நிரந்தரமான சொத்துக்களைக் கொடுத்திருக்கீங்க அதுவே எங்களுக்குப் போதும்.”

என்று ராகேஷும்

“ஆமாம் மா அண்ணணும் ரம்யாவும் சொல்லறது தான் சரி. எங்களுக்கு எதுவும் வேண்டாம் மா.”

என்று ராஜேஷும்

“எஸ் மா தே போத் ஆர் வெரி கரெக்ட். எனக்கும் வேண்டாம் மா. எங்களுக்கு நீ ஆரோக்கியமா, சந்தோஷமா, நிம்மதியா இருந்தாலே போதும் மா.”

என்று ராதாவும் கூறியதைக் கேட்டதும் என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வந்தது. அதைத் துடைக்க எட்டுக் கரங்கள் ஓடி வந்தன. அன்று என் மனம் நிறைந்திருந்தது. ஏனெனில் எங்கள் பிள்ளைகளை நாங்கள் சரியாக வளர்த்துள்ளோம் என்று பல தருணங்களில் உணர்ந்திருந்தாலும் அன்று சற்று பெருமிதமாகவும் இருந்ததால் மனம் பூரித்தது. ஆனால் அதைப் பகிர்ந்துக் கொள்ள கேசவனில்லையே என்ற வருத்தம் என் மனதைப் பிசைந்தது. பிள்ளைகள் அவரவர் ஊர்களுக்குச் சென்றனர். நான் ஒரு ஆறு மாதங்கள் அங்கேயே என் கேசவனின் நினைவுகளுடனும், பேரன் பேத்திகளுடன் வீடியோ கால்களும் என்று சுற்றி சுற்றி வந்தேன். ஊருக்கு செல்வதற்கு முன் ரம்யா என்னிடம் சொன்னது என் மனதின் ஓரத்தில் இருந்திருக்கிறது போலும். ஓர் நாள் அந்த குழந்தைகள் காப்பகத்திற்கு சென்றேன். அங்கே ஒரு குழந்தை என்னிடம் வந்து

“பாட்டி நீங்க உங்க வீட்டுல நிறைய தோடு வச்சிருக்கீங்களா?”

“ஏம்மா கேக்கற?”

“இல்ல பாட்டி நீங்க ஒவ்வொரு தடவை வரும் போதும் ஒவ்வொரு கலர்ல தோடு போட்டுட்டு வர்றீங்களே அது தான் கேட்டேன்”

அப்போது என் மனதின் ஓரத்திலிருந்த
என் ரம்யாவின் பேச்சு அன்று என் மனதில் மீண்டும் உதிக்கச் செய்தது. எதற்காக நான் இவ்வளவு பொருட்களை சேர்த்து வைத்தேன்? யாருக்காக இவைகளை வாங்கி இப்படி அழகாக அடுக்கி வைத்தேன்? இவைகளுக்காக எவ்வளவு செலவு செய்துள்ளேன்? இதற்கு பதிலாக இன்னும் அந்த ஆசிரமத்திலிருக்கும் ஒரு இருபது குழந்தைகளைப் படிக்க வைத்திருக்கலாமே! என்ற எண்ணங்கள் என்னை அன்று முழுவதும் தூங்க விடாது படுத்தி எடுத்ததில் நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

மறுநாள் எழுந்ததும் என் பிள்ளைகளை கான்பரன்ஸ் காலில் வரச்சொல்லி அதைச் சொன்னேன். அதைக் கேட்டதும் நால்வரும்

“அம்மா ஏன்மா? இங்க வாயேன் மா.”

“அம்மா நீ ஏன் அந்த ஓல்டேஜ் ஹோம்ல போய் இருக்கணும்? நாங்க எல்லாரும் உனக்கு இருக்கோமே மா”

“அம்மா திஸ் இஸ் டூ மச். எதுக்காக இப்போ நீ இப்படி ஒரு டிஸிஷன் எடுத்திருக்க?”

“அம்மா உன்னைத் தாங்கறதுக்கு நாங்க நாலு பேர் காத்திருக்கும் போது ஏன் மா நீ முதியோர் இல்லம் போறேன்னு சொல்லற?”

என்று நாலவரும் என்னிடம் மாறி மாறி கேள்விக் கேட்டனர். அவர்கள் அனைவரும் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்த பின்

“எல்லாரும் பேசி முடிச்சாச்சா? இப்போ நான் பேசலாமா? உங்க எல்லாரோட தவிப்பும் அக்கறையும் எனக்கு நல்லா புரியுது. ஆனால் ப்ராக்டிக்கலா யோசிச்சுப் பாருங்க. நீங்க எல்லாருமே வேலைக்குப் போறீங்க. உங்க பசங்க ஸ்கூல், கிளாஸ்ன்னு போறாங்க. நீங்க உங்களுக்குள்ளேயே உட்கார்ந்து பேச நேரமில்லாமல் ஓடிக்கிட்டிருக்கீங்க… இதுல நான் வந்து அங்க உட்கார்ந்துக்கிட்டு என்ன பண்ணப்போறேன்? அதுவுமில்லாம நீங்களும் சற்று நின்னு நிதானமா யோசிங்க…எதுக்காக? எதை சாதிக்க இப்படி குடும்பம் பிள்ளைகள் எல்லாரையும் விட்டுட்டு இப்படி ஓடிக்கிட்டிருக்கீங்கன்னு…பசங்க வளர்ந்துட்டா அப்புறம் அவங்க …அவங்க வாழ்க்கை, அவங்க ஃப்ரெண்ட்ஸ் ன்னு அவங்க உலகமே வேற ஒண்ணா மாறிடும். நீங்க அவங்களோட இருக்க வேண்டிய தருணங்களில் இப்படி ஓடிக்கிட்டே இருந்தீங்கன்னா அப்புறம் உங்களுக்குன்னு நேரம் கிடைக்கும் போது அவங்க உங்ககிட்ட இருக்க மாட்டாங்க. அதுனால முடிஞ்ச வரை உங்களோட இந்த ஓட்டத்துக்கு இடையில உங்க பசங்களோடவும் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுங்க. அது தான் உங்க வயசான காலத்துல உங்க கூடவே வரப்போற பசுமையான நினைவுகளாயிருக்கும். அது தான் உங்களுக்கு அந்த வயதில் நீங்கள் நகர்ந்துச் செல்ல டானிக்காக இருக்கும்‌. வாழ்க்கையை ஓடிப்பார்க்க நினைக்காதீங்க கொஞ்சம் நிதானித்துக் கொண்டு நடந்து தான் பாருங்களேன் அப்போ அதிலிருக்கும் அமைதி, அழகு, நிம்மதி, சந்தோஷம் எல்லாம் புரிஞ்சுக்கலாம். நானும் உங்க அப்பாவும் அப்படித் தான் வாழ்ந்திருக்கிறோம் அதுனால தான் இப்போ அந்த பழைய நினைவுகள் என்னை நகர்த்திக்கிட்டிருக்கு. அதுவே எனக்குப் போதும் கண்ணுகளா. அதுவுமில்லாம அங்க இருக்குற பெத்தவங்க இல்லாத அந்த குழந்தைகளுக்கு படிப்பு, கைவேலை, எல்லாம் கத்துக் கொடுத்து அவங்களையும் உங்களைப் போல சிறந்த பிள்ளைகளா உருவாக்கணும்னு எனக்கு ஆசையா இருக்கு. நீங்க ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ் டிக்கெட்டோ இல்ல பிசினஸ் கிளாஸ் டிக்கெட்டோ எது புக் பண்ணினாலும் இனி என்னால அவ்வளவு தூரம் பிரயாணம், இந்த நேரம் மாற்றம் எல்லாத்துக்கும் அட்ஜஸ்ட் செய்துக்கொள்ள முடியாதுப்பா..‌.என் உடலும் அதுக்கு ஒத்துழைக்காது. இப்போ உங்களுக்குப் புரிஞ்சிருக்கும்னு நம்புறேன். உங்களுக்கு என்னைப் பார்க்க வேண்டுமா என்னுடன் இருக்க வேண்டுமா வாங்க சந்தோஷமா இருக்கலாம். என்ன சொல்லுறீங்க?”

கொஞ்ச நேரம் அமைதி நிலவியது. ராகேஷ் பேசி அந்த நிசப்தத்தை உடைத்தெறிந்தான்

“அம்மா நீ சொல்லறது எல்லாமே கரெக்ட் தான் மா. சரி நீ அங்கேயே போய் இருந்துக்கோ. நாங்க மாறி மாறி வந்து உன்னைப் பார்த்துக்கறோம். அப்படி நீ அங்கப் போனேன்னா இப்ப இருக்குற வீடு அதிலுள்ள பொருட்கள் எல்லாத்தையும் என்ன பண்ணப்போற?”

“ம்…இது நல்ல கேள்வி. அதை அப்படியே வைக்கறேன். நீங்க வந்து ஏதாவது பண்ணிக்கோங்க.”

“இல்லமா…எனக்கு அதுக்கெல்லாம் டைமில்ல…”

“எங்களுக்கும் நேரமில்லை மா.”

“அப்படின்னா நான் இதை எல்லாம் வித்துடவா?”

“அம்மா அதெல்லாம் நீயும் அப்பாவுமா வாங்கின சொத்துக்கள் அதனால் அதை என்னவேண்டுமானாலும் பண்ண உன்னைத் தவிர வேறு யாருக்குமா ரைட்ஸ் இருக்கு! சொல்லு.”

“அப்போ சரி சொல்லிட்டீங்க இல்ல இனி நான் பார்த்துக்கறேன்.”

“பத்திரமா இருமா. நான் ஒரு மூணு மாசம் கழிச்சு வந்து உன்னைப் பார்க்கறேன்.”

“அம்மா நாங்க தீபாவளிக்கு வர்றோம்”

“சரி கண்ணுகளா. உங்களால எப்ப முடியுதோ அப்போ வாங்க நோ ப்ராப்ளம். சரி நான் அப்போ இந்த மாசமே அங்கே ஷிப்ட் பண்ணிடறேன் சரியா.”

“ம்….சரி மா. உன் விருப்பத்துக்கு நாங்க குறுக்கே நிற்க மாட்டோம். கோ அஹெட் ரதியா மா”

“நன்றி குழந்தைகளா. சரி சரி இப்போ என் பேரப்பிள்ளைகளைப் பேச சொல்லுங்க”

என்றதும் அவர்கள் வந்தனர். அவர்களுடன் பேசிவிட்டு ஃபோனை வைத்ததும் அந்த ஹோமுக்குக் கால் செய்து விவரங்களைச் சொன்னேன். அவர்களும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்றார்கள். அடுத்த நாளே ரியல் எஸ்டேட் காரர் ஒரு வரை வரவழைத்து பேசினேன். அவரும் எங்கள் வீட்டை விற்றுத் தர ஏற்பாடு செய்வதாக கூறினார். எங்களுக்கு இன்னுமொரு சிறிய வீடு இருந்தது. அதில் நானும் கேசவனுமாக சேகரித்து வைத்திருந்த பொருட்களில் முக்கியமான சில வற்றை கொண்டுச் சென்று ஆட்களை வைத்து அடுக்கி ஒரு ம்யூசியம் போல வைத்தேன். வீடு விற்கப்பட்டது. எனக்குப் பிடித்த ஓரிரண்டு நகைகளைத் தவிர மீதமிருந்த அனைத்து நகைகளையும் விற்றேன்.

பணம் என் வங்கியில் போடப்பட்டது. அவ்வளவு பொருட்களின் சொந்தக்காரி, மூன்று பீரோ முழுக்க அடுக்கப்பட்டிருந்த உடைகளுக்கு உரிமைக்காரி, நகைகள் நிரம்பிய லாக்கருக்கு எஜமானி… அன்று… கையில் வெரும் இரண்டு சிறியப் பெட்டிகளுடன் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றேன்.

அங்கேயிருந்த அந்த பிஞ்சுக் குழந்தைகள் என்னைப் பாரத்ததும் ஓடி வந்தன நானும் அவர்களை என் இரு கரங்களில் வாரிக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டேன். அந்த ஆசிரமத்தில் நானும் ஒருத்தியானேன். என்னிடம் இருந்த பணம் நகை பொருட்கள் எதுவுமே என் பிள்ளைகளுக்கு தேவையில்லை ஏனெனில் அவர்களுக்கு அவை அனைத்தையும் தாங்களே வாங்கிக்கொள்ளும் அளவிற்கு ஆளாக்கியுள்ளோம். ஆகையால் என்னிடமிருந்த பணத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்து ஒன்றை மட்டும் வங்கியில் போட்டேன். இரண்டாவது பங்கை என் பேரப்பிள்ளைகள் பெயரில் எஃப் டியில் போட்டேன். மூன்றாவது பங்கை எங்களுக்காக அத்துனை வருடங்கள் வேலைப்பார்த்தவர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்தேன். நான்காவது பங்கை வைத்து ஆசிரமத்தை விரிவுப்படுத்தினேன். வசதிகளைப் பெருக்கிக் கொடுத்தேன். அங்கிருந்த பிள்ளைகள் படிப்பதற்காக பண்ணிரெண்டாம் வகுப்பு வரையிலான பள்ளிக்கூடத்தைக் கட்டினேன். அங்கேயிருந்த சிறிய முதலுதவி கூடத்தை அனைவருக்கும் பயன்படும்படியான க்ளினிக்காக மாற்றியமைத்தேன். வங்கியில் போட்டிருந்த எனது பங்கிலிருந்து வந்த வட்டியே எனது மாத செலவுக்கு போதுமானதாக இருந்தது. அதை வைத்து அங்கிருந்த முதியவர்கள், பிள்ளைகளின் பிறந்தநாள், பண்டிகை நாட்கள் ஆகிய தினங்களை விமர்சையாக இல்லாவிட்டாலும் நல்ல உணவு, புதிய உடை அளித்து மகிழ்ச்சியாக கொண்டாடினோம். என் பிள்ளைகளும் அவ்வப்போது வந்து என்னுடன் இருந்து அவர்களால் ஆன உதவிகளை அந்த இடத்திற்கும் அங்கிருந்தவர்களுக்கும் செய்து வந்தனர். அவர்கள் எங்கள் பெயரிலே ஒரு ட்ரஸ்ட் ஆரம்பித்து அதில் பணத்தைப் போட்டு அதன் மூலம் அந்த இடத்தையும், மருத்துவமனையையும், பள்ளிக்கூடத்தையும் பராமரித்து வந்தனர். பேரப்பிள்ளைகளும் வந்து அங்கிருந்த பிள்ளைகளுடன் ஓடியாடி விளையாடிச் சென்றனர்.

சம்பாத்தியம் என்பது நாம் வாழ்வதற்கு முக்கியமானது தான். ஆனால் அதற்கும் எல்லையை வகுத்துக் கொண்டோமேயானால் நமது வாழ்க்கை அழகானதாக அமைதியானதாக நிம்மதியானதாக இருக்கும். ஓட வேண்டிய வயதில் தான் ஓட முடியுமென்றெண்ணி ஓட்டத்தைத் தவிர வேறெதுவுமே காணதவாறு நமது வாழ்க்கைக்கு நாமே திரையிட்டுக்கொள்ளாது நின்று நிதானமாக ஓடியும், நடந்தும், ஓய்வெடுத்தும் நமது வாழ்க்கையைக் கடந்துச் சென்றால்…வாழ்க்கை நமக்கு பல அற்புதமான அனுபவங்களை, பாடங்களை, பரிசுகளை, நட்புக்களை நமக்களிப்பதில் தவறுவதில்லை. அவற்றை நாமும் வேகமாக கடந்திடாது ரசித்து வாழ முடியும்.

அந்த ஆசிரமத்தின் பள்ளியில் படித்த பிள்ளைகள் பெரிய பெரிய கம்பெனிகளில் பணிப்புரிந்தனர். அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேச் சென்றாலும் அந்த ட்ரஸ்ட்டுக்கு பணம் அனுப்புவதையும், மாதம் ஒரு முறையாவது வந்து அங்கிருந்த அனைவருடனும் நேரம் செலவிடுவதையும் தவறாது செய்து வந்தனர். அந்த கடவுள் என் மூலம் விதைத்த ஒரு சிறிய விதையானது இன்று பெரிய வானுயர விருட்சமாக ஓங்கி வளர்ந்து கம்பீரமாக நிற்கின்றது.

ஒவ்வொரு நாள் இரவும் அன்று நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் எனது டைரியில் குறிப்பெழுதி வைத்து கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு உறங்கச் செல்வேன். அன்றிரவும் குறிப்பெழுதி வைத்துவிட்டு கடவுளுக்கு நன்றிச் சொல்லிவிட்டு மனநிறைவோடு படுத்துறங்கினேன்.

பல வருடங்களாக என்னைப் பிரிந்திருந்த கேசவன் வந்தார் தன் கரங்களை நீட்டி என் கரம் பிடிக்க காத்திருப்பதாக சொன்னார். நானும் என் கரம் நீட்டி அவர் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டேன். இருவரும் வானில் புதிய பறவைகளைப் போல வட்டமடித்துப் பறந்துக் கொண்டே வெகு தூரம் பயணிக்க ஆரம்பித்தோம். அந்தப் பயணத்தின் போது கேசவன் என்னிடம்

“ரதியா நீ நல்ல காரியம் செய்துள்ளாய். நீ இதுவரை செய்துள்ள நல்ல விஷயங்கள் தான்… எந்த பாவப் பொதிளையும் சுமக்காது, எந்த வித வலி வேதனையுமின்றி உனக்கு இவ்வாறான ஒரு இனிய பயணத்தை அளித்துள்ளது.”

என்றார். அதைக்கேட்டதும் நான் இன்னும் மகிழ்ச்சியானேன். என் மறைவினால் நான் பெற்றெடுத்த பிள்ளைகள் மட்டுமின்றி நான் வளர்த்தப் பிள்ளைகளும் என் ஆசிரமத்து நண்பர்களும் என அனைத்து நல்லுள்ளங்களும் எங்களுக்காக வடித்த ஒவ்வொரு சொட்டுக் கண்ணீருக்கும் நாங்கள் இருவரும் நன்றி சொல்லிக்கொண்டே இருப்போம்.

எங்கள் பெற்றவர்கள் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறோம்… எதைக் கொண்டு வந்தோம் நாம் எடுத்துச் செல்வதற்கு. வெறும் ஆறடி இடமிருந்தாலே போதுமென்று. அது அந்தக் காலம். இப்போது அந்த ஆறடியும் சொந்தமில்லை நமக்கு. மின்சார தகனம் செய்து சில மணிநேரத்தில் எல்லாம் ஒரு பிடி சாம்லுடன் திரும்பிச் சென்று விடுகிறார்கள் நம் சொந்தங்கள்.

நாம் இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்து வேறுலகம் செல்லும் போது நாம் எதையுமே எடுத்துச் செல்ல முடியாது என்பதில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்து உள்ளது. நாம் வாழும் காலத்தில் ஓடோடி சேர்த்துவைக்கும் பொருட்களையும், பொன்னையும், சொந்தங்களையும், நட்புக்களையும் தான் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. ஆனால் நாமும் நம்முடன் எடுத்துச் செல்ல சிலவற்றை அதாவது கண்ணுக்கு தெரியாத, உருவமில்லாத சிலவற்றை சேர்த்து வைத்தோமே என்றால் அவை நாம் இவ்வுலகிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் போது நம் கரம் பிடித்து கேசவன் என்னிடம் சொன்னது போல எந்த வித வலி வேதனையுமின்றி ஒரு இனிமையான பயணத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். அது தான் நாம் வாழும் காலத்தில் சம்பாதித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான சொத்தாகும். அது வேறெதுவுமில்லை புண்ணியம் தான் அது.

நாங்கள் சேர்த்து வைத்த பொன், பொருள், வீடு, வாசல் எங்களுடைய இந்த இனிய பயணத்திற்கு சிறிய வகையில் உதவியிருந்தாலும் பெரியதாக உதவியவை எவை தெரியுமா?… நாங்கள் எங்கள் கடமைகளை சரிவரச் செய்தது, எங்கள் பிள்ளைகளுக்குத் தேவையானதனைத்தையும் செய்து முடித்தது, இந்த சமுகத்திற்கு நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கிக் கொடுத்தது, அனைவருக்கும் நல்லதையே நினைத்தது, எங்களால் முடிந்த வரை அனைத்து நல்ல காரியங்களையும் செய்தது ஆகியவையாகும். அவைகளை செய்யும் போது அவைகள் அனைத்தும் விண்ணுலகில் எங்களைக் காக்கப் போகும் துவார பாலகர்கள் என்றறிந்திடாது செய்தோம். கேசவன் எனக்கு முன்னே அறிந்துக் கொண்டுவிட்டார் ஆனால் நான் அன்று தான் அதை அறிந்துக் கொண்டேன்.

பணம், பொன், பொருள், பதவி அகியவை மண்ணுலகத்தில் நாம் மேற்கொள்ளும் பயணங்களுக்குத் தான் உதவியாக இருக்கும்.

நாம் அவைகளை வைத்து செய்யும் புண்ணியக் காரியங்கள் தான் நமது விண்ணுலகப் பயணத்திற்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.

எங்களால் அந்த புண்ணிய பணியை விட மனமில்லாததால் நானும் கேசவனும் இணைந்து அந்த இடத்திலேயே அவர்களுக்கு பாதுக்காப்பாகவும், அவ்வப்போது எங்களாலான… ஆனால் அவர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாதவாறு சில சிறிய உதவிகளையும் செய்து வந்ததில் மரணமில்லா மகிழ்ச்சியைப் பெற்று வந்தோம்.

உயிருடன் இருந்தாலும்,
உயிரற்றுப் போனாலும்,
நம்முடனே வருவதும்,
நம்மால் செய்ய முடிந்ததும்
புண்ணியக் காரியங்களே!
பணம், பொன், பொருள்களுக்கு எல்லை நம் மரணம்
புண்ணியக் காரியங்களுக்கு எல்லை என்பது இன்னும் வகுக்கப்படவில்லை!
முடிந்த வரை புண்ணியக் காரியங்களில்
ஈடுபடுங்கள்
வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றியமைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

மண்ணுலகின் பிரதி பிம்பமே விண்ணுலகம். மண்ணுலகில் எதை விதைக்கிறீர்களோ அது தான் விண்ணுலகில் உங்களுக்கு நன்மைத் தரக்கூடிய விருட்சமாகும். ஆகையால் நல்லதே எண்ணுங்கள், நல்லவைகளையே செய்திடுங்கள், இரு உலகிலும் நன்மையையே பெற்றிடுங்கள்.

எங்களுக்குக் கிடைத்த இந்த இரு உலகப் பயணத்திலும் நாங்கள் நன்றாகவே பயணித்தோம், பயணித்துக் கொண்டும் இருக்கிறோம் என்ற மன நிறைவுடன்.

உங்கள்
ரதியாம்பிகா கேசவன்.

🙏நன்றி🙏














மாற்று வழி தேடிச் சென்ற மதிநாகசுரனும், சிகராசுரனும் வேறு வழி ஏதுமில்லை என்ற பதிலுடன் திரும்பி வந்தவர்களிடம் நவியாகம்ஷி

“என்ன சொல்கிறீர்கள் இருவரும்? வேறு வழியில்லை என்றால் நாம் எப்படி பிரயாகாவை அழிப்பது அந்த தேவேந்திரனை நெருங்குவது? நமது ஆசானின் ஆசையையும் நமது குலத்தையும் எப்படி காப்பாற்றுவது?”

“நவியா… நவியா…நவியா!”

என்று தொடர்ந்து பேசிய நவியாகம்ஷியை பார்த்து கர்ஜித்தான் மதிநாகசுரன். அதைக் கேட்டதும் நவியாகம்ஷி

“ம்…நன்றாக இருக்கிறது‌. ஏற்கனவே ஒரு முறை இவ்வாறு சப்தமிட்டதால் பாதாளப் பாதை பாதியாகியுள்ளது…இப்போது என்ன நேரப் போகிறதோ?”

“நவியா உன்னால் முடிந்தால் நல்ல யோசனை சொல் இல்லையெனில் சற்று அமைதியாக இருந்து மற்றவர்களை யோசிக்க விடு.”

“ஓ!!! அது சரி…நீங்களே யோசித்து நல்ல வழியைக் கண்டறியுங்கள். நான் இனி ஏதும் கூறப் போவதில்லை”

என்று தன் இரு கரங்களையும் இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டு அந்த பாதாள சுரங்கத்தின் ஒரு மூலையில் சென்று அமர்ந்துக் கொண்டாள் நவியாகம்ஷி. ஆட்களும் நேரமும் குறையக் குறைய அசுரர்கள் நிம்மதியின்றி அவரவர் இஷ்டத்திற்கு பேசவும் நடக்கவும் ஆரம்பித்தனர். ஆளுக்கொரு மூலையில் அமர்ந்திருந்த அசுரர்களைப் பார்த்து மதிநாகசுரன்

“இங்கே பாருங்கள். நாம் தான் அந்த இந்திரனை அழித்து… நமக்கு தீங்கிழைத்தவர்களை அழிப்போம் என்று நமது அடுத்த சந்ததியினருக்கு உணர்த்த போகும் நம் இனத்தின் கடைசி சந்ததிகள். நம்மைப் பார்த்து தான் நமது அடுத்த சந்ததியினர் இருக்கிறார்கள். ஆகையால் நாம் ஏதாவது செய்து வெற்றியுடன் தான் அவர்களை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும். அதுவரை எந்தெந்த வழிகள் எல்லாம் உள்ளதோ அந்தந்த வழிகளை எல்லாம் பின்பற்றிச் செல்வோம். வாருங்கள் இனி இந்த பாதாள சுரங்கம் வேலைக்கு ஆகப்போவதில்லை. இனி நாம் நேருக்கு நர் தான் யுதம் புரிய வேண்டும்.”

“மதி நீங்கள் ஒருமுறை நம் ஆசானிடம் எதற்காக இந்த அற்ப மனிதர்களுடன் இன்னும் போரிட வேண்டும் என்றும் நமக்கான படையை நாம் தான் திரட்டி விட்டோமே என்றும் அதனால் நேரடியாக அந்த இந்திரனுடனேயே சண்டையிட்டு வென்றிடலாமே என்றும் கேட்டதாக கூறினீர்களே அது உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கா?”

“ஆங் ஞாபகம் உள்ளது நவியா. அதற்கு என்ன?”

“இப்போதா நாம் ஏன் அதைச் செய்யக்கூடாது?”

“எதை கூறுகிறாய் நவியா?”

“நாம் இந்த பிரயாகா மக்களுடன் சண்டையிடுவதற்கு பதில் ஏன் அந்த இந்திரனையே தாக்கக் கூடாது?”

“ஹா! ஹா! ஹா!”

“மெல்ல சிரியுங்கள் மதி. நான் சொன்னதில் தங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு சிரிப்பு?”

“நவியா நான் அதை நம்மிடம் சாம்பீனிகளின் பெரும்படை இருந்தபோதே கேட்டேன்…அதை அப்போதே மறுத்துவிட்டார் ஆசான். அதற்கு அவர் கூறிய காரணம் …அந்த தேவேந்திரனுக்கு படைபலத்தைவிட அந்த பரந்தாமனின் பலம் தான் பெரியதாம் அதனால் அவனுடன் மோதுவதற்கு நாம் இன்னும் நம் படைபலத்தைப் பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்றார். அப்போதே அவர் அவ்வாறு கூறினார்…அப்படி என்றால் இப்போது நம்மிடமிருக்கும் படைபலத்தைப் பார் நவியா…நன்றாக பார்…இதை வைத்துக் கொண்டு எவ்வாறு அந்த தேவேந்திரனை நாம் நெருங்குவது சொல்”

“அப்படிப் பார்த்தால் இந்த பிரயாகா மக்களை நாம் அழித்தாலும் நமது பழைய படைபலம் நம்மிடம் இருக்காதே!! பின் எப்படி நாம் தேவேந்திரனை எதிர்ப்பது மதி?”

“அதற்கான வழியை நமது ஆசான் தான் கூறமுடியும். முதலில் நம்மைப் பாடாய்ப்படுத்தும் இந்த பிரயாகாவையும் அழித்து நம்வசமாக்குவோம். அதன் பின் என்ன செய்யலாமென்று சிந்தித்துக் கொள்ளலாம்.”

“ம்…அதுவும் சரிதான். ஆனால் இப்போது எப்படி நாம் பிரயாகாவிற்குள் செல்வது?”

“அதற்கு சற்று கால தாமதமாகும். ஏனெனில் அதற்கான ஒரே வழி நான் ஈசத்துவம் சித்தியை முறையாக கற்று தேர்ச்சிப் பெற வேண்டும். அதை பெற்றால் அதன் பின் இந்த பிரயாகா என்ன அந்த தேவலோகமே என் வசமாகிவிடும். நமது ஆசான் அப்போதே அதை முறைமாகப் பயின்றிட வற்புறுத்தினார். நான் தான் எதனாலோ அதை தவிர்த்துக் கொண்டே வந்தேன்”

“எனக்கு ஒரு சந்தேகம் மதிநாகசுரா. அதைக் கேட்கலாமா?”

“ம்…கேள் மந்தாகிஷி.”

“ஆசான் தானே தங்களுக்கு அந்த ஈசத்துவ சித்தியை பயிற்றுவித்திருக்க வேண்டும்?”

“ஆமாம் இதில் உனக்கென்ன சந்தேகம்?”

“அப்படியென்றால் அவரே அதை உபயோகித்து அந்த தேவலோகத்தை என்றோ கைப்பற்றியிருக்கலாமே!”

“அவரால் அதன் ஒரு பகுதியைக் கற்பிக்க மட்டுமே முடியும். ஏனெனில் நமது அசுர குலத்துக்கே குருவான சுக்கிராச்சாரியார் அந்த சக்தியை அசுரகுல அரசப் பரம்பரைக்கு மட்டும் தான் அளித்துள்ளார். அரசக் குலத்தவர்களும் எளிதாக அதை அடைந்து விட முடியாது. அதற்கான விதிமுறைகள், வழிமுறைகள், பூஜைகள், யாகங்கள், பலிகள் என பல சடங்குகளை மேற்கொண்டால் தான் அது சாத்தியமாகும்.”

“ஓ!! சரி சரி. ஆனால் எனக்கு இன்னுமொரு சந்தேகம்”

“ம்….இன்று என்ன சந்தேகம் தீர்க்கும் சுபமுகூர்த்த தினமா? ஆகட்டும் கேள்”

“அப்படி சுக்கிராச்சாரியார் கொடுத்த அந்த சக்தி நமது தலைவரும் தங்கள் தந்தையுமான மஹா பலி அரசரிடமும் இருந்திருக்குமில்லையா? நமது ஆசான் கூறிய அந்த அமிர்தம் கடைதலின் போது ஏற்பட்ட யுதத்தில் ஏன் நம் தலைவர் ஈசத்துவத்தைப் பிரயோகிக்கவில்லை? அதை அப்போதே பிரயோகித்திருந்தால் இப்போது நாம் நம் குடும்பத்தினருடன் இணைந்து இந்த பிரபஞ்சத்தில் நாமே நிறைந்திருந்திருப்போம் இல்லையா…நான் என் சிம்பாவையும் இழந்திருக்க மாட்டேனே மதிநாகசுரா.”

என்று கேட்ட மந்தாகிஷியைப் பார்த்து

“மந்தா!! மந்தா!! இருந்திருந்தால் உபயோகித்திருக்க மாட்டாரா சொல். அவருக்கும் நான் அறிந்து வைத்துள்ள வரை தான் தெரியும் அதற்கு மேல் அவர் என்றில்லை அவருக்கு முன்னிருந்த அரசர்களும் பலமுறை முயன்றும் முடியாதுப் போயிருக்கிறது.”

“ஏன் அப்படி?”

“அது தான் நம் அரசக் குலம் வாங்கி வந்த சாபம். ஆம் நமது பாட்டனார் செய்த வேலை. அவர் தான் நமது அரசக் குல பரம்பரையில் கடைசியாக ஈசத்துவம் சித்திக் கொண்டு அந்த தேவலோகத்தையே ஆட்டிப் படைத்து வந்தவர். ஒருமுறை அவர் இந்திராணியை சிறைப்பிடித்து வந்துள்ளார். அதை அறிந்ததுமே கொந்தளித்தது தேவலோகம். உடனே மும்மூர்த்திகளுமாக கூடி ஆலோசனைச் செய்து ஒரு திட்டம் தீட்டினர். அவர்களில் திருமால் மோகினியாக மாறி இந்திராணியை சிறைப்பிடித்துத் தன் வாகனத்தில் வைத்துக் கொண்டு காட்டு வழியாக அரண்மனைக்கு திரும்பி சென்றுக் கொண்டிருந்த நமது அரசர் தேரின் முன் திடீரென தோன்றினார். உடனே தேரோட்டி தேரை நிறுத்த அசுரக்குல அரசர் என்னவாயிற்று என்று தேரிலிருந்து இறங்க. அவர் மோகினியைப் பார்க்க…அவளின் அழகில் மயங்க…அவளை தன்னுடன் வரும்படிக் கூறி தன் தேரிலே ஏறச் சொல்ல…மோகினியும் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளைப் பார்த்ததுமே இந்திராணிக்கு வந்திருப்பது திருமால் தான் என்றுப் புரிந்துப் போனதால் அவளின் முகத்தில் ஒரு புன்முறுவல் பூத்ததைக் கண்ட அரசர் அவளுக்கு சிநேகிதிக் கிடைத்ததற்காகத்தான் அவள் புன்னகைத்தாள் என்று எண்ணிக்கொண்டு இருவரையும் அவரின் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றுள்ளார். அவர்கள் இருவரையும் தனது அந்தப்புரத்தில் ஓய்வெடுக்கச் சொல்லிவிட்டு அவர் உணவருந்தச் சென்றிருக்கிறார். அந்த சமயத்தை மோகினியான திருமால் உபயோகித்து அரசரிடமிருந்த ஈசத்துவ சக்தியை பறித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து தேவலோம் சென்று தேவலோகமே அசுரக்குல அரசருடன் போரிட தயாராக வந்தனர். அதைக் கண்ட நமது பாட்டனார் அவர்கள் எந்த தைரியத்தில் வந்துள்ளதாக வினவ அதற்கு பதிலேதும் கூறாது அவரின் தலையைத் துண்டித்தான் இந்திரன். எப்படி நடந்தது? என்ன நடந்தது? என்று எதுவுமே அறியாது மாண்டார் அரசர்.”

“எப்படி திருமால் அரசரின் ஈசத்துவ சித்தியை பறித்துச் சென்றாராம்?”

“அந்த ஈசத்துவ சித்தியை அடைவதற்கான செயல்கள் அனைத்தையும் செவ்வென செய்து முடித்தால் அதைப் பற்றிச் சுக்கிராச்சாரியார் எழுதி வைத்திருந்த ஏடு ஒன்றைப் பெறலாம். அந்த ஏட்டில் தான் அந்த சக்திக்கான மூல மந்திரம் இருந்தது. அதைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்க வேண்டும். அதை அந்த தேவலோகக் காரர்கள் கண்ணில் படாது பாதுகாக்க வேண்டும். அதிலும் திருமாலுக்கு அதன் அருகே இருந்தால் போதும் உடனே அதை தனதாக்கிக் கொள்ளும் வல்லமைவாய்ந்தவராவார். அதனால் தான் அதை பலத்தப் பாதுக்காப்புகளுடன் ஓரிடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த இடத்தினருகே செல்வதற்காகவே திருமால் காத்திருந்தார் அப்போது நமது அரசர் இந்திராணி மீது கொண்ட மோகத்தை அறிந்துக் கொண்டு அதையே உபயோகித்து உள்ளே நுழைந்தவர் அந்த ஏடு அந்தப்புரத்தின் பின்னாலிருந்த ஒரு மாளிகையில் வைக்கப்பட்டிருந்ததை உணர்ந்தார். மோகினியாயிற்றே!! அங்கிருந்த அனைவரையும் தன் அழகில் மயங்கச் செய்து அந்த மந்திர ஏடு அடங்கிய மரப்பேழையை எடுத்துக் கொண்டும், இந்திராணியையும் அழைத்துக் கொண்டும் அங்கிருந்துச் சென்றுவிட்டார். மீண்டும் வந்து தாக்கியதில் தலைவர் தலை வெட்டப்பட்டதும் நம்மவர்கள் பயத்தில் அங்குமிங்குமாக தெறித்து உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடினர். தலைவனை மட்டும் கொன்று விட்டு வேறெவரையும் எதுவும் செய்யாது அங்கிருந்து சென்றுள்ளனர் தேவலோகத்தவர்கள். அவர்கள் சென்றதும் மீண்டும் நம் இனத்தவர் ஒன்று கூடி என் தந்தையை தலைவனாக்கி அவரும் சிறப்பாக நம்மக்களைக் காத்து அவர்களுக்காகவே வாழ்ந்தும் வந்துள்ளார். அவராலும் அந்த ஈசத்துவத்தை அடைய முடியாது போனது. இக்கதையை ஆசான் எனக்கு சிறுவயதிலிருந்தே சொல்லி வந்துள்ளார் ஆனால் என்னவோ எனக்கு அதை அடைவதற்கான அந்த நினைப்பே வராதிருந்தது. ஆனால் இப்போது வந்துள்ளது. நான் எப்படியாவது அந்த மூல மந்திர ஏடு பெறுவதற்கான செயல்களை சிறப்பாக செய்து முடித்து அதைப் பெற வேண்டும். அது தான் இந்த யுகத்தில் மூன்று லோகங்களையும் நான் ஆள்வதற்கான ஒரே வழி. அதற்கான வேலைகளில் நான் இப்போதே இறங்குகிறேன்.”

“மதி அதற்காக என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?”

“நீங்கள் அனைவரும் வட்ஸா சென்று ஆசானுடனும் நமது பிள்ளைகளுடனும் இருங்கள் நான் காட்டிற்குள் சென்று தவம் மேற்கொண்டு, வேள்வி ஒன்றை நடத்தி, அதன் பின் செய்ய வேண்டிய பலிகளைக் கொடுத்து அந்த மூல மந்திரம் ஏடு அடங்கிய மரப்பேழையுடன் வருகிறேன்”

“மதி…அது வந்து…”

“நவியா இதில் எந்தவித மாற்றமுமில்லை. அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு வட்ஸாவிற்குச் செல். ஆசானிடம் நடந்தவற்றை விளக்கமாக கூறு. ம்…அனைவரும் நவியாகம்ஷியுடன் வட்ஸாவிற்கு செல்லுங்கள்.”

என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து தனது இலகிமா சித்திக் கொண்டு காற்றோடு காற்றாக கலந்து காட்டிற்குள் சென்றான் மதிநாகசுரன். அவன் சென்றப் பாதையைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்த நவியாகம்ஷி தோளில் கையைப் போட்டுத் தட்டிக் கொடுத்தார்கள் மந்தாகிஷியும், யாகம்யாழியும். பின் அனைவரும் அங்கிருந்து வட்ஸாவிற்குத் திரும்பிச் சென்றனர். அவர்களின் வருகையைக் கண்ட மந்திராசுரனின் கண்கள் மதிநாகசுரனைத் தேடியது. அதைப் பார்த்த நவியாகம்ஷி மந்திராசுரனிடம் நடந்தவைகளைக் கூறினாள். அதைக் கேட்டதும் மந்திராசுரன்

“நல்லது நவியாகம்ஷி. இப்போதாவது அதைத் தேடிச் சென்றானே நம் மதி அதுவரை சந்தோஷம் தான். ஆனால் அவனைத் தனியாக விடாது உங்களுள் யாராவது ஒருவர் அவனுடன் சென்றிருக்கலாம். ம்…பரவாயில்லை. ஈசத்துவ சித்தியுடனான மதிநாகசுரனின் வருகைக்காகக் காத்திருப்போம்.”

“ஏன் அவருடன் யாராவது சென்றிருக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள் மந்திரா அண்ணா? ஏன் என் மதிக்கு ஏதாவது ஆபத்து நேர வாயப்புள்ளதா?”

“அதற்கில்லை நவியா. அந்த ஈசத்துவ சித்திக்கான மூல மந்திர ஏடு அடங்கிய மரப்பேழையை அடைவது என்பது மிக கடினமான செயலாகும். அதற்காக நம் மதிநாகசுரன் மேற்கொள்ளப் போகும் யாகங்களும் உக்கிரமானவைகளாக இருக்கும். அந்த நேரத்தில் அவனரகே யாராவது இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நான் நினைத்தேன் அவ்வளவு தான். இருக்க வேண்டும் என்றில்லை. அப்படி இருந்தாக வேண்டுமென்றால் நம் மதியே உன்னை அவனுடன் இருக்கச் சொல்லியிருப்பானே!! சரி சரி எல்லோரும் வந்து ஓய்வெடுங்கள்.”

என்று மந்திராசுரன் கூறியதைக் கேட்ட நவியாகம்ஷிக்கு மனதில் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் தனக்குள்ளே

“ஒரு வேளை மதிக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால்? நான் அவருடன் சென்றிருக்க வேண்டுமோ? மந்திரா அண்ணா சொல்வதுப் போல அவருக்கு ஏதாவது ஆபத்து ஏற்பட்டால்? ம்…ஹூம்…நான் உடனே அவர் சென்றுள்ள காட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும். அவருக்கு என்னாலான உதவிகளை செய்தாக வேண்டும். இதை இப்போது இவர்களிடம் கூறினால் என்னை விட மாட்டார்கள். ஆகையால் எவரிடமும் சொல்லிக்கொள்ளாது இங்கிருந்து சென்று மதிக்கு உதவ வேண்டும். ஆனால் எப்படிச் செல்வது? அவரைப் போல இலகிமா சித்தி எனக்குத் தெரியாதே!! ம்…முதலில் அந்த பாதாள சுரங்கத்திற்குள் சென்று அவர் எங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றாரோ அங்கிருந்தே நானும் என் பயணத்தை மேற்கொள்கிறேன்.”

என்று அனைவரும் உறங்கும் வரை காத்திருந்து பின் வட்ஸாவிலிருந்து பாதாளச் சுரங்கத்தின் வழியே தன் கணவனும், அசுரக்குல தலைவருமான மதிநாகசுரனுக்கு உதவ வேண்டி பிரயாகாவை நோக்கிச் சென்றாள் நவியாகம்ஷி. பாதாளப் பாதை பாதியான இடத்தைச் சென்றடைந்தாள். அங்கிருந்து மதிநாகசுரன் சென்ற திசையை நோக்கி பயணிக்க திரும்பிய போது அவள் தலையில் இடிப்போல விழுந்தது பாதாளத்தின் கூரை. தன் மீது விழுந்த பாதாளத்தின் கூரையான மண் மற்றும் கற்களை தனது கைகளால் தள்ளி விட்டுப் பார்த்தவள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள்.

தொடரும்…

வீரசேகரனைக் காணச் சென்ற ஐவர் அணி அவரைக் கண்டு நடந்த விவரங்களை எல்லாம் விளக்கி அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதையும் கூறினர். அங்கு மாயாபுரி தலைவரும் இருந்தார். அவர்கள் கூறியதனைத்தையும் கேட்ட வீரசேகரன்

“நீங்கள் நால்வரும் அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தை இணைத்தில் எங்களுக்கு பெருமகிழ்ச்சியாக உள்ளது. அதற்கு காரணமான கோதகா உனக்கும் எங்களது பாராட்டுக்கள்.”

“தலைவரே நான் ஒன்று கேட்கலாமா?”

“ம்..கேளுங்கள் கேசவன்”

“இவ்வாறு இந்த பதக்கத்தை இணைக்க வேண்டுமென்பது தங்களுக்கு முன்பே அறிந்திருந்தால் ஏன் எங்களிடம் கூறாது இருந்தீர்கள்? கேட்டது தவறென்றால் மன்னியுங்கள் தலைவரே!”

“எதற்கு மன்னிப்பு கேசவன். சில செயல்கள் சில விதிமுறைப்படி நடந்தால் மட்டுமே அதன் முழு பலனை நாம் பெற முடியும். அதை விடுத்து நாமே ஏதாவது அந்த விதியை நம் மதிக் கொண்டு மாற்ற முயற்சித்து இறுதியில் விதியும் மதியும் நம்மை கைவிட்டு நாம் நிர்க்கதியான நிலையில் இருப்போம். அதனால் தான் நாங்கள் உங்களிடம் எதுவும்…அதாவது எல்லாம் தெரிந்திருந்தும்…சொல்லாதிருந்தோம்.”

“இன்னும் இது போல தாங்கள் தெரிந்தும் சொல்லாதது ஏதாவது உள்ளாதா தலைவர்களே?”

“அதையும் விதி வழி விட்டுவிட்டு நாம் ஆக வேண்டிய வேலைகளைப் பார்ப்போம் வாருங்கள். யார் அங்கே”

என்று தன் கைகளைத்தட்டி தனது வேலையாட்களை வரவழைத்து அனைவருமாக அந்த நடுக்கம் ஏற்பட்ட இடத்துக்கு …அங்கு ஏன் அப்படி நேர்ந்தது என்று தெரிந்துக் கொள்வதற்காக விரைந்துச் சென்றனர்.

இதற்கிடையில் பாதாளச் சுரங்கத்தில் மதிநாகசுரன் கோபம் ஏற்படுத்திய நிலநடுக்கத்தை உணர்ந்த சக அசுரர் இனத்தினர் அவனை சமாதானம் செய்ய முயற்சித்தனர். அப்போது நவியாகம்ஷி மதிநாகசுரன் அருகில் சென்று

“மதி உனது கோபம் அந்த பிரயாகாவை எச்சரித்திடப் போகிறது. தயவுசெய்து கோபத்தை தவிர்த்திடுங்கள்.”

“பின்ன என்ன நவியா. இந்த சிகராசுரன் வாயைத்திறந்து ஏதாவது சொல்கிறானா பார். இப்படி இருந்தால் எனக்கு கோபம் வரத்தானே செய்யும்”

“சிகரா… மதி சொல்வதும் சரிதானே. அவர் ஆசான் மீது வைத்திருக்கும் அன்பை நான் சொல்லி உனக்குப் புரியவைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அங்கு வட்ஸாவில் என்ன நடந்ததோ அதை அப்படியே சொல்லி விடு அதுதான் நம் அனைவருக்கும் நல்லது”

“நவியாகம்ஷி நான் அங்கு கண்ட காட்சியைக் கூறினால் நம் தலைவரான மதிநாகசுரன் தாங்க மாட்டார். அதுவுமின்றி ஆசான் என்னிடம் அது பற்றி உங்கள் யாரிடமும் கூறக்கூடாது என்றும் கூறியுள்ளார்.”

“இவனை…”

என்று தன் வாளால் வெட்டச் சென்ற மதிநாகசுரனைத் தடுத்த நவியாகம்ஷி

“மதி என்ன இது? நம்மிடமிருக்கும் சாம்பீனிகளும் அழிந்துக் கொண்டே வருகின்றன. நாமே ஆறு பேர் தான் இருக்கிறோம். இதில் சிகராவையும் வெட்டி விட்டீரேயானால் பின் நாம் ஐவர் தான் இருப்போம். சிகரா ஆசான் சொன்னது இருக்கட்டும். தயவுசெய்து அங்கு அவர் எப்படி இருக்கிறார் என்ற உண்மையை சொல்லிவிடு”

“நவியாகம்ஷி… மதிநாகசுரா…நமது ஆசான் மிகவும் மோசமான நிலையில் தான் இருக்கிறார். அவரின் கடைசிக் காலத்தில் இருக்கிறார். தான் மறையும் முன் இந்திரனை நாம் வென்றோம் என்ற செய்தியைக் கேட்பதற்காக தான் உயிருடன் இருப்பதாகவும், அதற்கான வேலைகளை செய்து முடித்துவிடவும், அந்த நற்செய்தியுடன் வந்து தன்னைக் காணும்படியும் கூறினார். அவரை நாதவேழரியும் மற்ற நம் பிள்ளைகளும் நன்றாக கவணித்து வருகின்றனர். இதை சொன்னால் நீங்கள் அனைவரும் அவரைக்காண அங்கு சென்றுவிடுவீர்கள் என்பதாலும் அதனால் நமது திட்டம் தள்ளிப்போகும் என்பதாலும் தான் அதை எல்லாம் உங்களிடமிருந்து மறைத்து அவர் நன்றாக இருப்பதாகக் கூறச் சொன்னார். ஆனால் என்னால் அது முடியாது போனது… மிகவும் வருத்தத்தை அளிக்கிறது. முதல் முறையாக என் ஆசானின் சொல்ப் பேச்சுக் கேளாதவனாய் நிற்கின்றேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் ஆசானே!”

என்று சிகராசுரன் கூறி முடித்ததும் சற்று நிலைத் தடுமாறிய மதிநாகசுரன்

“மந்திரா …மந்திரா…கேட்டாயா! நான் சந்தேகப்பட்டது சரியானது பார்த்தாயா! மந்திரா …மந்திரா”

என்று மதிநாகசுரன் தன் சிறு வயது முதலே மிகவும் நெருக்கமாக பழகிய தன் உயிர்த் தோழனான மந்திராசுரனைத் தேடினான். அவனின் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களில் மந்திராசுரன் தெரியவில்லை என்றதுமே கண்களைத் தன் இருக்கைகலாலும் துடைத்துக் கொண்டு பார்த்தான் மந்திராசுரன் அந்த பாதாளச் சுரங்கத்தகலிருந்து வட்ஸாவை நோக்கி வேகவேகமாக சென்றுக்கொண்டிருந்தான். அதைக் கண்ட மதிநாகசுரனும் தன் இலகிமா சித்தியை பிரயோகித்து அவனைத் தொடர்ந்து வட்ஸாவிற்குச் சென்றான். தங்கள் தலைவரே திரும்பிச் சென்றதும் மற்ற அசுரர்களும் எஞ்சிய சாம்பீனிகளும் அவரைப் பின் தொடர்ந்து சென்றனர்.

அசுரர்கள் அந்த பாதாளச் சுரங்கத்திலிருந்து வட்ஸாவை நோக்கி நகர்ந்ததும் அந்த சுரங்கத்தின் மேல் கூரை இடிந்து நொருங்கியது. அந்தப் பாதாளச் சுரங்கத்தில் அசுரர்கள் சிகராசுரனுக்காக காத்திருந்த இடத்தின் மேல் கூரையிலிருந்து கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினர் வீரசேகரனின் வேலையாட்கள். அவர்களின் பாதய் அந்த பாதாளச் சுரங்கத்தின் தரையைத் தொட்டதும் அவர்களைக் கட்டியிருந்த கயிறு தளர்த்தப் பட்டது. உடனே அவர்கள் அந்த சுரங்கத்தில் அங்குமிங்குமாக சென்றுப் பார்த்தனர். அங்கே அவர்கள் கண்டக் காட்சி அவர்களுக்குப் பயத்தை உண்டாக்கியதும் அவர்கள் தங்கள் கயிறுகளை பிடித்து பலமாக இழுத்தனர். கயிறு கீழிருந்து இழுக்கப்பட்டதும் மேலே அந்தக் கயிற்றைப் பிடித்திருந்த வேலையாட்கள் உடனே அந்த கயிறுகளை மேல் நோக்கி இழுத்தனர். கீழே சுரங்கத்திற்குள் சென்றவர்கள் பயத்தில் உறைந்துப் போய் மேலே வந்தவர்களிடம் வீரசேகரரும் அவர் தளபதியான தம்பியும் அவர்களிடம்

“ஏன் பயந்துக் காணப்படுகிறீர்கள்? கீழே அப்படி என்ன தான் இருந்தது?”

“அதுதானே மிகவும் பயந்துள்ளீர்கள். நீங்கள் பயப்படும் அளவிற்கு எதைக் கண்டீர்கள்?”

என்று வினவிக்கொண்டிருக்கையிலே மேலே நின்றுக் கொண்டு கயிறுகளை இழுத்த வேலையாட்களில் ஒருவர்

“தலைவரே!! தலைவரே!! இன்னும் நம் ஆட்களில் ஒருவர் மேலே வரவில்லை.”

“அப்படியா? ஏன் என்ன ஆயிற்று? மேலே வந்தவர்களை வாய்த் திறந்து ஏதாவது சொல்லச் சொல்லுங்கள்.”

என்றுப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே சுரங்கத்தின் கீழேயிருந்த அந்த நபரின் கயிறும் பலமாக இழுக்கப்பட்டதும், மேலே இருந்த வேலையாட்கள் அந்தக் கயிற்றையும் மேலே இழுத்தனர். ஆனால் அது மிகவும் பாரமாக இருக்கவே இன்னும் சிலர் சேர்ந்து இழுக்க வேண்டியதாக இருக்க…அதைக் கண்ட வீரசேகரன்

“கீழ் இருந்து மேலே வருவது நம் ஆள் தானா என்ற சந்தேகம் வருகிறது. ஆகவே கயிற்றை மேலே இழுப்பவர்களைத் தவிர மற்ற அனைவரும் சற்று தூரமாகச் சென்றிடுங்கள்.”

என்று கூறியதும் அனைவரும் சற்றுத் தள்ளிப்போய் நின்று கீழிருந்து மேலே வருவது என்னவாக இருக்கும் இல்லை யாராக இருக்கும் என்ற பதற்றத்தில் இருந்தனர். அப்போது ஞானானந்தம் சுரங்கத்திலிருந்து வெளியே வந்து பயத்திலிருந்த ஒரு வேலையாளிடம் சென்று

“ஏன்ப்பா அப்படி என்னத்தைப் பார்த்தீர்கள்? நீங்கள் சொன்னால் தானே நாங்கள் ஏதாவது அதற்கான முன் எச்சரிக்கை ஏற்பாடுகளை செய்துக் கொள்ள முடியும். இப்படி வாய்த்திறக்காதிருந்தால் பின் நாம் அனைவரும் அழிய நேரலாமில்லையா. சொல்லுப்பா.”

“அது வந்து …அது வந்து…வந்து…வந்து…”

“ம்…வந்து …சொல்லுப்பா”

“அகோரமான பெரிய உருவங்கள்…ம்…”

“ம்…அந்த உருவங்கள் …என்ன உங்களைத் தாக்கியதா?”

“ம்…இல்லை இல்லை”

“பின் என்ன தான் நேர்ந்தது என்று கூறுங்களேன்”

“அவைகள் கீழே ….கீழே…”

என்று அவர்கள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் சுரங்கத்திலிருந்து மேலே வந்ததது அந்த பரமான கயிறு…அதில் முதலில் வெளியே வந்தது ஒரு கை. அதைப் பார்த்ததும் அனைவரும் சற்றுப் பதற்றத்துடன் இரண்டடி முன்னால் வைத்து அந்த குழியையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். மேலே வந்த அந்த வேலையாள் மிகவும் மெல்லிய தேகமுடையவர் ஆவார். அவர் மேலே வந்ததும் கயிற்றை விட நினைத்த வேலையாட்களிடம் வெளியே வந்த மெலிந்த வேலையாள்

“நான் வந்துவிட்டேன் என கயிறு இழுப்பதை நிறுத்திவிடாதீர்கள்.”

“ஏன் இன்னும் யாராவது வர வேண்டியுள்ளதா”

“இல்லைத் தலைவரே! எனக்குத் தெரிந்து நான் தான் கடைசியாக வந்தேன். ஆனால் நாங்கள் கீழே கண்டவைகளையும் எனதுக் கயிற்றிலேயேக் கட்டிக் கொண்டும் வந்துள்ளேன். அதனால் தான் இழுப்பதை நிறுத்த வேண்டாமென கூறினேன்…ஆங் …அதோ பாருங்கள்…அவைகள் வருகின்றன”

என்று அந்த வேலையாள் கூறியதும் வீரசேகரன் உட்பட அனைவருமாக பார்த்தனர். பெரிய பெரிய அகோரமான உருவங்கள் வெளிவந்தன. அவைகளைக் கண்டதும் அனைவரும் அவரவர வாள்களை உறுவினர். அதைப் பார்த்ததும் அந்த மெலிந்த வேலையாள்

“உங்கள் வாள்களுக்கு வேலையில்லை. அவற்றை உள்ளே வைத்திடுங்கள். இவையனைத்தும் உயிரற்ற நிலையில் தான் சுரங்கத்தில் கிடந்தன. அதுதான் அது என்னவாக இருக்கும் என்றும், இது போல இன்னும் இருக்குமா என்றும் தெரிந்துக் கொள்வதற்கும் தாங்கள் அனைவரும் பார்ப்பதற்குமாக தான் கட்டி இழுத்து வந்துள்ளேன்”

“சபாஷ்!! பலே!! உனது இந்த வேலைக்கு பாராட்டுக்களுடன் பரிசுகளும் தரப்படும்”

“நன்றி தலைவரே! ஆனால் இவை எந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவைகள்? எப்படி அந்த சுரங்கத்திற்குள் இருக்கின்றன? இவைகளை உங்களில் யாராவது பார்த்ததுண்டா?”

என்று மெலிந்த வேலையாள் கூறி முடித்ததும் கோதகன் முதலில் சென்றுப் பார்த்தான்

“தலைவரே இவைகள் தான் அந்த அசுரர்கள் நம் ஊர்களை அழிக்க பயன்படுத்திய படையில் இருந்தன. இது மனித இனமே இல்லை”

அவனருகே நின்றிருந்த வேதாந்தகன்

“ஆமாம் இவைகளிடமிருந்து தப்பித்தான் நான் இங்கு வந்து சேர்ந்தேன். தயவு தாட்சண்யமின்றி மனித இனத்தைக் கொன்று குவிக்கும் ராட்சதர்கள்”

அதைப் பார்த்த ஞானானந்தம்

“ஆமாம் இது போன்ற உருவங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் நான் அந்த அசுரர்களின் அரண்மனையில் பார்த்திருக்கிறேன். இவைகளுக்கு மூளைக் கிடையாது. ஆனால் இவைகளின் மூளையாக இருந்து அனைத்தையும் செய்து வருவது அந்த காற்கோடையன் என்கிற அசுரர்க் குல ஆசான் ஆவார்.”

நடந்தவற்றை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டும் கேட்டுக்கொண்டுமிருந்த கேசவன் முன் வந்து

“அப்படி என்றால் கீழே அந்த சுரங்கத்திற்குள் அசுரர்கள் தான் இருந்தனரா? அதைத் தான் இந்த பதக்கம் நமக்கு குறிப்பளித்து உணர்த்தியதா? ஆனால் ஏன் இவைகள் உயிரற்று இருக்கின்றன? அப்படி அசுரர்கள் கீழே இருந்திருந்தால்…அவர்கள் இப்போது எங்கே? இந்த பாதாள சுரங்க வழியை அவர்கள் ஏன் உபயோகிக்க வேண்டும்?”

“என்னுள்ளும் இதே கேள்விகள் தான் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது கேசவன். அதை அப்படியே தாங்கள் கேட்டுள்ளீர்கள். எதுவானால் என்ன இனி அவர்கள் இந்த பாதையை உபயோகிக்காது பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது நமது கடமையாகும்.”

“அதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் அண்ணா. நீங்கள் அனைவரையும் கூட்டிக்கொண்டு ஊருக்குள் செல்லுங்கள் நான் நமது வேலையாட்களை வைத்து இந்த சுரங்கத்தை அழித்துவிட்டு வருகிறேன்”

“சபாஷ் வீரராகவா சபாஷ். நீ இந்த வேலையை முடித்துவிட்டே வா. நாங்கள் சென்று வருகிறோம். வாருங்கள் இனி நடக்க வேண்டியதை வீரராகவன் பாரத்துக் கொள்வான். நாம் ஊருக்குள் செல்லலாம்.”

என்று வீரசேகரன் அனைவரையும் அங்கிருந்து ஊருக்குள் அழைத்துச் சென்றார். வீரராகவன் அங்கிருந்த வேலையாட்களிடம்

“ம்…இந்த இனங்களை தூக்கி அந்தப் பக்கமாக வைத்து விடுங்கள்”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே”

“ம்…இப்போது இந்த சுரங்கப் பாதையை முழுவதுமாக வலது புறம் ஒரு ஐந்து காத தூரம் இடது புறம் ஐந்து காத தூரம் என முழுவதுமாக இடித்து தரைமட்டமாக்குங்கள்”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே”

என்று வேலை மளமளவென நடந்தேறியது. எடுத்துக் கொண்ட வேலை முடியும் வரை வேலையாட்களை மேற்பார்வைப் பார்த்துக் கொண்டே அங்கேயே நின்றிருந்த வீரராகவன்

“ம்….சபாஷ்…நீங்கள் அனைவரும் சுறுசுறுப்பாகவும் மிகவும் கச்சிதமாகவும் இந்த வேலையை செய்து முடித்தமைக்கு வாழ்த்துக்கள். இன்றிரவு உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் எங்கள் அரண்மனையில் விருந்தளிக்கவிருக்கிறேன் அனைவரும் குடும்பத்துடன் வந்துவிடுங்கள்.”

“ஆகட்டும் தளபதியாரே. மிக்க நன்றி.”

“ம்…அதெல்லாம் ஒன்றும் வேண்டாம். ஆனால் நீங்கள் அனைவரும் செய்ய வேண்டிய இன்னுமொரு முக்கியமான வேலை ஒன்றிருக்கிறது.”

“என்ன செய்ய வேண்டும் தளபதியாரே? கட்டளையிடுங்கள். செய்து முடிக்கக் காத்திருக்கின்றோம்”

“இதோ இந்த அகோர பிராணிகளை தீயிலிட்டு எரித்திட வேண்டும்”

“இதோ செய்து முடிக்கிறோம்”

“ம்….ஆகட்டும்”

என்று வீரராகவன் சொன்னதும்…அனைவரும் காண மேலே இழுத்து வரப்பட்ட உயிரற்ற சாம்பீனிகளை எல்லாம் ஓரிடத்தில் வைத்து அவற்றின் மீது எண்ணெயை ஊற்றி எரித்தனர் பிரயாகா தலைவரின் வேலையாட்கள். அவர்கள் அனைவருக்குமான வேலைகள் முடிந்ததும் தளபதி வீரராகவனுடன் சேர்ந்து ஊருக்குள் சென்றனர். தளபதியார் சொன்னது போலவே அனைவருக்கும் அவரின் மனையில் விருந்தளிக்கப்பட்டது.

ஆசானைக் காணச் சென்ற அசுரர்களும் எஞ்சியிருந்த சாம்பீனிகளும் வட்ஸாவை சென்றடைந்தனர். அங்கே படுத்தப் படுக்கையாக கிடந்த காற்கோடையனைக் கண்டதும் மந்திராசுரனும் மதிநாகசுரனும் ஓடி அவரருகேச் சென்றனர். மற்ற அசுரர்களும் கண்ணில் கண்ணீர் பெருக காற்கோடையனின் அருகில் சென்றனர். அவர்களின் வருகையைப் பார்த்த காற்கோடையன் சிகராசுரனைப் பார்த்து முறைத்தார். அப்போது சிகராசுரன்

“ஆசானே என்னை மன்னித்து விடுங்கள். என்னால் இவர்களிடமிருந்து உண்மையை மறைக்க முடியவில்லை.”

அப்போது நாதவேழிரி மதிநாகசுரனிடம் வந்து

“தந்தையே நமது குல ஆசானின் உடல் நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமாகிக் கொண்டே வருகிறது. எங்களால் உங்களுக்குத் தகவல் அனுப்பவும் முடியாது தவித்தோம். நல்ல வேளையாக சிகராசுரன் மாமா வந்தார். நானும் வியழியசுரியும் இந்த விவரத்தை தங்களிடம் சொல்ல தவித்தோம் தெரியுமா!”

“நமது ஆசானை தனியே விட்டுவிட்டு எங்களைத் தேடி வராது அவருடனே இருந்து நல்ல காரியம் செய்துள்ளீர்கள் எங்கள் கண்மணிகளே. இனியும் இவரைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பாகும்.”

“ஆகட்டும் தந்தையே”

“ஆசானே உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று?”

“வயதாகிவிட்டது மதிநாகசுரா. வயதாகிவிட்டது. நீங்கள் திரும்பி என்னைக் காண்பதற்காக இங்கு வந்திருக்கக்கூடாது. பெரிய தவறிழைத்து விட்டீர்கள்.”

“ஆசானே எங்களை எல்லாம் காப்பாற்றி இவ்வளவு நாட்கள் எங்களுக்கு எல்லா சித்துக்களையும் பயிற்றுவித்து, ஆளாக்கிய உங்களை எப்படி கண்டுக் கொள்ளாது விட்டுவிட்டு எங்களால் செல்ல முடியும் சொல்லுங்கள்.”

“கோபம் மட்டும் நிதானம் தவறி நடக்கச் செய்திடாது…பாசம், அன்பும் நிதானம் தவறச் செய்திடும் பார்த்தீர்களா!”

“ஆசானே இப்போதும் பாடம் எடுக்க வேண்டுமா என்ன?”

“நமது ஒவ்வொரு தவறும் ஒவ்வொரு பாடமாகும் மதிநாகசுரா.”

“அப்படி என்றால் தங்களைப் பார்க்க ஓடோடி வந்தது தவறு என்கிறீர்களா?”

“மனதளவில் வருத்தப்படுவது சரிதான் ஆனால் அதற்காக சென்ற வேலையை முடிக்காது பாதியிலேயே வந்துவிட்டீர்களே இது தவறில்லையா?”

“இப்போ என்னவாயிற்று ஆசானே. இதோ தங்களைப் பார்த்துவிட்டோம். உங்களுக்கான எல்லா சௌகர்யங்களையும் செய்துக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் வந்த வழியே சென்றிடுவோம்.”

“ம்…பார்ப்போம்…பார்ப்போம்”

என்று கூறியதும் உறங்கிப் போனார் காற்கோடையன். உடனே அவரை எழுப்ப முயற்சித்த மதிநாகசுரனிடம் நாதவேழிரி

“தந்தையே இப்படித் தான் நன்றாக பேசிக் கொண்டிருப்பார் உடனே தூங்கிப் போய்விடுவார். எழுப்பாதீர்கள். அவரே சற்று நேரத்தில் எழுந்துக் கொள்வார். அவரை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம். நீங்கள் சென்று உங்கள் வேலைகளை முடித்துவிட்டு வாருங்கள்”

“அதுவும் சரிதான். இவருக்கு என்னவோ ஏதோ என்ற பதற்றம் இப்போது தான் என்னுள் கொஞ்சம் தனிந்துள்ளது. ம்….ஆகட்டும் உங்களுடன் மந்திராசுரனை உதவிக்கு விட்டுவிட்டுச் செல்கிறேன்”

“மதிநாகசுரா நானே நம் ஆசானுடன் இங்கேயே இருந்து அவரைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்ல வந்தேன்…என் மனமறிந்து நீயே கூறிவிட்டாய்”

“மநி…மந்திராசுரன் இங்கேயே இருந்துவிட்டால் நாம் ஐவர் தான் இருப்போம்.”

“பரவாயில்லை நவியா. நாம் சமாளித்துக் கொள்ளலாம். நமது சித்திகளை நாம் பிரயோகித்து நம்மையும் பாதுகாத்து இவர்களையும் பாதுக்காப்போம்”

“சரி மதிநாகசுரா. அப்படியென்றால் உடனே புறப்படுங்கள். சென்று அந்த பிரயாகாவையும் கைப் பற்றிடுங்கள். நான் இங்கிருந்து இவரைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் மனநிம்மதியுடன் சென்று வென்று வாருங்கள்.”

“ஆகட்டும் மந்திரா. நாங்கள் வருகிறோம். ஆசான் எழுந்ததும் கூறிவிடு. ம்…வாருங்கள் நாம் மீண்டும் பாதாள சுரங்கம் வழியாக பிரயாகா செல்வோம்”

என்று ஒவ்வொருவராக குழந்தைகளையும் மந்திராசுரனையும் தவிர மற்ற அனைவரும் சுரங்கத்திற்குள் இறங்கி பிரயாகாவை நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் பாதி தூரம் கடந்துச் சென்றதும் அவர்கள் முன்புச் சென்ற சுரங்கப் பாதை அத்துடன் முடிவுற்றிருந்தது. அதைப் பார்த்த மதிநாகசுரன்

“இது என்ன விந்தை? இந்த பாதை எப்படி நாம் ஆசானைக் கண்டு வருவதற்குள் காணாமல் போனது? யாரின் வேலை இது?”

“மதி நான் அப்போதே தங்களிடம் சொன்னேன். தங்களின் கோபம் அந்த இடத்தையே அதிரச் செய்தது. யார் கண்டார்கள் அந்த அதிர்வைக் கண்டறிந்த அந்த பிரயாகா மக்கள் தான் இவ்வாறு செய்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் வேறு எவரையும் நாம் விட்டுவைக்கவில்லையே!”

“சரி சரி என் மீது பழி போடுவதற்கு பதிலாக ஏதாவது மாற்று வழி உள்ளதா என்று அனைவரும் யோசியுங்கள். நான் வேறு பாதை ஏதும் உள்ளதா என்று அவ்வழியே சென்று கண்டு வருகிறேன். என்ன சிகரா? நான் கேட்டதும் பதிலளித்திருந்தால் இது நேர்ந்திருக்க வாய்பிருந்திருக்காது அல்லவா! ம்…வா வா என்னுடன் வா நாம் இருவரும் தான் இதற்கான மாற்று வழியைக் கண்டறிந்து வரவேண்டும்.”

என்று மதிநாகசுரனும் சிகராசுரனுமாக மாற்று வழி கண்டுபிடிக்க இலகிமா சித்தியை பிரயோகப்படுத்தினர். அவர்களின் வருகைக்காக மீண்டும் சுரங்கத்தில் அமர்ந்தப்படி காத்திருந்தனர் மற்ற அசுரர்களும் அவர்களின் சாம்பீனிகளும்.

பிரயாகா மக்களை அழிக்க வேண்டி வந்த அசுரர்கள் மீண்டும் ஆரம்பப்புள்ளியிலேயே வந்து நின்றனர்.

தொடரும்…..





















சிகராசுரன் வட்ஸாவிற்கு சென்று அங்கே ஆசான் மிகவும் சோர்வாக படுத்திருந்ததைப் பார்த்தான். உடனே ஓடிச் சென்று அவர் அருகே அமர்ந்து நாதவேழிரியிடம்

“வேழி நமது ஆசானுக்கு என்ன ஆயிற்று?”

“மாமா அவர் இரண்டு நாட்களாகவே மிகவும் சோர்வாகத்தான் இருக்கிறார். அவரின் உடல்நலம் மோசமாகிக்கொண்டே இருக்கிறது. எங்களுள் ஒருவர் வந்து உங்களுக்கு தகவல் சொல்லலாம் என்று இப்போது தான் பேசிக்கொண்டிருந்தோம் அதற்குள் தாங்களே வந்துவிட்டீர்கள்.”

“ஆசானே இங்கே என்ன நடக்கிறது?”

“சிகரா…சிகரா…மதிநாகசுரனிடமும் மற்றவர்களிடமும் எதற்கும் அஞ்ச வேண்டாம் என்றும் நான் நன்றாக இருக்கிறேன் என்றும் நீ சொல்ல வேண்டும். இங்கு என் நிலைமையை அவர்களிடம் சொன்னால் பின் அனைவரும் இங்கு வந்து விடுவார்கள். அது கூடாது. நமக்கான நேரம் குறைந்துக் கொண்டே வருகிறது. நாம் அந்த தேவேந்திரனை அழித்தே ஆக வேண்டும். புரிகிறதா. என்னைப் பார்த்துக் கொள்ள உங்கள் வாரிசுகளாகிய நமது பிள்ளைகள் இருக்கின்றனர். அவர்கள் என்னை நன்றாக கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். இதை நீ கட்டாயம் செய்ய வேண்டும்.”

“ஆசானே!! உங்களை இந்த நிலைமையில் பார்க்கவா நான் வந்தேன். மிகவும் வேதனையாக உள்ளது.”

“எனது நேரமும் நெருங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது சிகரா. நான் மறைவதற்குள் தேவேந்திரனை அழித்துவிட்டோம் என்ற நற்செய்தியை கேட்க வேண்டும். ம்…புறப்படு”

அப்போது சிகராசுரன் சாம்பீனிகள் சாம்பலாவதைப் பற்றி ஆசானிடம் சொல்லி அவரை மேலும் வேதனைப்படுத்த விரும்பாமல் அவர் சொன்னதை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டு அது படியே நடப்பதாக கூறி தங்களின் அடுத்த அசுர வாரிசுகளிடம் ஆசானை நன்றாக பார்த்துக் கொள்ளும்படி கூறிவிட்டு அங்கிருந்து மீண்டும் பாதாள சுரங்கத்திற்குள் சென்றான்.

சிகராசுரனின் வரவுக்காக காத்திருந்த அசுரர்கள் தங்களின் சாம்பீனிப் படையில் முக்கால் படையை இழந்திருந்தனர். மீதமிருந்த கால் வாசி சாம்பீனி படையுடன் சிகராசுரன் வருகிறானா என்று பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தனர். மதிநாகசுரனும் மந்திராசுரனும் ஓரிடத்தில் அமராமல் அங்குமிங்குமாக நடந்துக் கொண்டே இருந்தனர். அப்போது மதிநாகசுரன் மந்திராசுரனிடம்

“மந்திரா நமது ஆசானுக்கு நிச்சயம் ஏதோ நடந்திருக்கிறது.”

“அதெல்லாம் ஒன்றும் இருக்காது மதி. கவலை வேண்டாம்”

“அப்படி ஏதாவது நடந்திருந்தால்! அதன் பின் நாம் என்ன செய்வோம் மந்திரா?”

“மதி நீ உன் பலமறியாமல் பேசுகிறாய். முதலில் அவருக்கு ஒன்றும் நேராது. அப்படியே நேர்ந்தாலும் நாம் அதை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டுமே தவிர அதை நினைத்து நமது செயலில் எந்த பின்னடைவும் ஏற்படாது பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதைத் தான் ஆசானும் விரும்புவார். அதுவுமில்லாமல் எங்கள் தலைவனாகிய நீ இவ்வாறு கேட்பது நியாயமா? சொல்.”

“கவலை துக்கம் எல்லாம் தலைவனுக்கு இருக்கக்கூடாதென்று ஏதாவது கல்வெட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளதா? நாம் இன்று உயிரோடிருப்பதற்கு காரணமானவர் நம் ஆசான். நமது திறமைகளின் குரு அவர். அது எப்படி கவலையில்லாமல் இருக்கும்?”

“கவலை என்பது எங்கள் அனைவருக்கும் உள்ளது தான் ஆனால் உன்னை அது கட்டிப்போட்டுவிடக்கூடாது என்று தான் கூறுகிறேன்”

“ம்…ம்…புரிகிறது. என்ன இந்த சிகராவை இன்னும் காணவில்லையே?”

என்று பேசிக்கொண்டே காத்திருந்தனர்.

பாதாள சுரங்கத்தில் சிகராசுரனுக்காக காத்திருந்தவர்கள் அவனின் வருகையைக் கண்டதும் மதிநாகசுரன் சிகராசுரன் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்வதற்கு முன்னதாக வேகமாக அவனருகே சென்று

“சிகரா சொல்…நமது ஆசானுக்கு என்ன ஆயிற்று?”

“அது வந்து மதிநாகசுரரே”

என்று கூற ஆரம்பித்ததும் ஆசான் அவனிடம் சொன்னது ஞாபகம் வர சொல்ல வந்ததை அப்படியே விழுங்கிவிட்டு ஏதும் சொல்லாமல் நின்றவனிடம் மதிநாகசுரன்

“எதற்காக இழுக்கிறாய் சிகரா. சொல். ஏன் ஏதோ சொல்ல வந்து சொல்லாமல் நிற்கிறாய் சிகரா.”

என்று கேட்டும் மௌனமாக நின்ற சிகராசுரனை பிடித்து உலுக்கிக் கொண்டே

“சிகரா அசுரகுலத் தலைவனான மதிநாகசுரன் கேட்கிறேன். நீ சொல்ல வந்ததை முழுவதுமாக சொல்லி முடி.”

என்று ஆக்ரோஷத்துடன் முதன்முதலில் தான் தலைவன் என்ற முறையில் ஆங்காரமாக கேட்டான் மதிநாகசுரன். அவனின் ஆங்காரக் குரல் அந்த பாதாளச் சுரங்கத்தையே நடுநடுங்கச் செய்தது.

தலைவர் வீரசேகரனைக் காணச் சென்ற கேசவன், முழுமதியாள், ஞானானந்தம், வேதாந்தகன் மற்றும் கோதகன் அவர்கள் சென்றுக் கொண்டிருந்த வழியில் முழுமதியாளுக்கு திடீரென ஓரிடத்தைக் கடந்து சென்ற போது உடல் முழுவதிலும் நடுக்கம் ஏற்பட உடனே அவள் மற்ற நால்வரையும் நிற்கச் சொல்லி தனக்கு நேர்ந்ததைச் சொன்னாள். அனைவரும் முழுமதியாள் சொன்ன அந்த இடத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே சென்றதும் வேதாந்தகன்

“மதி இங்கேயா? இல்ல இங்கேயா?”

“நீங்கள் நின்றுக் கொண்டிருக்கும் இடத்தில் தான்”

“சரி இப்போது வந்து நின்று அதே போல் இருக்கிறதா என்று சொல்”

“ம்…ஆகட்டும் கேசவன் அண்ணா”

என்றுக் கூறிக்கொண்டே அதே இடத்தில் மீண்டும் சென்று நின்றாள் முழுமதியாள்.

“ஆமாம் மீண்டும் என் உடல் முழுவதிலும் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது வேதா.”

“ஏன் குறிப்பாக அந்த இடத்தில் மட்டும் அவ்வாறு ஏற்படுகிறது? சரி மதி நீ அந்த பதக்கச் சங்கிலியை கழற்றித் தந்து விட்டு மீண்டும் அங்கே நின்று பார்”

“ம்…சரி ஞானானந்தம் அண்ணா. இந்தோ இதை வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இப்போது நின்றுப் பார்க்கிறேன்.”

என்று சங்கிலியை ஞானானந்தத்திடம் கழற்றிக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் அதே இடத்திற்குச் சென்று நின்ற முழுமதியாள்

“ம்….இப்போது என் உடலில் எந்தவித நடுக்கமும் ஏற்படவில்லையே!”

“அப்படியா? சரி நீ இங்கே வா நான் நின்றுப் பார்க்கிறேன்”

என்று கேசவன் நின்றான் அவனுக்கும் ஒன்றும் நேரவில்லை அப்போது ஞானானந்தம் கேசவனிடம் அந்த சங்கிலியைக் கொடுத்து

“கேசவன் இதை அணிந்துக் கொண்டு நின்றுப் பாருங்கள்”

“ம்…சரி ஞானானந்தம். தாருங்கள். ம்….ம்…மதி சொன்னதுப் போலவே என் உடலிலும் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது ஞானானந்தம்.”

“அப்படியா? இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

“இதை நாம் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றே தெரியவில்லையே!”

“கேசவன் மற்றும் ஞானானந்தம் அண்ணாக்களே இதிலிருந்து எனக்கொரு விஷயம் தோன்றுகிறது”

“என்னது அது வேதாந்தகா?”

“இந்த பதக்கம் நமக்கு இந்த இடத்தில் ஏதோ இருப்பதை உணர்த்துகிறது.”

“இந்த இடத்திலா! இங்கு ஒன்றுமே இல்லையே!”

“அதுதானே! கேசவன் சொல்வது போல இது நம் வீரசேகரன் அரண்மனைக்கு செல்லக் கூடிய குறுக்குவழியாச்சே இங்கே என்ன இருக்கப் போகிறது?”

“ஞானானந்தம் அண்ணா இது குறுக்கு வழியானாலும் காட்டுப் பாதை. அதுவுமில்லாமல் வீரசேகரரின் அரண்மனையிலிருந்து இந்த இடம் எப்படியும் ஐந்து காத தூரமிருக்கும்”

“சரி அதற்கு என்ன இப்போ வேதா? நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய் என்றே புரியவில்லையே!”

“உங்களுக்கு வேண்டுமானால் புரியாதிருக்கலாம் கேசவன் அண்ணா ஆனால் நம்ம ஞானானந்தம் அண்ணனுக்கு நிச்சயம் புரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஏனெனில் இந்த இடத்தின் வெளிபுறத்தில் ஒன்றும் வித்தியாசமாக இல்லா விட்டாலும் அவருக்கு ஏன் இந்த இடத்தில் உடல் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது என்பதற்கான ஒரு யூகம் நிச்சயம் இருக்கக்கூடும். என்ன ஞானானந்தம் அண்ணா நான் சொல்வது சரிதானே?”

“என்ன சொல்கிறாய் வேதா? எனக்கா யூகமா?”

“நீங்கள் பிரயாகா வந்த வழியை நன்றாக சிந்தித்துப் பாருங்கள் ஞானானந்தம் அண்ணா. நிச்சயம் ஏதாவது புலப்படும்”

“ம்…சரி தான் வேதா. நீ சொல்வது சரிதான்”

“ஞானானந்தம், வேதாந்தகா நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்வது எங்களுக்கும் புரியும்படி இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்.”

“அது தானே! என் கேசவன் மாமா சொல்வது தான் சரி. நீங்கள் இருவரும் ஏதோ புதிர் வைத்துப் பேசுவது போல இருக்கிறது. ஒன்றுமே புரியவில்லை”

“எனக்கும் தான் கோதகன். அப்படி வேதா சொன்னதில் எது சரி?”

“கேசவன், கோதகன், முழுமதியாள்… இந்த இடத்தில் வெளிப்புறம் ஏதும் நமக்கு வித்தியாசம் தெரியவில்லை என்றாலும் நான் இந்த பிரயாகாவிற்கு வர எனக்கு வகுக்கப்பட்ட வழி தான் பாதாளச் சுரங்கம். அதைத்தான் வேதா நான் பிரயாகா வந்த வழி என்று எனக்குச் சுட்டிக்காட்டினான். இப்போது புரிகிறதா?”

“எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை”

“கோதகா ஞானானந்தம் சொல்வது என்னவென்றால் அந்த இடத்துக்கு அடியில் அதாவது நிலத்தடியில் ஏதோ இருப்பதாகவும் அதைத் தான் அந்த பதக்கம் நமக்கு தெரியவைப்பதாகவும் கூறுகிறார். சரிதானே ஞானானந்தம்”

“மிக சரி கேசவன்”

“அப்படி என்றால் எல்லா இடத்திலும் நடுக்கம் ஏற்படாமல் ஏன் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் ஏற்படுகிறது? ஏன் இதைக் கேட்கிறேன் என்றால் நமது தலைவரின் மனை இங்கிருந்து ஐந்து காத தூரம் உள்ளது இல்லையா!”

“ஆமாம் மதி”

“ஆகையால் நீங்கள் சொல்வது போல பாதாள சுரங்கம் அந்த இடத்தின் அடியில் உள்ளதென்றால் அது வீரசேகரரின் மனை வரை அல்லவா செல்ல வேண்டும்! அப்படிப்பார்த்தால் இந்த வழி நெடுக்க நம் உடல் நடுங்க வேண்டுமே! ஏனெனில் நீங்கள் அவ்வழியே வந்து அவரின் வீட்டினுள் இருக்கும் வாயில் வழியல்லவா பிரயாகா வந்தீர்கள்.”

“ம்…அதுவும் சரிதான்.”

“மதியின் சந்தேகம் சரிதான் கேசவன் ஆனால் இங்கே பாதாள சுரங்கம் இருப்பதால் தான் பதக்கம் நமக்கு நடுக்கம் கொடுக்கிறது என்று நானோ அல்லது வேதாவோ கூறவேயில்லையே!”

“பின் தாங்தளின் உரையாடலுக்கான அர்த்தத்தை நாங்கள் இவ்வாறு யூகிப்பதற்கு முன் தாங்களே சொல்லிவிடுங்களேன் ஞானானந்தம்”

“கேசவன் அண்ணா நான் கேட்டது அவர் வந்த பாதாள சுரங்கத்தைப் போல ஏதாவது இந்த இடத்தின் அடியில் இருக்கக் கூடுமா என்பதாகும்”

“ம்…இப்படி முன்னாடியே கேட்டிருந்தால் நான் தேவையில்லாமல் யூகித்திருக்க மாட்டேனே வேதா”

“ம்…எங்களுக்கும் தெளிவு பிறந்திருக்கும் அல்லவா வேதா”

“மன்னித்து விடுங்கள் கேசவன் அண்ணா மற்றும் முழுமதியாள். நான் முதலிலேயே இவ்வாறு சொல்ல தவறிவிட்டேன்.”

“சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும் இப்போது இங்கு என்ன இருக்கிறது? ஏன் உடல் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது? இதன் மூலம் இந்த பதக்கம் நமக்கு என்ன தெரிவிக்க தவிக்கிறது என்பதைப் பத்தி பேசுவோமா?”

“கேசவன் அதற்கு முன்…இந்த இடத்தில் ஏதோ இருக்கிறது என்று ஊர்ஜிதமாகிவிட்டது. இதை நாம் நால்வர் மட்டும் கண்டறிந்திட முடியாது பேசாமல் தலைவர் வீரசேகரிடம் இதைப் பற்றி கூறிவிடுவோம். அவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதுபடியே செய்திடுவோம். என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ஞானானந்தம் அண்ணா சொல்வது தான் சரி. நாம் அது படியே செய்திடலாம். என்ன சொல்கிறீர்கள் கேசவன் அண்ணா?”

“ம்…ம்…அதுதான் சரி. நாம் வீரசேகரரிடம் சொன்னால் அவர் இந்த இடத்தை தோண்டி பார்க்க ஏற்பாடு செய்வார். ம்…வாருங்கள் நாம் வேகமாக அவர் மனைக்குச் செல்வோம்.”

“வேதா நான் ஒன்று சொல்ல விருப்பப்படுகிறேன்”

“என்னது கோதகா? எதுவானாலும் சொல். நீயும் எங்களில் ஒருவர் தான்”

“அப்படி என்றால் இனிமுதல் நாங்கள் நால்வர் என்பதை நாங்கள் ஐவர் என்று கூறுகிறாயா?”

“ஹா!ஹா! ஹா! அப்படியே ஆகட்டும் கோதகா. இப்போது நாம் ஐவரும் தலைவர் மனைக்குச் சென்று, விவரங்களை தெரிவித்து, அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கைகள் என்னவென்று அறிந்துக் கொண்டு வரலாமா?”

“ம்…செல்லலாம் வாருங்கள்”

என்று ஐவர் அணி வீரசேகரரைக் காண விரைந்துச் சென்றனர். முதலில் வீரசேகரனிடம் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டுமென்று கேட்டுத்தெரிந்துக் கொள்வதற்காக வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட ஐவர் அணி இப்போது வீரசேகரன் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று கூறுவதற்காக விரைந்துச் சென்றுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

தலைவனை கண்டு அடுத்து என்ன என்று அறிந்திட
ஐவர் அணி புறப்பட்டுச் சென்றிட
ஒன்றாக இணைந்த நீர்த்துளிப் பதக்கம் தன் வேலையில் இறங்கிட
உடல் நடுக்கத்தின் மூலம் நால்வருக்கும் குறிப்பொன்றை தந்திட
குறிப்பறிந்ததும் செயல்படுத்திட தலைவனை கண்டு அடுத்து செய்ய வேண்டியதை விளக்கிட
ஐவர் அணி சென்றிட
பதக்கம் அதன் முதல் வெற்றிக் கண்டிட
பரமபதப் பகடை உருண்டிட
ஆட்டம் சூடுப் பிடித்திட
நான்கு இதழ் பதக்கமா? ஏழு வகை சித்து விளையாட்டா? என்ற கேள்வி எழுந்திட
காலத்தின் பிடியில் விடை இருந்திட
காலம் உணர்த்தக் காத்திருப்போம்
பதில் அறிந்திட பொறுமைக் காப்போம்.

பகடை உருளும்…

வட்ஸாவில் காற்கோடையன் அவர்கள் இனத்தின் அடுத்த வாரிசுகளுக்கும் ஆசானாக இருந்து அவர் அறிந்து வைத்திருந்த அனைத்து மந்திரங்களையும், சித்துக்களையும் கற்றுக் கொடுப்பதில் மும்முரமானார். அசுரர்கள் பிள்ளைகளாயிற்றே அசுர வேகத்தில் கற்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

பாதாள சுரங்கத்தில் மற்ற அனைத்து அசுரர்களும் சாம்பீனிகளும் பிரயாகாவை நோக்கிச் சென்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

முழுமதியாள் கழுற்றை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்த நீர்த்துளி பதக்கம் ஒளிர்ந்ததைப் பார்த்த நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்

“கேசவன் அண்ணா இந்த பதக்கச் சங்கிலி எனது கழுத்தில் ஏறியதை நினைத்தால் எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய பொறுப்புள்ளது போலவும் அதை நான் செய்யாது இருப்பது போலவும் என் மனதில் ஒரு கலக்கம் தோன்றுகிறது”

“எனக்கு அந்த பதக்கங்கள் இணைந்ததுமே அப்படி தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது. ஞானானந்தம் உங்களுக்கு?”

“என்று அந்த மரப்பேழையை வைத்து அந்த அரக்கர்களிடமிருந்து தப்பி வந்தேனோ அன்று முதலே எனக்கு அந்த எண்ணம் இருக்கிறது.”

“வேதாந்தகா உனக்கு?”

“நான் அந்த அரக்கர்களை கண்டும் அவர்களிடமிருந்து நான் மட்டும் தப்பித்து வந்ததிலிருந்தே அவ்வாறு தோன்ற ஆரம்பித்தது. எனது ஊர் மக்கள் அனைவரும் அந்த அரக்கர்களால் கொல்லப்பட்டு அவர்களின் அடிமைகளாகியுள்ள நிலையில் நான் மட்டும் தப்பித்திருப்பது எதற்காகவோ நான் போராட வேண்டியுள்ளதை எனக்கு அவ்வப்போது நினைவுறுத்திக் கொண்டே தான் இருக்கிறது.”

“வேதா நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மை. நானும் இதோ என் மைத்துனன் கோதகனும் மட்டும் தான் எங்கள் ஊயிலிருந்து தப்பித்து பிரயாகா வந்து சேர்ந்துள்ளவர்களாவோம்”

“கேசவன் நானும் என் குடும்பமும் அப்படித்தான் எங்களின் ஊரிலிருந்து தப்பித்த ஒரே குடும்பம் எங்களுடையது தான்.”

“அப்படிப் பார்த்தால் நமது மூன்று ஊர்களும் அழிந்தும் நாம் மூன்று நபர்கள் மட்டும் உயிரோடிருப்பது ஏதோ ஒரு பெரிய நிகழ்வுக்காக தான் இருக்க வேண்டும்”

“ஆமாம் கேசவன் அண்ணா எனக்கும் அப்படித் தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் எதற்கு? ஏன்? என்று நமக்கு யார் புரிய வைப்பார்கள்?”

“நமது ஊர்களிலிருந்து தப்பி இங்கு வரவழைத்த அந்த பரந்தாமனே அதற்கான காரணத்தையும், இனி நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதையும் நமக்குப் புரிய வைப்பார் என்று நம்புவோம்”

“அதெல்லாம் சரி தான் ஞானானந்தம். எனக்கு இருக்கும் சந்தேகமெல்லாம் ஒன்று தான்…அப்படியே காரணமிருந்தாலும் அது நிச்சயம் நமது ஊர் தலைவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்…ஆனால் அவர்கள் ஏன் நம்மிடம் அதை கூற மறுக்கின்றனர். நேற்று தலைவர் வீரசேகரனும் மாயாபுரி தலைவரும் கூட நம்மிடம் எந்த விவரங்களையும் கூறவில்லையே! அது ஏன்?”

“அதற்கும் காரணமிருக்குமோ என்னமோ”

“அதுதான் என்ன? எதற்கு என்று தெரிந்தால் தானே நாம் அதற்கு தயாராக முடியும்”

“யார் கண்டா… கேசவன்! நமக்கே தெரியாது நாம் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறோமோ என்னவோ?”

“அப்படியா சொல்கிறீர்கள் ஞானானந்தம்?”

“இருக்கலாம் …இல்லாமலும் இருக்கலாம் கேசவன்.”

“ஞானானந்தம் அண்ணா எதை வைத்து இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?”

“எதை வைத்து என்றால்…ம்…இதோ இப்போது இந்த பதக்கத்தை இணைத்தை கூட சொல்லலாமே!! நம்மிடம் இதை இப்படி இணைக்க வேண்டுமென்று எவரும் சொல்லித் தரவோ, நம்மை தயார் செய்யவோ இல்லையே!! நாமே தான் செய்தோம்…நம்மை இப்படி செய்ய வைத்தது அந்த பரந்தாமனே தான்.”

“ம்…இது ஏற்கக்கூடியதாக உள்ளது.”

“சரி இனி அடுத்து என்ன?”

“நாம் இந்த பதக்கச் சங்கிலியோடு நமது தலைவர் வீரசேகரரைச் சென்று பார்த்து வருவோமா அண்ணா?”

“ஆம் மதி. நீ சொல்வது சரி தான். இத்தனை வருடங்களாக மக்களாகிய நமது நலனுக்காக இதைப் பாதுக்காத்து வந்தவர்கள் அவர்கள். ஆகையால் நாம் அவசியம் சென்று அவர்களிடம் இதை காண்பித்தாக வேண்டும். சரி சரி இப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்காமல் கிளம்பிச் சென்று அவரைப் பார்த்துவிட்டு வருவோம் வாருங்கள்”

“ஆம் கேசவன் நீங்கள் சொல்வதும் சரிதான். நான் சீதையிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு வருகிறேன்”

“வாருங்கள். கோதகா நீயும் எங்களுடன் தலைவரைக் காண வருகிறாயா?”

“நீங்கள் நால்வரும் பேசிக்கொண்டதிலிருந்து எனக்கு என்ன புரிந்தது என்றால் என்னையும் அந்த பரந்தாமன் இரு முறை காப்பாற்றியிருப்பதற்கும் ஏதாவது ஒரு காரணமிருக்க தான் வேண்டும். அதில் ஒன்று நான் அந்த அசுரர்களின் உரையாடலைக் கேட்டு தங்களுக்கு விளக்கியது. மற்ற ஒன்று எதற்காக இருக்கும்?…”

“நிச்சயம் ஏதாவது காரணம் இருக்கும் கோதகா. அதைப் பற்றி பிறகு யோசிக்கலாம். இப்போது எங்களுடன் வருகிறாயா?”

“ம்…வருகிறேன் கேசவன் மாமா.”

“சரி வாருங்கள் நாம் சென்று வருவோம். மதி நீ அம்மா மற்றும் தாத்தாவிடம் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பு மா.”

“ஆங் சரி அண்ணா. இதோ சொல்லிவிட்டு வந்து விடுகிறேன்.”

என்று ஐவரும் முழுமதியாள் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டு வீரசேகரன் மனையை நோக்கிச் சென்றனர்.

பாதாள சுரங்கத்திலிருந்து பிரயாகா வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து சென்றுக் கொண்டிருப்பதாக ஒரு சாம்பீனியை தூதனுப்பி காற்கோடையனுக்கு செய்தி அனுப்பிவிட்டு பிரயாகாவை நோக்கி சென்றுக் கொண்டிருந்த அசுரர்கள் வெகு நேரமாக நகர்ந்தும் பிரயாகா சென்றடையாததைப் பற்றி விமர்சித்துக் கொண்டே சென்றனர்

“நீங்கள் இருவரும் ஆளுக்கொரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து சென்று வருவதற்கு ஏன் அவ்வளவு நேரமெடுத்தது என்று எங்களுக்கு இப்போது புரிகிறது மதி”

“நவியாகம்ஷி இத்தகைக்கு அவர்கள் இருவரும் அவரவரின் இலகிமா சித்தி உபயோகித்துள்ளனர்.”

“ஆமாம் ஆமாம். இன்னும் எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும் மதிநாகசுரரே”

“யாழி இதோ நாம் பிரயாகாவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.”

“மதிநாகசுரரே…இங்கே பாருங்கள் நமது சாம்பீனிகள் ஒவ்வொன்றாக கீழே விழுந்து சாம்பலாகின்றன.”

ஆறு அசுரர்கள் முதலிலும் அவர்களுக்குப் பின்னால் வரிசையாக அவரவர்களின் சாம்பீனிகளும் சென்றுக் கொண்டிருந்த அசுரர்களின் வரிசையில் கடைசியாக வந்துக் கொண்டிருந்த கோபரக்கன் கூறியதும் மற்ற அசுரர்கள் அனைவரும் நின்றுத் திரும்பிப் பார்த்தனர். அவர்களால் நம்ப முடியாத ஒன்றை, அதுவரை அவர்கள் கண்டிராத ஒரு காட்சியைக் கண்டனர். சாம்பீனிகள் ஒவ்வொன்றாக பொத் பொத்தென்று தரையில் வீழ்ந்து சாம்பலாகிக் கொண்டே இருந்தன. இதற்கான காரணமறியாத அசுரர்கள் அவர்வர்களின் சாம்பீனிகளை தூக்கி நிப்பாட்ட முயற்ச்சித்தனர் ஆனால் முடியாது போகவே அவர்களுக்குள் பதற்றம் எழந்தது. ஏனெனில் அவர்களின் சித்து வேலைகள் எதுவும் சாம்பீனிகளிடம் பலிக்காது போனது. அங்கு நடந்ததைப் பார்த்த மந்திராசுரன் மதிநாகசுரனிடம்

“மதி இது என்ன விபரீதம் நடக்கிறது. நாம் பிரயாகாவை சென்றடைய உள்ள இந்த நேரத்திலா இந்த சாம்பீனிகளுக்கு இப்படி ஆக வேண்டும்? என்ன நடக்கிறது இங்கே?”

“இந்த சாம்பீனிகள் விழுவதற்கான காரணமென்ன என்று தான் இப்போது நான் யோசிக்கிறேன் மந்திரா. எனக்குத் தெரிந்த வரையில் இரண்டு காரணங்களே எனக்குப் புலப்படுகிறது.”

“அது என்ன இரண்டு காரணங்கள் மதிநாகசுரா?”

“ஒன்று பிரயாகாவில் உள்ள நான்குப் பதக்கங்களின் சக்தி இவைகளை அழிக்கிறது. இரண்டு…”

“ஏன் நிறுத்தி விட்டாய் மதி? அது என்ன இரண்டாவது காரணம்?”

“அது வந்து…”

“என்ன மதி நீங்களா தயங்குகிறீர்கள்?”

“அதற்கில்லை நவியா. அந்த காரணம் அப்படிப்பட்டது. அது தான் அதை கூறுவதற்கு தயக்கமாக இருக்கிறது”

“அப்படி என்ன அசுரர் குலத் தலைவரே சொல்வதற்கு தயங்கும் காரணம்?”

“அது என்னவென்றால்…இந்த சாம்பீனிகளை உருவாக்கியது நமது ஆசான் காற்கோடையன் அல்லவா!”

“ஆமாம் அதற்கென்ன மதிநாகசுரரே?”

“இரு யாழி. பொறுமையாக இரு. அதுதான் மதி சொல்ல வருகிறான் அல்லவா.”

“சரி மந்திராசுரரே. மன்னிக்கவும்”

“நீ சொல் மதிநாகசுரா”

“சாம்பீனிகளின் நடமாற்றம் நம் ஆசானுடையதாகும். அதாவது அவைகள் மூலம் நம்மோடு இது வரை இருந்துக் கொண்டிருப்பது நமது ஆசான் காற்கோடையரின் ஆன்மாவாகும்.”

“என்னது? என்ன சொல்கிறீர்கள் மதி?”

“ஆமாம் நவியா. அவரின் மந்திர சக்தியால் தன்னிடமிருந்த மூன்று வகை ஆன்மாக்களை அதாவது பகுத்தறிவு, உணர்திறன், தாவர ஆன்மாக்களிலிருந்து புது வகையான ஒரு ஆன்மாவை அவரே உருவாக்கி அதை வைத்துத்தான் எல்லா ஊர்களிலும் இறந்த நரன்களை எல்லாம் சாம்பீனிகளாக மாற்றியுள்ளார்.”

“சரி அதற்கும் இப்போது இந்த சாம்பீனிகள் விழுவதற்கும் என்ன சம்மந்தமுள்ளது?”

“நமது ஆசானின் ஆன்மா மெல்ல மறைந்துக் கொண்டிருப்பதால் தான் இந்த சாம்பீனிகளும் விழுந்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது தான் அந்த இரண்டாவது காரணம்.”

“ஐய்யோ அப்படி என்றால் நமது ஆசானுக்கு ஏதாவது விபரீதம் நேர்ந்திருக்குமா?”

“தெரியாதே!! சிகராசுரா”

“நான் வேண்டுமானால் சென்று என்ன ஏது என்று பார்த்துவிட்டு வரவா மதிநாகசுரரே”

“ம்…நல்ல யோசனை தான். சென்று வா சிகரா. சென்று என்னவென்று அறிந்து வா. அதுவரை நாங்கள் இங்கேயே காத்திருக்கிறோம்”

“ஆகட்டும் இதோ நான் சென்று விவரங்களுடன் வருகிறேன்.”

என்று சிகராசுரன் இலகிமா உபயோகித்து வட்ஸாவிற்குச் சென்றான். மற்ற ஐவரும் அவர்களது சாம்பீனிகள் ஒவ்வொன்றாக விழுவதை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே அவ்விடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது மந்தாகிஷி

“இதற்காகவா என் சிம்பா உயிர் நீத்தார்? இப்படி இந்த சாம்பீனிகள் விழுவதற்காகவா நாம் எல்லா ஊர் மக்களையும் அழித்தோம்? இப்படியே இவைகள் கீழே விழுந்து அழிந்துப் போனால் மீதமிருக்கும் நாம் ஐவரும் தான் அந்த பிரயாகா மக்களை எதிர்த்துப் போரிட வேண்டும். மீண்டும் நாம் நமது ஆரம்பக் காலக்கட்டத்துக்கே வந்து நிற்கிறோம். என்ன !…அப்போது நாம் சிறுவர்களாக இருந்தோம் இப்போது வளர்ந்துவிட்டோம் அவ்வளவு தான் வித்தியாசம் வேறொன்றுமில்லை அப்போதும் இப்போதும்.”

“அப்படி சொல்லாதே மந்தா. அப்போது நம்மிடம் ஒன்றுமில்லை உண்மை தான் ஆனால் இப்போது நமக்கென நாம் கற்றுக் கொண்டுள்ள சித்தி இருக்கிறது. நமது ஆசானின் ஆசி இருக்கிறது. அவர் கற்றுத் தந்த பாடங்கள் நம்மோடு இருக்கிறது. ஆகையால் கவலை வேண்டாம். எனக்கிருக்கும் ஒரே கவலை நமது ஆசானைப் பற்றியது மட்டும் தான். அவருக்கேதும் நேர்ந்திடாதிருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியது மட்டும் தான். எங்கே இந்த சிகராசுரன்? ஏன் இவ்வளவு நேரம் ஆகியாம் அவன் வரவில்லை?”

“ம்…இப்படித்தான் நீங்கள் இருவரும் பிரயாகா வழியைத் தேடிச் சென்ற போது எங்களுக்கு இருந்தது. இன்னும் நேரமாகும் பேசாமல் சிகராசுரன் வரும்வரை இங்கே வந்து அமர்ந்துக் கொள்ளுங்கள்”

“என்னால் என்ன விவரம் என்றறியாமல் அமரமுடியாது நவியா”

“நமது ஆசானுக்கு ஒன்றும் ஆகாது மதிநாகசுரா. கவலை வேண்டாம்”

“இல்லை மந்திராசுரா என் மனதில் இதுவரை இல்லாத ஒரு வகையான அச்சம் தோன்றுகிறது.”

“என்னது அசுரக் குலத் தலைவருக்கு அச்சம் தோன்றுகிறதா? அப்போது எங்களின் நிலை என்னவாகும்?”

“எனக்கு ஒரு சந்தேகம். கேட்கலாமா?”

“ம். கேள் யாழி.”

“நவியா…இப்படியே இந்த சாம்பீனிகள் அழிந்துக் கொண்டே போனால்!! போனால் என்ன பாதி படையும் அழிந்துவிட்டது. முழுவதும் அழிந்து விட்டால் அதன் பின் பிரயாகாவிற்கு நாம் ஆறு பேர் தான் போக வேண்டும். நம் ஆறு பேரால் அந்த ஊரை அழிக்க முடியுமா?
ம்…ம்…அப்படி முறைக்காதே நவியா…நெருப்பு என்றால் வாய் சுட்டுவிடவா போகிறது.”

“ஏன் முடியாது யாழி? நம்மால் ஏன் முடியாது? நம் ஆறு பேரால் அந்த பிரயாகாவை மட்டுமல்ல அந்த தேவந்திரனையே அழிக்க முடியும்.”

“மதிநாகசுரா நீ சொல்வது நடக்க வேண்டுமெனில் நீ மீண்டும் ஈசத்துவம் சித்தியை பெற அதற்கான பூஜைகளை செய்தும், மந்திரங்களையும் உச்சரித்தும் பெற வேண்டும். அது உன்னுள் உள்ளது. நீ அதை விசிறி விட்டாலே போதும். அதன் பின் அந்த இந்திரன் என்ன அந்த பரந்தாமனையே நமக்கு அடிமையாக்க முடியும்”

“பார்ப்போம் எல்லாம் சிகராசுரன் கொண்டு வரக்கூடிய செய்தியில் தான் உள்ளது”

என்று சிகராசுரன் கொண்டு வரக்கூடிய செய்திக்காக தவிப்போடு காத்திருந்தனர் அசுரர்கள். அவர்கள் கண் முன்னே அவர்களோடு அத்துனை ஆண்டுகளாக இருந்து வந்த சாம்பீனிகள் தரையில் விழுந்து சாம்பலாகிக் கொண்டே இருந்தததைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது, செய்வதறியாது திகைப்பிலிருந்தனர் அசுரர்கள்.

தொடரும்…..











வட்ஸாவில் தடுமாறி விழப்போன காற்கோடையனை தாங்கிப் பிடித்த மதிநாகசுரன் அவரை கைத்தாங்கலாக கூட்டிச் சென்று ஓரிடத்தில் அமரவைத்து

“ஆசானே அந்த ஞானானந்தமும் அவன் குடும்பமும் இங்கில்லை என்றால் எப்படி உங்களுக்கு நரன் நாற்றம் வந்தது?”

“அது தான் எனக்கும் குழப்பமாக உள்ளது மதி. இன்னமும் எனக்கு நரனின் நாற்றம் வந்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. எதற்கும் அந்த வீட்டினுள் சென்று இன்னும் ஒருமுறை நன்றாக பார்த்திடுவோமா?”

“நீங்கள் வேண்டாம் ஆசானே நாங்கள் சென்று பார்த்து வருகிறோம். நீங்கள் இங்கேயே ஓய்வெடுங்கள். இதோ பார்த்து என்ன ஏது என்ற விவரம் அறிந்து வருகிறோம். மந்திரா வா நாம் சென்று பார்த்து வரலாம்”

“ஆகட்டும் மதி. ஆசானே நாங்கள் சென்று வருகிறோம்.”

“ம்…இருவரும் சென்று வாருங்கள்.”

என்று ஆசான் கூறியதும் மதிநாகசுரனும், மந்திராசுரனுமாக அந்த வீட்டினுள் சென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தனர். அப்போது மந்திராசுரன் அந்த வீட்டின் ஒரு அறையின் மூலையில் ரத்தம் படிந்த ஒரு கிழிசல் துணியை எடுத்து மதிநாகசுரனிடம் அதை காட்டி

“மதி இங்கே பார் ரத்தம் படிந்த துணி ஒன்று இங்கிருந்து கிடைத்துள்ளது. இது அந்த நரனுடயதாக இருக்குமோ! இதனால் தான் ஆசானுக்கு நரனின் நாற்றம் வந்துள்ளதா?”

“ம்….அதுமட்டுமில்லை மந்திராசுரா. இங்கே பார். முதலில் நான் ஏதோ வரைப்பட்டிருக்கிறது என்று தான் நினைத்தேன். ஆனால் இந்த ரத்தம் படிந்த துணியைப் பார்த்ததும் தான் இங்கே தரையில் இருப்பதும் ரத்தமாக இருக்கும் என்றெண்ணத் தோன்றுகிறது. பார்த்தாயா! இந்த கறை நீளமாக சென்று அதோ அந்த வட்டமான கம்பளத்தின் அருகில் சென்று முடிகிறது!”

“ஆமாம் மதிநாகசுரா. நீ சொல்வதும் சரி தான். அப்படி என்றால் இங்கே அந்த நரன்களுக்கு ஏதோ நடந்திருக்கிறது! அதனால் ரத்தம் வந்திருக்க வேண்டும். அதைத் துடைத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். நம்மை விட அவர்களுக்கு வேறு யார் எதிரியாக இருந்திருக்கக் கூடும்?”

“அதைப் பற்றிய கவலை நமக்கு எதற்கு மந்திரா? வா அந்த வட்ட வடிவிலான கம்பளத்தின் அருகே சென்றுப் பார்ப்போம்”

“ம்…அதுவும் சரிதான். ஆனால் அந்த கம்பளம் வரை எதற்காக இந்த ரத்தத்தை துடைத்திருக்கிறார்கள்?”

“ம்….இங்கே பார்த்தாயா மந்திரா இந்த கம்பளத்தின் அடியில் ஏதோ மூடிப் போல இருப்பதை! இது வரை தான் அந்த ரத்தத்தின் கறை படிந்துள்ளது. சரி சரி நீ சென்று நம் ஆசானை அழைத்து வா”

“ஆகட்டும் மதி. இதோ சென்று அழைத்து வருகிறேன்.”

“என்ன மந்திராசுரா நீ மட்டும் வருகிறாய்? மதிநாகசுரன் எங்கே?”

“ஆசானே உள்ளே என்னென்னவோ இருக்கிறது. நீங்கள் வந்து பார்க்க வேண்டும் என மதிநாகசுரன் தங்களை அழைத்து வர என்னை அனுப்பியுள்ளான். தங்களால் வர முடியுமா ஆசானே!”

“ஆங்…இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை மந்திராசுரா. வா உள்ளே சென்றுப் பார்ப்போம்.”

“மெதுவாக வாருங்கள் ஆசானே. இதோ பாருங்கள் ரத்தம் படிந்த துணி. இது தான் எங்களை சிலைவற்றைக் கண்டுப் பிடிக்க உதவியுள்ளது.”

“ம்…இது நரனின் ரத்த வாசமே தான். அப்படி என்றால் அவர்கள் இங்கு தான் உள்ளனரா?”

“இல்லை ஆசானே ஆனால் ரத்தம் வருமளவிற்கு அவர்களுக்கு ஏதோ நடந்துள்ளது. அவர்கள் அதை மறைக்க எண்ணி துடைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள் அதன் கறையை. இது அந்த அறையிலிருக்கும் ஒரு வட்ட வடிவிலான கம்பளத்தின் அடியில் சென்று மறைந்துள்ளது. வாருங்கள் உள்ளே செல்வோம். ஆ!! மதிநாகசுரா மதிநாகசுரா!”

“மந்திராசுரா எங்கே நம் மதியை காணவில்லை?”

“இங்கே தான் இருந்தான் ஆசானே! நான் தங்களை அழைத்து வருவதற்குள் எங்கு சென்றான்?”

“மதி விளையாடுவதற்கும். உன் சித்து வேலைகளைக் காட்டுவதற்கும் இது உகந்த நேரமல்ல. எங்கே இருக்கிறாய்?”

“மந்திரா!! ஆசானே!! நான் இங்கே உள்ளேன்”

“என்னடா இது நம் மதியின் குரல் மட்டும் கேட்கிறது ஆனால் ஆளைக் காணவில்லையே!! மதி மதி!!”

“ஆசானே. சற்று கீழே பாருங்கள்.”

“ஆங்!! மதி இது என்ன குழிக்குள் இருக்கிறாய்? அங்கு எப்படி எதற்காகச் சென்றாய்?”

“ஆசானே முதலில் நீங்கள் இருவரும் அங்கிருந்து நகர்ந்து நில்லுங்கள் அப்போது தான் நான் வெளியே வர முடியும்.”

“ம்…சரி சரி சரி ஆசானே வாருங்கள் நாம் நகர்ந்து நிற்போம்.”

என்று ஆசானும் மந்திராசுரனும் அந்த வட்டத்தின் விளிம்பிலிருந்து நகர்ந்து நின்றதும் மதிநாகசுரன் மேலே வந்து

“ஏய் மந்திரா !! உள்ளே ஏதோ குகைப் போல தெரிகிறது. அந்த நரன்கள் ரத்தக் காயங்களுடன் நகர்ந்து வந்து இந்த குகைக்குள் தான் சென்றுள்ளனர். ஆனால் இந்த குகைக்கு முடிவேயில்லாததுப் போல சென்றுக் கொண்டே இருக்கிறது ஆசானே”

“ம்…ம்….அப்படி என்றால் அவர்கள் பாதாள வழியையும் வகுத்துள்ளார்கள். இதன் வழி சென்றுள்ளதால் தான் நம்மிடம் அவர்கள் சிக்கவில்லை.”

“இருக்கலாம் ஆசானே. ஆனால் இங்கே முழுவதும் இருள் சூழ்ந்துள்ளதே! எப்படி அவர்கள் சென்றிருக்க முடியும்? தீப் பந்தம் ஏந்திச் சென்றாலும் அது வெகுநேரம் வெளிச்சம் தந்திருக்காதே!!”

“மதி அப்படி என்றால் அவர்கள் இந்த இருள் குகைக்குள் தான் எங்காவது இருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறாயா?”

“இருக்கலாம் மந்திரா. இப்போது நாம் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு அந்த இருளோடு இருளாக கலந்திருக்கலாம்.”

“இப்போது என்ன செய்வது ஆசானே?”

“மதிநாகசுரா …நாம் நமது படைகளை உடனடியாக இங்கு வரவைத்து இதனுள் நாம் அனைவரும் சென்றுப் பார்த்தால் தான் விவரம் அறிந்துக் கொள்ள முடியும்”

“ஆகட்டும் ஆசானே நான் சென்று நம் படையுடன் வருகிறேன்”

“மதி நான் சென்று வருகிறேன். நீ ஆசானுடன் இங்கிரு.”

“இல்லை இல்லை மந்திரா நீயே இங்கிரு. நான் சென்று அனைத்து ஏற்பாடுகளுடன் நம் படையை அழைத்து வருகிறேன்”

“சரி. சென்று வா மதி”

என்று காற்கோடையனிடமும், மந்திராசுரனிடமும் இருந்து விடைப்பெற்றுக் கொண்டு மாயாபுரிக்குச் சென்றான் மதிநாகசுரன். அவன் சென்றபின் காற்கோடையன் ஏதோ பலத்த சிந்தனையில் இருந்ததைப் பார்த்த மந்திராசுரன் அவரிடம்

“ஆசானே என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று நான் அறிந்துக் கொள்ளலாமா?”

“ம்…ம்… பாதாள வழியில் நரன் சென்றால் நம்மால் கண்டுப் பிடிக்க முடியாதென்பது இப்போது தான் எனக்கே தெரிய வந்துள்ளது மந்திரா. இதை நான் ஏன் முன்பே தெரிந்துக் கொள்ளாது இருந்தேன்?”

“ஆசானே அதற்கான சந்தர்ப்பம் இதுவரை வராததால் தெரியாதிருந்திருக்கும்.”

“இல்லை எனது முதுமை என்னை நிறைய விஷயங்களை மறக்கச் செய்கிறது. ஆங்….இப்போது ஞாபகம் வந்து விட்டது.”

“என்ன ஞாபகம் வந்துவிட்டது ஆசானே?”

“நரன் தப்பிச் சென்றுள்ள படிப் பார்த்தால்…நாமும் இதே வழியில் சென்றால் பிரயாகா அல்லது மாயாபுரி அல்லது ஏதாவது ஒரு இடத்திற்கு …எனக்குத் தெரிந்த வரையில் இந்த சுரங்கம் பிரயாகா தான் கொண்டு செல்லும் இல்லையா!! அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கமும் பாதாளத்தில் வேலை செய்யாது இருந்தால்!!”

“அப்படி மட்டுமிருந்தால் நாம் பிரயாகாவிற்குள்ளும் சென்றிடலாமே”

“பிரயாகாவுக்குள் செல்லலாம் ஆனால் அவர்களை அழிக்க முடியுமா?”

“ம்….அதற்கும் இதுபோல ஏதாவது ஒரு வழிப் பிறக்காதா என்ன?”

“ம்…இருக்கலாம்…இல்லாமலும் இருக்கலாம். பார்ப்போம். மதிநாகசுரன் வரட்டும். உள்ளேச் சென்றுப் பார்த்தால் எல்லாம் தெளிவாகிவிடும்”

“இதோ மதிநாகசுரன் வந்துவிட்டான். வா மதி வா.”

“வணக்கம் ஆசானே இதோ நம் இனத்தினருடனும், நமது சாம்பீனிப் படைகளுடனும் வந்து விட்டேன். அடுத்து என்ன?”

“நமது அடுத்த தலைமுறையினரான உங்களின் வாரிசுகளும் நானும் இங்கேயே இருக்கிறோம்‌. மற்ற அனைவரும் இந்த பாதாள சுரங்கத்திற்குள் சென்று அது எங்கு வரை செல்கிறது என்பதை அறிந்து வாருங்கள். ஒரு வேளை அது பிரயாகாவிற்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு உங்களால் நுழைய முடிந்தால்…என்ன செய்ய வேண்டுமென்பது உங்களுக்கே நன்றாக தெரியும் என்று நம்புகிறேன்.”

“ஆகட்டும் ஆசானே. நாங்கள் அனைவரும் நமது சாம்பீனி படைகளுடன் இப்போதே செல்கிறோம். தங்களுக்கு அவ்வப்போது ஏதேனும் ஒரு சாம்பீனி மூலம் தகவல் தெரிவிக்கின்றோம்.”

“நல்லது மதிநாகசுரா. சென்று வாருங்கள். நாங்கள் உங்களின் வெற்றிச் செய்திக்காக இங்கேயே வட்ஸாவில் காத்துக் கொண்டிருப்போம். என்ன சொல்கிறீர்கள் எனது செல்லவங்களே!”

“ஆமாம் அப்பா. நம் ஆசான் தாத்தா சொல்வதுப் போல நாங்கள் அந்த நல்ல செய்தியைக் கேட்பதற்காக இங்கே காத்திருப்போம்”

“நாங்கள் நிச்சயம் வெற்றியுடன் திரும்புவோம். மகளே நாதவேழிரி அதுவரை நீ நமது ஆசானையும் உனது சகோதர சகோதரிகளையும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்”

“ஆகட்டும் தந்தையே. நான் இவர்களை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீங்கள் சென்று வாருங்கள்.”

“ஆகட்டும் மகளே. ஆசானே நாங்கள் சென்று வருகிறோம். அனைவரும் அவரவரின் சாம்பீனிப் படைகளுடன் உள்ளே இறங்கி முன்னே சென்றுக் கொண்டிருங்கள். நவியாகம்ஷி நீயே முதலில் உன் சாம்பீனிகளுடன் சென்று மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டு”

“அப்படியே செய்கிறேன் மதி. ஆசானே நான் சென்று வருகிறேன்”

“சென்று வெற்றியுடன் வா மகளே”

என்று ஆசானிடம் ஆசிப் பெற்றுக் கொண்டு அனைவரும் பாதாள சுரங்கத்திற்குள் சென்றனர். அவர்களில் சிகராசுரன் தனது இலகிமா சித்தி உபயோகப்படுத்தி அனைவருக்கும் வழிகாட்டினான். ஓரிடம் வந்ததும் அவர்கள் அப்படியே நின்றனர். ஏனெனில் அங்கிருந்து நான்கைந்து வழிகள் பிரிந்துச் சென்றது. அதைப் பார்த்த மதிநாகசுரன்.

“சிகராசுரா நீ இலகுவாகி சென்று நரன்கள் எந்த திசையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து வா. அது வரை நாங்கள் இங்கேயே காத்திருக்கின்றோம்.”

“மதிநாகசுரா நமது சிகராசுரன் இந்த ஐந்தாறு வழிகளிலும் சென்று கண்டறிந்து வருவதற்கு கால தாமதமாகும்.”

“அப்படி என்றால் இப்போது நாம் என்ன செய்வது நவியா?”

“அதுதான் நானும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் மதி”

“ம்…நவியா நாம் ஆறு பேர் அவரவர் படைகளுடன் உள்ளோம். இங்கு ஆறு வழிகள் உள்ளது. நாம் அவரவர் படைகளுடன் ஒவ்வொரு வழியில் சென்றுப் பார்த்தால் என்ன?”

“யாழி நல்ல யோசனை தான். இதனால் சீக்கிரம் கண்டும் பிடித்திடலாம் ஆனால்…”

“இதில் ஆனால் என்பதற்கு என்ன இருக்கிறது மதி? நம் யாழி சொல்வதும் நல்ல யோசனை தானே”

“அதற்கில்லை நவியா. நம்மிடமிருந்து தப்பியுள்ளது பிரயாகா மட்டுமே. ஆகையால் மற்ற எந்த வழியாக யார் சென்றாலும் அங்கு ஒன்றுமிருக்கப் போவதில்லை. பின் ஏன் வீணாக சென்று வரவேண்டும் என்று தான் யோசிக்கிறேன்”

“ம்…அதுவும் சரி தான். அப்படி என்றால் உங்களுக்கும் இலகிமா சித்தி தெரியும் தானே! நீங்கள் ஒரு பக்கம் சிகராசுரன் ஒரு பக்கம் என தேடிச் செல்லுங்கள். இப்படிச் செய்தால் தேடிக் கண்டுப்பிடிக்கும் நேரம் பாதியாக குறைந்திடும் அல்லவா! என்ன சொல்கிறீர்கள் மதி”

“ம்…இது சாத்தியமே. சரி நீங்கள் அனைவரும் இங்கேயே இருங்கள் நாங்கள் இருவரும் சென்று வருகிறோம்.”

என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து எந்த வழியில் செல்ல வேண்டும் என்பதை தெரிந்துக் கொள்ள தங்களின் இலகிமா சித்தி உபயோகித்து ஆளுக்கொரு வழியில் மிதந்துச் சென்றனர் மதிநாகசுரனும், சிகராசுரனும். அவர்கள் வரும் வரை அங்கேயே தங்கள் சாம்பீனி படைகளுடன் மந்திராசுரன், நவியாகம்ஷி, யாகம்யாழி, கோபரக்கன், மந்தாகிஷி காத்திருந்தனர்.

முதலில் சென்ற சிகராசுரன் திரும்பி வந்ததும் அனைவரும் அவனின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தனர். அவன் ஏதும் சொல்லாது அடுத்த பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்றதைப் பார்த்ததும் அனைவரும் மீண்டும் அமைதியாக அங்கேயே அமர்ந்துக் கொண்டனர். அடுத்துச் சென்ற மதிநாகசுரனின் வருகையைப் பார்த்ததும் மீண்டும் எழுந்து நின்றனர். ஆனால் மதிநாகசுரனும் ஏதும் சொல்லாது வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அவனை நவியா தடுத்து நிறுத்தி

“மதி அவ்வழியே நம் சிகராசுரன் சென்றுள்ளான். நீங்கள் இந்த வழியில் சென்று வாருங்கள்”

என்று நவியா சொன்னதும் தன் வழியை மாற்றிக் கொண்டுச் சென்றான் மதிநாகசுரன். சிறிது நேரத்திற்குள் சிகராசுரன் திரும்பி வந்து மற்றுமொரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்றான். அவன் பின்னால் மதிநாகசுரன் வந்து

“இந்த வழி பிரயாகா தான் அழைத்துச் செல்கிறது. வாருங்கள் நாம் இவ்வழிச் செல்வோம்.”

“மதி நம் சிகராசுரன் இன்னும் வரவில்லையே!”

“ஓ!! சரி அவன் வருகைக்குக் காத்திருப்போம்.”

“இதோ சிகராசுரன் வந்துவிட்டான். மதி இப்போது நாம் செல்லலாம். சிகரா நில்‌. நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையை நம் மதி கண்டறிந்துவிட்டான். உனக்காகத் தான் நாங்கள் காத்திருந்தோம் வா வந்து எங்களுடன் மதியின் வழியில் செல்வோம்”

“ஆகட்டும் மந்திராசுரரே. அப்படியே செய்கிறேன்”

என்று அனைவரும் பிரயாகாவை நோக்கி பாதாள சுரங்கம் வழியாகச் சென்றனர்.

பிரயாகாவில் காலை சூரியன் உதித்ததும் அனைவரும் எழுந்துக் கொண்டனர். கேசவன், வேதாந்தகன், ஞானானந்தம், முழுமதியாள் ஆகிய நால்வரும் முன்தினம் பேசிக்கொண்டது போலவே எழுந்து நீராடி சுவாமிக்குப் பூஜை செய்துக் கொண்டே தங்களின் நீர்த்துளிப் பதக்கங்களுடன் பூஜை அறையில் அமர்ந்திருந்தனர். பூஜையை முடித்ததும் நால்வரும் அவரவர் பதக்கத்தை மரப்பேழையிலிருந்து வெளியே எடுத்தனர். அன்று தான் நால்வரும் அந்த அமிர்தத்தை தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டிருந்த நீர்த்துளிப் பதக்கத்தை முதன் முறையாக பார்த்தனர்.

“கேசவன் அண்ணா இந்தப் பதக்கம் மிகவும் வழுவழுப்பாக இருக்கிறது”

“ஆம் முழுமதியாள். அதனுள் உற்றுப் பார்த்தால் எனக்கு அந்த பாற்கடலே தெரிவது போல இருக்கிறது.”

“கேசவன் தெரிவது போல அல்ல தெரிகிறது”

“ஞானானந்தம் அண்ணா ஆமாம் எனக்கும் தெரிகிறது.”

“சரி இப்போ நாம் இதை இணைத்துப் பார்ப்போமா?”

“ஆகட்டும் வேதாந்தகா. இதோ எனது பதக்கம்”

என்று கேசவனும்

“இதோ என்னுடையது”

என்று ஞானானந்தமும்

“இதோ என்னுடய பதக்கம்

என்று வேதாந்தகனும்

முழுமதியாளிடம் நீட்டினர். அவர்கள் மூவரிடமிருந்தும் பதக்கங்களை வாங்கிய முழுமதியாள் தன்னுடையப் பதக்கத்தையும் அதனுடன் சேர்த்து அவைகளை ஒன்றாக பக்கத்துப் பக்கத்தில் வரிசையாக அடுக்கி வைத்தாள். ஒன்றுமே ஆகவில்லை. பின் அதன் வடிவத்தை மாற்றி வைத்துப் பார்த்தாள் அப்போதும் ஒன்றும் ஆகவில்லை. நால்வரும் குழம்பிப் போனார்கள் அப்போது அங்கேயே ஒரு மூலையில் அமர்ந்து அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கோதகன் அவர்களிடம்

“நான்கு நபர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பதக்கங்களை ஒருவர் மட்டும் சேர்க்க நினைத்தால்… இப்படி தான்!”

“என்ன சொல்ல வருகிறாய் கோதகா?”

“ஏதோ காரணமாகத் தான் உங்கள் நால்வரிடமும் இந்தப் பதக்கங்களைத் தந்துள்ளனர். அப்படியிருக்கும் போது மதி மட்டும் அவற்றை இணைக்க முயன்றால் எதுவும் நடக்காது போகும் என்று தான் கூற வந்தேன் கேசவன் மாமா”

“அண்ணாக்களே, கணவரே! கோதகன் சொல்வதிலும் அர்த்தம் உள்ளது. நீங்கள் அனைவரும் அவரவர் பதக்கங்களை இப்படி என்னிடம் தராமல் அப்படியே நீட்டிப் பிடியுங்கள் நானும் என் பதக்கத்தைப் பிடித்துக் கொள்கிறேன். அப்போதாவது இணைகிறதா என்று பார்ப்போம். ம்…இப்படிப் பிடியுங்கள்”

என்று முழுமதியாள் சொன்னதும் மற்ற மூன்று பேரும் அதுபடியே அவரவர் பதக்கங்களை நீட்டிப்பிடித்தனர். நால்வரும் பிடித்தும் அந்த பதக்கங்கள் இணையாதிருந்ததைப் பார்த்த ஞானானந்தம் ஒன்றை கவனித்ததில்

“வேதாந்தகா நீ திருப்பிப் பிடித்திருக்கிறாய் பார். சரியாக எங்களைப் போலவே பிடி”

“ஓ!! ஆமாம் ஆமாம். மன்னிகவும். ம்….இப்போது சரியா?”

“ம்….இப்போ எங்கள் மூவரின் கையருகே வா”

என்று ஞானானந்தும் சொன்னதும் வேதாந்தகன் தனது பதக்கத்தை சரியாக பிடித்துக் கொண்டு அவர்களின் பதக்கங்களுக்கு அருகேச் சென்றதும் நான்கு இதழ்களாக நான்கு நபரிடமிருந்த நீர்த்துளிப் பதக்கமானது ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டு அழகிய மலர் போல முழுமதியாளின் கையிலிருந்தது. அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பிரகாசமான ஒளி கதிர்கள் வீடு முழுவதும் பரவியது. அதை வாய் பிளந்து பார்த்தான் கோதகன். அந்த மலரின் பிரகாசத்தில் திகைத்துப் போய் செய்வதறியாது உறைந்துப் போய் அமர்ந்திருந்தனர் நால்வரும்.

முழுமதியாளின் கைகளில் அழகிய வழுவழுப்பான கண்ணாடி மலர் போல நான்கு இதழ்களும் ஒன்றாகி நான்கு இதழ்களிலிருந்த அமிர்தமும் ஒன்றெனக் கலந்து அந்த மலரின் நடுவில் தேங்கி நின்ற அழகைப் பார்த்துத் திகைத்துப் போயிருந்தனர் நால்வரும். அந்த மலரின் இரண்டு இதழ்களின் ஓரத்திலிருந்து தங்க நிறத்தில் சங்கிலி இரண்டு பூட்டப்பட்டு ஒரு அழகிய அணிகலனாக மாறியிருந்ததைப் பார்த்த ஞானானந்தம்

“மதி நாங்கள் நால்வர் பிடித்திருந்த நான்குப் பதக்கங்கள் இப்போது ஒன்றாகி உன் கைகளில் மட்டுமே இருக்கிறது. அதனால் இதை நீ உன் கழுத்தில் அணிந்துக் கொள்.”

“நானா? எனது கழுத்திலா?”

“ஆமாம் மதி ஞானானந்தம் சொல்வது சரிதான். அதற்காகத் தான் அந்த சங்கிலி கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. அவர் சொன்னதுப் போல கழுத்தில் மாட்டிக் கொள்.”

“ம்…மாட்டிக் கொள் மதி”

என்று ஞானானந்தம், கேசவன் மற்றும் வேதாந்தகன் ஆகிய மூவரும் சொன்னதைக் கேட்டதும் முழுயதியாள் சற்று தயக்கத்துடன் அந்த பதக்கமிருந்த சங்கிலியை தன் கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டாள்.

முழுமதியாள் கழுத்தில் அந்த பதக்கம் ஏறியதும் வட்ஸாவில் காற்கோடையனுக்கு அவர் உடலில் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அதைப் பார்த்த நாதவேழிரி

“தாத்தா என்ன ஆயிற்று? ஏன் உங்கள் உடல் இப்படி நடுங்குகிறது?”

“நாதவேழிரி அங்கே அந்த நீர்த்துளிப் பதக்கங்கள் ஒன்றாக இணைந்துவிட்டன. நம் இனத்திற்கான அழிவு நெருங்கிவிட்டது. நான் எது நடக்கக்கூடாது என்றிருந்தேனோ அது நடந்துவிட்டது மகளே…அது நடந்துவிட்டது!”

“இருக்கட்டும் தாத்தா. அதற்காக ஏன் நீங்கள் ஏன் நடுங்க வேண்டும். நாங்கள் எல்லோரும் இருக்கிறோம். அப்படி எல்லாம் நம் இனத்தை ஓழித்திட முடியாது தாத்தா. கவலை வேண்டாம்.”

என்று காற்கோடையனைத் தேத்தினாள் நாதவேழிரி. ஆனாலும் காற்கோடையனை அச்சம் தொற்றிக் கொண்டது. அதைப் பார்த்த நாதவேழிரி இந்த தகவலை எப்படியாவது தன் தந்தைக்கு தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்ற சிந்தனையில் மூழ்கியவள்…சிறிது நேரத்தில்

“தாத்தா…தாத்தா நான் சென்று மதி அப்பாவிடம் விவரத்தைக் கூறிவிட்டு வரவா”

“வேண்டாம் நாதவேழிரி வேண்டாம். நீங்கள் எவுரும் அங்கு செல்ல வேண்டாம். நம் இனம் தழைக்க நீங்கள் தான் எங்களின் கடைசி நம்பிக்கை. ஆகையால் உங்களை இழக்கு அவர்களும் விரும்ப மாட்டார்கள்.”

“தாத்தா நான் அவர்களுடனே சென்றுவிடுகிறேன் என்று கூறவில்லையே…போய் தகவலை மட்டும் சொல்லிவிட்டு வந்துவிடுகிறேனே”

“வேண்டாம் கண்ணே வேண்டாம். அவர்கள் அந்த பாதாள சுரங்கத்திற்குள் எங்கே இருக்கிறார்களோ? நீ செல்ல வேண்டாம். அவர்களே தகவல் சொல்லி அனுப்புவார்கள் இல்லையா அப்போது நாம் இந்த தகவலை சொல்லிக் கொள்ளலாம் சரியா. அதுவரை நான் உங்களுக்கு நமது சித்துகளை, உங்கள் தாய் தந்தைக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததை அப்படியே உங்கள் அனைவருக்கும் சொல்லித் தருகிறேன். நீங்களும் நன்றாக கற்றுக் கொள்ளுங்கள். ம்…வாருங்கள். என் முன் வந்து வரிசையாக நில்லுங்கள்”

என்று காற்கோடையன் தங்கள் அசுரர் குலத்தின் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு அவர்களின் பெற்றவர்கள் அவரிடமிருந்துக் கற்றுக் கொண்ட அனைத்து சித்து வேலைகளையும் கற்பிக்கத் துவங்கினார்.

தொடரும்….














சுதந்திரம் வேண்டும்
தூய்மையான காற்றை சுவாசிப்பதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
சுத்தமான குடிநீர் அருந்துவதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
நோயற்ற வாழ்வு வாழ்வதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
பிள்ளைகள் ஓடியாடி விளையாடுவதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
கலப்படமில்லாத உணவை உண்பதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
கட்டணமில்லாது கடவுளை தரிசனம் செய்வதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
அனைத்து இடங்களுக்கும் ஈபாஸ் இன்றி சென்று வருவதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
முக கவசமின்றி பவனிவருவதற்கு

சுதந்திரம் வேண்டும்
சுதந்திரம் வேண்டும்
என்று வெள்ளையரிடமிருந்து பெற்று தந்த சுதந்திரத்தை
நம்மவர்களுக்கே தாரை வார்த்துக் கொடுத்து
பெற்ற சுதந்திரத்தை நாமே தொலைத்துவிட்டு
இன்றும் சுதந்திரம் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம்!

நாம் தோன்றிய நாள் முதலே
அனைத்தையும் நாம் கேட்காமலே அள்ளி தந்தாள் இயற்கை அன்னை

கேட்காது கிடைத்தால் மதிப்பிருக்காது என்பதை உணர்த்தவே
கிடைத்ததை தொலைத்துவிட்டு இப்படி கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோமோ?

சுதந்திரம் வேண்டும்
சுதந்திரம் வேண்டும்
என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு
அவை அனைத்தும் நம் கையிலே என்பது புரியாது போனது ஏனோ!

கேட்பதை நிறுத்துவோம்
பெற்றதை போற்றுவோம்
சுத்தம், சுகாதாரம், தனி மனித ஒழுக்கத்தை ஓங்கச் செய்வோம்
நல்வாழ்வு வாழ்வோம்
நாடு நலம்பெற செய்வோம்

ஜெய்ஹிந்த்

அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துகள்.

-பார்வதி நாராயணன்

ஏர்போர்ட்டில் காத்திருந்த நவீன் மிருதுளாவின் கண்கள் வெளியே வருவோரை எல்லாம் வழியிலிருந்து நகர்த்தி தங்கள் மகளின் வருகையைப் பார்த்திருந்தன. சிறிது நேரமாகியும் சக்தி வராததால் இருவரும் பதற்றமானார்கள். உடனே நவீன் சக்தியை அவள் கைப்பேசியில் அழைத்தான். அப்போது மிருதுளா அவனைத் தள்ளிக்கொண்டு முன்னே சென்றாள். அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே திரும்பிய நவீன் சக்தியைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று அவளை கட்டியணைத்துக் கொண்டான். சக்தியும் தன் அம்மாவையும் அப்பாவையும் இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு..

“ஐ மிஸ் யூ போத் வெரி மச்.”

“என்னடி சக்தி இப்படி இளைச்சுப் போயிருக்க?”

“ம்…அதுதான் பதினைந்து நாள் இருக்கப் போறேனே”

“அதுக்கு?”

“நீ அத சாப்புடு இத சாப்புடுனுட்டு ஏத்தி விட்டிடுவியேமா!!
அப்புறம் என்ன?”

“ம்…சரி சரி கார்ல ஏறு சக்தி‌.
உங்க அம்மாவை விட்டா இங்கேயே நின்னுண்டு பேசிண்டே இருப்பா.
மிருது வண்டில ஏறுமா”

என்று மூவரும் காரில் ஏறி வீட்டிற்குச் சென்றனர்.

“சக்தி நீ போய் குளிச்சிட்டு வா.
அதுக்குள்ள நான் இட்டிலி வைச்சுடறேன்.”

“சரி மா. இதோ அஞ்சே நிமிஷத்துல வந்துடறேன்.
பொங்கல், வடை அன்ட் சாம்பார் வாசம் தூக்கறது.”

“போமா போய் குளிச்சிட்டு வாடா”

“அப்பா அந்த குட்டி வடையை மட்டும் எடுத்து ஊட்டிவிடேன். நான் போய் குளிச்சிட்டு வந்து மிச்சத்தை சாப்பிட்டுக்கறேன்”

“ம்….இந்தா ஆ காட்டு. ஓடு ஓடு குளிச்சிட்டு வா‌. நாங்களும் உன் கூட சாப்பிடறதுக்காகக் காத்திருக்கோம்.”

“ஓ!! நீங்களும் இன்னும் சாப்பிடலையா. அச்சச்சோ. அப்போ இரு ஜஸ்ட் டூ மினிட்ஸ் ல குளிச்சிட்டு வந்துடறேன்”

சக்தி குளித்து வந்ததும் மூவருமாக அமர்ந்து உணவை ரசித்து ருசித்து உண்டனர். சக்திக்கோ அம்மா கையால் சாப்பிட்டு நான்கு மாதங்களானது, நவீன் மிருதுளாவுக்கோ தங்கள் மகளின்றி சாப்பிட பிடிக்காது போய் நான்கு மாதங்களானது. ஆக மூவருமே நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு அன்று தான் நன்றாக உண்டனர். பின் சற்று நேரம் கல்லூரிக் கதைகள் பேசிவிட்டு உறங்கச் சென்றனர். சக்தி வீட்டிலிருந்த பதினைந்து நாட்களையும் தன் அப்பா அம்மாவுடன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக கழித்ததில் பதினைந்து நாள் முடியப் போகிறது என்று வந்ததும் அவளை கவலை தொற்றிக் கொண்டது. மிருதுளா வழக்கம் போல அவளுக்கான பருப்புப்பொடி, கருவேப்பிலைப் பொடி, கொத்தமல்லிப் பொடி, ஊறுகாய், தக்காளி தொக்கு, முறுக்கு, பக்கோடா, ஸ்வீட்ஸ் என எல்லாம் சக்தி ஊருக்குக் கிளம்புவதற்கு ஒரு நாள் முன் செய்து பேக்கிங்கிற்கு தயாராக வைத்தாள். நவீனும் சக்தியுமாக அன்றிரவு அனைத்தையும் பேக் செய்தனர். மீண்டும் லண்டனுக்கு பயணிக்க ஆயத்தம் ஆனாள் சக்தி.

மறுநாள் விடியற் காலை மூன்று மணிக்கெல்லாம் எழுந்து சக்தி கையில் கட்டிக் கொண்டு போவதற்காக இட்டிலி, வெங்காயச் சட்டினி, சப்பாத்தி, புளியோதரை எல்லாம் செய்து அவற்றை ஆற வைத்தாள். நவீன் ஐந்து மணிக்கு எழுந்து வந்து மிருதுளா செய்து வைத்திருந்ததை பேக் செய்து வைத்தான். பின் சக்தியை ஐந்தே முக்கால் மணிக்கு எழுப்பி விட்டான். சக்தியும் எழுந்து கிடுகிடுவென குளித்து கிளப்பி ஹாலுக்கு வந்து சாப்பாட்டுப் பேக்கிங்கைப் பார்த்து

“அம்மா இதெல்லாம் என்ன? நான் எங்க வைச்சுப்பேன்?”

“இது இட்டிலி அன்ட் சட்னி, இதுல சப்பாத்தி இருக்கு தக்காளித் தொக்கு தொட்டுண்டு சாப்ட்டுக்கோ, இது புளியோதரை.”

“அம்மா…இதெல்லாம் நான் இன்னைக்கே எப்படி சாப்டுவேன். அப்போ ஃப்ளைட்ல தர சாப்பாட்டை என்ன பண்ணுவேன்”

“சரி அப்போ இதை எல்லாம் உன் ரூமுக்குப் போனதும் ஃப்ரிட்ஜில வச்சுடு. இரண்டு நாளைக்கு ஆச்சு.”

“அப்போ நேத்து என்னென்னவோ கட்டிக் குடுத்தியே அதெல்லாம் என்ன?”

“அதெல்லாம் தொக்கும், ஊறுகாயும், ஸ்னாக்ஸும். அது மூணு மாசம் வரைக்கும் கெட்டுப்போகாது. இது ஜஸ்ட் ஃபார் டூ டேஸ். நீ போய் செட்டில் ஆகற வரைக்கும்…சாப்பாட்டுக்காக வெளியில போக வேண்டாம் பாரு அதுக்காக”

“அதெல்லாம் சரி…இப்போ இதெல்லாம் எங்க வச்சுப்பேன்?”

“சக்தி உன் ஹான்ட் லக்கேஜ்ல இடம் விட்டு வச்சிருக்கேன் பாரு அதுல வச்சுக்கோ. சரி மிருது நானும் குளிச்சிட்டு வந்தாச்சு. நீ போய் குளிச்சிட்டு வந்துடு ஏர்போர்ட் போகணும் நாழியாகறது பாரு.”

என்று மிருதுளா குளிக்கப் போனதும் நவீனும் சக்தியுமாக அவளது ஹான்ட் லக்கேஜ்ஜை பேக் செய்து ஏர்போர்ட் செல்ல தயாரானார்கள். மிருதுளா குளித்து ரெடியாகி வந்து சுவாமிக்கு விளக்கேற்றி நன்றாக வேண்டிக்கொண்டு சக்திக்கு விபூதி இட்டு விட்டாள். சக்தியும் சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டப்பின் மூவரும் ஆளுக்கொரு பெட்டி எடுத்துக் கொண்டு கார் பார்க்கிங் சென்று அங்கிருந்து தங்கள் காரில் ஏர்போர்ட் சென்றனர். அங்கே செக் இன் முடிந்ததும் சக்தி உள்ளே போகாமல் தயங்கி தயங்கி நவீனையும் மிருதுளாவையுமே பார்த்துக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல அடியெடுத்துச் சென்றதைப் பார்த்த நவீன் அவளை தங்களிடம் வரும் படிச் சொன்னான். உடனே ஓடி வந்தாள் சக்தி

“கண்ணா என்ன ஆச்சு? ஏன் செக்யூரிட்டி செக்கிங் போக உனக்கு இவ்வளவு தயக்கம்?”

“அப்பா அம்மா எனக்கு ஏதோ மாதிரி இருக்கு. ஐ திங்….”

“சரி அப்படீன்னா நீ போக வேண்டாம். எங்களோட ஆத்துக்கு வந்துடு”

“அம்மா என்னம்மா சொல்லற? எனக்கு படிக்க போகணும் ஆனா உங்க ரெண்டு பேரையும் நான் ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேனேன்னு கஷ்டமா இருக்கு…அதுதான் யோசிக்கறேன்…நீ என்னடான்னா ஆத்துக்குப் போகலாம்னு சொல்லறயே!!”

“இங்க பாரு சக்தி அப்படித்தான் இருக்கும் ஆனா என்ன பண்ண படிப்பும் முக்கியம் தானே. போடா கண்ணா போய் நல்லபடியா படிப்ப முடிச்சிட்டு வா. இதோ பாரு ஒரு செமஸ்டர் முடிஞ்சாச்சு இன்னும் ஒரு அஞ்சு தானே…அதுவுமில்லாம ஒவ்வொரு செமஸ்டர் முடிஞ்சிட்டும் நீ ஆத்துக்கு வரப்போற அப்புறம் என்ன? இன்னும் ஜஸ்ட் ஒரு நாலே மாசம் தானே. கண்ணைத் தொடச்சிண்டு போய் படிக்கற வேலையைப்பாரு”

“ஓகே அம்மா. நீ சொல்லறதும் கரெக்ட் தான். சரி சரி. நான் போயிட்டு வர்றேன் அப்பா அன்ட் அம்மா. பை. லவ் யூ போத். டேக் கேர்”

“வீ டூ லவ் யூ கண்ணா. யூ டூ டேக் கேர். பை பை”

என்று கூறி சக்தியை தேத்தி அனுப்பிய மிருதுளா …சக்தி தன் கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை அவள் சென்ற வழியையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளின் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் உருண்டோடியதை கவனித்த நவீன்

“ஏய் மிருது என்ன இது மறுபடியுமா? சக்திக்கு அவ்வளவு எடுத்துச் சொல்லிட்டு நீயே அழலாமா?”

“நான் அம்மாவாச்சே நவீன். அவளுக்கு தைரியம் சொல்வது என் கடமையாச்சே. ஆனா அவளைப் பிரியும்போது ஏதோ உள்ளப் பண்ணறதுப்பா.”

“இட்ஸ் ஓகே. அவ இன்னும் நாலே மாசத்துல திரும்பி வந்து நம்ம கூட டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணப் போறா அப்புறமென்ன. கண்ணைத் தொடச்சுக்கோ. வா நாம ஆத்துக்குப் போகலாம்.”

என்று சக்திக்கு ஆறுதல் சொல்லி அனுப்பிவைத்த மிருதுளாவுக்கு நவீன் ஆறுதல் சொல்லி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். வீட்டிற்குச் சென்றதும் மிருதுளா நவீனிடம்

“சரி சக்தி அவ பாட்டுக்கு வந்தா இருந்தா இதா இப்போ ஊருக்கும் கிளம்பி போயிட்டா. இனி நான் என்னப் பண்ணுவேன்?”

“ம்…
உன் வேலையை விடும்போது இந்த யோசனை இருக்கலையா?
உனக்கு யாரு நாலு நாலு மாசம் மட்டும் வேலைத் தருவா?
பேசமா உன்னோட வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம் வேலையிருக்கு இல்ல அதைப் பாரு.”

“நவீன் எனக்கொரு யோசனை சொல்லவா”

“ம்…சொல்லு மிருது”

“நாமளே ஒரு பிஸ்னஸ் ஸ்டார்ட் பண்ணினா என்ன?”

“என்னது?”

“அதுதான் இங்க பிஸினஸ் தொடங்கறது ரொம்ப ஈஸியாமே. டாக்யூமென்ட்ஸ் எல்லாம் ஒங்கா சப்மிட் பண்ணினா லைசென்ஸ் உடனே கிடைச்சிடுமாமே! நியூஸ் பேப்பர்ல படிச்சேன்.”

“அதெல்லாம் சரி தான் மிருது.
ஆனா நான் என் வேலையை விடவேண்டியிருக்கும்.
ஏன்னா நான் என் வேலையையும் பார்த்துண்டு பிஸினஸும் பண்ணக் கூடாது.
எத்திக்கலி இட்ஸ் ராங்.
அதுவுமில்லாம பிஸினஸ் ஆரம்பிச்சா ஸ்டார்ட்டிங்ல வீ வில் நாட் கெட் ரெகுலர் இன்கம்.
அப்புறம் எப்படி நம்ம சக்திப் படிப்புக்கு பணம் கட்டுவோம்?
அப்படியே ஆரம்பிச்சாலும் என்ன பிஸஸ் பண்ணறது?”

“கன்சல்டன்சி ஃபேர்ம் தான். நான் அக்கௌன்ட்டிங் பார்த்துக்கறேன். நீங்க உங்களோட லீகல் பார்த்துக்கோங்கோ. என்ன சொல்லறேங்கள்?”

“நல்லா தான் இருக்கு.
நம்ம சக்தி படிப்பு முடிஞ்சிட்டு ஆரம்பிக்கலாம்.
நானும் அதுக்குள்ள அதுக்கு வேண்டிய டீட்டேயில்ஸ் எல்லாம் கலெக்ட் பண்ணிக்கறேன்.
ஆனா இப்போதைக்கு வேண்டாம் மிருது.
ஒரு இரண்டரை வருஷம் கழிச்சு பார்ப்போம்”

“ம்…அதுவும் கரெக்ட் தான் நவீ.
நம்ம பொண்ணு படிப்பு தான் முக்கியம்.
அவ படிப்பு முடிச்சதும் ஆரம்பிச்சுக்கலாம்.”

என்று அவளின் எண்ணத்தை மீண்டும் மூட்டைக் கட்டி பரணில் போட்டாள் மிருதுளா. பின் இரண்டரை வருடங்களும் நான்கு மாதத்திற்கு ஒரு முறை என சக்தியின் வரவு, மகிழ்ச்சியான தருணங்கள், மீண்டும் சக்தியின் புறப்பாடு, சாப்பாடு, ஸ்னாக்ஸ், ஊறுகாய், பொடிகள் கட்டுவது, மீண்டும் கண்ணீர், மீண்டும் வரவு …மீண்டும் பிரிவு என்று முடிந்து சக்தி குவைத்துக்கே திரும்பி வந்தாள். ஆனால் வந்தவள் அவளுக்கு யூரோப்பில் மேல் படிப்புப்புக்காக அட்மிஷன் கிடைத்துள்ளதாகவும் அதுவும் ஃபுல் ஸ்காலர்ஷிப்பில் கிடைத்துள்ளதாகவும், தான் அடுத்த மூன்று மாதங்களில் அங்கு சென்று அந்த கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்க விரும்புவதாகவும் கூறினாள். அவள் கூறியதில் பெருமையடைந்தனர் நவீனும் மிருதுளாவும். ஆனால் மனதோரத்தில் மீண்டும் தங்கள் மகளைப் பிரிந்திருக்க வேண்டுமே என்ற எண்ணமும் தோன்றியது. ஆனால் சக்தியின் இளங்கலைப் படிப்பு அவர்கள் இருவருக்கும் நம்பிக்கையை அளித்தது. மன தைரியத்தை வளர்க்க ஏதுவாக இருந்தது. தங்கள் மகள் திருமணமாகிச் சென்றால் எப்படியும் தாங்கள் இருவரும் தனிமையில் தான் இருக்க வேண்டும் என்பதை தங்களுக்குள் சொல்லிக் கொண்டு அவர்களை அவர்களே தேத்திக் கொண்டனர்.

சக்தி தனது முதுகலைப் பட்டப்படிப்பிற்காக யூரோப்பிற்குச் சென்றாள். அவளுக்காக இனி நவீன் எந்த வித செலவும் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லாது போனது. ஏனெனில் அவளுக்கு படிப்பு செலவு, தங்குவதற்கான செலவு மற்றும் ஸ்டைஃபன்ட் எனப்படும் உதிவித் தொகை என எல்லாம் கிடைத்தது. அவள் யூரோப்புக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றதும் மிருதுளா நவீனிடம் மீண்டும் பிஸினஸ் ஆரம்பிப்பதைப் பற்றி பேசினாள். அதற்கு நவீன்

“மிருது நாம லைசென்ஸ் க்கு அப்ளைப் பண்ணலாம்.
ஆனா நான் இப்போதைக்கு வேலையை விட மாட்டேன்.
நீ தான் பிஸினஸைப் பார்த்துக்கணும். நானும் அப்பப்போ ஹெல்ப் பண்ணறேன். லீட்ஸ் தர்றேன்.
என்னால முழுசா அதுல இப்போ இறங்க முடியாது.
என்ன சொல்லற?”

“ம்…
ஓகே நவீன்.
நான் பார்த்துக்கறேன்”

“மிருது இது நீ போன வேலைகள் மாதிரி இல்ல…
வேண்டாம்னா விட்டுட்டு வர்றதுக்கு…
ஒரு லைசென்ஸ் எடுக்கவே அஞ்சு ஆறு லட்சமாகும்…
நன்னா யோசிச்சு சொல்லு”

“நான் இந்த இரண்டரை வருஷமா நல்லா யோசிச்சாச்சுப் பா.
நிச்சயம் நான் நல்லா பண்ணுவேன்.
நீங்க லைசென்ஸ் க்கு அப்ளை பண்ணுங்கோ.”

“நீ தான் உன் பெயர்ல தான் பண்ணணும்.”

“ஓ!! ஓகே சரி நாளைக்கு புதன் கிழமை. நாளைக்கே பண்ணிடுவோம்”

“அது என்ன!
நாளை என்ன ஸ்பெஷாலிட்டி?”

“பொன் கிடைச்சாலும் புதன் கிடைக்காதுனு சொல்லிக் கேள்விப் பட்டிருக்கேன்.
அதுதான் சொன்னேன்.”

“ம்…
ஓகே.
அப்போ நாளைக்கே அப்ளைப் பண்ணிடலாம்.
ஸோ மிருது பெரிய பிஸினஸ் மாக்னெட்டாகப் போறா!”

“பார்ப்போம்.
எல்லாம் அந்த கடவுளோட அனுகிரகம் இருந்தா நல்லப்படியா தான் நடக்கும்.”

“சரி உன் பிஸினஸுக்கு என்னப் பெயர் வைக்கப் போற மிருது?
ஏன்னா நாளைக்கு அப்ளை பண்ணும் போது மூணு பெயர்களைக் கொடுக்கணும்.
அதுல ஒன்னைத் தான் அவா அப்ரூவ் பண்ணுவா”

“ஆங்…
அதெல்லாம் யோசிச்சு வச்சிருக்கேன் நவீ.
உத்கிருஅஷ்ட் க்ளோபல் சொல்யூஷன்ஸ்
விவக்தி க்ளோபல் சொல்யூஷன்ஸ்
தக்க்ஷக் க்ளோபல் சொல்யூஷன்ஸ்
எப்படி?”

“அட…
சூப்பர் மிருது.
இதெல்லாம் எப்ப யோசிச்சு வச்ச?”

“இரண்டரை வருஷமா யோசிச்சு வச்சிருக்கேன் நவீ.”

“பார்ப்போம்.
இதில் எதை அப்ரூவ் பண்ணறான்னு?”

என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டது போலவே மறுநாள் புதன்கிழமை பிஸ்னஸ் லைசென்ஸ் க்கு அப்ளை செய்தனர். மளமளவென வேலைகளும் நடந்தன. லைசென்ஸும் கிடைத்தது.

“ஹேய் நவீ.
இன்னைக்கு எனக்கு ஈமெயில் வந்தது. நம்ம கன்சல்டன்சி ஃபேர்முக்கு அப்ரூவான பெயர் “விவக்தி க்ளோபல் சொல்யூஷன்ஸ்”.”

“சூப்பர் மிருது.
கங்ராட்ஸ்.
எப்பேலேந்து வேலைகளைத் துவங்கப் போற?”

“முதல்ல இந்த லைசென்ஸ் வச்சு பேங்க் அக்கவுண்ட் ஓபன் பண்ணணும். அதுக்கப்புறம் மெல்ல வேலைகளை ஆரம்பிக்கணும் நவீ”

“சூப்பர்.
பேங்க் அக்கவுண்ட் ஓபனிங்குக்கு பிஸினஸ் ப்ளான் எல்லாம் ரெடியா வச்சிருக்கனு சொல்லு.”

“எஸ் எஸ்…
கொஞ்சம் இருங்கோ.
ம்…
இந்தாங்கோ.
படிச்சுப் பார்த்துட்டு ஏதாவது கரெக்ஷன்ஸ் இருந்தா சொல்லுங்கோ.”

“ம்…ம்…
வாவ்.
பக்காவா எழுதியிருக்க மிருது.
இதை எல்லாம் பார்த்தா…
நீ பிஸினஸ் உமன் ஆகனும்ங்கறதுக்காக தான் கடவுள் உன்னை எந்த வேலையிலலேயும் இருக்க விடலைப் போல.”

“இருக்கலாம்.
இது தான் எனக்கானதுப் போல!”

“கலக்கு கலக்கு மிருது.
நானும் உனக்கு லீட்ஸ் தர்றேன்.”

“நானும் என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட கேட்டு ரெண்டு மூணு அக்கவுண்ட்டிங் அன்ட் ஆடிட்டிங் ஃபேர்ம்ஸ் கூட அக்ரிமெண்ட் போட ஏற்பாடு செய்திருக்கேன் நவீ”

“சூப்பர். சூப்பர்.
மிருது இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நான் என் வேலையை விட்டுட்டு உன் ஃபேர்ம்லேயே ஜாயின் பண்ணிடறேன்‌.”

“என்னோட ஃபேர்ம் பிக்கப் ஆகற வரைக்கும் நீங்க உங்க வேலையை விட வேண்டாம் நவீ.
எப்போ நல்லா வளர்ந்து ரெகுலர் இன்கம் வர்றதோ…
அப்போ நீங்க உங்க வேலையை விட்டுட்டு வாங்கோ…
நான் உங்களுக்கு வேலை தர்றேன்.”

“ம்….
ஓகே மேடம்”

“ஏய் சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன் பா”

“நானும் தான் விளையாட்டுச் சொன்னேன்”

“ஏய்!!!
ஹா! ஹா! ஹா! ஹா!”

நவீனும் மிருதுளாவும் ஒரு சின்ன ஆபீஸ் ரூம் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்தனர். நல்ல நாள் பார்த்து தன் பிஸினஸை துவங்கினாள் மிருதுளா. முதலில் ஒன்றிரண்டு வேலை ஆர்டர்களே வந்தன. அவற்றை நல்லப் படியாக முடித்துக் கொடுத்ததில் மீண்டும் ஒன்று வந்தது. இப்படியே இரண்டு மூன்றானது மூன்று ஐந்தானது. ஐந்து பத்தானது. பத்து இருபது வேலைகளுக்கான ஆர்டர்களானது. இரண்டு வருடத்தில் சக்தி தன் முதுகலைப் பட்டப் படிப்பை முடித்து யூரோப்பிலேயே பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தாள். மிருதுளா தனது பிசினஸில் மும்முரமானாள். வேலைக்கான ஆர்டர்கள் பெருகி மாத வருமானம் வர ஆரம்பித்ததும் நவீன் தனது வேலையை ராஜினாமா செய்து விட்டு மிருதுளாவுடன் இணைந்து அவனது லீகல் வேலைகளுக்கான ஆர்டர்களையும் எடுத்துச் செய்ய ஆரம்பித்தான். இருவரும் ராப்பகலாக கடினமாக உழைத்தார்கள்.

அவர்கள் உதவிக்காக இரண்டு நபர்களை வேலைக்குச் சேர்த்தனர். பின்பு அதே ஆபீஸையும் அதன் பக்கத்து கடையையும் சேர்த்து லீசுக்கு எடுத்து…தங்கள் ஆபீஸை விரிவுப் படுத்தி இன்னும் ஐந்து நபர்களுக்கு வேலைக் கொடுத்தனர். இப்படியே அவர்களின் பிஸினஸ் விரிவடைந்தது. பேரும், புகழும், நன்மதிப்பும் சம்பாதித்தனர். ஐந்தாண்டுகள் கடுமையாக உழைத்ததில் மிருதுளாவுக்கு அந்த ஆண்டிற்கான சிறந்த பிஸினஸ் உமன் என்ற அவார்டும் கிடைத்தது. அவர்கள் வாழ்க்கையில் எல்லா வளங்களுடனும் நிறைவாக வாழ்ந்தனர்.

மிருதுளாவும் நவீனும் அவர்கள் வாழ்க்கையை பூஜ்யத்திலிருந்து தான் ஆரம்பித்தனர். நவீன் பெரிய பணக்காரனாக இல்லாவிட்டாலும் கொஞ்சமாவது சேர்த்து வைத்துக் கொண்டு தான் திருமணம் முடித்திருப்பார் என்ற எண்ணத்தில் தங்கள் மகளை தாரவாத்துக் கொடுத்தனர் அம்புஜமும் ராமானுஜமும். பிறந்த வீட்டில் ராணிப் போல் வாழ்ந்த மிருதுளா புகுந்த வீட்டில் படாத கஷ்டங்களுமில்லை, அவமானங்களுக்கும் அளவில்லை. ஆனால் அனைத்தையும் பொறுமையாக இருந்து தன் கனவனையே தானாக அனைத்தையும் புரிந்துக் கொள்ள வைத்தாள்.

“ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது” என்ற பழமொழிபோல மிருதுளா சொல்லிக் கொடுத்து நவீனைப் புரிந்துக் கொள்ள வைப்பதைவிட அவனையே தானாக புரிந்துக் கொள்ள வைத்தால் தான் அவனுள் நேரும் மாற்றம் உண்மையானதாகவும் நிரந்தரமானதாகவும் இருக்கும் என்றெண்ணி அவள் நடந்துக் கொண்டது அவளுக்கு சில காலம் வேதனைகளையும், வலிகளையும் தந்திருக்கலாம் ஆனால் அவை அணைத்தும் அவள் தாங்கிக்கொள்ளக் கூடிய வயதிலேயே வந்து கடந்து சென்று விட்டன. ஒரு பெண்ணிற்கு எந்த வயதில் மன நிம்மதியும், அமைதியும் தேவையோ அந்த வயதில் மிருதுளாவுக்கு அவை மிகுதியாகவே கிடைத்தது.

திருமணமான புதிதில் நவீன் தனக்காக தன் தாய் தந்தையிடம் பேசாது இருந்ததில் மனவருத்தமிருந்தாலும் நவீனின் நிலைமையையும் புரிந்துக் கொண்டு அதைப் பெரிதாக்காது நடந்துக் கொண்டதினால் நவீனும் அவளை நன்றாக புரிந்துக் கொண்டு பின்னாலில் அவளுக்கு நல்ல துணையாக மாறினான்.

மிருதுளா திருமணமானது முதல் தன் புகுந்த வீட்டினரை மதித்து நடந்துக்கொண்டது, அவர்களை அரவணைத்துச் சென்றது, அவர்கள் அவமானப்படுத்தினாலும் அவர்களை விடாது தங்களுடன் வைத்துக் கொள்ள முயன்றது, அதற்காக பலமுறை தோற்றுப் போனது என தொடர்ந்து வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்த அவளின் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் அதில் எந்த வித முன்னேற்றமுமின்றி ஆனதில் அவள் மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். ஆனால் இனி அவர்களுக்காக வருந்தியோ வேதனைப்பட்டோ ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை என்று ஒரு தீர்க்கமான முடிவை எடுத்து அன்று முதல் அவர்களை எல்லாம் தன்னுளிருந்தும் தன்னிடமிருந்தும் தள்ளி வைத்துவிட்டு அவள் அவளுக்காகவும் அவளின் கனவன் மகளுக்காகவும் மட்டுமே வாழத் துவங்கினாள். அப்படி அவள் வாழத் துவங்கியதிலிருந்து அவள் வாழ்க்கை ஏறுமுகமாக தான் இருந்தது.

ஒரு பெண்ணிற்கு பொறுமை மிக மிக அவசியமான அணிகலனாகும். அதை மட்டும் அவள் அணிந்துக் கொண்டால் அவளை விட வலிமை வாய்ந்தவர்கள் இந்த பூமியில் எவரும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் தன் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லையை வகுத்துக் கொள்பவளும் அவளே! தனது பொறுமை என்று மற்றவர்களால் உபயோகித்துக் கொள்ளப் படுகிறதோ அன்று அதை உடைத்தெறியும் பெண்ணிற்கு இணையானவரும் இந்த பூமியில் இருக்க வாய்ப்பில்லை.
நல்லவர்களை சீண்டிக்கொண்டே இருந்தால் அவர்கள் பொறுமையின் எல்லை வரை பொறுத்திருப்பார்கள். எப்போது அப்படி சீண்டிப் பார்ப்பவர்கள் அதைத் தாண்டுகிறார்களோ அன்று அவள் அவர்களை பழிவாங்கவோ அல்லது சண்டையிடவோ செய்யாது அவர்களிடமிருந்து… அவர்கள் கண்ணிற்குக் கூட தெரியாத உயரத்திற்கு பறந்துச் சென்றிடுவாள். இதுவே வலிமையான பெண்ணினத்தின் குணம்.

எப்போதும் நாம் நமக்காக எல்லா நேரங்களிலும், எல்லாவற்றிற்கும் சண்டையிட வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. ஆங்கிலத்தில் ஒரு வாசகம் உண்டு “சூஸ் யுவர் பேட்டில் வைஸ்லீ”. அதாவது உனக்கான போர், யுதம் அல்லது சண்டை எதுவானாலும் அதை தேர்ந்தெடுப்பதில் புத்திசாலியாக இரு என்பது அதன் அர்த்தமாகும். நாம் ஒரு பிச்சினையை சந்திக்கும் பொழுது அதற்காக நாம் பொங்கி எழ வேண்டுமா? திருப்பி சண்டையிட வேண்டுமா? என்றெல்லாம் யோசிக்க வேண்டும். சிலருடன் பேசி நியாயத்தை நிலை நாட்டலாம், சிலருடன் சண்டையிட்டு நியாயத்தை நிலை நாட்டலாம் ஆனால் பல நேரங்களில் நமது நியாயத்தை நிலையாட்டிக் கொள்ளவும் நமது மன அமைதிக்காகவும் சிலரிடமிருந்து விலகிச் செல்வதே சிறந்த வழி. அதைத் தேர்ந்தெடுத்த மிருதுளா விட்டுக்கொடுத்து அனுசரித்து இளிச்சவாய் என்ற பெயரெடுத்தாலும் அவளின் பொறுமைக்கு கிடைத்தப் பரிசு தான் அவளின் கனவனும், மகளும், மனநிம்மதியும், அவளின் உயர்வும் ஆகும்.

விட்டுக்கொடுப்பவர் என்றுமே கெட்டுப்போவதில்லை. அதே போல விட்டு விலகுபவர்களும் கெட்டுப் போவதில்லை என்பதற்கு மிருதுளாவே சிறந்த உதாரணமாவாள். பெரியவர்கள் பெரியவர்களாக நடந்துக் கொண்டால் சிறியவர்களும் அதற்கு தகுந்தாற் போல அவர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் அளிப்பார்கள். ஒருவருக்கு கிடைக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் நாம் நடந்துக் கொள்ளும் விதத்தில் தான் இருக்கிறது. அவற்றை உருட்டி மிரட்டி எல்லாம் பெற முடியாது. அப்படியே பெற்றுக் கொண்டாலும் அது நிலைக்காது. உண்மை, நேர்மை, பொறுமை, ஒழுக்கம் இவை ஒருவரிடமிருந்தால் அவர்களின் வெற்றி மற்றவர்களை வாய்பிளக்கச் செய்யும். அதுவே மிருதுளாவின் வாழ்விலும் நடந்தது. அன்று அவளைத் தூற்றியவர்களிடமும் விமர்சித்தவர்களிடமும் சண்டையிட்டு நேரத்தை வீணடிக்காது மேலே மேலே உயரப் பறந்துச் சென்றாள். அவளின் வளர்ச்சியைக் கண்டு அன்று அவளைத் தூற்றியவர்களையும், விமர்சித்தவர்களையும் இன்று அதற்காக வருத்தமடையச் செய்தாள் மிருதுளா.

பர்வதீஸ்வரன் படைப்பே அப்படி இருந்ததால் மிருதுளா அல்ல மற்ற எவராலும் புரிய வைக்கவோ மாற்றவோ முடியாது போனது. அவர்கள் அப்படித்தான் என்று அனைவரும் அவர்களிடமிருந்து ஒதுங்கிச் சென்றனர்.
அவர்களின் வாரிசுகளாவது திருந்த முயற்சிக்கலாம். ஏனெனில் அவர்களுக்கு இன்னும் வாழ்க்கை இருக்கிறதே!! திருந்துவார்களா? காலம் தான் அதற்கு பதிலளிக்கும்.

ஆணுக்கு பெண் சமம் என்பதை நிரூபிப்பதில் பல பெண்கள் போராடுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் ஆணைவிட பெண்ணே சிறந்தவள் என்பதை அறியாது போராடிவருகின்றனர். பெண் தன்மேம்பாடு பெறுதல் பற்றி இப்போது பல இடங்களில் பேசிக்கொண்டும், விவாதித்துக் கொண்டும் இருக்கின்றனர். இவற்றை எல்லாம் விடுத்து பெண்களே நீங்கள் நீங்களாகவே இருங்கள். ஒரு பெண் தன்மேம்பாடு பெறுவதற்காக ஏன் போரட்டமோ அல்லது ஊடகங்களிலோ போட்டு விவாதிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன்னைத் தானே மேம்படுத்திக் கொண்டு… எப்படி எந்த வித சத்தமுமின்றி ஒரு சிறிய செடி பெரிய விருட்சமாகி அனைவருக்கும் பலன் அளிக்கிறதோ அதே போல நமது வளர்ச்சி சத்தமின்றி இருக்கட்டும் அதன் வெற்றி உலகமெங்கும் பறைசாற்றட்டும்.
மிருதுளாவின் வாழ்விலும் இதுதான் நடந்துள்ளது.

கடவுள் ஒருவருக்கு நிறைய கஷ்டங்களும் வேதனைகளும் கொடுப்பது அவரை சோதித்துப் பார்க்கவே. அவரின் சோதனையில் ஒருவர் வெற்றியடைந்தால் அதற்கு கடவுள் கொடுக்கும் பரிசை எவராலும் அவரிடமிருந்து தட்டிச் செல்ல முடியாது. அதுபோல தான் மிருதுளாவிற்கு கடவுள் கொடுத்த சோதனைகளில் எல்லாம் அவள் தேர்ச்சிப் பெற்றதால் அவளுக்கு பொன், பொருளோட நிறுத்திடாது மன அமைதியையும், ஆரோக்கியத்தையும் சேர்த்து அளிக்கொடுத்திருக்கிறார். மிருதுளா என்ன ஆனாள் என்று இன்றுவரை படித்துவந்த நமக்கு இப்போது புரிந்திருக்குமே!!

முற்றும்
🙏நன்றி🙏

இதுவரை மிருதுளா என்ன ஆனாள் என்ற இந்த தொடரைப் படித்து ஆதரவளித்து வந்த அனைத்து நல்லுள்ளங்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன். இனி சக்தியின் பயணம் தொடரும்.

ஞானானந்தமும் கேசவனுமாக கோதகன் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு சென்றனர். அங்கேயிருந்த காவலாளியிடம் கோதகனைப் பார்க்க வேண்டுமென சொல்ல உடனே காவலர்கள் மறுக்க அந்த உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே வந்த மாயாபுரி ஊர் தலைவர்

“என்ன இங்கே ஒரே சத்தம்?
அட அடே கேசவா!!
வா வா வா”

“ம்…பாருங்கள் தலைவரே இந்த காவலர் உள்ளே வரக்கூடாது என்று எங்களை தடுக்கிறார்”

“ஐயா! நான் உள்ளே போகக் கூடாது என்று தடுக்கவில்லை ஆனால் கோதகனை காண அனுமதியில்லை என்று தான் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினேன்.”

“ஓ!! கோதகனைக் காண வந்துள்ளாயா?”

“ஆம் தலைவரே அவனை காண தான் வந்துள்ளோம்.
தாங்கள் ஏன் அவனை என்னுடன் அனுப்பவில்லை தலைவரே”

“ம்…சரி சரி சற்று நேரம் இங்கேயே இருவரும் அமர்ந்திருங்கள்.
இதோ நான் வந்துவிடுகிறேன்.”

என்று மாயாபுரி ஊர் தலைவர் ஞானானந்தத்தையும், கேசவனையும் அங்கேயே உட்கார வைத்துவிட்டு வீரசேகரனை சந்தித்து

“வீரசேகரா…வீரசேகரா…”

“என்ன? என்ன?
என்ன ஆயிற்று?
ஏன் இவ்வளவு பதற்றம்?”

“என் அறையின் வாசலில் அந்த கேசவனும் ஞானானந்தமும் கோதகனைக் காண வேண்டுமென காத்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“அப்படியா.
பரவாயில்லையே எல்லாம் படு வேகமாக தான் நடக்கிறது”

“என்னது?
தாங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?”

“ஒன்றுமில்லை மாயாபுரி தலைவர் அவர்களே…
தாங்கள் அவ்விருவரையும் கோதகனைக் காண அனுப்பிவையுங்கள்.”

“வீரசேகரா உண்மையாக வா!!”

“ஆமாம் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கும் நாள் வருமென்று எதிர்ப்பார்த்தது தான் ஆனால் அது இன்றே நடக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
எங்கள் மத குருவின் கணக்குப் படி அவர்களின் சந்திப்பில் தான் நால்வரும் பதக்கத்தை ஒன்று சேர்ப்பார்கள். ஆகையால் அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்ளட்டும் தடுக்காதீர்கள்”

“ஓ!! அப்படியா. அப்போ சரி வீரசேகரா நான் உடனே சென்று அவர்களை சந்தித்துக்கொள்ளச் செய்கிறேன்.”

என்று வீரசேகரனிடம் கேட்டுக்கொண்டு விட்டு மீண்டும் கேசவனிடம் சென்று அவ்விருவரையும் அழைத்துக் கொண்டு கோதகனைத் தங்க வைத்திருந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் மாயாபுரி ஊர்த்தலைவர். அங்கே கேசவன் கோதகனைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று கட்டியணைத்துக் கொண்டு அழுதான். அப்போது ஊர்த்தலைவர் கேசவனிடம்

“கேசவா நீ உன் மைத்துனனை உன்னுடனே கூட்டிக்கொண்டு செல்லலாம்.
அதற்கான நேரம் வந்து விட்டது.”

“என் மைத்துனனை சந்திகவும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்லவும் எதற்காக நேரம் காலம் பார்க்க வேண்டும் தலைவரே?”

“ம்…அப்படியா? அப்படி என்றால்
இத்தனை நாட்களாக கோதகனைத் தேடி வராத நீ ஏன் இன்று வந்துள்ளாய்?”

“அது…அது…அது வந்து.”

“என்ன பேச்சில் தடுமாற்றம் தெரிகிறதே?”

“அவனிடமிருந்து எங்களுக்கு சில விவரங்கள் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் தலைவரே…அதுதான்”

“அந்த விவரம் தெரியவேண்டியதற்கான அவசியம் இப்போது தான் வந்ததா?”

“ஆமாம் தலைவரே!”

“ம்…இப்போது புரிகிறதா கேசவா. நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் எல்லா விஷயங்களுக்கும் பல காரணங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது.
அவை எப்பப்போ நமக்கு எது எது தெரிய வேண்டுமோ அப்பப்போ அது அதை நமக்கு தெரிய வைக்கும்.
ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக தான் உன்னை கோதகனிடமிருந்து இத்தனை நாட்கள் பிரித்து வைக்க வேண்டியிருந்தது.
இப்போது அந்த தடை நீங்கிவிட்டது. நீங்கள் சந்தித்து தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டியவை தெரிந்துக் கொள்வதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது. உன்னுடனேயே அவனை அழைத்துப் போ.”

“நன்றி தலைவரே. இத்தனை நாட்கள் அவனை பத்திரமாக பார்த்துக் கொண்டமைக்கு நன்றி தலைவரே!”

“இது தலைவர்களான எங்களின் கடமையாகும் கேசவா.
இதற்கு ஏன் நன்றி?
அதெல்லாம் தேவையில்லை. ம்…கோதகனை அழைத்துச் சென்று ஆக வேண்டியவைகளைப் பார்.
எனக்கு வீரசேகரனுடன் ஒரு முக்கிய ஆலோசனைக் கூட்டம் உள்ளது.
நான் அதற்குச் சென்று வருகிறேன். நீங்கள் அனைவரும் இப்போது முழுமதியாள் வீட்டிற்குச் சென்று வாருங்கள். நான் பிறகு வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்.”

“ஆகட்டும் தலைவரே.
நாங்கள் விடைப்பெற்றுக் கொள்கிறோம்.”

கோதகனைப் பார்ப்பது பெரும் போராட்டமாக இருக்கும் என்றெண்ணி வந்த கேசவன் தன் ஊர்த்தலைவரின் பேச்சைக் கேட்டதில் இன்னும் குழம்பிப் போய் ஞானானந்தத்திடம்

“எங்கள் ஊர்த்தலைவர் சொல்படிப் பார்த்தால்…
இந்த பதக்கம் நம்மிடம் வந்ததற்கும் நிச்சயம் ஏதாவது ஒரு முக்கிய காரணமிருக்கும்.
ஆனால் அது என்னவென்று எப்படித் தெரிந்துக் கொள்வது?
கோதகா நீ அன்று இரு தலைவர்களிடமும் மாயாபுரி பிரயாகா இரு ஊருக்கு இடையே நீ மறைந்திருந்து கேட்ட விஷயங்களை முழுவதுமாக எங்களிடம் விவரமாக கூறு.
அதிலிருந்து ஏதாவது கிடைக்கிறதா என்று பார்ப்போம்”

“ஆகட்டும் மாமா. அதாவது…”

என்று ஆரம்பித்து மீண்டும் அன்று நடந்ததை முழுவதுமாக கோதகன் கூறி முடித்ததுமே

“எல்லாம் சரி.
ஆனால் எதற்காக அந்த ராட்சதர்கள்…”

“ராட்சதர்கள் இல்லை மாமா அசுரர்கள்.”

“மனிதனாக இல்லையென்றால் ராட்சதனானால் என்ன அசுரர்களானால் என்ன!!
எல்லாம் ஒன்று தான் கோதகா.”

“ம்…அதுவும் சரி தான் மாமா.
நீங்கள் கேட்க வந்ததைக் கேளுங்கள்”

“ம்…எதற்காக அந்த அசுரர்கள் நாலு பதக்கத்தில் ஒன்றையாவது கைப்பற்ற வேண்டுமென்றுப் பேசிக் கொண்டனர்?”

“அது ….அது….”

“கோதகா நன்றாக ஞாபகப் படுத்திப் பார்த்து சொல்.
வேற ஏதாவது இது சம்பந்தமாக பேசிக்கொண்டார்களா?”

“ம்…..ம்……”

“ம்..அப்படித் தான் நன்றாக யோசித்துப் பார்”

“கேசவன் நமது வீடு வந்து விட்டது. வாருங்கள் உள்ளே சென்று அனைவரிடமும் கோதகனை அறிமுகப்படுத்தி வைப்போம்”

“ம்…ஆகட்டும் ஞானானந்தம்.
வா கோதகா நமக்கு இங்கு சில சொந்தங்கள் கிடைத்துள்ளார்கள்.
அதில் ஒருவர் தான் இவர் ஞானானந்தம். மன்னிக்கவும் ஞானானந்தம் தங்களை முன்பே அறிமுகப் படுத்தியிருக்க வேண்டும்.
விவரங்களை தெரிந்துக் கொள்ளும் பரபரப்பில் அதை மறந்து விட்டேன்.”

“இருக்கட்டும் கேசவன்.
எனக்குள்ளும் அதே நினைப்பு இருந்ததால் தான் நானும் என்னை நானே அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ள தவறிவிட்டேன்.
சரி சரி வாருங்கள் உள்ளே போவோம்.”

“ஞானானந்தம் அண்ணா, கேசவன் அண்ணா வாருங்கள் வாருங்கள்.
என்ன சென்ற காரியம் ஜெயமா?
தங்கள் மைத்துனரிடமிருந்து விவரங்கள் தெரிந்துக் கொள்ள முடிந்ததா?”

“இதோ இவன் தான் என் மைத்துனன் கோதகன்.
கோதகா இவள் தான் இனி நம் தங்கை முழுமதியாள். இவர் அவளின்….
இல்லை இல்லை நம் தாயார்.
இவர் நமது பாட்டனார். இவர்கள் மூவரும் இதே பிரயாகாவை தங்களின் சொந்த ஊராக கொண்டுள்ளவர்கள்.
இவர்கள் நம் அண்ணியார் சீதை, ஞானானந்தத்தின் மனைவி.
இவர்கள் அவந்தியைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் இருவரும் நம்மைச் சித்தப்பா என்று அழைக்கப் போகும் சிறுவண்டுகள்.
இவன் வேதாந்தகன்.
த்ரிகான்தக்கைச் சேர்ந்தவன்.
எனக்கு தம்பி உனக்கு அண்ணன்.”

என்று கேசவன் அனைவரையும் கோதகனுக்கும் கோதகனை அனைவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்ததும் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் வரவேற்று நலம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தனர். மதி உள்ளே சென்று வெளியிலிருந்து வந்தவர்களுக்கு பலகாரங்களும், பாலும் கொண்டு வந்துக் கொடுத்தாள். அதை அவர்கள் உண்டு முடித்ததும் அனைவருமாக வட்டமாக அமர்ந்துக் கொண்டு பேசலானார்கள். அப்போது கோதகன் மீண்டும் தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் அனைவரிடமும் விவரித்தான். தங்களிடம் சொன்னதையே தான் சொல்லப் போகிறான் என்று அவன் சொல்வதை கவனிக்காதிருந்தான் கேசவன். ஞானானந்தமும் கோதகன் சொல்வதில் ஏதும் முக்கியமானதில்லை என்றெண்ணி தன் பிள்ளைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது முழுமதியாள் கோதனை ஓர் இடத்தில் அவன் பேச்சை நிறுத்தச் சொன்னாள். உடனே கேசவன் திரும்பி முழுமதியாளைப் பார்த்து

“என்ன ஆயிற்று மதி?
எதற்காக கோதகனை நிறுத்தச் சொன்னாய்?”

“அண்ணா உங்களிடம் இதை கூறிவிட்டுத் தானே இங்கே எங்களுக்கு விவரிக்கிறார்?”

“ஆமாம்.
இதைக் கேட்பதற்காகவா அவனை நிறுத்தச் சொன்னாய்!!”

“இல்லை அண்ணா.
எப்படி நீங்கள் இருவரும் அவர் சொன்னதில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கவனிக்காதிருந்தீர்கள்?”

“அப்படி முக்கியமான விஷயமாக எதுவும் எங்களுக்குப் படவில்லையே..”

“இவன் சொன்னது எல்லாமே அந்த சுக்கிராச்சாரியார் எங்களிடம் சூட்சகமாக கஷியில் வைத்து சொல்லிவிட்டார். அசுரர்கள் குருவான அவர் சொன்னதைத் தான் கோதகன் மறைந்திருந்து கேட்டதில் அந்த இரு அசுரர்களும் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்.”

“இருக்கலாம்.
ஆனால் இப்போது இவர் சொன்னதில் எனக்கொன்று தெரிய வந்துள்ளது.”

“என்னது அது முழுமதியாள்?”

“கேசவன் அண்ணா மதி சொல்வது சரிதான். நானும் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துக் கொண்டேன்.
அதை எப்படி தாங்கள் தவற விட்டீர்கள் என்றுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. நேற்று நாம் நமக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்ட கேள்விக்கான பதிலை இப்போது கோதகன் சொன்னார்.”

“டேய் கோதகா அப்படி என்னத்தை சொன்ன?
எங்க கிட்ட சொன்னதை தானே சொன்ன?”

“ஆமாம் மாமா.
அதைத் தான் சொன்னேன்”

“ஞானானந்தம் உங்களுக்கு ஏதாவது புரிகிறதா அல்லது புரிந்ததா?”

“கோதகன் நம்முடன் வரும்போது சொன்னதில் ஏதும் வித்தியாசமாக எனக்குப்படவில்லை…
இங்கே அவர் சொல்லும் போது …
அதையே தானே விவரிக்கிறார் என்றெண்ணி என் பிள்ளைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்துவிட்டேன். மன்னிக்கவும்”

“அச்சச்சோ அண்ணா இதற்கெல்லாம் ஏன் மன்னிப்புக் கேட்கிறீர்கள்?
எங்கள் இருவருக்கும் என்னவென்றால் எப்படி நீங்கள் இருவரும் இதை கவனிக்காது தவற விட்டீர்கள் என்பதில் தான் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.
அதனால் தான் மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்கிறோம்”

“சரி போகட்டும் விடு மதி.
அப்படி என்ன விஷயத்தை நாங்கள் கவனிக்காதிருந்துள்ளோம்?
அதை நீ கூறு நாங்கள் தெரிந்துக் கொள்கிறோம். எங்கள் ஊர் தலைவர் சொல் போல எது எது எப்பெப்போ தெரிய வேண்டுமோ அது அது அப்பப்போ அவரவர்களால் அறியப்படுவோம்.
இதன் படி நீங்கள் இருவரும் சொல்லித்தான் நாங்கள் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் அப்படியே ஆகட்டுமே!.”

“சரியாக சொன்னீர்கள் கேசவன். முழுமதியாள், வேதாந்தகன் இருவரும் கோதகனின் பேச்சில் புரிந்துக் கொண்டதை எங்களிடம் சொல்லி எங்களுக்கும் புரிய வையுங்களேன்”

“அதாவது அந்த அரக்கர்கள் என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்றால் நம் நால்வரிடமிருக்கும் இந்த நான்கு நீர்த்துளிப் பதக்கங்களில் ஒன்றையாவது அழிக்கவோ அல்லது கைப்பற்றவோ வேண்டும் என்று….”

“ஆங் நாங்க இதை எல்லாம் கேட்டோமே ஆனாலும் எனக்கு எதுவும் வித்தியாசமாக தெரியவில்லையே!!! உங்களுக்கு ஞானானந்தம்?”

“இல்லை கேசவா எனக்கும் அப்படித்தான்.”

“ம்….எங்களை முழுவதுமாக சொல்லி முடிக்க விடுங்கள்.
அப்போது தான் புரியும்.”

“ம்‌…சரி சொல்லுங்கள்.”

“அதாவது நம்மிடமிருக்கும் இந்த நான்கு பதக்கங்களும் ஒன்றானால் அவர்களால் நம்மை அழிக்க முடியாது என்பதாகும் அது.”

“ஓ!!! ஆமாம் ஆமாம்”

“அதே போல இதிலிருந்து நாம் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால் நாம் நால்வரும் நம்மிடமிருக்கும் இந்த நான்குப் பதக்கங்களையும் இணைக்க வேண்டும் என்பதாகும்.”

“ஓ!! ஓ!! ஓ!! ஆமாம் ஆமாம்.
இப்போது புரிகிறது…
எதற்காக நான்கில் ஒரு பதக்கத்தை கைப்பற்ற துடிக்கின்றனர் அந்த அசுரர்கள் என்று நாங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டோம். ஆனால் இப்படி சிந்திக்கவில்லை.
பலே முழுமதியாள் பலே வேதாந்தகா பலே”

“ஆம் நாங்கள் இருவரும் இவ்விதத்தில் சிந்திக்கவில்லை.
நீங்கள் இருவரும் மிகவும் அற்புதமாக சிந்தித்து நாம் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதை தெளிவுப்படுத்தியுள்ளீர்கள்.
மிக்க நன்றி!”

“அச்சோ! கேசவன் அண்ணா மற்றும் ஞானானந்தம் அண்ணா நீங்கள் எதற்கு எங்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்? அனைவரும் ஒரே மாதிரி எல்லாவற்றையும் சிந்திப்பதில்லையே. ம்…கேசவன் அண்ணா அடுத்து ஏதோ ஒரு சிந்தினையில் இறங்கிவிட்டீர் போல் தோன்றுகிறதே!!”

“ஆமாம் முழுமதியாள்.
நீங்கள் சொல்வது படியே நாம் நால்வரும் அந்த நான்குப் பதக்கங்களையும் இணைத்தால் என்னவாகும்?”

“அது நாம் அதைச் செய்துப் பார்த்தால் தானே தெரியும் கேசவன்”

“அதுவும் சரிதான் ஞானானந்தம்.
அதை இப்போதே செய்துப் பார்த்திடுவோமா?”

“அண்ணா இப்போது இரவாகிவிட்டது. அதுவுமில்லாமல் இவற்றை இணைத்தால் என்னவாகும் என்பதும் நமக்குத் தெரியாது.
ஆகையால் நாளை விடியற்காலையில் எழுந்து நீராடிவிட்டு, சுவாமிக்குப் பூஜை செய்து முடித்தப்பின் இணைத்துப் பார்ப்போம். என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ம்…அதுவும் நல்ல யோசனை தான்.
சரி அப்போ காலையிலேயே பதக்கங்களை இணைப்போம்.
என்ன நேர்ந்தாலும் அதை தைரியமாக சந்திப்போம்.”

“என்ன எல்லாருமா பேசி முடிச்சாச்சா பசங்களா.
வாங்க இரவு சாப்பாடு தயாராகிவிட்டது. எல்லாருமா ஒண்ணா உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்கள்.”

என்று முழுமதியாளின் தாயார் சொன்னதும் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு எழுந்தனர். அன்றிரவு இருள் சூழ்ந்தது, மெல்லியக் காற்று அனைவரையும் வருடிச் சென்றது ஆனாலும் எவருக்கும் உறக்கம் வரவில்லை. எல்லோரும் மறுநாள் காலை அந்த பதக்கங்களை இணைத்தால் என்ன நடக்கும் என்பதுப் பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.

தொடரும்…..


பிரயாகா ஊர் தலைவர் வீரசேகரன் திருமண மண்டபத்திலிருந்து எழுந்து சென்றதும், கேசவன் நேராக தன் ஊர் தலைவரிடம் சென்று

“தலைவரே இந்த திருமண விழாவை இவ்வளவு சிறப்பாகவும் கோலாகலமாகவும் நடைப்பெற எல்லா ஏற்பாடுகளையும் சிறப்பாக செய்த நம் தலைவர் வீரசேகரனின் ஆசிர்வாதம் இந்த தம்பதியருக்கு மிகவும் முக்கியமாகும். ஆனால் எல்லாம் செய்துவிட்டு வேதாந்தகன் முழுமதியாளுக்கு தாலி கட்டும் நேரத்தில் அவர் இல்லாதது வருத்தத்தை அளிக்கிறது.”

“என்ன செய்ய கேசவா? பொறுப்பு அழைத்தால் போகாமல் இருக்க முடியுமா? ஊர் தலைவராயிற்றே!!! வந்து விடுவார். கவலை வேண்டாம். நடப்பவை எல்லாம் நல்லவையாகவே நடந்தேறும். நீ சென்று மாப்பிள்ளைத் தோழனாக வேதாந்தகன் அருகில் நில் போ கேசவா”

“சரி தலைவரே…நானும் சுற்றும் முற்றும் தேடிப் பார்த்தேன்…எங்குமே என் மைத்துனன் கோதகனைக் காண முடியவில்லையே!!! அவன் எங்கே சென்றான்? எனக்கு சொந்தம் என்றிருப்பது அவன் ஒருவன் தான். பேசாமல் அவனையும் என்னுடனே தங்க வைத்திருக்கலாமே!!!”

“அவன் என்னுடன் என் இருப்பிடத்தில் பத்திரமாக இருக்கிறான் கேசவா. நீ அவனைப் பற்றிக் கவலை பட வேண்டியதில்லை.”

“இல்லை …ஊரே இங்கு தான் உள்ளது அவனைத் தவிர…அந்த கவலையில் தான் சொன்னேன்”

“அவனையும் என்னுடன் வரும்படி அழைத்தேன். ஆனால் அவன் வர மறுத்துவிட்டான். தன் அக்காளின் பிரிவினால் மிகவும் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறான்”

“ம்…இருக்காதா தலைவரே!! அவனின் ஆருயிர் அக்காவாயிற்றே. அவர்கள் இருவரும் பேசத் துவங்கினார்களே என்றால் விடிய விடிய பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அவனுக்கென்று இருந்த ஒரே பந்தம் என் மனைவி லட்சுமி தானே….மற்ற குடும்பத்தினர் அனைவரையும் கொன்று விட்டனரே அந்த அரக்கர்கள்!! ம்… என்ன செய்ய? இந்த திருமணம் முடிந்ததும் நான் அவனைப் பார்க்க வேண்டும்”

“ம்….ம்ம்….சரி சரி… தாலி கட்டப் போகிறான் வேதாந்தகன். இந்த திருமணத்தைப் பேசி முடித்த மாப்பிள்ளை தோழன் அங்கில்லாவிட்டால் எப்படி? போ கேசவா போ. எல்லாம் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்”

“ஆகட்டும் தலைவரே. இதோ செல்கிறேன்”

என்று கூறிய கேசவன் மனதை ஆயிரம் பாரங்கள், குழப்பங்கள், பதற்றம் ஆகியவை ஆக்கிரமித்திருந்தன. அதை எதையுமே வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாது சென்று வேதாந்தகன் அருகில் நின்றான். கெட்டிமேளம் முழங்க, பூக்களுடன் அட்சதையும் சேர்ந்து மழைப் போல் மணமக்கள் மீது பொழிய வேதாந்தகன் முழுமதியாளின் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டினான். பின் அங்கிருந்த அனைத்து பெரியோரிடமும் ஆசிர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டனர். அப்போது வேதாந்தகன் யாரையோ சுற்றும் முற்றும் தேடினான். அதை கவனித்த கேசவனுக்குப் புரிந்தது அவன் தலைவர் வீரசேகரனைத் தான் தேடுகிறான் என்று…

“வேதா நீ பிரயாகா ஊர் தலைவரைத் தானே தேடுகிறாய்?”

“ஆமாம் அண்ணா. அவர் இல்லையெனில் எங்களுக்கு இந்த திருமணமே நடந்திருக்காது. அவரின் ஆசிர்வாதம் எங்கள் வாழ்வைத் துவங்க மிகவும் அவசியமானதாகும்”

“ம்…உண்மை தான் வேதா. அவர் உள்ளே இடது புறமாக ஏதோ வேலையாக சென்றுள்ளார். நீங்கள் இருவரும் அங்கேயே சென்று ஆசிர்வாதம் பெற்று வாருங்கள்”

“ஆகட்டும் அண்ணா. நாங்கள் சென்று தலைவரின் ஆசிர்வாதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வருகிறோம்”

“ம்…அப்படியே அங்கே அனைத்தையும் நன்றாக கவனித்தும் வாருங்கள்”

“ம்….சரி அண்ணா”

என்று கேசவன் கூறியதும் முழுமதியாளுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. முன் நாள் இரவு கேசவனுடனான உரையாடல் வேதாந்தகனை அவர் சொன்னதில் ஏதோ காரணமிருக்கிறது என்று உணரச் செய்தது. இருவரும் தலைவரைக் காண சென்றுக் கொண்டிருந்த போது முழுமதியாள்

“கேசவன் அண்ணா ஏன் அப்படி கூறினார்? அதற்கு பொருள் என்னவாகயிருக்கும்?”

என்று வேதாந்தகனிடம் கேட்டாள். அதற்கு வேதாந்தகன் முன் நாள் அவருடன் நடந்த உரையாடலை… தலைவர் வீரசேகரனின் அறையை நோக்கி நடந்துக் கொண்டே முழுமதியாளிடம் விவரித்தான். அதைக் கேட்டதும் முழுமதியாள்

“என்ன சொல்கிறீர்கள்? நாம் என்ன செய்யவேண்டும்? அந்த அரக்கர்களை நம் நால்வரால் மட்டும் வீழ்த்த முடியுமா?”

“என்னது இது மதி? நாம் நால்வரும் ஏதோ ஒரு நல்ல காரியத்துக்காக தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டவர்கள். அப்படியென்றால் நம்மால் முடியும் என்பதால் தான் நம்மை தேர்ந்தெடுத்துள்ளனர்!!! அதுவுமில்லாமல் என் ஊர் மக்கள் அனைவரையும் அழித்தனர் அந்த அரக்கர்கள் ஆனால் என்னை அவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றி இங்கு கொண்டு வந்து உன்னிடம் சிக்கவைக்கவில்லையா? எல்லாம் நல்லதுக்கே என்று எண்ணுவோம் மதி. நம் எண்ணமே நம் வாழ்க்கை புரிகிறதா?”

“என்ன சொன்னீர்கள்? நீங்கள் என்னிடம் வந்து மாட்டிக்கொண்டுவிட்டீர்களா? ம்…அப்படி ஒரு எண்ணமிருந்தால் இப்போதே என்னை விட்டுச் சென்றிடலாம். ஹா!! ஹா!! ஹா!!”

“நான் எவ்வளவு விஷயங்கள் கூறினேன் நீ எதை எடுத்து பேசி நகையாடுகிறாய் மதி!!!”

“தாங்களும் முக்கியமான விஷயத்தின் ஊடே தான் நகையாடினீர்கள்!!! அப்போது அது தவறாக தெரியவில்லையோ!”

“மன்னிக்கவும் தேவி.”

“ம்…இது நல்ல பிள்ளைக்கு அழகு”

“சிறு மாற்றம்”

“என்ன அது?”

“நல்ல கணவனுக்கு அழகு என்பதே சரியாக இருக்கும்”

“பரவாயில்லையே திருமணம் முடிந்து பல வருடங்கள் ஆனாலும் பல ஆண்கள் அறிந்துக் கொள்ளாத விஷயத்தை திருமணமான சில மணி நேரத்திலேயே புரிந்தும் அதுபடி நடந்தும் காட்டிவிட்டீரே…பலே பலே!!!”

“போதும் மதி. விஷயத்துக்கு வா”

“என்ன விஷயமென்றே நமக்குத் தெரிந்திடாத போது எங்கேயிருந்து அதற்கு வருவது? நாம் அவசரப்பட்டு தலைவர்களின் வேலையில் நமது மூக்கை நுழைக்காமலிருப்போம் அது தான் நம் அனைவருக்கும் நல்லது. அப்படியே நம்மால் ஏதாவது நடக்க வேண்டுமென்றால் அதையும் அவர்கள் சொல்லும் வரை நாம் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாது இருப்போம். வீணாக சிந்தித்து ஏன் இவ்வாறு நம்மை நாமே குழப்பிக் கொள்ள வேண்டும்? அதற்கான அவசியம் என்ன?”

“ம்…நீ சொல்வதும் சரி தான்… அதோ தலைவர் வீரசேகரன் இருக்கிறார். வா மதி நாம் சென்று ஆசிர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு வரலாம் “

“சற்று இருங்கள் வேதா. அங்கே அவர் மட்டுமல்ல …நமது தளபதி இருக்கிறார். மேலும் இரண்டு பேர் சிறு குழந்தைகளுடன் இருக்கின்றனர் கவனித்தீர்களா?”

“ஆமாம்!!! அவர்கள் யார்? அவர்கள் தான் அவந்தியிலிருந்து நம்மிடமிருக்கும் மரப்பேழையைப் போலவே ஒன்றை எடுத்து வந்திருப்பவர்களா?”

“தலைவர் வீரசேகரன் மிகவும் ஆவேசத்துடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாரே!!! ஏதாவது பிரச்சினையாக இருக்குமோ?”

முழுமதியாளும் வேதாந்தகனும் தலைவர் வீரசேகரன் இருந்த அறைக்கு வெளியே நின்றுப் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கவனித்த தலைவர் வீரசேகரனின் தம்பியும் பிரயாகா ஊர் தளபதியுமான வீரராகவன் கவனித்தார். உடனே

“வாருங்கள் வாருங்கள் புது மணதம்பியரே!! ஏன் அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? உள்ளே வாருங்கள்.”

“ம்…உள்ளே வாருங்கள் வேதாந்தகன் மற்றும் முழுமதியாள். ஏன் தாங்கள் இருவரும் இங்கே வந்துள்ளீர்கள்?”

“தலைவரே எங்கள் இருவருக்கும் இவ்வளவு சிறப்பாக திருமணத்தை நடந்தி வைத்த தாங்கள் முகூர்த்த நேரத்தில் அங்கில்லாமல் போனது எங்கள் இருவருக்குமே வருத்தம் தான். ஆனாலும் தங்களின் ஆசிர்வாதம் எங்கள் வருத்தத்தைத் துடைத்தெறிந்து விடும் என்ற நம்பிக்கையில் தங்களிடம் ஆசி பெற வந்துள்ளோம்”

என்றுக் கூறிக்கொண்டே தலைவர் வீசேகரனின் காலில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்த வேதாந்தகனையும், முழுமதியாளையும் ஆசிர்வதித்து தன் கரங்களால் அவர்களைப் பிடித்து எழுப்பி

“இப்போது மகிழ்ச்சியா?”

“மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தோம் தலைவரே!”

என்று இருவரும் வீரசேகரனிடம் கூறி வணங்கியதும் அவர் தன் கழுத்திலிருந்த முத்து மாலையைக் கழற்றி வேதாந்தகன் கழுத்தில் போட்டுவிட்டார். பின் “யார் அங்கே” என்று குரல் எழுப்பியதும் காவலர் இருவர் வந்தனர். அவர்களிடம்

“இவர்கள் இருவரையும் நம் விருந்தினர் மாளிகையிக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்….வேதாந்தகா, முழுமதியாள் நான் இங்கே இந்த முக்கியமான வேலை முடிந்ததும் அங்கு வந்து உங்களை சந்திக்கின்றேன். இப்போது இருவரும் எங்கள் விருந்தினர் மாளிகைக்குச் சென்றிடுங்கள்.”

“தலைவரே தாங்கள் தவறாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டால் நான் ஒன்று உங்களிடம் கேட்கலாமா?”

“என்ன வேண்டுமானாலும் கேள் மகளே முழுமதியாள்”

“இவர்கள் எல்லாம் யாரென்று நாங்கள் தெரிந்துக் கொள்ளலாமா? ஏனெனில் இவர்களை நம்மூரில் இதற்கு முன்னால் நான் பார்த்ததில்லை!!! ஒருவேளை எங்கள் திருமணத்திற்காக வந்திருக்கிறார்களா?”

“அப்பப்பா!!! எத்தனை கேள்விகள்? வேதாந்தகா நீ பாவமடா!!! நீ மிகவும் பாவப்பட்ட கணவனடா!! அம்மா முழுமதியாள் அவர்களே… தாங்கள் சென்று ஓய்வெடுங்கள். தங்கள் இருவருக்கும் மற்றும் கேசவனுக்கும் நாளை மறுநாள் அனைத்தும் தெரியவரும். அதுவரை உங்கள் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருந்திடுங்கள் சரியா!!”

“ம்…சரி தலைவரே. தவறாக கேட்டதற்கு மன்னித்திடுங்கள்.”

“நீ கேட்டது தவறென்று நான் சொல்லவேயில்லையே!!! எல்லாம் தெரிய வேண்டிய நேரத்தில் தெரிய வரும். கவலைப்படாமல் சென்று வா பெண்ணே”

“ஆகட்டும் தலைவரே. நாங்கள் சென்று வருகிறோம்”

என்று அங்கிருந்து விடைப்பெற்றுக் கொண்டு தலைவர் வீரசேகரனின் விருந்தினர் மாளிகையிக்கு சென்றனர் முழுமதியாளும், வேதாந்தகனும். அங்கே அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்

“மதி… கேசவன் அண்ணா கூறியப்படி… தலைவருடன் நாம் கண்ட அந்த குடும்பத்தினரின் வரவுக்காகத் தான் அனைவரும் காத்திருந்திருக்கிறார்கள்”

“ஆமாம் வேதா. எனக்கும் அந்த சந்தேகமிருக்கிறது.”

“எனக்கு சந்தேகமே இல்லை”

“அப்படி எல்லாம் அடித்துப் பேசக்கூடாது வேதா!! ஏன் அவர்கள் ஏதாவது முக்கியமான விஷயத்தைத் தெரிவிப்பதற்காக வந்திருக்கலாம் இல்லையேல் ஏதாவது உதவி கேட்டு வந்திருக்கலாம். இவற்றை எல்லாம் யோசிக்காமல் நீங்கள் ஏன் அவர் தான் கேசவன் அண்ணா சொன்ன அந்த நான்காவது ஆள்!! என்றும்…அவர் வந்தாச்சு ஆகையால் நாமும் அவருடன் இணைந்து ஏதோ செய்ய வேண்டுமென்றும் எல்லாம் எண்ணுகிறீர்கள்?”

“என்ன பேசுகிறாய் மதி? உதவி கேட்டு வந்தவர்களை பார்க்கவா நம் திருமண மண்டபத்திலிருந்து பாதியிலேயே எழுந்து வந்திருப்பார் தலைவர்?”

“ம்…அதுவும் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம் தான்…சரி சரி திருமணமான புது தம்பதியரைப் போலவா நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றோம்?”

“இல்லை தான் மதி…ஆனால் எனக்கு துளியும் சந்தேகமில்லை மதி. அது அவர்களே தான்!!! அவந்தியிலிருந்து யாருக்காக பிரயாகா, மாயாபுரி தலைவர்கள் காத்திருந்தனரோ!! வந்துள்ளவர்கள் அவர்கள் காத்திருந்தவர்களே தான்!!!”

“மீண்டும் அதே விஷயத்துக்கு சென்றுவிட்டிரே!!! சரி…அது எப்படி இவ்வளவு உறுதியாக கூறுகிறீர்கள் வேதா?”

தொடரும்…..













மெல்ல சக்தியின் அறைக்குச் சென்றுப் பார்த்தான் நவீன். அங்கே சக்தியின் கட்டிலில் அமர்ந்துக் கொண்டு அழுதுக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா. அதைப் பார்த்ததும் வேகமாகச் சென்று மிருதுளாவிடம்…

“ஏய் மிருது என்ன ஆச்சு?
ஏன் இப்படி அழுதுண்டிருக்க?
இங்க பாரு மிருது.
ஏன்னு சொல்லு அப்போ தானே நான் என்ன செய்யணும்னு எனக்கும் தெரியும். ப்ளீஸ் அழுகையை நிறுத்திட்டு விஷயத்தை சொல்லு மிருது.”

என்று நவீன் கூறியும் விடாது அழுதுக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா. அவள் அருகிலேயே அவளின் அழுகை நிற்கும் வரை அமர்ந்திருந்தான் நவீன். வெகுநேரத்திற்குப் பின் மிருதுளா தன்னைத்தானே சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு நவீனைப் பார்த்து

“ஆம் சாரிப்பா.
என்னால அழுகையை கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலை அதுதான் அழுது தீர்த்துட்டேன்”

என்று கூறிக்கொண்டே இருக்கும் பொழுது அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தோடியது. அதைத் துடைத்துக் கொண்டே நவீன் அவளிடம்

“நீ எதுக்கு இப்போ இப்படி விக்கி விக்கி அழுத?”

“ம்….”

“என்ன மிருது?
ஏன்? பதில் சொல்லு!
நம்ம சக்தி ரூமுல உட்கார்ந்துண்டு ஏன் அழுதுண்டிருக்க?
சக்தி ஞாபகம் வந்துடுத்தா?”

என்று நவீன் கேட்டதும் அவள் கண்களில் கண்ணீர் காட்டாறு போல பெருக்கெடுத்தோடியது. அதை அடக்க முயன்றும் முடியாது அழுது கொண்டே…

“ஆமாம் நவீ.
எனக்கு அவ அம்மான்னு கூப்பிடறா மாதிரியே இருக்கு.
அவ ரூமை அடிக்கடி எட்டிப் பார்த்துண்டே இருக்கேன்.
எனக்கு அவ ஞாபகமாவே இருக்குப்பா. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு”

“என்ன மிருது இது!!
அன்னைக்கு எனக்கு தைரியம் சொல்லிட்டு இப்ப என்னடான்னா நீ இப்படி அழுதுண்டிருக்க?
நம்ம சக்தி எங்க போயிருக்கா?
படிக்கத் தானே!!
அது தான் அவ வர்ற டிசம்பர் மாசம் வின்டர் லீவுக்கு வந்திடுவாளே!
அப்புறம் என்ன?
நீ அங்கிருந்து கிளம்பும் போது உனக்கு இருந்த மன திடத்தைப் பார்த்து நானே அசந்து நின்னேன்…
ஆனா நீ என்னடான்னா…
அசடு மாதிரி இப்படி அழுதுண்டிருக்கயே!”

“அழுதா அசடா?
அன்னைக்கு நீங்களே ரொம்ப டவுனா இருந்தேங்கள்.
அந்த நேரத்துல நானும் அப்படி இருந்திருந்தா அப்புறம் நம்மளை தேத்தறதுக்கு யாரு இருக்கா?
அதுனால தான் நான் ஸ்ட்ராங்கா இருந்தா மாதிரி காட்டிண்டு உங்களைத் தேத்தினேன்.
ஆனா இங்க வந்ததுக்கப்புறமா என்னால அவ இல்லாத இந்த வீட்டை நினைச்சுக் கூட பார்க்க முடியலை நவீ!
அது தான் அழுதுட்டேன்”

“இட்ஸ் ஓகே மிருது.
சரி முழுசா அழுது முடிச்சாச்சா?
இப்போ சொல்லறேன் நன்னா கேட்டுக்கோ மிருது.
நீ என்னோட முன்னேற்றத்துக்காகவும் நம்ம பொண்ணுக்காவும் உன்னோட வேலை, விருப்பங்கள், ஆசைகள், திறமைகள் எல்லாத்தையும் இத்தனை வருஷங்களா மூட்டைக் கட்டி பரண் மேல போட்டு வைத்திருந்ததை தூசி தட்டி எடுத்து அதுல உன் நேரத்தை செலவிட ஆரம்பி.
இனி நீ உனக்காக வாழ ஆரம்பி.
அதுக்கு என்னாலானதை நான் உனக்குச் செய்யறேன்.
நம்ம பொண்ணு அவ வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பிச்சுட்டா.
இனியும் நீ அவளை நினைச்சுண்டு கவலைப் பட வேண்டிய அவசியமே இல்லை.
பதினெட்டு வயசுல தானே ஒரு டிஸிஷன் எடுத்து வெளிநாட்டுல போய் தனியா இருந்து படிக்கப் போயிருக்காங்கறது சாதாரண விஷயமில்லை!!
இதை நான் உனக்கு சொல்லணும்னும் இல்லை.
இத்தனை வருஷமா நம்மக்கூடவே இருந்த நம்ம பொண்ணு சடன்னா ஒரு நாள் நம்மைவிட்டு இவ்வளவு தூரம் போனா அவ என்ன செய்வா?
தனியா இருப்பாளா?
பசிச்சா என்ன சாப்பிடப் போறா? அவளுக்குப் பிடிச்சது அங்கே கிடைக்குமா?
அப்படியே கிடைச்சாலும் அதை வாங்கி சாப்பிடுவாளா இல்லை காசாகுமேனுட்டு சாப்பிடாம இருப்பாளா?
அப்படிங்கற கவலையெல்லாம் வர தான் செய்யும். என்ன பண்ண?
நாம பெத்தவாளாச்சே! ஆனா இது எல்லாமே அவ நல்லதுக்கு தான்னு நினைச்சுப்போம்.
இந்த எக்ஸ்பீரியன்ஸ் அவளை இன்னும் ஸ்ட்ராங்கான பெண்ணா மாத்தும்.
ஸோ நீ உன் பொண்ணை சூப்பரா வளர்த்திருக்க மிருது.
அதுக்காக நீ சந்தோஷப்படணும் பெருமைப்படணுமே தவிர இப்படி விக்கி விக்கி அழப்படாது.
புரியறதா!! சரி வா நாம இப்படியே நடந்துப் போய் நம்மளோட ஃபேவரைட் ஷாப்ல போய் ஆளுக்கொரு சமோசா சாப்டுட்டு அப்படியே ஈவினிங் டீயும் குடிச்சுட்டு வரலாம்.
கம் ஆன் கெட் அப் அன்ட் கெட் ரெடி மை டியர் வைஃப்.”

“நவீ வேண்டாம்…
நம்ம சக்திக்கு அந்த கடை சமோசான்னா ரொம்ப பிடிக்கும்.
அவளுக்கு அங்க அதெல்லாம் சாப்பிட கிடைக்காத போது நாம எப்படி இங்கே சாப்பிடறது?”

“அச்சச்சோ!!!
அப்படீன்னா சக்தி வந்ததுக்கப்புறம் தான் சமோசாவா?”

“எஸ்.
நான் உங்க கூட கடைக்கு வர்றேன் ஆனா சமோசா சாப்பிட மாட்டேன்.
நீங்க சாப்பிட்டுக்கோங்கோ.
நான் டீ மட்டும் குடிக்கறேன்.”

“நமக்கும் இந்த சமோசாவுக்கும் நம்ம லைஃப் ஆரம்பிச்சதுலேந்து டிஷ்யூம் டிஷ்யூமா தான் இருக்கு!!
அது ஏன்னே தெரியலை மிருது!! என்னோட போன ஜென்மத்துல யாருக்கோ சமோசா வாங்கித் தரமா இருந்ததில் அவா விட்ட சாபம் போல எனக்கு தோனறது!!!
டீ மட்டும் குடிக்க எதுக்கு அங்க போகணும்?
இரு நான் சூப்பர் மசாலா டீ வச்சுக் கொண்டு வர்றேன்.
அதுக்குள்ள நீ போய் ஃபேஸ் வாஷ் பண்ணி ஃப்ரெஷ்ஷா வா பார்ப்போம். போ போ போ”

“ம்..ஓகே. தாங்ஸ்ப்பா”

“எதுக்கு? நான் இன்னும் டீ வைக்கவேயில்லையே…
அதுக்குள்ளேயே தாங்ஸ் சொல்லற”

“டீக்கு இல்லப்பா…
அதைவிட நீங்க ஸ்டாங்கா குடுக்கற சப்போர்ட்டுக்கு சொன்னேன்”

“அதுக்கா!! ஆமாம்.
நம்ம லைஃபோட ஆரம்பத்துல எனக்கு நீ செஞ்சதை நான் உனக்கு இதுவரை செய்யாததை இப்பவாவது செய்யணுமில்லையா அதுனால தான் இன்னேலேந்து ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன். எப்படி?”

“எனக்கான உங்க சப்போர்ட்டை என்னை தேவையில்லாம பேசறவாகிட்டேயும், அடுமாண்டு பழி போடறவாகிட்டேயும் திருப்பிப் பேசறதுல காமிங்கோ.
அது தான் எனக்கு உண்மையான சந்தோஷத்தைத் தரும்.
இப்போ இந்த டீயை நானே போட்டுத்தறேன் நகருங்கோ.”

“என்ன மிருது அன்னைக்கு ஹோட்டல்ல என்னென்னமோ வீர வசனங்கள் எல்லாம் பேசின…
நானும் விசிலெல்லாம் அடிச்சேன்…
ஆனா இப்ப என்னடான்னா மறுபடியும் அந்த கூட்டத்தைப்பத்திப் பேசற!!”

“நவீ நான் அன்னைக்கு ஹோட்டல்ல சொன்னது சொன்னது தான் அதுல எந்த வித மாற்றமும் இல்லை.
ஆனாலும் நம்ம கூட்டம் சும்மா இருக்குமா.
அங்கேந்தும் இங்கேந்தும் அம்புகளை ஏவி விடுவாளே!!
அதைப் பத்தி சொன்னேன்”

“ம்…அதுவும் சரி தான்.
இனி எதைப் பத்தியும் நீ கவலைப்படாதே எல்லாரையும் அன்ட் எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கறேன்.
ஓகே. டீ கொதிச்சிடுத்து…”

“ம்….இத்தனை வருஷமா நீங்க டீ போட்டுத் தந்தா மாதிரி சொல்லறேங்கள்…
எனக்கும் தெரியும் டீ கொதிக்கறதுனுட்டு. நகருங்கோ டம்பளர் எடுக்கணும்.”

என்று இருவருமாக பேசிக்கொண்டே டீ போட்டு இரண்டு டம்பளர்களில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு ஹால் சோஃபாவில் அமர்ந்தனர்.

“நவீ நாளையிலேந்து நீங்க வேலைக்குப் போயிடுவேங்கள்.
நம்ம சக்தியும் இங்க இல்ல எனக்கு ரொம்ப போர் அடிக்கும் அதுனால நான் ஏதாவது வேலைக்கு டிரைப் பண்ணவா?”

“அதுதான் நீ வீட்டிலிருந்தே அந்த அட்மிஷன் சென்டருக்கு வேலைப் பார்க்கறயே மிருது.”

“அது என்னப்பா ஜஸ்ட் இரண்டு மணி நேர வேலை தான்.
ஆனா அதுக்கப்பறம்?
முன்னாடின்னா சக்தி ஸ்கூலேந்து வருவா அவளுக்கு டிபன் செய்யணும். அப்புறம் ஸ்னாக்ஸ் செய்யணும்னு இருந்தேன் இப்போ அதெல்லாம் இல்லையே! அதுதான் கேட்டேன்”

“உனக்கு விருப்பம்னா தாராளமா போ மிருது. நான் ஒரு ஐடியா குடுக்கட்டா”

“என்ன அது?”

“பேசாம நீ சின்னதா வீட்டிலிருந்தே அந்த சென்டருக்குப் பண்ணிக் கொடுத்திண்டிருக்கறதை அவா ஆஃபீஸ்லேயே போய் முழு நேர பணியாளரா ஆயிடேன்.
என்ன சொல்லற?”

“ம்…நல்ல ஐடியா.
நான் இப்பவே ஈமெயில் போட்டுக் கேட்கறேன்”

என்று உடனே வேலைக் கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பினாள் மிருதுளா. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அவளை நேர்காணலுக்கு வரும்படி மின்னஞ்சலில் அழைப்பு வந்தது. உடனே மிருதுளா சந்தோஷமானாள். அந்த நேர்காணலுக்கான நாள் வந்தது. என்ன தான் முன்பு ஐந்தாறு வருடங்கள் வேலைப்பார்த்திருந்தாலும் இடையே பத்து வருட காலம் இடைவெளி இருந்ததால் சற்று பதற்றமாகவே இருந்தாள் மிருதுளா. நவீன் அவளின் பதற்றத்தைப் போக்க வேண்டி

“இங்கே பாரு மிருது நமக்கு இப்போ இந்த வேலைக் கிடைச்சா தான் ஆச்சுன்னுட்டு இல்லை.
ஸோ ரிலாக்ஸா இன்டர்வியூவை அட்டென்ட் பண்ணு சரியா. அதுவுமில்லாம நீ குவாலிட்டி வொர்க் பண்ணுவனு அவாளுக்கு தெரிஞ்சதுனால தானே இந்த இன்டர்வியூவுக்கே கூப்பிட்டிருக்கா.
ஸோ எந்த வித டென்ஷனுமில்லாம அட்டென்ட் பண்ணு சரியா”

“என்ன தான் சொன்னாலும் ஒரு வித பதற்றம் இருக்கத்தான் செய்யறது நவீ”

“சரி நான் இங்கே ரிசப்ஷனில் உட்கார்ந்துண்டிருக்கேன் நீ போய் இன்டர்வியூ அட்டென்ட் பண்ணிட்டு வா. ஓகே.
ஆல் தி பெஸ்ட்”

என்று நவீன் அவளை அந்த அலுவலகத்தில் விட்டுவிட்டு அவள் இன்டர்வியூ முடித்து வரும் வரை காத்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறை லிஃப்ட்டின் கதவு திறக்கும் போதெல்லாம் மிருதுளா வருவாள் என்று எண்ணி எட்டி எட்டிப் பார்த்தான் நவீன். ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு மிருதுளா கீழே ரிசப்ஷனுக்கு வந்தாள். நவீன் லிஃப்ட்டைப் பார்த்துப் பார்த்து அசந்துப் போய் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் முன் போய் நின்றாள் மிருதுளா. அவளைப் பார்த்ததும் நவீன் தான் அமர்ந்திருந்த சோஃபாவிலிருந்து எழுந்து

“ஹேய் மிருது.
இன்டர்வியூ முடிஞ்சுதா?
நீ வருவ வருவேன்னு லிஃப்ட் டோர் ஒவ்வொரு தடவை திறக்கும் போதும் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துப் போய் இப்ப தான் இந்த புக்கைப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன்…
நீ வந்து நிக்கற…
இப்படின்னு தெரிஞ்சிருந்தா …
நான் இந்த புக்கை அப்பவே படிச்சிருப்பேன்….
ஓகே ஓகே ஜோக்ஸ் அபார்ட்…
இன்டர்வியூ எப்படிப் போச்சு?
உன் முகத்தைப் பார்த்தா சக்ஸ்ஸன்னு தான் தோனறது…
அதைப் பத்தி சொல்லு”

“எஸ் யூ ஆர் ரைட். எனக்கு வேலைக் கிடைச்சிடுத்து.
இந்தாங்கோ அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டர்.
மாசம் மூவாயிரத்து ஐநூறு தினார் சம்பளம்.
ஆம் ஸோ ஹாப்பி நவீ.
இதை நான் உடனே நம்ம சக்தி கிட்ட சொல்லணும்”

“வாவ்!! தட்ஸ் க்ரேட் மிருது.
மாசம் மூவாயிரத்து ஐநூறு தினார்ன்னா நம்ம இந்தியா காசுக்கு கிட்டத்தட்ட மாதம் எட்டு லட்சம் மிருது.
கலக்கிட்டப் போ”

“என்னப்பா நீங்க வாங்கறதுல இது வெறும் அஞ்சோ ஆறோ பர்சன்ட் தானே”

“அதை விடு மிருது.
இத்தனை வருஷங்கள் க்யாப் விட்டுட்டும் நீ இன்டர்வியூ அட்டெனட் பண்ணி அதுல ஆஃபரும் வாங்கிருக்க…
இது பெரிய விஷயம் மா.
சக்திகிட்ட அவ இன்னைக்கு நைட் நமக்கு கால் பண்ணுவால அப்போ சொல்லுவோம்.
சரி சரி டிரீட் எங்க?”

“ம்….மொதோ மாசம் சம்பளம் வாங்கினதுக்கு அப்புறமா தர்றேன்”

“ஓகே மேடம்.
ஜாய்னிங் டேட் என்ன?”

“வர ஞாயிற்றுக்கிழமை ஜாயின் பண்ண சொல்லிருக்கா நவீ”

“சூப்பர்.
நாம இப்போ வீட்டுக்குப் போகலாமா?”

“ஓ எஸ் போகலாம்.
நவீ வீட்டுக்கு போற வழியில் ஸ்டார்பக்ஸ்ல ஒரு காப்பசீனோ காஃபி குடிச்சிட்டுப் போகலாமா ?”

“வித் எக்ஸ்ட்ரா ஷாட் அன்ட் எக்ஸ்ட்ரா ஹாட் ரைட்டா மேடம்”

“எஸ் சார்.”

“ஓகே டன்.”

என்று இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். அந்த வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை முதல் பத்து வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தாள் மிருதுளா. முதல் நாள் நவீன் அவளை அவளது ஆஃபீஸில் டிராப் செய்தான். அடுத்த நாள் முதல் அவள் மெட்ரோவில் செல்ல ஆரம்பித்தாள். இப்படியே நான்கு மாதங்களும் இருவரும் வேலை, வீடு, இரவில் சக்தியுடன் ஃபோனில் அரட்டை என ஓடிக் கொண்டிருந்தது. டிசம்பர் மாதம் வந்தது சக்தி லீவுக்கு ஊருக்கு வருவதற்காக நவீன் டிக்கெட் புக் செய்தான். அப்போது மிருதுளா நவீனிடம்

“நவீ நம்ம சக்தி வரும்போது நான் ஆத்துல இருக்க வேண்டாமா.
நான் வேலைக்கு போயிட்டா அவ லோன்லியா ஃபீல் ஆகமாட்டாளா?”

“அதெல்லாம் ஆக மாட்டா மிருது. அதுவுமில்லாம அவ வந்து இருக்கப் போறது வெறும் பதினைந்து நாட்கள் தான்”

“அதுதான் சொல்லறேன் அவ நம்ம கூட இருக்கப் போற அந்த பதினைந்து நாட்களும் நான் அவகூடவே இருக்கணும், அவளுக்குப் பிடிச்சதை எல்லாம் சமைச்சுக் குடுக்கணும்னு எனக்கு ரொம்ப ஆசையா இருக்கு”

“அதுக்கு!!”

“நான் வேலையை விட்டுடவா?”

“உனக்கென்ன ஆச்சு மிருது?
இதுக்காக யாராவது வேலையை விடுவாளா?
லீவு கேட்டுப் பாரு.”

“ஓ!! ஆமாம் இல்ல.
சப்போஸ் லீவு தரல்லைன்னா?”

“அதைப் பத்தி அப்புறம் பார்த்துப்போம். முதலில் லீவு கேளு”

“ம்…ஓகே.”

மறுநாள் ஆஃபீஸுக்கு சென்றதுமே தன் மேலாளரிடம் சென்று விவரத்தைக் கூறி லீவு கேட்டாள் மிருதுளா. அவர் அவளிடம்

“பதினைந்து நாளெல்லாம் லீவு குடுக்க முடியாதுமா.
நீங்க இன்னும் உங்க ப்ரொபேஷன் பீரியட்ல தான் இருக்கீங்க.
வேணும்னா ஒரு வீக்கென்ட்டை ஒட்டி மூனு நாள் தர்றேன் அவ்வளவு தான் என்னால தரமுடியும்.”

“ம்…சார் ப்ளீஸ் கொஞ்சம் டிரைப் பண்ணுங்க சார்.
நம்ம ஹெட்டுட்டப் பேசிப் பாருங்க சார்.”

“எனக்குத் தெரிந்து அவர் குடுக்க மாட்டார்.
இருந்தாலும் கேட்டுப் பார்க்கறேன். ஆனா நிச்சயம் கிடைக்கும்னு நம்ப வேண்டாம்”

என்று மேலாளர் கூறியதும் மிருதுளா சோர்ந்துப் போய் அவள் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலையை செய்ய ஆரம்பித்தாள். சக்தி வருவதற்கு நான்கே நாள் இருந்தது. அதுவரை அவளின் லீவைப் பற்றி அவளது மேலாளர் ஏதும் சொல்லாததால் அவள் மீண்டும் அவரிடம் அதைப் பற்றிப் பேச அவரது கேபினுக்குச் சென்று…

“சார் என் லீவு பத்தி நம்ம ஹெட்டுகிட்டப் பேசறேன்னு சொன்னீங்களே.
அவர் என்ன சொன்னார்?”

“நான் தான் அன்னைக்கே சொன்னேனே. அவர் தரமாட்டார்னு.
அதே தான் இன்னைக்கும்.
அவர் ப்ரொபேஷன்ல இருக்குற ஊழியருக்கு…
அதாவது உங்களுக்கு அவ்வளவு நாளெல்லாம் லீவு கொடுக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டார்மா. அதுவுமில்லாம நான் தர்றேன்னு சொன்ன அந்த மூணு நாள் லீவையும் குடுக்கக்கூடாதுன்னும் சொல்லிட்டார். அதுனால என்னாலயும் உங்களுக்கு அந்த மூணு நாள் லீவு தரமுடியாது”

“ஓ!!! அப்படியா. அப்போ நான் ஒரு முடிவு எடுக்கணும்.”

“என்ன சொன்னீங்க?”

“இல்ல நான் நம்ம ஹெட்டுட்டயே பேசிக்கறேன்”

“ஓகே! ஆல் தி பெஸ்ட்”

“தாங்ஸ்”

என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்து ஏதோ யோசனையில் மூழ்கினாள் மிருதுளா. ப்ராக்டிக்காலட்டிக்கும் பாசத்துக்கும் இடையே சிக்கித் தவித்தாள் …அவளுக்குள் இவை இரண்டுக்கும் இடையே பெரிய பட்டி மன்றமே நடந்துக் கொண்டிருந்ததால் அவள் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாது தவித்தாள். வேகமாக எழுந்துச் சென்று தன் குழுவின் ஹெட் என்றழைக்கப்படும் தலைவரிடம் சென்று அவர் அறையின் கதவைத் தட்டி…

“மே ஐ கம் இன் சார்”

“எஸ் கம் இன்”

என்றதும் உள்ளேச் சென்ற மிருதுளா முன் தன் ஹெட் உட்பட ஆறு பேர் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்ததும் தான் பேச வந்ததை அப்படியே விழுங்கிவிட்டு செய்வதறியாது நின்றவளிடம்…

“எஸ் மிஸஸ் மிருதுளா.”

“ம்…ஐ நீட் டூ டாக் டு யூ சார்.”

“நான் ஒரு மீட்டிங்ல இருக்கேன். ஷால் வீ டாக் ஆஃப்டர் ஒன் ஆர்…சே….ஒன்னோக்ளாக்”

“இட்ஸ் ஓகே சார். ஐ வில் வெயிட் அன்ட் கம் அட் ஒன் சார். தாங்யூ”

என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து வந்து தனது இருக்கையில் அமர்ந்து மணி ஒன்றாவதற்காக காத்திருந்தாள். தன் கைக்கடிகாரத்தில் சரியாக ஒரு மணியானதும் எழுந்து அவர் அறைக்குச் சென்றாள். மீண்டும் கதவைத் தட்டி உள்ளே சென்றாள். அங்கே அவர் மட்டும் அமர்ந்திருந்தார். மிருதுளா உள்ளே வந்ததும் அவளிடம்

“உட்காருங்க மிஸஸ் மிருதுளா நவீன்.”

“தாங்ஸ் சார்”

“ம்…என்ன விஷயமா என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கீங்க?”

“அது வந்து …சார்…வந்து”

என்று பேச வந்ததைப் பேசாது தயங்கியவளிடம்

“என்ன உங்க லீவு விஷயமாவா?”

“ஆமாம் சார்.
எங்க பொண்ணு நாலு மாசம் கழிச்சு எங்க வீட்டுக்கு வர போறா சார்.
அதுவும் வெறும் பதினைந்து நாட்களுக்கு தான் சார்.
அதுனால தான் நான் லீவு கேட்டேன்”

“அதெல்லாம் சரி தான்.
ஆனா இந்த ஆஃபீஸ் ரூல்ஸ் அன்ட் ரெகுலேஷன் படி ப்ரொபேஷன்ல இருக்குற ஊழியர்களுக்கு லீவே குடுக்கக்கூடாதுன்னு தான் இருக்கே!! அதுக்கு நான் என்ன செய்வேன் சொல்லுங்க.”

“ஸோ இதுக்கு வேற வழியே இல்லையா சார்”

“ம்.ஹூம். எனக்குத் தெரிஞ்சு இல்ல. ஆம் சாரி.”

என்று இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது சைலென்ட் மோடில் வைத்திருந்த மிருதுளாவின் ஃபோன் வைப்ரேட் ஆனது. அவள் தன் ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்தாள். பின் எழுந்து தன் ஹெட்டிடம்

“தென் சார்….ஐ வில் ஹாவ் டூ ரிசைன் மை ஜாப்.”

“வாட்?”

“எஸ் சார் எனக்கு இதைத் தவிர வேறு வழி தெரியலை.”

“இங்க பாருங்க மிருதுளா.
நீங்க போய் உங்க சீட்டுல உட்கார்ந்து ஒரு தடவைக்கு பத்துத்தடவை நல்லா யோசிங்க.
அப்புறமா என்ன சொல்லணுமோ அதை சொல்லுங்க சரியா”

“இல்ல சார் இதுல யோசிக்க ஒன்னுமே இல்ல சார்.
நான் மறுபடியும் வொர் ஃப்ரம் ஹோம் மாட்யூலுக்கே போயிடறேன் சார்.”

“ஆனா அதுல இப்ப நீங்க வாங்கற சம்பளத்துல பாதிக்கும் கம்மியா தான் கிடைக்கும்”

“இட்ஸ் ஓகே சார்.
எனக்கு அது போதும்.
நான் என் பொண்ணுக் கூட இருக்கணும் தட் இஸ் மோர் இம்பார்ட்டன்ட் ஃபார் மீ சார்.”

“யுவர் டாட்டர் இஸ் லக்கி டூ ஹாவ் யூ ஆஸ் ஹெர் மதர்.
அப்போ இது தான் உங்க முடிவா?”

“எஸ் சார்.
என்னோட முடிவுல நான் தெளிவா இருக்கேன் சார்.
ஆக்சுவலி அப்படி ஒரு பொண்ணு கிடைக்க நான் தான் குடுத்துவச்சிருக்கணும் சார்.”

“ஓகே தென்.
ஒரு ரெஸிக்னேஷன் லெட்டர் எழுதிக் கொடுத்திடுங்க.
நீங்க இந்த மாசம் இன்னையோட சேர்த்து பதினோரு நாள் ஆஃபீஸ் வந்திருக்கீங்க ஸோ அதுக்கு உண்டான சம்பளத்தை நம்ம அக்கௌன்டன்ட்ட வாங்கிக்கோங்க நான் அவர்கிட்ட ஃபோன்ல சொல்லிடறேன்.
மீண்டும் ஆன்லைன்லயே உங்க வேலையைத் தெடருங்கள்.”

“தாங்யூ சோ மச் சார்.‌ ஷுவர் சார். பை”

“ம்….பை.”

என்று அவருடன் பேசி முடித்து அந்த அறையை விட்டு வந்ததும் மிருதுளாவுக்கு ஏதோ சாதிச்சதுப் போல உணர்ந்தாள். வேகமாக தன் க்யூபிக்கலுக்குச் சென்று தனது பொருட்களை எல்லாம் பேக் செய்து வைத்தப் பின் அக்கௌன்ட்டென்ட்டிடம் சென்று கணக்கை சரி பார்த்து அதற்கான காசோலையைப் பெற்றுக் கொண்டு அங்கு அவளுடன் வேலைப் பார்த்தவர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டுவிட்டு சரியாக மாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் மெட்ரோ ஸ்டேஷன் சென்று டிரெயினைப் பிடித்து வீட்டுக்குச் சென்றாள். மாலை ஐந்தரை மணியானதும் வழக்கம் போல நவீன் வீட்டுக்கு வந்து கதவில் சாவியைப் போட்டுத் திறக்க முயற்சிக்கும் முன் கதவைத் திறந்தாள் மிருதுளா. அவளை அந்நேரம் வீட்டில் பார்த்ததும் நவீன் ஆச்சர்யத்தில்

“மிருது என்ன இந்த நேரத்துல நீ இங்க இருக்க!!!.
எப்பவும் ஆறு மணிக்கு தானே வருவ?”

“உள்ள வாங்கோப்பா நான் சொல்லறேன்”

என்று கூறி நவீன் வீட்டினுள் வந்ததும் கதவை சாற்றிவிட்டு அடுப்படிக்குச் சென்று ஒரு டிரேவில் இரண்டு கப் காஃபி மற்றும் இரண்டு சமோசா வைத்து ஹாலுக்கு எடுத்து வந்து நவீன் ஃப்ரெஷ்ஷாகி வரும்வரைக் காத்திருந்தாள் மிருதுளா. நவீன் வந்தான் சமோசாவை வலது கையிலும் காஃபி கப்பை இடது கையிலும் எடுத்து எடுத்துக் கொண்டே

“என்ன மிருது நான் கேட்டதுக்கு பதிலே சொல்லலையே நீ!!”

என்று சமோசாவை முதலில் சாப்பிட்டான். அப்போது மிருதுளா மெல்ல தயங்கி தயங்கி அவனிடம்

“நவீ நான் ஒண்ணு செஞ்சுட்டு வந்திருக்கேன்…
அதைச் சொன்னா நீங்க கோபப்படக்கூடாது சரியா”

“நான் என்னைக்கு எதுக்கு உன் கிட்ட கோபப்பட்டிருக்கேன் மிருது. சும்மா சொல்லு”

“நான் என் வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டேன்”

“என்னது ரிசைன் பண்ணிட்டேன்னு சொன்னயா!!
இல்ல பண்ணட்டுமானு சொன்னயா!!!”

என்று கேட்டுக் கொண்டே தன் கைகளிலிருந்த கப்பையும் சமோசாவையும் டிரேயில் வைத்துவிட்டு மிருதுளாவைப் பார்த்தான் அவளின் பதிலிளுக்காக…

“இல்ல நவீ…
ரிசைன் பண்ணிட்டேன்னு தான் சொன்னேன்.
சாரி. நான் எங்க ஹெட்டுட்ட எவ்வளவோ கேட்டுப் பார்த்தேன் ஆனா அவர் லீவு தரவே முடியாதுன்னுட்டார்.
எனக்கு வேற வழித் தெரியலை அதுனால உடனே ரெஸிக்னேஷன் லெட்டரைக் குடுத்துட்டு இந்த மாசம் நான் வேலைக்குப் போன இந்த பதினோரு நாள் சம்பள செக்கையும் வாங்கிண்டு வந்துட்டேன்.”

“என்ன மிருது சொல்லற?
மாசம் எட்டு லட்சம் சம்பாதிச்சிண்டிருந்ததையா இவ்வளவு ஈஸியா விட்டுட்டு வந்திருக்க?”

“மாசம் மூவாயிரத்து ஐநூறை தான் விட்டுட்டு வந்திருக்கேன் நவீ.
எனக்குப் பணத்தை விட என் பொண்ணுக் கூட இருக்கறது, அவ கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணறது தான் முக்கியமாவும் ஆசையாவும் இருந்தது அதுனால தான் இப்படிச் செஞ்சேன்.
அவ கல்யாணம் பண்ணிண்டு போயிட்டான்னா அப்புறம் அவளைப் பார்க்கக் கூட நாம பல பேர்ட்ட பர்மிஷன்‌கேட்க வேண்டி வரலாம். இல்ல அவளே கூட அவ லைஃப்ல பிஸியாகிடலாம் இல்லையா.
அதுனால இப்போ கிடைக்கற இந்த நேரங்களை மிஸ் பண்ண நான் தயாரா இல்லை நவீ”

“ம்….ஓகே! உன் இஷ்டம்.”

“ஆனா நான் சக்திக்காக தான் வேலையை விட்டேன்னுட்டு அவ வந்தா சொல்லக் கூடாது சொல்லிட்டேன்.”

“உத்தரவு மேடம்.”

தன் மகளுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தன் வேலையை வேண்டாம் என்று தள்ளி வைத்த மிருதுளா சக்தியின் வரவுக்காக அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த முறுக்கு, ரிப்பன் பக்கோடா, சுவீட் எல்லாம் செய்து வைத்தாள். நான்கு மாதங்கள் காத்திருந்த மிருதுளாவும் நவீனும் ஏர்போர்ட்டில் தங்கள் மகளின் வரவுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர்.

தொடரும்….

ஈஸ்வரன் வீட்டிலிருந்து ஹோட்டல் ரூமிற்கு திரும்பி சென்றனர் நவீன், மிருதுளா மற்றும் சக்தி. மிருதுளா அவளின் அப்பா அம்மா தங்கியிருந்த அறைக்குச் சென்று

“அப்பா அம்மா நீங்க ரெண்டு பேரும் டின்னர் சாப்டேங்களா?”

“ஆங் நாங்க சாப்டாச்சு. இங்கேயே ரெஸ்டாரண்ட் ல ஆர்டர் செஞ்சு சாப்டுட்டோம். நீங்க மூணு பேரும் சாப்டாச்சா?”

“ஆங் நாங்க சாப்டாச்சு. சரி… அது கேட்டுட்டு போக தான் வந்தேன்.
சரி நீங்க தூங்குங்கோ. நானும் போய் தூங்கட்டும்.
நாளைக்கு காலையில ஒரு ஆறு மணிக்கெல்லாம் ரெடியாகி எல்லா கோவில்களுக்கும் போயிட்டு அப்படியே சென்னை போயிடலாம் சரியா”

“ஓகே மிருது நாங்க ரெடியா இருக்கோம். குட் நைட் போய் தூங்கு”

மிருதுளா அவர்கள் அறைக்கு வந்துப் பார்த்தாள்

“என்னப்பா அதுக்குள்ள சக்தி தூங்கிட்டாளா?”

“ஆமாம்… காலையிலேந்து டிராவல் பண்ணிருக்கா இல்லையா…அதுதான் தூங்கிட்டா போல.
என்ன உன் மச்சினன் உன்னை மதிச்சு நாளைக்கு காதுக்குத்துக்கு கூப்பிட்டிருக்கான்…
நீ என்னடான்னா வரலைன்னு சொல்லிட்டப் போல!!!”

“ஏன் உங்களுக்கு போகணும்னா நாம போயிட்டு வரலாமே!!
எப்பவும் நான் மட்டுமே தான் குத்திக்கறேன்.
ஒரு தடவை நீங்களும் குத்திக்கோங்கோ …காத..!!”

“எனக்கும் அந்த குடும்பத்துக்கும் உறவு விட்டுப் போய் ரொம்ப வருஷங்களாயாச்சு…
உனக்கு தானே அவா எல்லாம் சொந்தம். அதுதான் உன் கிட்ட கேட்டேன்.
எனக்கு தெரியாம எவ்வளவோ காது குத்திருக்கா நான் இல்லன்னு சொல்லலை …
ஆனா என்னைக்கு எனக்கு தெரிஞ்சே காது குதத்தினாளோ அன்னேலேந்து நான் உஷாராகிட்டேன்.
நானா அங்க போகணும்னு சொன்னேன்!! நானா அவாளை டிரிப்புக்கு கூட்டிண்டு போகணும்னு சொன்னேன்?
இல்ல நானா வாட்ச், வைர மூக்குத்தி அப்புறம் என்ன அது ..
ஆங் ஜர்கான் தோடு அன்ட் டேப்லெட் வேற….
ம்… என்ன ஆச்சு காலையில நீ அவாளுக்கு கொடுத்தது மாலையில் கை மாறிடுத்து பார்த்தே இல்ல!!.”

“ஆமாம் நவீ. எனக்கு அதுல ரொம்ப கோவம் தான்.”

“இதுக்குத் தான் பெரியவா சொல்லி வச்சிருக்கா….
தானமானாலும், பரிசானாலும், உதவியானாலும் அதோட மதிப்பு தெரிஞ்சவாளுக்கு மட்டும் தான் இதெல்லாம் செய்யணும்னு.
அதை விட்டுட்டு கண்டவாளுக்கெல்லாம் செஞ்சா அது இப்படி தான் கை மாறும். கொடுத்தவாளையே வேதனையும் பட வைக்கு.”

“ம்…உண்மை தான்.
நான் ஒத்துக்கறேன்.
இனிமே இவாளுக்கு எல்லாம் எதுவுமே வாங்கிக் குடுக்க மாட்டேன்.
இதுவே கடைசி நவீ.”

“ம்…பார்ப்போம் பார்ப்போம்.”

“இல்ல நவீ…இவ்வளவு வருஷங்களா நானும் விட்டுக் கொடுத்து வந்ததில் அவா கொஞ்சமாவது மாறியிருப்பானு நினைச்சேன்.
இல்லை துளி கூட அவா மாறலை. இன்னமும் அவா மனசுல அதே வஞ்சத்தோட தான் இருக்கா.
நீங்க எப்பவும் சொல்லறா மாதிரி இவா எல்லாம் எப்போதும் திருந்த மாட்டானு நான் நல்லா புரிஞ்சுண்டுட்டேன்.
இனி நீங்க பார்க்கப் போறது வேற வேற வேற மாதிரியான மிருதுளாவ.”

“டைலாக் எல்லாம் சூப்பர் தான். கை தட்டி விசிலடிக்கணும் போல தான் இருக்கு…”

“ஏன் இழுக்கறேங்கள் நவீ… சொல்ல வந்ததை சொல்லிடுங்கோ”

“இல்ல உன் பேச்சு …
அவா உன் முன்னாடி நல்லவா மாதிரி நடந்துண்டாலே காணாம போயிடுமேன்னு சொல்ல வந்தேன்.”

“இனி அது மாதிரி எல்லாம் நடக்கவே நடக்காது நவீ.
மதியாதார் வாசல் மிதியாதேன்னு சொல்லுவா…
அது மூனாம் மனுஷாலுக்கு தான்னு இவ்வளவு நாளா நினைச்சுண்டிருந்தேன். ஆனால் அது பெத்தவாளானாலும், கூடப் பிறந்தவாளானாலும் பொருந்தும்னு இப்போ தான் உணர்ந்தேன்.
என்னை பாடாப்படுத்தினா, உங்களை மதிக்கறதே இல்லை, இன்னமும் என்னைப் படுத்திண்டு தான் இருக்கா. அவாளோட படுத்துற ஸ்டைல் அதாவது பாங்கு இருக்கே அதை இந்த பதினேழு வருஷமா அப்படியே ஒரே மாதிரி தான் ஃபாலோ பண்ணிண்டு வரா .
இதுல என்னன்னா அதெல்லாம் நான் புரிஞ்சுக்காததால தான் அவாளுக்கு திருப்பி பேச மாட்டேங்கறேன்…
இல்ல திருப்பி எதுவும் செய்ய மாட்டேங்கறேன்ங்கறது அவாளோட நெனப்பு…
ஆனா உண்மையில் சொல்லப் போனா நான் இத்தனை வருஷங்களா அவாளுக்கு வாய்ப்புகளைக் கொடுத்துண்டே வந்திருக்கேன்…
ஏதாவது ஒரு வாய்புல அல்லது சந்தர்பத்துல எப்பயாவது…
மனசுக்குள்ளயாவது…
“ச்சே இந்த பொண்ணை நாம என்ன பாடுபடுத்தியிருக்கோம்!! ஆனாலும் அவ ஒரு வார்த்தைக்கூட மரியாதைக் குறைவாவோ இல்ல திருப்பி அவமானப்படுத்தவோ இல்ல பேசவோ கூட செய்ய மாட்டேங்கறாளே…
எங்களுக்கு எப்போதும் நல்லதே தானே செஞ்சிண்டிருக்கா…” ன்னு ஒரு மூலையில நினைச்சிருந்தான்னா ஒருவேளை திருந்தி இருக்கலாம்!!!
ஆனா இவா நீங்க சொல்லறா மாதிரி ஜென்மத்துக்கும் திருந்த மாட்டானு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுடுத்து. எனக்கு அவா கிட்ட ஒரே ஒரு எதிர்பார்ப்பு தான் இருந்தது.
அதை அவா உடைச்சு சுக்கு நூறாக்கிட்டா ஸோ இனிமேல் எனக்கு எந்த வித எதிர் பார்ப்பும் இல்லை பந்தமும் இல்லை. நான் படிச்சது கான்வென்ட்டா அங்கே ஸ்கூல் சுவற்றில் எழுதியிருந்தது என் மனசுலப் பதிஞ்சிடுத்து “ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தை காட்டு” னுட்டு போட்டிருந்தது…
அதை செய்யப் போய் நல்லா ரெண்டு கன்னத்துலேயும் மாறி மாறி வாங்கிண்டதுக்கப்புறமா தான் புத்தி வந்திருக்கு அதெல்லாம் கடவுள் அவதாரங்களால தான் முடியும் நான் வெறும் சாதாரணமான மனுஷி தானே. என்ன பண்ண?
ஒரு நாள் ஃபேஸ்புக்ல ஒண்ணு படிச்சேன்…”நீ எவ்வளவு பொறுத்துக் கொள்கிறாய் என்பதில் தான் அடுத்தவர் உன்னிடம் எப்படி நடந்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதும் அடங்கும். ஆகையால் உன் பொறுமையை எப்போது முறித்திறிய வேண்டுமென்பது உன்னிடம் தான் உள்ளது. கவனமாக இரு” னுட்டு எனக்காகவே போட்டா மாதிரி இருந்தது அந்த போஸ்ட்.
நான் நிறைய யோசிச்சாச்சு ….
இவாளுக்கு நான் என்ன தான் நல்லது நினைச்சாலும் சரி செஞ்சாலும் சரி என்னை கெட்டவள்ன்னு தான் முத்திரைக் குத்தப்போறா …
அப்புறமும் நான் ஏன் இவாளுக்கு நல்லவளா இருக்கணும்? சொல்லுங்கோ!!”

“மிருது!!! நீ ஒண்ணு அந்த எக்ஸ்ட்ரீமுக்கு போற இல்லாட்டி இந்த எக்ஸ்ட்ரீமுக்கு வர…
நீ சொல்லறதெல்லாமே வெரி வெரி கரெக்ட் தான்…
ஆனா நீ கடைசியா சொன்ன பாரு இவாளுக்கு ஏன் நீ நல்லவளா இருக்கணும்னு….
அது தான் எனக்கு பயத்தைக் குடுக்கறது”

“இதுல என்ன பயப்படறதுக்கு இருக்கு நவீ”

“இல்ல நீயும் அவாளை மாதிரியே மாறப்போறயோன்னு தான்….
நீ நல்லவள்.
நல்லவளாகவே இரு.
ஆனா அவாகிட்ட வேண்டாம் அவ்வளவு தான் நான் சொல்வேன்…
ஆனா நீ ஏன் அவாகிட்ட கெட்டவளாக
நடந்துக்கணும்?”

“ச்சே ச்சே!!! நவீ நீங்க தப்பா எடுத்துண்டுட்டேங்கள்.
நான் கெட்டவளா ஆவேன்னும் சொல்லலை…
இனி அவாளுக்கு கெட்டதை செய்யவேன்னும் சொல்லலை…
அது என்னால முடியாததும் கூட…
நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னா நல்லது செய்து கெட்டவளாகறதை விட எதுவும் செய்யாமலிருந்தே கெட்டவளா இருந்துடறேனேனு சொல்ல வந்தேன்….
அப்படி இருந்தா எனக்கும் மனசு வலிக்காதில்லையா!!
ஆமாம்…நாம இப்படி எப்போதும் நல்லதையே செஞ்சுட்டு கடைசியில அவா அவாளோட குணத்தைக் காட்டினா அப்புறம் நமக்கு வலி ரொம்ப இருக்குமில்லையா…
அதே நாம எதுவுமே பண்ணாம இருந்துட்டு அவா அப்படியெல்லாம் பண்ணியிருந்தா நமக்கு வலியே இருந்திருக்காதுன்னு சொல்ல வந்தேன்.”

“ஓ!! அப்படி!! ஓகே ஓகே!!
நான் நினைச்சேன் அடிப்பட்டு அடிப்பட்டு ஒரேயடியா நல்லவளேந்து அப்படியே கெட்டவளாகிடுவியோன்னு!!
அதுதானே!
நீ சொன்னா மாதிரி உன்னால அது முடியாது தான்.
ஆனாலும் அவா உன்னை அப்படி மாத்திட்டாளோன்னு கொஞ்சம் பயந்துட்டேன் அவ்வளவு தான்‌”

“அப்படி இல்லை நவீ…
ஆனாலும் அவா என்னை மாத்ததான் செய்திருக்கா.
வெறும் பச்ச மண்ணாட்டம் உங்காத்துக்குள்ள வந்தேன்…
அங்கேயே வேரூன்றிய மரமாட்டம் நீங்களும், உங்களை இறுக்க பிடித்திருக்கும் வளமையான மண் போலவும் இருக்கலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க சொன்னா மாதிரி இந்த மண்ணை எல்லாருமா போட்டு அடிச்சு, மிதிச்சு, சுட்டு, அதில் துப்பி எல்லாமே செஞ்சா, செஞ்சுண்டுமிருக்கா.
கணவன்ங்கற செடியை பிடிச்சுண்டு அவரையும் வளமாக்கி நாமளும் வளமாகலாம்னு தான் வந்தது மண்ணுங்கற மனைவி.
ஆனால் அந்த கணவன் அந்த மண் தன்னை வந்து பிடித்துக் கொண்ட புதிதில் எல்லாருமா தூற்றி பாடாய்ப் படுத்தும் போது அவர் கண் பார்க்கவில்லை, காது கேட்கவில்லை, வாய் பேசவில்லை, மூலை செயலிழந்து போனதால் தான் மண் எவ்வளவு வளத்தை அள்ளிக் கொடுத்தாலும் இன்னமும் தூற்றப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கு…
கணவன்ங்கற செடி எப்போது அந்த மனைவிங்கற மண்ணோடு சேர்ந்தானோ அப்போதே அவர்களைச் சுற்றி வளர்ந்த பழி, பொய், திமிர், படுத்தல்கள், இகழ்ச்சி, அவமரியாதை போன்று (அவன் வீட்டினுள்) முளைத்த புல்லுருவிகளை எல்லாம் வெட்டி எறிந்திருந்தால் அந்த மண்ணை எவரும் தூற்றியிருக்க மாட்டார்கள்.
தூற்றவும் யோசித்திருப்பார்கள். ஏனெனில் தாங்கள் புல்லுருவிகளானால் வெட்டி எறியப்படுவோம் என்பதை உணர்ந்திருப்பார்கள்.
ஆனால் அந்த செடி அதை செய்யாது அது பாட்டுக்கு தானாக மண்ணின் வளங்களை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு பெரிய விருட்சமானது.
அப்போது அந்த விருட்சம் தங்களுக்கு இனி தீனி போடாது என்றுணர்ந்த புல்லுருவிகள் எல்லாம் ஒன்றாக சேர்ந்து முன்பு மண்ணை தாக்கியது போலவே அந்த விருட்சத்தை தாக்கியது.
அப்போது தான் விருட்சம் அதன் வலியையும் வேதனையையும் உணர்ந்து இனி அங்கே இருந்தால் நாம் வளர முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தது.
உடனே அந்த இடத்திலிருந்து தனது மண்ணோடு வேறு இடம் சென்றது. அன்று முதல் அந்த விருட்சம் தான் செடியாக இருந்த இடத்தையே மறந்துப் போனது.
ஆனால் மண் அன்றும் மண் தான் இன்றும் மண் தான்.
செடி விருட்சமானதும் மண்ணிடம் தன்னையும் மணலாக மாறச்சொல்லி வற்புறுத்தியது….
மண்ணும் மணலாகியிருந்தால் அப்படியே சர்ரென்று சருக்கி எங்காவது தப்பித்திருக்கலாம் …
ஆனால் விருட்சத்துக்கு தெரியாது இந்த மண் மணலானால்…
தான் அதில் அப்படி கம்பீரமாக நிற்க முடியாதென்பது.
ஆகையால் தான் மண் மணலாகாமல் இவ்வளவு நாட்கள் அனைத்தையும் பொறுமையுடன் சகித்துக் கொண்டிருந்தது.
மண்ணில் விதையைத் தவிர வேறு எது வீழ்ந்தாலும் அவற்றை மட்க வைத்துவிடும்.
அது போல தான் திருமணம் என்ற விதையை இந்த மண்ணில் விதைத்ததால் அந்த விதை வளரும் பருவத்திலேயே அதனோடு சேர்ந்து அந்த மண்ணில் விளைந்த புல்லுருவிகளில் நல்லவைகளை விட்டுவிட்டு தேவையில்லாதவைகளை மட்கச் செய்தது அந்த மண்.
அப்படி மண் மட்கச் செய்துக் கொண்டிருந்ததிலே அதுவும் சோர்ந்துப் போய்விட்டது…
இனி அதனால் அதற்கு மேல் எந்த புல்லுருவிகளையும் மட்கச் செய்ய முடியாது என்றானதும் மணல்சாரி மண்ணாக மாற முடிவெடுத்துள்ளது. அதாவது விருட்சம் பாதிக்காதவாறு மண்ணாகவும் மற்றவை எதுவாக இருந்தாலும் அவைகளுக்கு மணல்சாரி மண்ணாக இருந்து நம்முள் தங்க விடாது சருக்கிக் கொண்டே போகப் போகிறாள் இந்த புது வகையான மணல்சாரி மண்ணான உங்கள் மனைவி மிருதுளா.”

“அப்பப்பா!!! மிருது கலக்கிட்ட போ…
நீ சொன்னது அத்தனையும் உண்மை. நான் ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் அவாளை லூசா விட்டுட்டேன்…
அப்பா அம்மா தானேனுட்டு கொஞ்சம் விட்டது தப்புதான்.
ஆரம்பத்துலேயே கடிவாளத்தைப் போட்டிருந்தா குதிரைகள் சரியா ஓடியிருக்கும் மண்ணுக்கும் பாதிப்பு வந்திருக்காது….
ஆனால் அந்த குதிரைகளுக்கு அவ்வப்போது கடிவாளத்தைப் போட்டுண்டு தான் இருந்தேன்….
ஒரு கட்டத்துல அதுகள் அதுக்கெல்லாம் அடங்காததுகள்னு தெரிஞ்சுடுத்து…
அதுனால தான் நான் பேசாம இருந்துட்டேன்…
அது உன்னை இவ்வளவு தூரம் பாதிச்சிருக்கும்னு நான் நினைச்சுக் கூடப் பார்க்கலை.
சாரி மிருது.”

“இட்ஸ் ஓகே நவீ.
நீங்களும் அப்போ திருமணம்ங்கறதுல நான் எப்படி புது மண்ணாக இருந்தேனோ அதே போல நீங்களும் புது விதையாகத் தானே இருந்தேங்கள்.
நீங்களும் சுற்று சூழல்களை புரிஞ்சிண்டு வேரூன்றி வளர்றதுக்கு கொஞ்சம் வருஷம் எடுத்தது…
அதை அவா எல்லாருமா யூஸ் பண்ணிண்டுட்டா அவ்வளவு தான். ‘மண்ணுங்கிறது காலுக்குக் கீழே சும்மா கிடக்குற தூசி’ ன்னுதான் பெரும்பானவாளோட நினைப்பு. அப்படித்தான் உங்க ஆத்துலேயும் நினைச்சிருக்கா.
ஆனா அதுனால தான் அதில் விதைத்த திருமணம்ங்கற விதை
இன்று விருட்சமாக வளர்ந்து தனக்கும் தன்னை வளமாக வளரச்செய்த மண்ணுக்கும் அவர்களின் சின்ன செடிக்கும் பாதுகாப்பாக இருக்குங்கறதை அவாளால ஏத்துக்க முடியாதைக்கு தான் அவா இப்படி கிடைக்குற சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் என்னை படுத்திண்டிருக்கா.
ஆனா இனி அவாளுக்கெல்லாம் டாட்டா பை பை சொல்லிட்டு என்னோடிருக்கும் விருட்சத்தையும், செடியையும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொண்டு நானும் வளமாக வாழப் போகிறேன்.
டாட்”

“வாவ்!!! வாவ்!!! வாவ்!!! மிருது ஆசம். சூப்பர் இப்போ அடிக்கறேன் பாரு விசில்.”

“அச்சச்சோ!! பேசாம இருங்கோப்பா குழந்தை எழுந்துக்கப் போறா.
அப்புறம் ஹோட்டல் ஸ்டாஃப் யாராவது என்ன ஏதுன்னு கேட்டுண்டு வந்திடப் போறா”

“ஓகே !! ஓகே!! ஓகே!! ஆனா ஒண்ணு உன்கிட்ட நான் சொல்லியே ஆகணும் மிருது.”

“என்னது நவீ?”

“நீ இவ்வளவு பொறுமையா இருந்ததால தான் என்னால அவாளை எல்லாம் நல்லாவே புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுது.”

“என் பொறுமை எப்படி உங்களுக்கு அவாளை புரிய வச்சுது? புரியலையே நவீ!”

“அதாவது அவா அப்படி உன்னைப் படுத்தின போதெல்லாம் நீ அமைதியா ஏதும் திருப்பி சண்டை போடாமலும், திருப்பி பேச்சுக்குப் பேச்சு பேசாமலும் இருந்ததால் தான் எனக்கு தப்பு யார் சைடுல இருக்குனு தெரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுது.”

“ம்…ஹூம்…ப்ளீஸ் எக்ஸ்ப்ளேயின் நவீ”

“சப்போஸ் நீயும் அவாகிட்ட எகிறிண்டு போயிருந்தேனா அப்புறம் சண்டை பெருசாகியிருக்கும்.
அப்போ அந்த சண்டையை நிறுத்தறதுல தான் என் கவனம் போயிருக்குமே தவிர தப்பு யார் பண்ணிருப்பானு யோசிச்சிருக்கக் கூட மாட்டேன்.
ஆனா நீ அமைதியா பொறுமையா இருந்ததால ஐ காட் எ க்ளியர் பிக்சர் ஆஃப் எவ்ரிதிங்”

“ஓ!!! அப்படி சொல்லறேளா!!! ஓகே!! இப்போ புரியறது.
எல்லா நேரங்களிலேயும் நாம திருப்பி பேசணும்னு இல்ல நவீ.
அதே போல எல்லா சண்டைகளிலும், போராட்டங்களிலும் நாம கலந்துக்கணும்னும் இல்லை.
நமது சண்டைகளையும், பேச்சையும், போராட்டங்களையும் எப்போ நம்ம எதிராளி கேட்பார்கள், புரிந்து கொள்வார்கள்னு தோனறதோ அப்போ போதும்.
இல்லாட்டி அப்படியே நகர்ந்துப் போயிடறது தான் நம்ம மனநிம்மதிக்கு நல்லது.
எப்பவுமே கத்திண்டும் சண்டைப் போட்டுண்டும், எல்லாத்துக்கும் போராடிண்டும் இருந்தா குடும்பம் நல்லாவா இருக்கும்?
அதுவுமில்லாமல் பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்னு சொல்லுவா இல்லையா அது போல என்னோட இந்த பதினேழு வருடப் பொறுமை எனக்கு இனி நான் வாழப் போற இருபது, முப்பது அல்லது ஐம்பது வருஷங்களை நிம்மதியாக இருக்கச் செய்யப் போறது.
இது என்னோட ஸ்ட்ரேடர்ஜீன்னு சொன்னாலும் ஐ வில் நாட் கேர் அபௌட் இட்.
ஏன்னா நான் அவாகிட்டேந்து எல்லாம் ஒதுங்கினாலும் அவாளுக்கு என்கிட்ட வந்து ஏன் இப்படி பண்ணறனு கேட்க இனி எந்த வாயுமில்லை.
அப்படியே கேட்டுண்டு வந்தாலும் என் விருட்சம் அவாளை எல்லாம் பிடித்து ஒரு ஆட்டு ஆட்டிடாது?”

“ஓ!! ஷுவர்.
நோ டவுட் அபௌட் இட்.
நிச்சயமா.
இனி இந்த விருட்சம் இருக்கும் காலம் வரைக்கும் அதுக்கு சொந்தம், பந்தம் எல்லாமே இந்த பொறுமையான பூமா தேவியும் அவளின் அழகிய இளவரசியும் தான்.
வேறு எவருமில்லை.
வேறு எவரும் இனி நம்மை வீழ்த்தும் எண்ணத்திலோ இல்ல
நமக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் எண்ணத்திலோ இல்ல
நம்மளை அவமானப்படுத்தும் விதத்திலோ ஏதாவது செஞ்சான்னா அவாளை எல்லாம் பிடித்து நொறுக்கிடுவேன்.
கவலையில்லாமல் நிம்மதியா படுத்துத் தூங்கு மிருது.
டைம் என்ன ஆயிடுத்து பாரு”

“ஓ மை காட்!!! இட்ஸ் டுவெல்வோ க்ளாக்!!! சரி சரி சரி படுங்கோ தூங்குவோம். நாளைக்கு காலையில என் அப்பா அம்மா ஆறு மணிக்கெல்லாம் ரெடியாகி வந்து காலிங் பெல் அடிக்கப்போறா நாம தூங்கிண்டு இருக்கப் போறோம்…குட் நைட் நவீ.”

“குட் நைட் மிருது”

மறுநாள் விடிந்ததும் அனைவரும் எழுந்து கோவில்களுக்கெல்லாம் சென்று விட்டு சென்னையை சென்றடைந்தனர்.
அங்கே சில நாட்கள் தங்கிவிட்டு ஜூலைப் பத்தாம் தேதி குவைத்துக்கு திரும்பினர் நவீன் குடும்பத்தினர்.
சக்தி நன்றாக படித்து ப்ளஸ்டூ தேர்வில் அவளின் பள்ளியிலேயே இரண்டாவதாக நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சிப் பெற்று லண்டனில் சென்று படிக்க வேண்டும் என்ற அவளின் கனவும் நெனவானது.
அவளை நவீனும் மிருதுளாவும் லண்டனுக்கு கல்லூரியில் விட்டு வரச் சென்றனர்.
அவளை அங்கே விட்டுவிட்டு ஊருக்கு திரும்பும் நாளன்று நவீனால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது தவித்தான்.
ஆனால் சக்தி முன் அழுதால் அவளின் தன்னம்பிக்கையை உடைத்துவிடுவோமோ என்றெண்ணி எப்படியோ மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.
சக்திக்கும் அழுகை அவள் கண்களில் கண்ணீராக எட்டிப்பார்த்தது உடனே மிருதுளா அவளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு

“இது உன்னுடைய கனவு இல்லையா.”

“ஆமாம்”

“இதுக்காக நீ கஷ்டப்பட்டு படிச்சு இங்க வந்திருக்க?”

“ஆமாம்மா”

“நாற்பதாயிரம் பேர் அப்பளைப் பண்ணி அதுல மூவாயிரம் பேர் தான் தேர்வாகியிருக்கா அதுல நீயும் ஒருத்தி இல்லையா”

“ஆமாம்மா”

“நாங்க உன்னை நினைத்து மிகவும் சந்தோஷப்படறோம்.
உன் அப்பா அம்மான்னு சொல்லிக்கறதுல எங்களுக்கு ரொம்ப பெருமையா இருக்கு.
அதை நீ எங்களுக்குத் தந்திருக்க சக்திமா.
இனி உன் ஆசைகள், உன் கனவுகள் அதையெல்லாம் தேடிப் போ கண்டுபிடி வாழ்க்கையை சுவாரஸ்யமா வாழக்கத்துக்கோ…
அழதே கண்ணா.
உனகாக நாங்க ரெண்டு பேரு எப்பவுமே இருப்போம்.
சரியா.
ஆர் யூ ஓகே நவ்.
இல்லாட்டி வா எங்களோடவே திரும்பி குவைத்துக்கே வந்துடு”

“ம்…ம்….அப்புறம் எதுக்கு இவ்வளவு என்ட்ரன்ஸ் எக்ஸாம் எல்லாம் எழுதினேனாம்”

“ம்…தெரியறதுல்ல…
அப்போ ஒழுங்கா இங்கு இருந்து உன் படிப்பை முடிச்சிட்டு ஊருக்கு வா.
சரியா.
எப்படியும் நாலு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை வரலாமே அப்புறமென்ன.
ஓகே சியர்அப் மை பேபி.”

“இப்போ பாருமா.
அம்மா அன்ட் அப்பா பத்திரமா குதைத் போயிட்டு வாங்கோ.
நான் நல்லா படிச்சுட்டு ஊருக்கு வர்றேன். இந்த டிசம்பரில் பார்ப்போம் பை.
எனக்கு கிளாஸுக்கு நேரமாச்சு பை பை. பைப்பா”

என்று நவீனையும் மிருதுளாவையும் இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டு முத்தமிட்டு அவளின் கனவுகளுக்குப் பின்னால். சென்றாள் சக்தி.

ஹுத்ரோ ஏர்போர்ட்டில் நவீன் பாத்ரூமுக்குள் அடிக்கடிச் சென்று அழுதுவிட்டு வந்தான். அவர்களின் ஃப்ளைட்டுக்காக அமர்ந்திருந்த போது

“நவீ என்னது இது இப்படி அழுதுண்டே இருக்கேங்கள்.
நம்ம சக்தி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு படிச்சு இந்த காலேஜ்ல சேர்ந்திருக்கா.
அவளே தன்னம்பிக்கையோட எவ்வளவு தெளிவா முடிவெடுத்து வந்திருக்கா…
அவ்வளவு நல்லா அவளை வளர்த்திருக்கோம் நாம…
அதை எல்லாம் நினைச்சுப் பெருமைப் படுவேங்களா அதை விட்டுட்டு அழுதுண்டே இருக்கேங்களே!!”

“அழுதேனா இல்லையே”

“ம்…உங்க முகமே காட்டிக் கொடுக்கறதே”

“இல்ல மிருது …பதினெட்டு வருஷமா நம்ம கூடவே இருந்துட்டு இப்போ திடீன்னு அவ பாட்டுக்கு கிளம்பி லண்டன் வந்துட்டா…
நாம குவைத்துல என்ன பண்ணப்போறோம்?”

“இது நல்லா இருக்கே!!!
அதுக்காக அவளை நம்ம கூடவே வச்சுக்க முடியுமா சொல்லுங்கோ.
அவளைப் பெத்தோம் சந்தோஷமா நல்லபடியா வளர்த்தாச்சு.
இப்போ அவ அவளோட கனவுகளைத் தேடி போக ஆரம்பிச்சுட்டா…
இனி நாம நம்மளால ஆன ஹெல்ப்பை மட்டும் பண்ணிண்டு பேசாம நாம இருக்கற இடத்துல இருந்துக்க வேண்டியது தான்.
எனக்கும் வருத்தமா தான் இருக்கு ஆனாலும் ப்ராக்டிக்கலாவும் யோசிக்கணும் இல்லையா நவீ.
உங்க பொண்ணை படிக்க காலேஜ்லுல விடறதுக்கே உங்களுக்கு இவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கே…
அப்போ இருபத்தி இரண்டு வருஷமா என்னை பார்த்து பார்த்து வளர்த்த என் பேரன்ட்ஸை கல்யாணம்ங்கற பேர்ல ஒரே நாள்ல எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு உங்காத்துக்கு வந்தேனே அப்போ எங்க அப்பா அம்மாக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்!!”

“எஸ் எஸ்…எனக்கு புரியறது ஆனாலும் மனசு கேட்கமாட்டேங்கறது மிருது.”

“இட்ஸ் ஓகே நவீ.
உங்களுக்கு நான் எனக்கு நீங்கள்…
இனி அவ்வளவு தான்.
சக்தியை நாம் எந்த விதத்திலும் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது.
அவள் அவளின் கனவுகளை தேடி பிடித்து வரட்டும்.”

என்று நவீனின் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டே சொன்ன மிருதுளாவின் தோள்களில் தன் கையைப் போட்டு அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். ஃப்ளைட் ஏறினர். எப்போதும் மூவராக பயணித்தவர்களில் ஒருவருக்கு சிறகு முளைத்து தானாகவே பறக்க ஆரம்பித்து விட்டதால்
இன்று இருவரானார்கள்.

குவைத்தில் அவர்கள் வீட்டுக்கு ஒன்றரை நாள் பயணம் முடித்து வந்து சேர்ந்தனர். வந்ததும் சக்திக்கு கால் செய்து பேசினார்கள் நவீனும் மிருதுளாவும். தன் அப்பா அம்மாவிடமிருந்து கால் வந்ததும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள் சக்தி.

மறுநாள் விடுமுறை என்பதால் நவீன் வீட்டிலேயே இருந்தான். காலை எழுந்ததும் வீட்டில் சக்தி இல்லாதது அவர்களுக்கு ஏதோ ஒன்றைத் தொலைத்ததுப் போலவே தோன்றியது.

மிருதுளா காலை டிபனை செய்யணுமே என்பது போல செய்தாள். அதை சாப்பிடனுமே என்பது போல இருவரும் ஒரே ஒரு இட்டிலி மட்டும் சாப்பிட்டு எழுந்தனர். இரண்டு மூன்ளு நாட்களாக தூங்காத நவீன் அன்று மத்தியம் சோஃபாவில் படுத்தப் படியே தூங்கிப் போனான்.

சற்று நேரத்தில் அது அவனுக்கு அசௌகரியமாக இருக்கவே பெட்டில் படுக்கலாமென்று எழுந்து தன் அறைக்குச் சென்றான். அப்போது சக்தி அறையிலிருந்து அழுகைக் குரல் கேட்டது. சக்தி அறையிலிருந்து எப்படி அழுகைக் குரல் கேட்கிறது என்ற ஆச்சர்யத்தோடு அங்குச் சென்றுப் பார்த்தான்.

தொடரும்….











வேதாந்தகன் முழுமதியாள் திருமணம் இனிதே நடந்தேறியது. அவர்களும் அவர்களின் தாம்பத்திய வாழ்க்கையை துவங்கினர்.

இரு ஊர் தலைவர்கள் பேசிக்கொண்டதையும் அவர்கள் மறைத்து வைத்திருந்த நபர்கள் யாராக இருக்கும் என்றும் யோசித்துக் கொண்டே இருந்ததில் இரவு முழுவதும் கேசவன் உறங்காது புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்ததில்… காலை விடிந்தது கூட தெரியாது அதே சிந்தனையிலிருந்தான். அப்போது முழுமதியாளின் அன்னை அவனை பல முறை அழைத்தும் எழாது படுத்திருந்தவனை தட்டி எழுப்பினாள். உடனே எழுந்துக் கொண்ட கேசவன்

“ஆங்!! ஆங்!! ஆங்!!! அவர்கள் யாராக இருக்கக்கூடும்?”

“ம்….என்னப்பா கேசவா!! கண்களை விழித்துக்கொண்டே கனவா? என்ன நீ இரவு முழுவதும் உறங்கவே இல்லை போல தெரிகிறதே!! உன் கண்கள் சிவந்திருக்கிறதே!!! சரி சரி எழுந்து குளித்து விட்டு வா எல்லோருமாக காலை உணவருந்தலாம்”

“ஆகட்டும் தாயே. இதோ வந்து விடுகிறேன்.”

“கேசவா எங்கே செல்கிறாய்?”

“குளித்து வரச் செல்கிறேன் தாயே”

“ஆற்றுக்கு இந்த பக்கம் செல்ல வேண்டும்…நீ தவரான பக்கம் திரும்பியுள்ளாய்”

“ம்…..ஆமாம் ஆமாம்…மன்னிக்கவும் தாயே…”

“உனக்கு என்ன ஆயிற்று? நீ ஏதோ குழப்பத்தில் இருக்கிறாய். என்ன அது?”

“ம்…அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை தாயே. நீங்கள் செல்லுங்கள். நான் குளித்து விட்டு வருகிறேன்”

என்று கூறி அங்கிருந்து ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றான் கேசவன். அவன் பின்னாலேயே ஆற்றங்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தான் வேதாந்தகன். அவனைக் கண்டதும் கேசவன் வேகமாக அவனிடம் சென்று

“வேதாந்தகா நேற்று மாலை என்ன நடந்தது……”

“போங்க அண்ணா… அது… என்னென்னவோ நடந்தது…அதை எல்லாம் நான் எப்படி உங்களிடம் கூறுவேன்!”

“ம்…..அதை விடு நேற்று மாலை நான் நம் தலைவரை பின் தொடர்ந்துச் சென்றதில் சில விஷயங்கள் தெரிய வந்துள்ளது”

“ஓ!!!! நீங்க அதைப் பற்றியா சொல்ல வந்தீர்கள்? நான் தான் வேற ஏதோ நினைத்துக் கொண்டுவிட்டேனா!!!”

“வேறெதைப் பற்றி நான் சொல்ல வந்தேன் என்று நீ நினைத்தாய்?”

“அது ஒன்றுமில்லை. மேலே கூறுங்கள்.”

“அங்கே தலைவர்கள் யாரோ ஒரு நான்கைந்து பேரை ஒரு அறையில் தங்க வைத்துள்ளனர்.”

“நான்கைந்து பேர் இல்லை அண்ணா. அவர்கள் நான்கு பேர் தான். அவந்தியிலிருந்து வரவேண்டியவர்கள்…தலைவர்கள் யாருடைய வரவுக்காக காத்திருந்தனரோ அவர்கள் தான் வந்துள்ளனர்.”

“ஓ!! அப்படியா? சரி…இது உனக்கு எப்படி தெரியும்?”

“நானும் மதியுமாக தலைவரிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கச் சென்ற போது அவர்கள் தலைவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன், கேட்டேன்…தெரிய வந்தது. அதற்காக தானே தாங்களும் எங்களை அனுப்பினீர்கள்!!!”

“ஓ!! சரி சரி சரி…அது தான் தலைவர்கள் அவர்கள் அறைக்குள் சென்று வெளியே வர அத்துனை நேரமானதா?”

“சரி அண்ணா நாம் குளித்து விட்டு சீக்கிரம் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். நமக்காக அனைவரும் காத்திருப்பார்கள்.”

“ம்….ம்….சரி வா போகலாம்”

“அண்ணா நீங்கள் அற்றில் இன்னும் இறங்கவே இல்லையே!! குளிக்காமல்…. அதற்குள் கிளம்பலாம் என்கிறீர்கள்”

“ஓ!! ஆமாம். இதோ ஒரு நொடியில் குளித்து விடுகிறேன்”

என்று இருவரும் குளித்து விட்டு வீட்டிற்குச் சென்றனர். அங்கே சென்றதும் முழுமதியாளும் அவள் அம்மாவும் கேசவன், வேதாந்தகன் மற்றும் மதியின் தாத்தா ஆகிய மூவருக்கும் வாழ இலைப் போட்டு காலை உணவான சுட சுட இட்டிலி, பொங்கல், வடை, சட்னி, சாம்பார், கேசரி என பரிமாறினர். அனைத்தையும் ரசித்து ருசித்துக் கொண்டிருந்தான் வேதாந்தகன். ஆனால் கேசவன் ஏதோ சிந்தனையிலேயே சரியாக சாப்பிடாமல் எழுந்தான். அப்போது முழுமதியாள் அவனிடம்

“அண்ணா என்ன ஆயிற்று? ஏன் நீங்கள் சரியாக சாப்பிடவில்லை? உணவு பிடிக்கவில்லையா? காலையில் ஆற்றங்கரைக்கு தவறான பாதையில் செல்ல இருந்தீறாமே!! அம்மா சொன்னார்கள் “

“அது ஒன்றுமில்லை மதி… கேசவன் அண்ணா நேற்று சில துப்பறியும் வேலையில் இறங்கி அதில் அரைகுறையாக சில விஷயங்களை அறிந்துக் கொண்டதில் மிகவும் குழப்பமடைந்துள்ளார். அதுவே அவர் இன்று காலை முதல் வினோதமாக நடந்துக் கொள்வதற்கான காரணம்‌”

“ஓ!! அப்படியா? அது என்ன என்பதை நானும் தெரிந்துக் கொள்ளலாமா?”

என்றதும் வேதாந்தகன் நடந்ததை முழுமதியாளிடம் கூறினான். அவன் கூறி முடித்ததும் பிரயாகா தலைவரின் தேர் நான்கந்து பேரை அழைத்துக் கொண்டு முழுமதியாள் வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்றது. குதிரையின் சப்தம் கேட்டதும் கேசவனும், வேதாந்தகனும், முழுமதியாளும் வீட்டிற்கு வெளியே சென்றுப் பார்த்தனர். வேதாந்தகன் மதியிடம் கண்களாலேயே தான் முன்தினம் சொன்னது சரிதானே என்று கேட்க அதற்கு முழுமதியாள் பொறுத்திருந்து பார்ப்போம் என்று மான் விழியால் கூறினாள். வந்தவர்களைக் கண்டு கேசவன் மீண்டும் குழப்பத்திற்கு ஆளானான்‌. இப்படி மூவரும் ஒவ்வொரு சிந்தனையிலிருந்ததில் வந்தவர்களை வரவேற்காமல் நின்றிருந்தனர். அப்போது வீட்டினுளிருந்து வெளியே வந்த மதியின் தாயார்

“அடடே…தலைவரே வணக்கம். வாருங்கள் வருங்கள்.”

என்று கூறியதும் அவரவர் உலகத்திலிருந்து வெளிவந்த கேசவன், வேதாந்தகன் மற்றும் முழுமதியாள் மூவரும் ஒன்றாக

“வணக்கம் தலைவரே. வாருங்கள்”

என்றனர்.

“இவர்கள் புதுமண தம்பதியர் ஏதோ உலகில் இருக்கிறார்கள் சரி….உனக்கென்ன ஆயிற்று கேசவா? நீ எங்கு உள்ளாய். உன் உடல் மட்டும் தான் இங்குள்ளது என்று நினைக்கிறேன்”

“சரியாக சொன்னீர்கள் தலைவரே. நேற்று முதல் அண்ணன் ஒரு விஷயத்தை எண்ணி மிகவும் குழப்பத்தில் இருக்கிறார்.”

“அப்படியா!! என்ன அது?”

“இதோ தாங்கள் அழைத்து வந்துள்ளீர்களே இந்த நால்வரைப் பற்றிய சிந்தனை தான் அது.”

“இவர்களை எப்போது கேசவன் பார்த்தான்?”

“அது ஒரு பெரிய கதை தலைவரே….அதை விடுங்கள்”

“அப்படி எப்படி விட முடியும் வேதாந்தகா!!! கேசவன் குழப்பத்தைப் போக்கிடவே யாம் வந்துள்ளோம்”

“அப்படியா!!”

“ஆம் கேசவா. இதோ இவர்கள் தான் அவந்தியிலிருந்து தங்கள் இருவரைப் போலவே மரப்பேழையுடன் பிரயாகா வந்திருக்கும் ஞானானந்தம் அவன் மனைவி சீதை அவர்களின் இரு பிள்ளைகளும் ஆவர். இனி இவர்களும் தங்களுடன் தான் தங்கிடப் போகிறார்கள். அம்மா தங்களுக்கு இதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லையே.”

“எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை தலைவரே. சொல்லப் போனால் எங்கள் குடும்பம் பெருகிக்கொண்டே போவதற்கு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

“தாங்கள் சொல்வதைக் கேட்கும் போது எனக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தாயே.”

“தாங்கள் தான் எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்துத் தந்துள்ளீர்கள் பின்ன என்ன தலைவரே”

“அப்படி இல்லை தாயே…என்ன தான் ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தாலும்…தங்களுடன் தங்குவதற்கு தங்களின் விருப்பமும் மிக முக்கியமானதல்லவா. அதனால் கேட்டேன்”

“தாங்கள் கேட்கவே வேண்டாம். ஆணையிடுங்கள் அது படி நடக்க நாங்கள் காத்திருக்கின்றோம்”

“மிக்க நன்றி தாயே! என்ன கேசவா உன் குழப்பம் தீர்ந்ததா?”

“இவர்கள் யாரென்ற குழப்பம் தீர்ந்தது…ஆனால் எதற்காக எங்கள் நால்வரிடம் மட்டும் இந்த மரப்பேழையை கொடுத்தனுப்பியுள்ளனர் தலைவர்கள்?”

“ஏனெனில் நான்கு தான் உள்ளது கேசவா..”

“அது சரி…ஆனால் குறிப்பாக ஏன் நாங்கள் நால்வர்?”

“ஏனென்றால் அசுரர்களும் தேவர்களும் புனிதமான அந்த அமிர்தத்திற்காக பாற்கடலைக் கடைந்து போது…அவர்களுக்குள் யார் முதலில் கிடைத்த அமிர்தத்தைப் பருக வேண்டுமென்ற கேள்வி எழுந்தது…அந்த பிரச்சினைக்கிடையே கருடர் அதை மகாவிஷ்ணு கையிலிருந்து பரித்துக் கொண்டு பறந்தார். அப்படி அவர் அமிர்த கலசத்தோடு பறந்ததில் அமிர்தம் கலசத்துக்குள் தளும்பியதில் நான்கு சொட்டு அமிர்தம் பூமியில் விழுந்தது. அந்த நான்கு புண்ணிய தலங்கள் தான் மாயாபுரி, அவந்தி, த்ரிகான்தக் மற்றும் பிரயாகா. அவ்வாறு விழுந்த அமிர்தத் துளியை எடுத்து ஓர் பனிதுளி வடிவில் பதக்கம் செய்து அதனுள் வைத்து இத்தனை வருடங்களாக இந்த நான்கு ஊர் தலைவர்களின் வம்சத்தினரும் அதைப் பாதுகாத்து வந்துள்ளோம். அப்படிப் பட்ட அந்த நான்கு புண்ணியத் தலத்தில் குறிப்பிட்ட நாள் நட்சத்திரம் மற்றும் பெயரில் பிறந்த உங்கள் நால்வரிடம் தான் அதை சேர்க்க வேண்டும் என்பது தலைவர்களான எங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஆணை. அது படியே நான்கு ஊர் தலைவர்களும் அவரவர் ஊரின் புண்ணிய ஆத்மாக்களிடமே அதை ஒப்படைத்து விட்டோம். இனி அவை உங்கள் பொறுப்பு.”

“எல்லாம் சரி தலைவரே…ஆனால்…”

“என்ன ஆனால் என்று இழுக்கிறாய் கேசவா? எதுவென்றாலும் கேட்டுவிடு. உன் மனதில் போட்டு உன்னை நீயே குழப்பிக் கொள்ளாதே”

“நாங்கள் இப்போது இதை வைத்து என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“அது உங்கள் நால்வருக்கு மட்டுமே தெரியும். ஊர் தலைவர்களான எங்களின் கடமை தங்களிடம் ஒப்படைத்து இங்கே ஒன்றுக் கூடச் செய்வதே!! இதற்கு பிறகு என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பதை நீங்கள் நால்வரும் முடிவு செய்ய வேண்டும். நீங்கள் நால்வரும் என்ன செய்ய நினைத்தாலும் அதற்கான உதவிகளை செய்ய நாங்கள் பிரயாகா மக்களும் மற்ற மூன்று ஊர்களிலிருந்தும் அந்த அசுரர்களிடமிருந்து தப்பி பிரயாகா வந்துச் சேர்ந்தவர்களும் இருக்கிறோம். நேற்று நான் சிலரை உனக்கு இன்று அறிமுகம் செய்து வைப்பதாக கூறியிருந்தேனே ஞானானந்தம்…உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?”

“நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது தலைவரே”

“அவர்கள் தான் இவர் மூவர். இவன் பெயர் கேசவன் மாயாபுரியை சேர்ந்தவன். இவன் வேதாந்தகன் த்ரிகாந்தக்கிலிருந்து தங்களைப் போலவே மகவும் சிரமப்பட்டுப் பிரயாகா வந்து சேர்ந்துள்ளான். அது மட்டுமல்ல இவன் புது மாப்பிள்ளையும் ஆவான். நேற்று தான் இவனுக்கும் எங்கள் ஊர் சிங்கப் பெண் முழுமதியாளுக்கும் திருமணம் நடந்தது. இவள் தான் அந்த சிங்கப் பெண் முழுமதியாள். எங்கள் ஊர் சார்பாக உங்கள் நால்வரில் ஒருவர் ஆவாள்.”

“அப்படியா!!! உங்கள் மூவரையும் சந்தித்ததில் பெருமகிழ்ச்சிக் கொள்கிறோம்.”

“சரி என் வேலை இங்கே முடிந்தது. நான் எனது அரண்மனைக்கு திரும்பிச் செல்ல வேண்டும். ஞானானந்தத்தையும் அவன் குடும்பத்தினரையும் இங்கு கொண்டு வந்து விடவே நான் வந்தேன். நான் விடைப்பெற்றுக் கொள்கிறேன்.”

“ஆகட்டும் தலைவரே. எங்களை காப்பாற்றி ஒன்றுக் கூட வைத்தமைக்கு மிகவும் நன்றி”

என்று கேசவன் கூறியதும் மற்றவர்கள் அதை தலையசைத்து ஆமோதித்தனர். நால்வரையும் ஓரிடத்தில் கூட வைத்தத் திருப்தியோடும்…அதனால் அசுரர்களின் அழிவு நெருங்கிவிட்டதாலும் வீரசேகரன் மனமகிழ்வோடு அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றான். தலைவர் சென்றதும் ஞானானந்தத்தையும் அவனது மனைவியையும் மற்ற அனைவரும் சூழ்ந்துக் கொண்டு அவர்களைப் பற்றிய விவரங்களைக் கேட்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களின் இரண்டு பிள்ளைகளையும் மதியின் தாத்தா அவருடன் அழைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்று விளையாட்டுக் காட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அனைவரும் கேட்டுக் கொண்டதால் ஞானானந்தமும் அவன் மனைவி சீதையும் நடந்தது அனைத்தையும் விவரமாக கூறி முடித்தனர். அதைக் கேட்தும் வேதாந்தகன்

“அம்மாடியோ!!! நீங்கள் மிகப் பெரிய போராட்டத்திற்கும் பேராபத்திற்கும் உள்ளாகியுள்ளீர்கள். எனக்கு இப்படி நேர்ந்திருந்தால் நான் பிரயாகா வந்து சேர்ந்திருப்பேனா என்பது சந்தேகம் தான்.”

“அப்படி சொல்லாதே வேதாந்தகா!! உங்களுள் யாருக்கு இப்படி நேர்ந்திருந்தாலும் நிச்சயம் நீங்களும் எங்களைப் போலவே வந்து சேர்ந்திருபீர்கள். ஏனெனில் நாம் இங்கு வந்து சேரவேண்டும் என்பதும் இப்படி ஒன்றாக அமர்ந்து உரையாட வேண்டும் என்பதும் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டுவிட்டது. அது தான் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது.”

“ஞானானந்தம் தங்களிடம் நான் ஒன்று கேட்கலாமா?”

“ம்…தாராளமாக கேளுங்கள் கேசவன்.”

“அந்த மரப்பேழையின் அருகில் அந்த அசுரத் தலைவன் நெருங்க முடியவில்லை இல்லையா?”

“அசுரத் தலைவன் அல்ல அசுர குல ஆசான். ஆமாம் அவரால் நெருங்க முடியவில்லை. அவரால் மட்டுமல்ல அங்கு காவலுக்கு இருந்த இரண்டு அகோர ஜந்துக்கள்களாலும் முடியவில்லை. அதனால் தான் எங்களால் அங்கிருந்து தப்பித்து வர முடிந்தது.”

“சரி…அப்போது கூட உங்களுக்கு இதனுள் என்ன இருக்கிறதென்பதைப் பார்க்கத் தோன்றவில்லையா?”

“இல்லை கேசவா. எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை ஆனால் இதனுள் ஏதோ ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று என் மனதிற்குள் ஓர் எண்ணம் வந்தது”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும் கேசவன் அண்ணா…நாமும் நம் தலைவர் சொல் மீறி திறந்திருக்க மாட்டோம் திறக்கவுமில்லையே!!”

“ஆமாம் வேதாந்தகா. அதுவும் உண்மைதான்.”

“ஏன் நான் அதைச் சொன்னேன் என்றால் நேற்று மாலை வரை ஏதோ ஒன்றைத் தெரிந்துக் கொள்வதற்காக துப்பறியும் வேலைகளில் இறங்கிய உங்களுக்கு இதை திறந்து அதனுள் என்ன இருக்கிறதென்று பார்க்கத் தோன்றவில்லையே அதை வைத்துத் தான் நான் அப்படிச் சொன்னேன்.”

“ம்…புரிகிறது வேதாந்தகா. இப்போது தான் எனக்கு எனது முட்டாள் தனமான செயல் புரிகிறது.”

“இப்போது நாம் நால்வரும் ஓரிடத்தில் கூடிவிட்டோம். ஒருவரையொருவர் நன்றாக தெரிந்துக் கொண்டு விட்டோம். இனி என்ன செய்யப் போகிறோம் அல்லது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“நீங்கள் இருக்கும் மனநிலையில் தான் நாங்களும் இருக்கிறோம் ஞானானந்தம். தலைவர் சொன்னது படி யோசித்தோமேயானால் இந்த மரப்பேழை இப்போது நம்முடையது. முதலில் இதைத் திறந்துப் பார்ப்போம். ஏதாவது இதற்குள் இருந்து நமக்கு தெரியவராலாம். அப்படி தெரியவந்தால் அது படியே ஒன்றாக செயல்படுவோம் என்ன சொல்கிறீர்கள் ஞானானந்தம், முழுயதியாள், வேதாந்தகா?”

“ம்…இது நல்ல யோசனை தான் ஆனால் இதற்குள் இருப்பது ஒரு பதக்கம் தானே. அதிலிருந்து நமக்கு என்ன தெரிய வந்திடப் போகிறது?”

“ஒன்றில்லை வேதாந்தகா நான்கு இருக்கிறது”

“சரி நான்கு. அப்புறம்”

“அது தானே!!! நாம் இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யவேண்டும்? இந்த பதக்கத்தை இனி நாம் நால்வரும் தான் பாதுக்காத்து வர வேண்டுமா?”

“ம்…..இருங்கள் எனக்கு ஏதோ தோன்றுகிறது…”

“என்னது அண்ணா?”

“வேதாந்தகா நான் அன்று சொன்னேன் அல்லவா எனக்கென்று மீதமிருப்பது ஒரே ஒரு சொந்தம் தான் என்று”

“ஆமாம் உங்கள் மைத்துனர் தானே அந்த சொந்தம். இப்போ அவருக்கு என்ன?”

“இங்கே மதி அவள் குடும்பத்தினருடன் இருக்கிறாள். ஞானானந்தமும் தன் குடும்பத்தினருடன் இருக்கிறார். ஆனால் என் சொந்தமான கோதகனை மட்டும் ஏன் என்னுடன் இருக்க விடாது தனிமையில் வைத்துள்ளனர் இந்த தலைவர்கள்?”

“தலைவர்கள் ஏன் அப்படி உங்களையும் உங்கள் மைத்துனரையும் பிரித்து வைக்க வேண்டும்?”

“ஞானானந்தம் அவர்களே அது தான் யோசனையாகவே இருக்கிறது”

“அண்ணா அதற்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும் என்று தாங்கள் நினைக்கிறீர்களா?”

“நிச்சயம் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவன் உங்கள் திருமணத்திற்கு கூட வரவில்லை. அதைப் பற்றி நான் எங்கள் ஊர் தலைவரிடம் கேட்டபோது அவர் ஏதேதோ சொல்லி மழுப்பியதைப் பார்த்தால் …அதில் ஏதோ உள்ளது என்று என் மனம் கூறுகிறது.”

“அது என்னவாக இருக்கக் கூடும் அண்ணா?”

“தெரியவில்லையே மதி… எனக்கென்னவோ நான் அறிந்துக் கொள்ளக் கூடாத ஏதோ ஒரு விஷயம் அவன் தெரிந்து வைத்திருக்கிறானோ? அல்லது அடுத்து நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பது அவனுக்கு அறிந்திருக்குமோ? அதனால் தான் அவனையும் என்னையும் ஒரே இடத்தில் இருக்க விடவில்லையா!!!”

“கேசவன் தங்கள் யூகத்தில் முதலாவது இருக்கக்கூடும் ஆனால் இரண்டாவது என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.”

“ஏன் அவ்வாறு கூறுகிறீர்கள் ஞானானந்தும்?”

“ஏனெனில் நாம் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தங்கள் மைத்துனர் தெரிந்து வைத்திருந்தால் நம்முடன் அல்லவா அவரை இருக்கச் செய்திருப்பார் தலைவர்!!!”

“ம்…அதுவும் சரி தான். அப்புறம் ஏன் அவனை என்னிடமிருந்து பிரித்து தனியாக ஓரிடத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்?”

“அதை அவரிடமே கேட்டுத் தெரிந்துக் கொண்டால் இந்த குழப்பத்திற்கு தீர்வு கிடைக்கலாம் அல்லவா!”

“அது சரி தான் வேதாந்தகா… அவனை எங்கள் ஊர் தலைவருடன் தங்க வைத்திருக்கிறார் தலைவர் வீரசேகரன் என்று தான் எனக்கு தெரியும். ஆனால் அது எவ்வளவு தூரம் நம்பகமான விஷயம் என்று தான் யோசிக்கிறேன்”

“இதில் எதற்கு யோசனை கேசவன். வாருங்கள் நேராகச் சென்று பார்ப்போம். அவர் அங்கிருந்தால் கேட்டுத் தெரிந்தும் கொள்ளலாமில்லையா!”

“அதுவும் சரிதான். நாம் நேராகச் சென்று பார்த்துத் தெரிந்து வருவோம்”

“ம்…வாருங்கள் அண்ணா நாம் உடனே சென்று வருவோம்”

“வேதாந்தகா முழுமதியாள் நீங்கள் இருவரும் இங்கேயே இருங்கள் நானும் ஞானானந்தமும் சென்று என்ன ஏது என்று தெரிந்து வருகிறோம்.”

“நாங்கள் ஏன் வரக்கூடாது அண்ணா?”

“உங்களுக்கு நேற்று தான் திருமணமாகியுள்ளது. அதனால் நீங்கள் உங்களுக்கான நேரத்தை சந்தோஷமாக செலவிடுங்கள். நாங்கள் சென்று தெரிந்து வருகிறோம். யார் கண்டார் அதற்குப் பின் ஏதாவது பெரிய வேலை வந்தால்….வந்தால் என்ன வரலாமென்று என் மனம் கூறுகிறது. அப்போது உங்களுக்கான நேரம் கிடைக்க வாய்ப்பில்லாமல் போகலாம். அதனால் இப்போது கிடைக்கும் இந்த நேரத்தில் இருவரும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்.”

“ஆகட்டும் அண்ணா.”

“அம்மா என் மனைவியையும் இரண்டு பிள்ளைகளையும் தங்களை நம்பி விட்டுச் செல்கிறேன். நான் வரும் வரை தாங்கள் தான் இவர்களை பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்”

“ஆகட்டும் தம்பி. நான் இருக்கிறேன். இதோ மதியின் தாத்தா இருக்கிறார். அங்கே பாருங்கள் உங்கள் பிள்ளைகள் என் தந்தையுடன் நன்றாக ஒட்டிக் கொண்டு விட்டனர். நீங்கள் எந்த கவலையுமின்றி சென்று வாருங்கள்.”

“ஆகட்டும் தாயே. சீதை நான் சென்று வருகிறேன்”

“ம்…சரி”

“ஞானானந்தம் தாங்கள் சொல்லிக் கொண்டுப் புறப்படும் அளவிற்கு நாம் யுதத்துக்கு போகவில்லை..இதே ஊரிலிருக்கும் ஓர் இடத்திற்கு தான் போகப் போகிறோம். நிச்சயம் பத்திரமாக திரும்பி வந்துவிடுவோம் கவலை வேண்டாம் வாருங்கள் சென்று வரலாம்”

“ம்.. இதோ …வாருங்கள் போய் விட்டு வருவோம்”

இருவரும் மாயாபுரி தலைவர் தங்கியிருந்த கூடாரத்தை சென்றடைந்தனர்.

தொடரும்….









ஐவரும் சென்னையிலிருந்து கிளம்பி நான்கு மணிநேரம் காரில் பயணம் செய்து ஈஸ்வரன் வீட்டுக்குச் சென்றனர். அங்கே அவர்கள் தன்னிடம் சொன்னது போல வருவார்களா அல்லது நவீன் சொன்னது போல கடைசி நேரத்தில் வரவில்லை என்று சொல்லிவிடுவார்களா!!! அங்கே கஜேஸ்வின் இருப்பார்களா? இருந்தால் என்ன செய்வது என்று மனதில் பல குழப்பங்களுடன் வீட்டின் அழைப்பு மணியை அழுத்தினாள் மிருதுளா. கதவைத் திறந்தார் ஈஸ்வரன்

“ம்….வா வா. எங்கே உன் அம்மா, அப்பா, நவீன் எல்லாரும்”

“அவா கீழே கார்ல உட்கார்ந்திருக்காப்பா. உங்களை அழைச்சுண்டு போக தான் நான் வந்திருக்கேன். இப்போ கிளம்பினா தான் சாயந்தரத்துக்குள்ள முன்னார் போய் சேர முடியும்.”

“ஓ!! அப்படியா. சரி சரி சரி. நாங்களும் ரெடியா தான் இருக்கோம். கதவைப் பூட்டிட்டு கிளம்ப வேண்டியதுதான். வா போகலாம்”

“அம்மா அந்த பேக் தாங்கோ நான் தூக்கிண்டு போறேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் கதவைப் பூட்டிட்டு வாங்கோ”

என்று அவர்களின் வருகையை நவீனிடம் கூற வேகவேகமாக இரண்டாவது தளத்திலிருந்து மாடிப்படிகளில் இறங்கிச் சென்றாள் மிருதுளா. கீழே சென்றதும் நவீன் அவள் கையிலிருந்த பையை கவனிக்காமல் அவள் மட்டும் வருவதைப் பார்த்து

“என்ன மிருது நான் சொன்னது தானே நடந்தது!! சரி சரி வா நீ வந்து கார்ல
ஏறு நாம போவோம்”

“இல்லை நவீ அவா ரெண்டு பேரும் நம்ம கூட வரா. இதோ அவா பை. ம்…‌இதோ வந்துட்டா. வாங்கோ வண்டியில் ஏறுங்கோ”

என்றதும் ஈஸ்வரன் நேராகச் சென்று டிரைவர் பக்கத்தில் முன் இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொண்டார். பர்வதம், அம்புஜம், ராமானுஜம் மூன்று பேர் அமரக்கூடிய நடு இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொண்டனர். நவீன், மிருதுளா மற்றும் சக்தி பின்னால் இருந்த மூன்று பேர் அமரக்கூடிய இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொண்டனர். அனைவரும் காரில் ஏறியதும் அம்புஜம் பர்வதீஸ்வரனிடம்

“எப்படி இருக்கேங்கள் மாமா அன்ட் மாமி? கடைசியா நாம வேனு கல்யாணத்துல பார்த்தது இல்லையா”

“ஆமாம். நாங்க நல்லா இருக்கோம். நீங்க எப்படி இருக்கேங்கள். வேனு மாட்டுப்பொண்ணு எல்லாரும் எப்படி இருக்கா?”

“எல்லாரும் நன்னா இருக்கா மாமி.”

என்று கொஞ்ச நேரம் குசலம் விசாரித்து விட்டு பின் பொதுவான சில விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்த போது வண்டி ஓர் ஹோட்டலின் வாசலில் நின்றது. அனைவரும் இறங்கி காலை உணவை உண்டபின் மீண்டும் கார் முன்னாரை நோக்கிச் சென்றது. அதிகாலை எழுந்ததாலும் காலை உணவாக வெண்பொங்கல் உண்டதாலும் ஈஸ்வரனைத் தவிர அனைவரும் நன்றாக உறங்கிப் போனார்கள். ஒரு ஐந்து மணிநேரம் ஆனதும் முழித்துக் கொண்ட நவீன் டிரைவரிடம்

“அண்ணா எங்க வந்திருக்கோம்? இன்னும் எவ்வளவு நேரமாகும் அந்த ரிசார்ட்டுக்கு போக?”

“சார் கிட்டக்க வந்துட்டோம் சார். இன்னும் ஒரு ஒன்றரை மணி நேரம் தான் சார் அங்க ரீச்சாகிடுவோம்”

“ஓகே! ஓகே!”

என்று நவீனும் டிரைவருமாக பேசிக் கொண்டதில் அனைவரும் விழித்துக் கொண்டனர். அதைக் கேட்ட மிருதுளா நவீனிடம்

“அப்படிப் பார்த்தா நாம அங்க ரீச்சாக எப்படியும் இரண்டு இரண்டரை மணியாகிடுமே நவீ!!”

“ஆமாம்…ஆகலாம்”

“அப்போ வழியிலேயே எங்கயாவது லஞ்ச் முடிச்சுட்டு போகலாமா? எல்லாரும் வயசானவா ஸோ பசி தாங்க மாட்டா இல்லையா…இப்பவே மணி ஒன்னாச்சு”

“அப்படியா சரி டிரைவர் நல்ல வெஜ் ரெஸ்டாரண்ட்டா பார்த்து நிப்பாட்டுங்க சாப்டுட்டு போகலாம்”

என்றதும் வண்டி ஓர் ஹோட்டல் முன் நின்றது. அனைவரும் இறங்கி மத்திய சாப்பாடு சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் காரில் ஏறி பயணித்தனர். அப்போது அரசியல் மற்றும் சினிமா பிரமூகர்கள் என பேப்பரிலிருந்த விஷயங்களைப் பற்றி மும்முரமாக நான்கு பெரியவர்களும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சக்தி தன் மொபைலில் ஏதோ விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். நவீனும் மிருதுளாவும் மாலை எல்லோருமாக எங்கு செல்லலாமென்று திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். வண்டி மூன்று மணிக்கு அவர்கள் புக் செய்திருந்த ரிசார்ட் முன் சென்று நின்றது. அனைவரும் இறங்கினர். வயதானவர்கள் நால்வரும் பாத்ரூம் எங்கிருக்கிறது என்று விசாரித்து அங்கே சென்றனர். மிருதுளாவும் நவீனும் செக் இன் செய்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது மிருதுளா மூன்று அறைகளும் பக்கத்துப் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று கூறினாள். அவர்களும் அதுபடியே தருவதாக கூறினர். டிரைவர் அவர்கள் பைகளையும் பெட்டிகளையும் இறக்கி வைத்ததும் ரிசார்ட் ஊழியர்கள் அவற்றை ஒரு தள்ளு வண்டியில் வைத்து ரிசப்ஷனில் கொண்டு வைத்தனர். மூத்தவர்கள் வந்து ரிசப்ஷனில் அமர்ந்ததும் அனைவருக்கும் வெல்கம் டிரிங்க் எனப்படும் வரவேற்பு பானம் வழங்கப் பட்டது.

அதன்பின் அனைவரையும் அவரவர் அறைகளைக்கு அழைத்துச் சென்றனர் ரிசார்ட் ஊழியர்கள். மூவரின் அறைகளும் பக்கத்துப் பக்கத்தில் இருந்தது. மிருதுளா மூத்தவர்களிடம் ஐந்து மணிக்கு வெளியே செல்லவேண்டும் அதுவரை நன்றாக ஓய்வெடுங்கள் என்று கூறி அவர்களுக்கு அவர்களின் அறைகளை காண்பித்து எது எது எங்கெங்கு உள்ளது என்பதையும் சொல்லிக் கொடுத்து, ஏதாவது அவசரமென்றால் தன்னை எப்படி தொலைபேசியில் அழைப்பது என்பதையும் சொல்லி, சாப்பிட ஏதாவது தேவையென்றால் ரூம் சர்வீஸுக்கு எந்த எண்ணை அழுத்த வேண்டுமென்றும் விவரித்துவிட்டு தன் அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே நவீன் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். சக்தி டிவிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சக்தியையும் சற்று ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி விட்டு மிருதுளாவும் சிறிது நேரம் கண் அசந்தாள்.

மாலை ஐந்தரை மணிக்கு அருகேயிருந்த ஒரு கோவிலுக்கு மட்டும் சென்று ரிசார்ட் திரும்பினர். ஏனெனில் அன்று மாலை ரிசார்ட்டில் ஏதோ விளையாட்டுகள் மற்றும் கலை நிகழ்ச்சிகள் இருப்பதாக தெரியவந்ததும் சீக்கிரம் ஒரு ஆறரை மணிக்கெல்லாம் திரும்பி வந்தனர். ஏழு மணிக்கு விளையாட்டுகளும் கலை நிகழ்ச்சிகளும் ஆரம்பமானது. ஈஸ்வரன் தன் ஃபோனில் படம் பிடித்துக் கொண்டும் பின் ஏதோ டைப் செய்துக் கொண்டுமிருந்ததை கவனித்தாள் மிருதுளா. எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்ததும் அனைவருக்கும் பஃபே முறையில் இரவு உணவு வழங்கப்பட்டது. அதில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட உணவு வகைகள் வைக்கப் பட்டிருந்தது. அனைத்தையும் என்னென்ன என்பதை மூத்தவர்களுக்கு விவரித்தாள் மிருதுளா. பின் அனைவரும் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அவரவருக்கு வேண்டியதை எடுத்து உண்டு மகிழ்ந்தனர். பின் எல்லோருமாக சற்று நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு காலார நடந்து அவரவர் அறைகளுக்குச் சென்றனர்.

மிருதுளா, நவீன், சக்தி மூவரும் அவர்கள் அறைகளுக்குச் சென்றதும் சக்தி தன் பெற்றோரிடம்

“அப்பா அம்மா இன்னைக்கு என்ன டேட்?”

“ஜூன் ட்வென்டி செக்கண்ட் டி. அதுக்கென்ன?”

“அம்மா இன்னைக்கு என்னோட யூ.எஸ் என்ட்ரன்ஸ் எக்ஸாம் ரிசல்ட் வந்திருக்கும்”

“அமாம் சக்தி …நானும் மறந்தே போயிட்டேன் பாரேன்!! சரி சரி வா என் லேப்டாப்ல பார்ப்போம்”

“ம்…ஓகேப்பா.”

“சரி அதுக்கு உன் ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் நம்பர் மற்ற லாகின் டீட்டேய்ல்ஸ் எல்லாம் வேணுமே டா கண்ணா”

“எல்லாமே என் மொபைல்ல இருக்குப்பா. நீ அந்த பேஜ்ஜை ஓபன் பண்ணு நான் எல்லா டீட்டேய்ல்ஸும் தர்றேன்”

என்று மூவரும் ஆவலாக சக்தி எழுதிய ஒரு நுழைவுத் தேர்வின் முடிவுகளைப் பார்த்தனர். அதைப் பார்த்ததும் சக்தி ஐய்யா என்று சந்தோஷத்தில் குதித்தாள் நவீனும் மிருதுளாவும் அவளை கட்டியணைத்து முத்தமிட்டு வாழ்த்து சொன்னார்கள். பின் மிருதுளா தன் அம்மா அப்பா அறையின் தொலைபேசி எண்ணுக்கு கால் செய்து விஷயத்தை சொன்னாள். அவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். சக்தியிடம் பாராட்டுத் தெரிவிக்கும் படியும் காலையில் நேரில் தாங்கள் தெரிவிப்பதாகவும் சொல்லி ஃபோனை வைத்தனர். பின் தன் மாமனார் மாமியாருக்கு கால் செய்து அதே விஷயத்தை சொன்னாள்…அதற்கு ஃபோனை எடுத்த ஈஸ்வரன்

“ஓ!! அப்படியா. சரி சரி.”

என்று ஃபோனை வைத்தார். உடனே மிருதுளா முகம் மாறியதைக் கண்ட நவீன் அவளிடம்

“என்ன உன் மாமனார் வழக்கம் போல ஒண்ணுமே சொல்லாம ஃபோனை வச்சுட்டாரா?”

“ஒரு வேளை தூங்கிட்டாளோ என்னவோ? அதுனால கூட இருக்கலாம். அவா நாளைக்கு காலையில நம்ம சக்திக்கு விஷ் பண்ணுவா பாருங்கோ.”

“நீ எவ்வளவு பட்டாலும் திருந்த மாட்ட…எனக்கு தூக்கம் வர்றது….சக்தியும் தூங்கிட்டா…வா வந்து நீயும் தூங்கற வழியப்பாரு.”

என்று நவீன் சொன்னதும் சென்று படுத்துக் கொண்டு உறங்கிப் போனாள் மிருதுளா. மறுநாள் காலை எழுந்து தயாராகி அனைவரும் அந்த ரிசார்ட் ரெஸ்டாரண்ட்டில் ஒன்று கூடினர். அப்போது அம்புஜம் சக்தியைக் கட்டிக் கொண்டு

“வாழ்த்துகள் சக்தி. உன் அம்மா நேத்து நைட்டு ஃபோன் பண்ணி சொன்னா. நீ அந்த பரீட்சையில் 2400 க்கு 2370 எடுத்திருக்கயாமே ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குக் கண்ணா.”

ராமானுஜம் சக்தியை தட்டிக்கொடுத்து வாழ்த்துத் தெரிவித்தார். ஆனால் பர்வதீஸ்வரன் கண்டுக் கொள்ளாதது போல நடந்துக் கொண்டனர். அது மிருதுளாவை மனதளவில் பாதித்தது ஆனாலும் அவள் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாது இருந்துக் கொண்டாள். காலை உணவு உண்ட பின் வெளியே சுற்றிப் பார்க்க சென்றனர். அப்போது ஓரிடத்தில் மிருதுளாவை தனியாக அழைத்துச் சென்ற அம்புஜம் அவளிடம்

“ஏய் மிருது எங்க கிட்ட சக்தி பரீட்சை முடிவைப் பத்தி சொன்னதை நீ உன் மாமனார் மாமியார்ட்ட சொல்லலையா? நீ அவாகிட்டயும் சொல்லிருப்பனுட்டு தான் நாங்க பாட்டுக்கு குழந்தையை பாராட்டினோம்…அவா கோவிச்சுக்கப் போறாடி”

“அம்மா நான் உங்ககிட்ட என்ன சொன்னேனோ அதை அப்படியே அவாகிட்டயும் நேத்து நைட்டு சொன்னேன்.”

“ஓ!! அப்படீன்னா அவா நைட்டே பாராட்டிட்டாளோ? அதுதான் காலையில நாங்க குழந்தையைப் பாராட்டும் போது ஒண்ணும் சொல்லாமல் இருந்தாளா?”

“ம்..ம்…சரி சரி வா. அவா எல்லாரும் அங்க போயிட்டா பாரு.”

என்று தாயிடமும் அவர்களைப் பற்றி ஏதும் கூறாது தவிர்த்துவிட்டாள் மிருதுளா.

எல்லா சுற்றுலா தளங்களுக்கும் சென்று மத்திய உணவை ஒரு ஹோட்டலில் அனைவரும் அமர்ந்து அவரவர்களுக்கு வேண்டியதை ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு உணவுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கையில் அம்புஜத்தின் கைபேசிக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வாட்ஸ்ஆப்பில் வந்தது. அதை எடுத்து என்னவென்று பார்த்தாள். அதில் வேனு தன் மனைவியுடன் எடுத்த படத்தை பகிர்ந்திருந்தான். அதைப் பார்த்ததும் அம்புஜத்துக்கு ஓரே சந்தோஷமானது. உடனே ராமானுஜத்திடமும் மிருதுளாவிடமும் காண்பித்தாள். அதைப் பார்த்த மிருதுளா நவீனிடம் காட்டிவிட்டு தன் அம்மாவிடம் கைபேசியைக் கொடுத்து

“அம்மா இந்த ஃபோட்டோவுல மகதி ரொம்ப அழகா இருக்காமா”

என்றதும் பர்வதத்திடம் கைபேசியிலிருந்த படத்தைக் காட்டினாள் அம்புஜம் அதற்கு பர்வதம் மெல்ல மிருதுளா காதில் மட்டும் விழும்படி

“ஆமாம் ஆமாம்…அவ அழகா இருக்கா அதுனால படத்துலயும் அழகா தெரியறா…நாம அழகா இருந்தா தானே படத்துலேயும் அழகா தெரிவோம்”

என்று குத்தலாக கூறினாள். மிருதுளாவுக்கு கோபம் வந்தது ஆனால் தான் அழைத்து வந்ததால் அவர்களிடம் பிரச்சினை ஏதும் செய்யாது நல்லபடியாக திருப்பிக் கொண்டு விடவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளை அதற்கு பதில் பேசவிடாமல் தடுத்தது. இதே போல அங்கிருந்த நான்கு நாட்களும் கிடைக்கும் சந்தர்பத்தில் எல்லாம் குத்தலாகவே பேசினாள் பர்வதம். அதை அனைத்தையும் வழக்கம் போல பொறுத்துக் கொண்டாள் மிருதுளா.

மூன்றாவது நாள் இரவு உணவு உண்டு முடித்தப்பின் அம்புஜமும் ராமானுஜமும் அவர்கள் அறைக்கு செல்ல வேண்டி மற்ற அனைவருக்கும் “பை பை” சொல்ல உடனே சக்தி மிருதுளாவிடம்

“அம்மா அம்மா நான் இன்னைக்கு அம்பு பாட்டிக்கூடப் படுத்துக்கறேன் மா”

“ம்…சரி சரி போ…அம்மா அவளை ரொம்ப நேரம் டிவி பார்க்க விடாதே.”

“சரி சரி நான் பார்த்துக்கறேன். நீ வாடி என் செல்லக் குட்டி நாம போகலாம். சரி மாமா அன்ட் மாமி நாங்க வர்றோம். குட் நைட்”

“அம்மா அன்ட் அப்பா நாளைக்கு காலையில எட்டு மணிக்கு உங்க பெட்டியெல்லாம் பேக் பண்ணிண்டு இதே ரெஸ்டாரண்ட்டுக்கு வந்திடுங்கோ. நாம ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் இங்கேந்து கிளம்பணும் சரியா”

“ஓகே டன். வந்திடுவோம். குட் நைட்”

என்று கூறி அவர்கள் சென்றதும் தன் ரூமுக்கு செல்வதற்காக எழுந்த நவீனை சற்று நேரம் கூட அமர்ந்து விட்டு செல்வோம் என்று கூறி அமரவைத்து பர்வதம் ஈஸ்வரன் மிருதுளா மூவருமாக பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நவீன் ஏதும் பேசாது அமர்ந்திருந்தான். அவன் அந்த மூன்று நாட்களிலுமே அவர்களுடன் ஏதும் பேசவில்லை. பர்வதீஸ்வரன் அங்கிருந்த மூன்று நாட்களிலும் கவினின் வீட்டு கிரகப்பிரவேசம் பற்றி எதுவுமே நவீனிடமோ மிருதுளாவிடமோ மூச்சுவிடாதிருந்தனர் . நவீனும் மிருதுளாவும் அதைப் பற்றி ஏதும் கேட்டுக்கொள்ளாது இருந்தனர். ஈஸ்வரன் தன் கைபேசியையே நோண்டிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் தன் ஃபோனை மிருதுளாவிடம் கொடுத்து

“மிருதுளா இந்த பிச்சுமணி ஏதோ மெஸேஜ் அனுப்பிருக்கான்…அது ஒண்ணுமே புரியலை…சரியா தெரியலை… என்னன்னு படிச்சு சொல்லு”

என்று கூற மிருதுளாவும் அதை வாங்கிப் படித்தாள். அவளருகிலிருந்த நவீனும் அந்த குறுஞ்செய்தியைப் பார்த்தான். அதில் “கவின் வீட்டு கிரகப்பிரவேசத்தில் என்னால் கலந்துக் கொள்ள முடியாது போனதுக்கு மன்னிக்கவும். அவனிடம் எங்களின் வாழ்த்துகளையும் ஆசிர்வாதத்தையும் தெரிவிக்கவும்” என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தது. தன் மாமானாருக்கு ஆங்கிலம் படிக்கத் தெரியுமென்பது மிருதுளாவுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனாலும் அவர் அந்த விஷயத்தை இவர்களிடம் கன்வே செய்வதற்காக இப்படிச் செய்கிறார் என்பதை உணர்ந்த மிருதுளா அவரிடம்

“உங்க புள்ளைக்கு வாழ்த்தும் ஆசிர்வாதமும் தெரிவித்திருக்கார் பிச்சுமணி மாமா”

என்று பொதுவாக சொல்லி அவர் ஃபோனை அவர் கையிலேயே திருப்பிக் கொடுத்துத்தாள். அதற்கு மேல் அவரை அதைப் பற்றி பேச விடாமலிருக்கவும் அதைப் பற்றி கேட்க விரும்பாததாலும் சட்டென அவரிடம்

“ஆமாம்ப்பா நானும் வந்ததிலிருந்து பார்க்கறேன்…நீங்க ஃபோட்டோ எடுக்கறேங்கள் உடனே உங்க ஃபோனில் ஏதோ மெஸேஜ் டைப் பண்ணறேங்கள். அப்படி என்னதான் செய்யறேங்கள் எடுத்த ஃபோட்டோஸை?”

“அதுவா…அதெல்லாம் என் பசங்களுக்கும் என் மாட்டுப்பொண்களுக்கும் எல்லா இன்பஃர்மேஷன்ஸையும் உடனே உடனே அனுப்பணுமில்லையா அதுதான் அனுப்பறேன். வேற ஒண்ணுமில்லை”

“ஓ!!! அப்படியா!!! ஆனா இதுவரைக்கும் நவீனுக்கோ இல்ல எனக்கோ இது மாதிரியெல்லாம் டக்டக்குனு எந்த மெஸேஜும் …சாரி… சாரி… இன்பஃர்மேஷன்ஸும் நீங்க அனுப்பினதில்லையா அது தான் கேட்டேன்….சரி… அது என்ன உடனுக்குடன் அனுப்பவேண்டிய இன்பஃர்மேஷன்?”

“ம்…அது நாம போற இடங்கள் அதோட பேரு அங்க என்னென்ன இருக்கு? அதோட ஃபோட்டோஸ் அப்புறம் நாம எல்லாருமா எடுத்துண்ட ஃபோட்டோஸ் இதெல்லாம் தான் வேறென்ன…சரி சரி …எனக்குத் தூக்கம் வர்றது. நாங்க போய் படுத்துக்கறோம். காலையில எட்டு மணிக்கு ரெஸ்டாரண்ட்டில் சந்திக்கலாம். பை”

என்று கூறி அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றனர் மூத்த தம்பதியர். அவர்கள் போன பின்னாலும் நவீனும் மிருதுளாவும் அங்கேயே சற்று நேரம் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது நவீன் மிருதுளாவிடம்

“பார்த்தயா உன் மாமனாரின் சாமர்த்தியத்தை…அவன்ட்ட ஏன்டா அழைக்கலைன்னு கேட்கத் துப்பில்லை, நம்ம கிட்ட சொல்ல திராணி இல்லை ஆனாலும் நாம தெரிஞ்சுக்கணுமாம் அவன் வீட்டு கிரகப்பிரவேசம் நல்லா நடந்ததுன்னு …எப்படி?”

“அதைவிட என்னை ஹிட் பண்ணினது வேற ஒரு டையலாக் தான் நவீ!!”

“இதைவிட வேற என்ன?”

“நீங்க அவர் அதை சொன்னதும் திருப்பி கேட்பேங்கள்னு நினைச்சேன். ஆனா நீங்க கேட்காததால நான் ஏதோ சொல்லி சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது.”

“அப்படி என்ன சொன்னா? எனக்குப் புரியலை மிருது”

“என் பசங்களுக்கும் என் மாட்டுப்பொண்களுக்கும்னு சொன்னாரே கவனிச்சேங்களா? அப்படீன்னா நாங்க யாராம்ன்னு எனக்கு கேட்கத் தோணித்து…ஆனா அதைக் கேட்க போய் அப்புறம் அதுக்கு அவா கத்த ஆரம்பிச்சான்னா அப்புறம் எல்லாருக்கும் வந்த இடத்துல தர்மசங்கடமாகிடுமேனுட்டு பேசாம லைட்டா அதுக்கு திருப்பிக் கொடுத்துட்டு விட்டுட்டேன்”

“ம்…ம்…கவனிச்சேன்…எல்லாம் கவனிச்சேன். நீ இந்த ஒரு இடத்துல மட்டும் விட்டுக் கொடுக்கலைங்கறதையும் நான் மூணு நாளா கவனிச்சிண்டு தான் இருக்கேன் மிருது.”

“ம்…சரி சரி…அதை விடுங்கோ நம்ம சக்திக் குட்டி இப்படி ஃபுல் ஃபுல்லா மார்க் எடுத்திருக்காளே அவளுக்கு ஏதாவது கிஃப்ட் வாங்கிக் கொடுக்கணும்.”

“அவகிட்டயே அவளுக்கு என்ன வேணும்னு கேட்டு வாங்கிக் குடுப்போம்”

“அதுவுமில்லாம நாம உங்க அப்பா அம்மாவை வீட்டுல விட்டுட்டு ஒரு ஹோட்டல் புக் பண்ணி அங்கே அன்னைக்கு நைட்டு இருந்துட்டு மறுநாள் காலையில நாம அங்க ரெகுலரா போற கோவில்களுக்கெல்லாம் போயிட்டு சென்னைக்கு போவோம் நவீ…ப்ளீஸ்”

“ம்…சரி ஓகே. அப்படியே செய்யலாம். இப்போ போய் தூங்கலாமா!!!”

“ம்…ஓகே வாங்கோ. காலையில சீக்கிரமா எழுந்து எல்லாத்தையும் பேக் பண்ணணும் வேற…”

அவர்கள் முன்னாரிலிருந்து ஊருக்கு கிளம்பும் நாள் வந்தது. அன்று காலை எட்டு மணிக்கு அந்த ரிசார்ட் ரெஸ்டாரண்ட்டில் அனைவரும் அவரவர் பெட்டி மற்றும் பைகளுடன் கூடினர். காலை உணவை உண்டு முடித்ததும். மிருதுளா சக்தியிடம் ஏதோ சொன்னாள். உடனே சக்தி தன் ஈஸ்வரன் தாத்தாக்கும் பர்வதம் பாட்டிக்குமாக குவைத்திலிருந்து வாங்கி வந்த கிஃப்ட்ஸை அவரவரிடம் கொடுத்து

“தாத்தா அன்ட் பாட்டி எங்களோடு இந்த நான்கு நாட்கள் வந்திருந்து எங்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தமைக்கு நன்றி”

என்றதும் ஈஸ்வரன் திருப்பி

“தாங்ஸ்” என்றார்

உடனே சக்தி

“தாத்தா அன்ட் பாட்டி பிரித்துப் பார்த்துப் பிடிச்சிருக்கானு சொல்லுங்கோ ப்ளீஸ்” என்றாள்

உடனே பரிசுப் பொருட்களை மூத்தவர்கள் பிரித்துப் பார்த்தனர். முதலில் ஈஸ்வரன் பிரித்துப் பார்த்தார் அதிலிருந்த வாட்ச்சையும் டேப்லெட்டையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது ராமானுஜம் தன்னிடமிருந்த புது டேப்லெட்டை எடுத்துக் காட்டி

“மாமா இங்கே பாருங்கோ எனக்கும் உங்களுக்கு வாங்கினா மாதிரியே ஒரு டேப்லெட் வாங்கித் தந்திருக்கா”

என்று காட்டியதும் அதை வாங்கிப் பார்த்த ஈஸ்வரன்

“அட ஆமாம் அதே தான். அப்போ வாட்ச் எங்கே?”

“அது ஆத்துல வச்சிருக்கேன். அதுவும் நாம ரெண்டு பேருக்கும் ஒண்ணே தான்’

“ஏய் பர்வதம் நீயும் திறயேன்டீ”

என்று ஈஸ்வரன் சொன்னதும் திறந்துப் பார்த்த பர்வதம்

“என்கிட்ட மூக்குத்தியும் தோடும் நிறைய இருக்கு…ம்…இதுவும் நல்லாதான் இருக்கு”

என்று கூறியதும் மிருதுளா சட்டென

“அம்மா உங்க கிட்ட நிறைய மூக்குத்தி அன்ட் தோடு இருக்கலாம்…ஆனா வைர மூக்குத்தி இருக்கா?”

“இல்லை”

“ஆங்!! இல்லையில்லையா…இன்னேலேந்து அதுவும் உங்ககிட்ட இருக்கு.”

என்று மிருதுளா கூறி முடித்ததும் அம்புஜம்

“ஆமாம் மாமி எனக்கும் இதே தோடு அன்ட் வைர மூக்குத்தி தான் இவா வாங்கித் தந்திருக்கா. பாருங்கோ நான் அதைத் தான் போட்டுண்டும் இருக்கேன்.”

என்று காண்பிக்க அதற்கு மிருதுளா

“ஆமாம் மா. எங்களுக்கு நீங்க நாலு பேருமே அப்பா அம்மா தான். அதுனால குடுக்கற கிஃப்ட்டுல கூட பேதமிருக்கக் கூடாதுங்கறது எங்களோட பாலிசி. உங்க ரெண்டு பேருக்காக நாங்க வாங்கிண்டு வந்த வைர மூக்குத்தியும் ஜர்கான் தோடும் தான் அது ரெண்டும்”

“என்னது வைர மூக்குத்தியா???”

என்று வாயைப் பிளந்தாள் பர்வதம்.

பின் அனைத்தையும் அவரவர் கைப்பையில் வைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து காரில் புறப்பட்டனர். மத்திய சாப்பாட்டையும் மாலை நேர சிற்றுண்டி மற்றும் காபியையும் ஹோட்டலில் அனைவருக்கும் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு ஒரு ஐந்து மணி போல முதலில் ஈஸ்வரன் தம்பதியரை அவர்கள் வீட்டில் இறக்கி விட்டுவிட்டு அவர்களின் வழக்கமான கோவில்களுக்கெல்லாம் சென்று வரவேண்டி அங்கேயே ஒரு ஹோட்டலில் ரூம் போட்டு தங்கினார்கள். நவீனும் மிருதுளாவும் சக்தியுமாக அன்று மாலை ஒரு ஏழு மணிக்கு புறப்பட்டு ப்ரவீன் வீட்டுக்குச் சென்றனர். அங்கே துளசி இருக்கவில்லை. ப்ரவீன் வந்தவர்களிடம்

“வாங்கோ வாங்கோ அண்ணா அன்ட் மன்னி. வெல்கம் சக்தி”

“எப்படி இருக்கேங்கள்? எங்க துளசி குழந்தைகளை எல்லாம் காணம்? நீ மட்டும் இருக்க?”

“அவா எல்லாருமா துளசியோட அண்ணா ஆத்துக்கு போயிருக்கா மன்னி. அவா போய் ஒரு மூணு நாளாச்சு. நாளைக்கு வந்திடுவா. அப்புறம் டிரிப் எல்லாம் எப்படி இருந்தது?”

“சூப்பரா இருந்தது. இந்தா ப்ரவீன் குழந்தைகளுக்கும் உனக்கும் துளசிக்கும் எங்களோட ஒரு சின்ன அன்பளிப்பு.”

“ஓ!! தாங்ஸ் மன்னி. இருங்கோ குடிக்க தண்ணிக் கொண்டு வர்றேன். இவ்வளவு நேரம் நான் அப்பா அம்மா ஆத்துல தான் இருந்தேன். இப்போ தான் இங்கே வந்தேன். நீங்க கொஞ்சம் முன்னாடி வந்திருந்தேங்கள்னா நான் இங்கே இருந்திருக்க மாட்டேன். இந்தாங்கோ தண்ணி எடுத்துக்கோங்கோ”

என்று அவன் தண்ணீர் டம்பளரைக் கொடுக்கும் போது அவன் கையை கவனித்த மிருதுளாவுக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. ஏனெனில் அவள் ஆசையாக ஈஸ்வரனுக்கு பரிசளித்த வாட்ச் ப்ரவீன் கையிலிருந்தது. தண்ணீர் குடித்துவிட்டு டம்பளரை ப்ரவீனிடம் திருப்பிக் கொடுத்ததும் அதை அடுப்படிக்குள் வைக்கச் சென்றான் ப்ரவீன். அப்போது மிருதுளா மெல்ல நவீனிடம் ப்ரவீனின் கையை கவனிக்கச் சொன்னாள். அவனும் பேச்சு வாக்கில் கவனித்தான். பின் நவீன் எழுந்து

“சரி டா நாழி ஆயிடுத்து நாங்க கிளம்பறோம்.”

“எங்க ? அப்பா அம்மா ஆத்துக்கு தானே நானும் வர்றேன்”

“இல்ல இல்ல நாங்க ஹோட்டலுக்கு டின்னர் சாப்பிடப் போறோம். எங்களோட வாயேன் நீயும் தனியா தானே இருக்க “

“சரி வரேன்.”

என்று நால்வரும் ஹோட்டலுக்குச் சென்று டின்னர் அருந்திக் கொண்டிருக்கும் போது ப்ரவீன் நவீனிடம்

“அண்ணா அப்போ நீங்க நாளைக்கு பவினோட புள்ளைக்கு முடியெறக்கி காதுக்குத்துற பங்ஷனுக்கும் வர்றேங்கள் தானே!!”

“என்னது அப்படி ஒரு பங்ஷன் நாளைக்கு நடக்கப் போறாதா என்ன?”

“ஆமாம். ஏன் அவன் உங்களுக்கு சொல்லலையா?”

“ம்…ம்….”

“அப்பா அம்மாவும் சொல்லலையா?”

“ம்..ம்..”

என்று இரண்டே சப்தத்தில் பதிலளித்தான் நவீன். பின் அங்கிருந்து ப்ரவீனை அவன் வீட்டில் விடச்சென்ற போது அவன்

“இல்ல அண்ணா என்னை அப்பா ஆத்துலேயே விட்டுவிடு. ஏன்னா காலையில சீக்கிரமா கிளம்பி போகணும். நான் எங்காத்துல இருந்தேன்னா அப்புறம் தூங்கிடுவேன்”

“சரி ப்ரவீன் அப்போ துளசி அந்த பங்ஷனுக்கு வரமாட்டாளா?”

“இல்ல மன்னி அவ வரலை. நான் மட்டும் தான் போகப் போறேன்”

என்று பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போது ஈஸ்வரன் வீட்டு வாசலில் கார் நின்றது. ப்ரவீனை இறங்கச் சொன்னான் நவீன். அப்போது ப்ரவீன்

“வாங்கோ இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு உள்ள வராமல் போனா எப்படி வாங்கோ மன்னி வாண்ணா”

“சாயந்தரம் தானே டா வந்தோம்”

“சாயந்தரமும் நீ வாசலோட போயிட்டயாமே…வாண்ணா”

என்று ப்ரவீன் வற்புறுத்தியதால் மூவரும் இறங்கி வீட்டிற்குள் சென்றனர். அப்போது ஈஸ்வரன்

“நீங்க சென்னைக்கு போகலையா?”

“இல்லப்பா நாங்க நாளைக்கு கோவிலுக்கெல்லாம் போயிட்டு தான் சென்னைப் போவோம்”

என்று கூறிக்கொண்டே ப்ரவீன் கையைப் பார்த்தாள் மிருதுளா. அதை கவனித்த ஈஸ்வரன்

“ஓ!! அப்படியா…சரி சரி சரி…நீங்க குடுத்த வாட்ச் இவனுக்கு ரொம்ப பிடிச்சுப் போச்சுன்னு அவன் எடுத்துண்டுட்டான். டேப்லெட்டை நான் அவன் புள்ளைக்குக் கொடுத்துட்டேன்”

என்று சொன்னதும் மிருதுளா தனக்கு வந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டாள். அப்போது பர்வதம் ஈஸ்வரனிடம் ஏதோ சொல்ல உடனே அவர் தன் கைபேசியில் யாரிடமோ பேசி பின் தன் கைப்பேசியை நவீனிடம் கொடுத்துப் பேசச் சொன்னார். அதற்கு நவீன்

“யார் ஃபோன்ல? என் கிட்ட எதுக்கு குடுக்கற?”

“இந்தா பேசு பவின் தான். அவன் உன்கிட்ட ஏதோ சொல்லணுமாம்”

“ஹலோ!”

“அண்ணா எப்படி இருக்க? இந்தியா வந்திருக்கையாமே? சரி நாளைக்கு எங்க புள்ளைக்கு முடியெறக்கிக் காதுக் குத்தறோம் நீயும் மன்னியும் வந்திடுங்கோ. ஒரு நிமிஷம் மன்னிட்ட ஃபோனைக் குடு பவித்ரா பேசணுமாம்”

என்று சொல்ல வேண்டுமே என்பது போல பேசிய பவினிடம் வேறேதும் பேச விரும்பாத நவீன் ஃபோனை மிருதுளாவிடம் கொடுத்தான்.

“ஹலோ நான் மிருதுளா பேசறேன்”

“ஹாய் மன்னி நான் பவித்ரா பேசறேன். நாளைக்கு எங்க புள்ளைக்கு கோவில்ல வச்சு முடியிறக்கி காதுக்குத்தப் போறோம் நீங்க அவசியம் வரணும்.”

“ரொம்ப சந்தோஷம் பவித்ரா. ஆனா சாரி எங்களால வரமுடியாதுமா.”

“ஏன் மன்னி காலையில வந்துட்டு போயிடுங்கோளேன். ஒரு எட்டு மணிக்கெல்லாம் முடிஞ்சிடும்”

“இல்லமா இதை நீங்க முன்னாடியே சொல்லியிருந்தேங்கள்னா நிச்சயம் வந்திருப்போம். இப்படி வந்த இடத்துல சொன்னதால வரலைன்னு சொல்லறேன்னு நினைச்சுக்காத பவித்ரா…எங்களுக்கு இது சாயந்தரம் வரைக்கும் தெரியாதில்லையா அதுனால வேற ப்ளான் போட்டுட்டோம்… ஸோ நாங்க வரமுடியாதுமா. எங்களோட ஆசிர்வாதம் எப்போதும் குழந்தைகளுக்கு உண்டு.”

“அப்படியா சரி மன்னி. நீங்க ஃபோனை அப்பாட்டயே குடுங்கோ”

என்று வந்த இடத்தில் அழைக்கிறார்கள் என்பதை உணர்த்தும் படி பவினுக்கும் பவித்ராவுக்கும் நன்றாக பதிலடிக்கொடுத்தாள் மிருதுளா. ஈஸ்வரன் ஃபோனில் ஏதோ பேசிவிட்டு கட் செய்தபின் ஹாலுக்கு வந்து….

“அது ஒண்ணுமில்லை. நீங்கள் வரேங்கள்னு அவாளுக்கு தெரியாதோன்னோ அதுதான் முன்னாடியே சொல்லலையாம். நீங்க வர்றேங்கள்ன்னு சொல்லியிருந்தா நிச்சயம் கூப்பிட்டிருப்பாளாம்”

“ஏன் நாங்க சொல்லாம? உங்க கிட்ட தான் அப்பவே நான் ஸ்கைப்ல சொன்னேனே!!”

“என்கிட்ட இல்ல…அவாகிட்ட சொல்லலையோன்னோ!!! அதைச் சொல்லறேன்”

“ஓ!! அப்படீன்னா அவா யார் யார் விசேஷத்துக்கு வருவாளோ அவாளை மட்டும் தான் இன்வைட் பண்ணுவாளா? எல்லா சொந்த பந்தங்களையும் கூப்பிடமாட்டாளா? நல்லா இருக்கே இந்த சிஸ்டம் இல்ல நவீ.”

“அப்படி இல்ல”

“சரி நவீ நாழியாயிடுத்து நாம கிளம்பலாமா?”

“எங்கே கிளம்பறேங்கள் இங்கேயே இருக்கலாமே”

“இல்லப்பா என்னோட அப்பா அம்மா வேற இருக்கா”

“அதுனால என்ன? அவாளும் இங்கேயே வந்து தங்கட்டுமே”

“இல்லாட்டி …என் வீட்டில் யாருமே இல்லையே மன்னி அங்க வந்து தங்கிக்கோங்கோ. சரி… இப்போ உங்க அப்பா அம்மா எங்க?”

“நாங்க ஹோட்டல்ல ரூம் போட்டிருக்கோம். அங்கே தான் ஆவா இருக்கா. நாங்களும் இப்போ அங்கே தான் போகப் போறோம்.”

“என்னத்துக்கு அனாவசியமா ரூமெல்லாம் போட்டுண்டு.”

“சரி மிருது நாம போகலாம். நாங்க வர்றோம்”

என்று அவர்கள் போட்டுக்கொண்டிருந்த நாடகம் பிடிக்காத நவீன் வெடுக்கென கூறிவிட்டு மாடிப்படிகளில் வேகமாக இறங்கிச் சென்றான். மிருதுளாவும் அவர்களிடமிருந்து விடைப்பெற்றுக் கொண்டு நவீன் பின்னாடியே சக்தியை அழைத்துக் கொண்டுச் சென்றாள்.

தொடரும்….


ஆசிர்வாதம் பெற்றுக்கொண்டதும் மீண்டும் வேந்தாந்தகனும் முழுமதியாளும் மண்டபத்திற்குச் சென்று மற்ற சம்பிரதாயங்களையும் சடங்குகளையும் மேற்கொண்டனர். பிரயாகா தலைவர் வீரசேகரன் அவரைத் தேடி வந்தவர்களுக்கு விருந்தளித்து அதன் பின் ஒர் அறையில் இளைப்பாறும்படி கூறி காவலுக்கு இரண்டு பேரையும் வைத்துவிட்டு மண்டபத்துக்குச் சென்றார். அங்கே வீரசேகரன் சென்றதும் அவரை நோக்கி வேகமாக சென்றார் மாயாபுரி தலைவர். அவர்கள் இருவரும் மும்முரமாக ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கவனித்தான் கேசவன். அவனால் அதற்கு மேலும் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை. அவர்களை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பின் தொடரலானான்.

இரு தலைவர்களும் மணமக்களுக்கு பொன்னும் பொருளும் கொடுத்து அவர்களை அவர்களுக்கான இடத்தில் கொண்டுச் சென்று விட்டுவிட்டு நேராக அந்த அகதிகளாக வந்த குடும்பத்தைக் காண அவர்களை தங்கவைத்திருந்த இடத்திற்கு மாயாபுரி தலைவரை அழைத்துச் சென்றார் தலைவர் வீரசேகரன். அவர்கள் பின்னாலேயே சென்றான் கேசவன்.

இருவரும் ஒர் அறையினுள் சென்றனர். அதற்கு மேல் காவலாளிகளைத் தாண்டி செல்லமுடியாத கேசவன் அந்த அறையின் வாயிலிலேயே ஓர் தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்துக் கொண்டு அவர்கள் திரும்பி வருவதற்காக காத்திருந்தான்.

உள்ளே சென்ற தலைவர்களை கண்டதும் அந்த குடும்பத்தினர் எழுந்து வணக்கம் என்று கூறினர். அப்போது மாயாபுரி ஊர் தலைவர் அவர்களைப் பார்த்து,

“அவந்தியை முழுவதுமாக அந்த அசுரர்கள் அழித்துவிட்டன என்ற தகவல் எங்களுக்கு வந்த நாள் முதல் நாங்கள் இடிந்துப் போயிருந்தோம். இன்று நீங்கள் பிரயாகா வந்து சேர்ந்துவிட்டீர்கள் என்று வீரசேகரன் கூறிய பிறகே எங்களுக்கு நிம்மதியானது. ம்….சொல்லுங்கள் என்ன நடந்தது? எப்படி நீங்கள் அவர்களிடமிருந்து தப்பித்து இங்கு வந்து சேர்ந்தீர்கள்?”

“ஐய்யா!! தாங்கள்….”

“பயப்பட வேண்டாம் ஞானானந்தம். இவர் நம் மாயாபுரி தலைவர் தான். தைரியமாக விவரங்களைக் கூறுங்கள்.”

“மன்னிக்கவும் தலைவரே!! நாங்கள் மிகவும் பட்டுவிட்டோம் ஆகையால் தான் யாரிடம் எதை சொல்கிறோம் என்ற பதற்றத்தோடே இன்னும் இருக்கிறோம்”

“இனி தங்களுக்கு அந்த பதற்றம் வேண்டாம் ஞானானந்தம். நாங்கள் இருக்கிறோம். உங்களுக்காக தான் நாங்கள் இத்தனை நாட்கள் காத்திருந்தோம்.”

“ஆமாம்… பிரயாகா தலைவர் எனக்காக காத்திருப்பார் என்றும் அவரிடம் இந்த மரப்பேழையைக் கொண்டு போய் சேர்த்திட வேண்டும் என்றும் எங்கள் அவந்தியின் தலைவர் என்னிடம் கூறியுள்ளார். அதற்காக தான் நாங்கள் பல இன்னல்களை சந்தித்தாலும் அவற்றை எல்லாம் முறியடித்து இங்கு உங்கள் முன்னால் இந்த மரப்பேழையுடன் வந்து சேர்ந்துள்ளோம்.”

“ம்…மிக்க மகிழ்ச்சி ஞானானந்தா. சரி இப்போது சொல்லுங்கள் என்ன நேர்ந்ததென்று”

என்று தலைவர்கள் கேட்டதும் நடந்தது அனைத்தையும் கூறி முடித்தான் ஞானானந்தம். அதை பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர் தலைவர்கள். அப்போது மாயாபுரி தலைவர் ஞானானந்தனைப் பார்த்து

“ம்…அப்போ தாங்கள் அந்த அரக்கர்களின் அரண்மனைக்குள்ளேயே சிறையிருந்துள்ளீர்கள்…..அவர்களின் தலைவன் யார் என்ற விவரம் ஏதாவது தங்களுக்கு தெரியுமா?”

“தலைவன் யாரென்று தெரியாது ஆனால் அவர்கள் கூட்டத்தில் அரக்கர்கள் வடிவில் ஒரு ஆறு பேரை தான் நாங்கள் கண்டுள்ளோம். அதிலும் ஒரு வயதானவர் இருக்கிறார். அவரை மற்றவர்கள் ஆசான் என்று தான் அழைத்தார்கள். அவர் தான் சிறையிலிருந்த எங்களிடம் வந்து இந்த மரப்பேழையைத் கொடுத்திட வலியுறுத்தினார்.”

“வெறும் ஆறு பேர் கொண்ட படை எப்படி இத்தனை ஊர்களை அழித்திருக்கக் கூடும் வீரசேகரா?”

“இல்லை தலைவரே…அரக்கர் ரூபத்தில் தான் ஆறு பேர் இருந்தனர் மற்றவைகள் எந்த இனத்தைச் சேர்ந்ததென்றே எங்களுக்கு தெரியவில்லை அவைகள் அகோரமாக இருந்தன. எங்கள் அவந்தியை தாக்க வந்த போது அந்த பெரும்படையில் இரண்டே அரக்கர்கள் தான் இருந்தனர் அதிலும் ஒருவர் பெண் மற்றவை அனைத்தும் அந்த அகோரமான ஜந்துக்கள் தான் இருந்தன. அவை நூற்றுக் கணக்கிலிருந்தன.”

“ம்…..எல்லாம் சரி ஆனால் எப்படி நீங்கள் கஷியிலிருந்து மாயாபுரியைக் கடந்து இங்கு வந்தீர்கள் என்று சொல்லவேயில்லையே!!”

“அது ஒரு பெரிய கதை தலைவரே!!”

“கூறுங்கள் அதைக் கேட்கத்தான் வந்துள்ளோம்”

“நாங்கள் இந்த மரப்பேழையின் உதவியோடு எங்களை அரக்கர்கள் அடைத்து வைத்திருந்த இடத்தை விட்டு தப்பித்து வந்ததும் எங்களுக்கு எங்கே! எந்த வழியில் போவதென்றே தெரியாதிருந்தோம். அப்போது இருட்டில் கானல் நீர் போல ஆங்காங்கே சிறிய விளக்கின் ஒளி தோன்றியது. அது பளிச் பளிச்சென்று வரிசையாக மின்னத் துவங்கியது. அவை ஓர் நேர் கோடாக சில இடங்களிலும்… பலது வளைந்து நெளிந்தும் காற்றில் இருந்ததன. அதைப் பார்த்ததும் எங்கள் பிள்ளைகள் அவற்றை நெருப்பு பூச்சிகள் என்று நினைத்துக் கொண்டு அவற்றைப் பிடிக்க அந்த ஒளியைப் பின் தொடர ஆரம்பித்தனர். அதைப் பார்த்ததும் எங்கள் விதிக்கு வழிவகுக்கும் ஒளி விளக்குகள் என்று எண்ணிக் கொண்டு அந்த ஒளி காட்டிய வழியே சென்றதில் மிகவும் விரைவாக கஷியை சென்றடைந்தோம். கஷியையும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. அங்கும் மனிதர்கள் எவருமே இருக்கவில்லை. எங்களுள் இருக்கும் வயிற்றுக்குத் தெரியவில்லை நாங்கள் பேராபத்தில் இருந்தோம் என்று. அதனால் பசி எங்களை வாட்டி எடுத்தது. பிள்ளைகள் பசியில் துவண்டுப் போனார்கள். கஷியில் எல்லா வீடுகளும் திறந்தே கிடந்தது. நாங்கள் அதில் ஓர் வீட்டுக்குச் சென்று அங்கே இருந்த பொருட்களை வைத்து என் மனைவி சீதை செய்து தந்த உணவினை உண்டு சற்று இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தோம். என் மனைவியும் பிள்ளைகளும் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அருகில் இந்த மரப்பேழையை பாதுகாப்பிற்காக வைத்துவிட்டு நான் மெல்ல அந்த வீட்டின் வெளியே சென்று சற்று நேரம் அடுத்து என்ன செய்யலாமென்ற சிந்தனையிலிருந்த நேரம் என் தலைக்கு மேல் ஏதோ வேகமாக காற்றில் கடந்துச் சென்றதை கவனித்தேன். ஒன்று மட்டும் என்றால் அதை கண்டுக் கொண்டிருக்க மாட்டேன் ஆனால் அவை வரிசையாக பத்து பதினைந்து சர்ரென்று சென்றன. அவைகள் எங்களைத் தேடி வந்திருக்கும் அந்த அரக்கர்கள் அனுப்பிய அந்த ஜந்துக்களாகத் தான் இருக்க வேண்டுமென்று நான் முடிவு செய்து வீட்டினுள் சென்று என் மனைவியை எழுப்பி வெளியே நான் கண்டதைச் சொன்னேன். அவள் சற்று பதற்றமானாள். குழந்தைகள் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். உடனே மரப்பேழையை எடுத்து என் கைகளில் இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு எங்களை காப்பாற்றும் படி மனதார அந்த பரந்தாமனை எண்ணி வேண்டிக் கொண்டேன். பின் சிறிது நேரம் யோசித்தேன் அதற்குள் அதே ஒளி தோன்றியது…ஆனால் இந்த முறை ஒன்று மட்டும் இருந்தது. எங்களுக்கு புரியாது நின்றிருந்தோம் அப்போது தரையில் மூன்று நான்கு தோன்றியது.‌..உடனே எனக்குப் புரிந்தது…அவை எங்களை தரைக்கு அடிவழியாக அழைக்கிறதென்று.அதை நான் சீதையிடம் சொன்னதும் அவள் சரி அவைகளைப் பின் தொடர்வோம் என்றாள். ஆனால்…பூமியின் அடியில் என்னென்ன காத்திருக்கிறதோ? இல்லை இவைகள் எல்லாம் அந்த அரக்கர்களின் வேலையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணங்களால் நான் சற்று தயங்கி நின்றேன். அப்போது சீதை கூறினாள் “அரக்கர்களின் இடத்திலிருந்து நம்மைக் காப்பற்றி இங்கு அழைத்து வந்தவை இந்த ஒளி அப்போது இவைகளை நம்பிய நீங்கள்! ஏன் இப்போது தயங்குகிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். அப்பொழுது என் பிள்ளைகள் அந்த ஒளியின் பின் சென்றதால் நானும் அவர்கள் பின் செல்ல நேர்ந்தது ஆனால் இப்போது இந்த ஒளி பூமிக்கு அடியில் வரச்சொல்கிறதே அது எப்படி சாத்தியமென்று கேட்டதும்…அந்த ஒளி நாங்கள் இருந்த அந்த அறையின் ஓரிடத்தில் வட்டமான நிலவு போல மிளிர்ந்தது. உடனே அங்கு சென்று பார்த்தோம் அங்கே எதுவும் வித்தியாசமாக எங்களுக்கு தென்படவில்லை அப்போது சீதை என்னை நன்றாக அந்த இடத்தைச் சுற்றித் தேடச்சொன்னாள் அவளும் என்னுடன் சேர்ந்து தேடினாள் அப்போது அங்கு ஓரிடத்தில் இருந்த தரையைத் தட்டிப்பார்த்தேன் அதன் சப்தம் வித்தியாசமாக இருந்தது. உடனே அந்த தரை மீது விரிக்கப் பட்டிருந்த அலங்கார விரிப்பை நகற்றிப் பார்த்தேன் அங்கே ஒரு மூடி போல ஏதோ இருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. அது மிகவும் இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தது. அதை இழுக்க முயற்சித்தேன் முடியவில்லை. அப்போது அந்த மூடியின் மேல் அந்த ஒளி மீண்டும் தோன்றி இடதிலிருந்து வலமாக சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் சீதை அந்த மூடியை மேலே இழுக்காமல் இடதிலிருந்து வலப்புறமாக சுற்றச் சொன்னாள். அதே போல செய்தேன் திறந்துக் கொண்டது. அது ஏதோ சுரங்கப் பாதைப் போல இருந்தது. அதனுள் நான் இறங்கியதும் பளிச் பளிச்சென்று அந்த ஒளி வரிசையாக தோன்ற ஆரம்பித்தன. சரி அதை விட்டால் வேறு வழியேதுமில்லாது நான் மேலே வந்து எங்கள் குழந்தைகளில் ஒன்றை சீதையிடம் கொடுத்து அவளை முதலில் அந்தனுள் இறங்கச் சொன்னேன். அவள் பின்னாலேயே நான் எங்களின் மற்றொரு பிள்ளையைத் தூக்கிக் கொண்டு இறங்கும் போது அந்த மூடியின் ஓரம் என் கையைக் கிழித்தது. ரத்தம் மிகுதியாக வெளிவந்தது. உடனே நான் தூக்கிக் கொண்டிருந்த பிள்ளையை சுரங்கத்தின் தரையில் படுக்க வைத்துவிட்டு மீண்டும் மேலே சென்று அங்கிருந்த துணியால் ரத்தம் வந்த இடத்தை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டேன். கையை கட்டுப்போட்ட இடத்தில் எல்லாம் எனது ரத்தம் சிந்தியிருந்தது. உடனே அந்த இடத்தை வேறொரு துணிக் கொண்டு துடைத்து அங்கேயே ஒரு மூலையில் போட்டுவிட்டு அந்த அலங்கார விரிப்பை மூடிக்கு மேல் சரியாக வைத்து விட்டு மூடியை மெல்லத் திறந்து சுரங்கத்திற்குள் இறங்கியதும் அந்த மூடியை மறுபடியும் இறுக்கமாக மூடி வைத்துவிட்டு தரையில் படுக்க வைத்திருந்த குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு அந்த ஒளி சென்ற வழியையே பின்பற்றினோம் இங்கு பிரயாகா வந்து சேர்ந்தோம். கஷியிலிருந்து இங்கு வரை வந்த அந்த சுரங்கம் வழியாக பல வழிகள் பிரிந்துச் சென்றதை நான் பார்த்தேன். ஆனால் நாங்கள் நால்வரும் அந்த ஒளியையே தொடர்ந்து வந்ததில் இங்கு பிரயாக தலைவரின் வீட்டினுள் வந்துச் சேந்துள்ளோம்.”

“அப்படி என்றால் …வீரசேகரா இவர்கள் கஷியின் தலைவர் வீட்டில் தான் தங்கி உணவருந்தியுள்ளார்கள்!!”

“ஆமாம் மாயாபுரி தலைவரே ஆமாம்.”

என்று இரு தலைவர்களும் பேசிக்கொண்டது புரியாது ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர் ஞானானந்தமும் சீதையும். அவர்களின் வியப்பான முக பாவத்தைக் கண்டதும் வீரசேகரன் அவர்களிடம்

“என்ன குழப்பமாக உள்ளதா? எப்படி நீங்கள் தங்கியிருந்த வீட்டை நாங்கள் சரியாக கூறுகிறோமென்று கேட்கத் தோன்றுகிறதா?”

“ஆமாம் தலைவர்களே!!”

“எப்படி சரியாக சொன்னோம் என்றால் நம் ஒவ்வொரு ஊர் தலைவர்கள் இல்லத்திலும் இவ்வாறு சுரங்கப் பாதை வைத்துள்ளோம் அந்த பாதையில் பல வழிகள் பிரிந்து செல்வதாக கூறினீர்கள் அல்லவா அவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு ஊரின் தலைவர் வீட்டிற்கு கொண்டு செல்லும். அப்படித் தான் இவர்கள் என் வீட்டின் சுரங்கப் பாதை வழியே வெளி வந்துள்ளனர். அதைப் பார்த்த காவலர்கள் இவர்களை பிடித்து வைத்துக் கொண்டு எனக்கும் என் தம்பி வீரராகவனுக்கும் செய்தி அனுப்பினர்.”

“எல்லா தலைவர்களுக்கும் ரொம்ப நன்றி. ஏனெனில் இப்படி ஒன்றை தாங்கள் அனைவரும் செய்யாதிருந்தால் நாங்கள் இங்கு வந்திருக்கவே முடியாது”

“ம்….சரி சரி…தாங்களை நன்றாக கவனிக்கின்றனரா? உங்களுக்கு ஏதாவது தேவையா?”

“எங்களை நன்றாக கவனித்துக் கொள்கிறார்கள் தலைவரே. எந்த குறையுமில்லை. ரொம்ப நாள் கழித்து நன்றாக உண்டோம். நன்றி”

“யார் அங்கே!! ம்…அங்கே வையுங்கள். ம்…ஞானானந்தம் தங்களுக்கான மாற்று உடைகள் இதோ இந்த பெட்டிக்குள் உள்ளது. தாங்கள் குளித்துவிட்டு மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். நன்றாக ஓய்வெடுங்கள் நாளை தங்களுக்கு முக்கியமான மூவரை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன்.”

“ஆகட்டும் தலைவரே.”

“சரி நாங்கள் சென்று வருகிறோம். நாம் போகலாமா வீரசேகரா?”

“ஆங் …இதோ…”

என்று இரு தலைவர்களும் ஞானானந்தத்தைக் கண்டு பேசி விவரங்களை அறிந்துக் கொண்டபின் வெளியே வந்தனர். அந்த அறையின் கதவு திறக்கும் சப்தம் கேட்டு தூணுக்குப் பின்னால் வெகு நேரமாக காத்துக்கொண்டிருந்த கேசவன் மெல்ல மறைந்திருந்து அந்த அறைக்குள் யார் இருக்கிறார்கள் என்பதை அறிய எட்டிப்பார்த்தான். தலைவர்கள் வெளியே வந்ததும் காவலர்கள் அறையின் கதவை மூடினர். அதனால் உள்ளே இருந்தவர்களைப் பார்க்க முடியாது தவித்தான் கேசவன். இரு தலைவர்களும் ஏதோ பேசிக் கொண்டு போனதைப் பார்த்த கேசவன்….அறையினுள் இருப்பவர்களை காண முடியாது போனதால் தலைவர்கள் பேசிக்கொள்வதை ஒட்டுக் கேட்க நினைத்து அவர்கள் பின்னாலேயே சென்றான்.

அப்போது வீரசேகரன் மாயாபுரி ஊர் தலைவரிடம்

“அந்த அரக்கர்கள் வெறும் ஆறு பேர் தான் உள்ளார்கள் என்று இவர்கள் சொல்வதையும்…அந்த கோதகன் சொன்னதையும் வைத்துப் பார்த்தால்…அவர்கள் அழித்த ஊரிலிருந்த நம் மக்களே அந்த அகோரமான ஜந்துக்களாக இருக்க வேண்டுமென்று எனக்கு தோன்றுகிறது. தாங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“ஆமாம் அவர்கள் படையை பெரிதாக்கவே மக்களை அழித்து அவ்வாறு மாற்றி தங்கள் படைகளாக்கி வைத்துள்ளனர். அதை நம்மால் மீண்டு மாற்ற முடியாதா?”

“தெரியவில்லையே….பார்ப்போம் எங்கள் மதகுருவிடம் இதற்கான வழி இருக்கிறதா என்று கேட்டுத் தெரிந்துக் கொள்ளலாம் வாருங்கள்”

என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டதை கேட்ட கேசவன் இன்னும் குழம்பிப் போனான். அவனால் அதற்கு மேல் காவலர்கள் அதிகமாக இருந்ததால் தலைவர்களை பின் தொடர முடியாது போனது. அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருந்தால் மாட்டிக் கொள்வோம் என்ற பயத்தில் வேகமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டு மண்டபத்தில் நடந்துக் கொண்டிருந்த நலங்கு விசேஷத்தில் கலந்துக் கொண்டான். அப்போது வேதாந்தகன் தன் கண்களாலேயே கேசவனிடம் “எங்கு போனீர்கள்?” என்று கேட்டான். அதற்கு கேசவனும் கண்ணாலேயே பதிலளித்தான்.

தொடரும்…









“நம்பினா நம்புங்கோ நம்பாட்டி போங்கோ!! எனக்கென்ன?”

“சரி நீ ஆரம்ப காலத்துலேயே எல்லாம் தெரிஞ்சுண்டுட்டன்னு வச்சுண்டா கூட ஏன் இத்தனை வருஷங்களா உன் எதிர்ப்பைக் காட்டலை? ஏன் மறுபடியும் மறுபடியும் அவாளை எல்லாம் தலையில தூக்கி வச்சுக்கற? இப்படி எல்லாம் செஞ்சா அவாளும் திருந்த மாட்டா …என்னாலையும் நம்ப முடியாது மிருது?”

“நவீ ….நமக்கு ஒருத்தா ஏதாவது தொல்லை, தொந்தரவு, அவமானம், இது மாதிரியெல்லாம் தொடர்ந்து செஞ்சுண்டே இருந்தானா அவாளுக்கு நம்மளைக் கண்டு பொறாமை அல்லது பயம் உள்ளவாளா தான் இருப்பா. இல்லைன்னா அடுத்தவர்களை துன்புறுத்தி அதில் மனமகிழ்வு காணறவாளா கூட இருக்கலாம். மொத்தத்தில் இந்த மூணு வகையில ஏதாவது ஒண்ணுல சேர்ந்தவாளா தான் இருப்பா. இந்த எண்ணங்கள் மனசுல வளர்ந்துண்டே போனா அவாளுக்கு காழ்ப்புணர்ச்சி தான் விருட்சமா வளரும். அப்படிப் பட்டவாளை நாம எதிர்த்து நிக்கவோ இல்ல பதிலுக்கு பதில் பேசவோ இல்லை அவாளைப் போலவே ஏதாவது பண்ணவோ செஞ்சோம்னா அப்புறம் அவாளோட அந்த குணத்தை நாமே விசிரியால வீசி கொழுந்து விட்டு எரிய வைக்கிறது போல ஆகிடாதோ!!! அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்….அப்படியே அவா செஞ்சதையே அவாளுக்கு நாம திருப்பி செஞ்சோம்னா அப்புறம் அவாளுக்கும் நமக்கும் வித்தியாசம் இல்லாம போயிடாதா? எனக்கு பேச தெரியாமையோ இல்ல பழிவாங்கத் தெரியாமையோ இல்ல ஆனா எதுக்குன்னு தான் விலகறேன்”

“ஆங் அதைத் தான் நானும் சொல்லறேன் விலகிடுன்னு.”

“ம்…என்னோட பொறுமைக்கும் எல்லைன்னு ஒண்ணு இருக்கும் இல்லையா அதுவரை நான் இப்படியே இருந்துடறேனே நவீ!!! கடவுள் படைப்பில் என்னோட டிசைன் இதுதானோ என்னவோ!!!! அதுவரை யாரு வேணும்னாலும் என்னை இளிச்சவாயின்னு நினைச்சாலும் சரி, பொழைக்கத் தெரியாதவள்ன்னு சொன்னாலும் சரி, இல்ல எனக்கு சூடு சொரனையே இல்லையான்னு கேட்டாலும் சரி… நான் இப்படித் தான். ஆனால் எப்போதுமே இப்படிதானானான்னு கேட்டா அதுக்கு காலமும் நேரமும் தான் பதில் சொல்லணும். நான் சொல்லறது சரி தானே நவீ”

“ம்….பார்ப்போம் உன் பொறுமைக்கு எது எல்லைன்னு”

“அம்மா எவ்வளவு நேரமா மா பேசுவ… பசிக்கறது மா. டின்னர் பண்ணலையா?”

“ஊப்ஸ்…சாரி டா கண்ணா. சப்ஜீ ரெடி… இதோ ஒரு அஞ்சே நிமிஷத்துல சப்பாத்திப் போட்டு தந்துடறேன் சரியா. ஓகே நவீ நான் போய் டின்னர் பண்ணட்டும்”

என்று மிருதுளா அவள் தரப்பு விளக்கத்தைக் கொடுத்து விட்டுச் சென்றாள். நவீன் குடும்பத்தினர் குவைத்துக்கு சென்று ஒரு வருடமானது. சக்தி பதினோராம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு பல நுழைவுத் தேர்வுகளுக்கான வகுப்புகளுக்கு சென்றதோடு அந்த தேர்வுகளை எல்லாம் எழுதியும் முடித்தாள். அதில் ஒன்றில் நூற்றியிருபதுக்கு நூற்றிபத்தொன்பது மதிப்பெண்கள் எடுத்து அவளின் புகைப்படம் வலைத்தளத்தில் வந்தது. மற்றொரு பரீட்சையின் முடிவுகள் வர மூன்று மாதங்கள் இருந்தன. கோடைக்கால விடுமுறை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது இந்தியாவுக்கு சென்று வர திட்டமிட்டாள் மிருதுளா. அதை நவீனிடம் சொன்னதும்

“எதுக்கு மிருது இப்போ தானே நாம வேனுவோட கல்யாணத்துக்கு போயிட்டு வந்திருக்கோம்!!”

“இல்ல நவீ இந்த வருஷம் முடிஞ்சா அப்புறம் நம்ம சக்தி வெளிநாடுக்கு படிக்கப் போயிடுவா… அதுக்கப்புறம் எப்ப மறுபடியும் இந்தியாவுக்கு அவளால போக முடியுமோ? நமக்குத் தெரியாது. அதுனால இந்த லீவுல எல்லா கோவில்களுக்கும் போயிட்டு அப்படியே உங்க பேரன்ட்ஸ் அன்ட் என் பேரன்ட்ஸ், நாம மூணு பேருன்னு ஒரு குட்டி ட்ரிப் எங்கேயாவது போயிட்டு வரலாமே… என்ன சொல்லறேங்கள்?”

“ம்….உன் பொறுமைக்கு இன்னுமா எல்லை எங்க இருக்குன்னு உனக்கு கண்ணு தெரியலை”

“ப்ளீஸ் நவீ நம்ம சக்தியும் அவ தாத்தாப் பாட்டிகளோட ஒரு மூணு நாள் ஜாலியா இருக்கட்டுமே. அவாளுக்கும் வயசாகிண்டே போறது ஸோ எப்ப வேணும்னாலும் எது வேணும்னாலும் நடக்கலாம் இல்லையா?”

“ம்…..சரி சரி என்னவோ பண்ணு. ஆனா ஒண்ணு நிச்சயம் இதுக்கு நீ வருத்தப்பட தான் போற”

“ம்…பார்ப்போம் பார்ப்போம். சரி நாம சிம்லா போகலாமா?”

“ம்….ஆனா அவா நாலு பேரு நாம மூணு பேரு…ஃப்ளைட் டிக்கெட்ஸ் அன்ட் ஹோட்டல்…சாப்பாடு செலவுகள் எல்லாம் கூட்டிக் கழிச்சுப் பார்த்தா ரொம்ப ஜாஸ்த்தி ஆகிடாதா?”

“அப்படியா அப்போ ஒரு பெரிய கார் வச்சுண்டு எல்லாருமா முன்னார் போயிட்டு வரலாமா?”

“ம்…அது ஓகே!”

“சரி அப்போ அதுக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளை எல்லாம் செய்யத் தொடங்கறேன். அதுக்கு முன்னாடி நம்ம பேரன்ட்ஸ் கிட்ட கால் பண்ணி சொல்லிடறேன்…சப்போஸ் உங்க அப்பா அம்மா வரலைன்னு சொல்லிட்டான்னா என்ன பண்ணறது? புக் பண்ணினது எல்லாம் வேஸ்ட் ஆகிடுமே?”

“அதெல்லாம் வருவா…அப்படியே வராட்டினா என்ன இப்போ அது தான் பெரியப்பா ஃபேமிலி, அத்தை ஃபேமிலி, சித்தப்பா ஃபேமிலினுட்டு பக்கத்துலேயே எல்லாரும் இருக்காளே அவா யாரையாவது கூட்டிண்டு போனா போறது.”

“ம்…அதுவும் நல்ல ஐடியா தான். அவாளும் எல்லாரும் வயசானவா தானே. சரி நான் வேலைகளில் இறங்கட்டும்”

என்று அன்று மாலையே மிருதுளா தன் பெற்றோருக்கு கால் செய்தாள்

“ஹலோ அம்மா நான் மிருது பேசறேன்”

“ஆங் சொல்லு மிருது. எப்படி இருக்க? மாப்ள எப்படி இருக்கார்? சக்திக் குட்டி எப்படி இருக்கா?”

“அம்மா ஸ்கைப்ல வா”

“ம்…சொல்லு மிருது”

“அம்மா நான் உன்னை ஸ்கைப்ல இரண்டு தடவை கூப்பிட்டேன் நீ எடுக்கலை அது தான் ஃபோன்ல கூப்பிட்டேன்…நீ என்னடான்னா ஸ்கைப்ல பேசறா மாதிரி நலம் விசாரிக்கறயே!!!”

“நீ ஸ்கைப்ல தான் கூப்பிட்டிருக்கன்னு நினைச்சுண்டு நான் பேச ஆரம்பிச்சேன். சாரி மிருது”

“இட்ஸ் ஓகே மா. சரி நாங்க சக்தியோட இந்த லீவுக்கு ஊருக்கு வரலாம்னு இருக்கோம்.”

“சூப்பர் சூப்பர் பேஷா வாங்கோ. உனக்குப் பிடித்த அப்பம்…மாப்ளைக்குப் பிடித்த முள்ளு முறுக்கு நம்ம சக்திக் குட்டிக்குப் பிடித்த ரிப்பன் பக்கோடா எல்லாம் செய்து வைக்கிறேன். எப்போ வர்றேங்கள்”

“நாங்க வர்ற ஜூன் இருபதாம் தேதி வந்துட்டு ஜூலை பத்தாம் தேதி கிளம்பிடுவோம். இந்த தடவை உங்க ரெண்டு பேரையும் ப்ளஸ் என் மாமனார் மாமியாரையும் கூட்டிண்டு ஒரு முன்னார் ட்ரிப் போகலாம்னு இருக்கோம். உங்களுக்கு வர சம்மதமா?”

“ஓ! இதெல்லாம் என்னத்துக்கு கேட்டுண்டு? நாங்க என்ன ஆஃபீஸுக்கா போகணும். சும்மா தானே உட்கார்ந்துண்டிருக்கோம். வான்னா வரப்போறோம்.”

“ஓகே மா. அப்படீன்னா நாங்க வந்துட்டு ஒரு இரண்டு நாள்ல அதாவது இருபத்திரெண்டாம் தேதி நாம முன்னாருக்குப் போயிட்டு நாலு நாள் அங்கே தங்கிட்டு வரலாம் சரியா. அதுக்கு வேண்டிய டிரெஸ்ஸை எடுத்து வச்சுக்கோங்கோ… அப்பா நீ எனக்கொரு ஹெல்ப் பண்ணணுமே!!”

“சொல்லு மிருது என்ன பண்ணணும்?”

“நாம நாலு …மூணு… ஏழு பேர் வசதியா உட்கார்ந்து முன்னார் போறா மாதிரி ஒரு வண்டி ஏற்பாடு பண்ணறையாப்பா?”

“ஓ பண்ணறேனே. டேட் எல்லாம் ஃபைனல் பண்ணிட்டயோனோ!! அதே டேட்டுக்கு சொல்லலாமில்லையா?”

“எஸ் அப்பா அதே டேட் தான் நோ சேஞ்ச் வண்டியை கன்ஃபார்ம் பண்ணிடூ. எவ்வளவு என்னங்கறதை சொல்லு நான் உனக்கு பணம் டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிடறேன்”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் இப்போ குடுக்க வேண்டாம் மிருது. நாம ட்ரிப் போயிட்டு வந்து குடுத்தாப் போறும். கிளம்பற அன்னைக்கு அட்வான்ஸ் கேட்ப்பா அவ்வளவு தான். அப்போ தான் நீங்களே இங்க இருப்பேங்களே”

“ம்….அப்போ ஓகேப்பா. நீ வண்டியை புக் பண்ணிடு. சரி நான் வச்சுடவா. அடுத்து என் மாமனார் மாமியார்ட்ட கேட்கணும்”

“ஏன்டி மிருது அவா வருவாளாடி?”

“ஏன்ம்மா அப்படி கேட்குற?”

“இல்ல அவா வரணும்னு தான் ஆசைப்படுவா ஆனா அந்த குவைத் காரனும் காரியும் விடமாட்டேளே அதுதான் கேட்டேன்.”

“வந்தா சந்தோஷம். வரட்டும். இல்லாட்டி வேற யாராவது பெரியவாளை கூட்டிண்டு போக வேண்டியது தான்..சரி மா எனக்கு நிறைய வேலையிருக்கு வச்சுடவா”

அப்பாவிடம் சொல்லி காருக்கு ஏற்பாடு செய்தாள். பின் ஹாட்டல் புக்கிங் எல்லாம் நவீனும் மிருதுளாவுமாக செய்து முடித்தனர். பின் தன் மாமனாரை ஸ்கைப்பில் அழைக்க தயாரானவளிடம் நவீன்

“இங்கே பாரு மிருது …உங்க அப்பா அம்மா எந்த பந்தாவுமில்லாம உடனே ஓகே சொல்லிட்டா…ஆனா அங்கே அப்படி எல்லாம் சொல்லிட மாட்டாங்கறதை மனசுல நிறுத்திண்டு கால் பண்ணு சரியா!!”

“அவாளும் என் அப்பா அம்மா மாதிரி தானே நவீ…ரெண்டு பேருமா தனியா அங்கே இருக்கா. என்ன குழைந்தை ஸ்கூலுக்கு போகணும் இல்ல வேலைக்குப் போகணும்னு ஏதாவது இருக்கா என்ன?”

“பின்ன இல்லாமையா? அதுதான் மிஸ்டர் அன்ட் மிஸ்ஸஸ் ப்ரவீன் ஃபேமிலி அங்கேயே தானே இருக்கா நைட்டைத் தவிர…அதுனால சொன்னேன்”

“ம்..ம்..நான் பார்த்துக்கறேன்”

“அப்படியா மேடம்?அதை நானும் பார்க்கறேன்!!”

என்று நவீன் சொன்னதும் ஈஸ்வரனை ஸ்கைப்பில் அழைத்த மிருதுளா…

“ஹாய் அப்பா எப்படி இருக்கேங்கள் எல்லாரும்?”

“ம்…நாங்க நல்லா இருக்கோம் நீங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்கேங்கள்? ரொம்ப மாசம் கழிச்சு கால் பண்ணிருக்கயே என்ன விஷயம்”

“நாங்களும் நல்லா இருக்கோம். சரி ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்ல தான் கால் பண்ணினேன். “

“என்ன அது?”

“நாங்க இந்த சம்மர் லீவுக்கு ஊருக்கு வர்றதா இருக்கோம். அப்படியே உங்க ரெண்டு பேரையும் ப்ளஸ் என் அப்பா அம்மாவையும் கூட்டிண்டு முன்னார் வரை ஒரு ட்ரிப் போகலாம்னு இருக்கோம். நாங்க இந்த மாதம் இருபதாம் தேதி சென்னை வந்திடுவோம். இருபத்திரெண்டாம் தேதி ஊருக்கு வருவோம். அங்கேந்து கார்ல முன்னார் போயி ஒரு நாலு நாள் உங்களோட எல்லாம் இருந்து டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு வரலாம்னு இருக்கோம். என்ன சொல்லறேங்கள். ஜூன் இருப்பத்தி இரண்டாம் தேதிலேந்து இருபத்தி ஐந்தாம் தேதி வரை உங்களால் எங்க கூட வர முடியுமா?”

என்று மிருதுளா கேட்டதும் ஈஸ்வரனும் பர்வதமும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அப்போது பர்வதம் ஈஸ்வரனிடம்

“வேற யாரு வர்றான்னு சொன்னா?”

“அவ அப்பா அம்மாவையும் நம்மளையும் கூட்டிண்டு போகறாளாம்”

என்று அவர்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். அதைக் கேட்ட மிருதுளா சட்டென

“உங்களால வரமுடியாட்டிப் பரவாயில்ல விடுங்கோ. நோ கம்பல்ஷன். நாங்க எனி வே டிக்கெட், ஹோட்டல், கார் எல்லாம் புக் பண்ணியாச்சு. உங்களால வர முடியலைன்னா அப்புறம் வேற நம்மாத்தேந்து பெரியப்பாவையோ, சித்தப்பாவையோ இல்ல அத்தையை ஃபேமிலியையோ அழைச்சுண்டு போகலாம்னு நவீ சொன்னார்.”

“இல்ல அதுக்கில்ல…நாங்க கவின் கிட்ட ஒரு வார்த்தைக் கேட்கணும் அதுதான்!!”

“ஓ!! எஸ்!! தாராளமா கேளுங்கோ. எங்களோட வர்றதுக்கு உங்க ரெண்டாவது புள்ளையோட பர்மிஷன் வேணும்ன்னா… வாங்கிக்கோங்கோ அதுனால எங்களுக்கு ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்லை.”

“இல்ல அதுக்கில்ல கவின் ஒரு வீடு வாங்கினானே ஞாபகமிருக்கா? பிச்சுமணி பொண்ணு கல்யாணத்தப்போ நானும் கஜேஸ்வரியுமா ரிஜிஸ்ட்ரேஷனுக்கு போனோமே!!”

“ஆங் ஞாபகமிருக்கு. அதுக்கும் நீங்க ட்ரிப் வர்றதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?”

“அவன் அந்த வீட்டு கிரகப்பிரவேசத்தை ஜூன் இருபதாம் தேதி வச்சிருக்கான்.”

என்று ஈஸ்வரன் சொன்னதும் சற்று வருத்தமான மிருதுளாவிடம் நவீன் கண்களாலேயே பார்த்தயா? என்று கேட்டான். உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட மிருதுளா ஈஸ்வரனிடம்

“ஓ!! அப்படியா. இருக்கட்டுமே. அது இருபதாம் தேதி தானே நாங்க உங்களை வரச்சொல்லுறது இருபத்தி இரண்டாம் தேதியாச்சே.”

“நாங்க வர்றோம் …ஆனா ஒரு நாள் டைம் குடு நான் நாளைக்கு சொல்லறேன். எதுக்கும் அவன்ட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்டுக்கறேன்”

“ம்…சரி நான் வச்சுடறேன். பை”

என்று பட்டென காலை முடித்த மிருதுளாவிடம் நவீன்

“கேட்டேல்ல!! இதை நான் எதிர்ப்பார்த்தேன். இவாளாவது உடனே சம்மதிக்கறதாவது.”

மிருதுளா அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்ததைப் பாரத்த நவீன் அவளிடம்

“என்ன மிருது உன் பொறுமை அதோட எல்லையை கண்டுப் பிடிச்சுடுத்தா?”

“இல்ல நவீ…அதை விடுங்கோ. எனக்கென்னனா அவா ரெண்டு பேரும் எங்கெங்கயோ கவினோட பவினோட ப்ரவீனோட எல்லாம் போறா வரா… நம்மகிட்ட பர்மிஷனெல்லாம் கேட்க வேண்டாம்ப்பா …அட்லீஸ்ட் இன்பார்மாவது பண்ணிருக்காளா? ஆனா நாம கூப்பிட்டா எல்லார் கிட்டயும் பர்மிஷன் வாங்கணும்னு சொல்லறதைக் கேட்டதும் எனக்கு மனசுக்கு வருத்தமாயிடுத்து.”

“அவா தான் இன்னைக்கு உனக்கு ஒரு இன்பஃர்மேஷன் சொன்னாளே!! உன் மச்சினன் வீட்டுக்கு கிரகப்பிரவேசம் பண்ணப் போறான்னு…அது உன் காதுல விழலையா?”

“ம்…விழுந்தது. அது கவின் கஜேஸ்வரியோட வழக்கம் தானே நவீ. அதுனால எனக்கு அது பெரிசா படலை.”

“ஓ! ஒரு தடவை பட்ட அவமானம் மறுபடியும் பட்டா அது உனக்கு பெரிசா தெரியாதா?”

“இது என்ன இரண்டாவது தடவையா நவீ? கிட்டத் தட்ட அவா நடத்தின எல்லா விசேஷத்துக்கும் அப்படி தான் செஞ்சிருக்கா. ஏன் ஒரு விசேஷத்துக்கு நமக்கு பத்திரிகை அனுப்பாம இருந்ததை நாம கேட்டதுக்கு… உன் மாமனார் மாமியாருக்கு அனுப்பினோமேன்னு உங்க கிட்டயே திமிரா பேசினவா தானே!! என்ன எப்பவும் பத்திரிகை அனுப்பாட்டாலும் ஒரு வார்த்தை சொல்லவாவது செய்வா இந்த தடவை அதுவுமில்லை.”

“நான் பார்த்து வளர்ந்ததுகள் எல்லாம் இவ்வளவு திமிருல இருக்கும் போது நாம மட்டும் இறங்கி போகணும்னு நீ சொல்லறது சரியில்லை மிருது.”

“நவீ…நாம இறங்கிப் போறதுனால எப்பவுமே குறைஞ்சுப் போயிடமாட்டோம்…குறைஞ்சுப் போனதுமில்லை. நாம நல்லா தான் இருக்கோம். விட்டுக் கொடுத்தவா என்னைக்குமே கெட்டுப் போனதில்லைன்னு சொல்லுவா அதுபோல நாம மேல மேல நல்லா தான் ஆகிண்டிருக்கோம். ஸோ கவலைப் படாதீங்கோ”

“விட்டுக் கொடுத்துப் போகறதுன்னா அது டூ வேவா இருந்தா எல்லாருக்கும் அதில் சந்தோஷம் தான் ஆனா அது எப்பவுமே ஒன் வேவாவே இருந்தா அது விட்டுக் கொடுத்துப் போறவாளுக்கு சுமைதான் அதைப் புரிஞ்சுக்கோ மிருது.”

“எதையும் யார்கிட்டேயும் எதிர்ப்பார்த்து விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது நவீ.”

“சரி மா…இப்படியே பேசிண்டிருந்தன்னா ஒரு நாள் நீ பெரிய சாமியாரினி ஆயிடுவியோன்னு எனக்கு பயமா இருக்கு மிருது”

“ஹா! ஹா! ஹா!! ஹா!! நல்ல ஜோக் நவீ”

“என்னது ஜோக்கா!! சொல்லுவ சொல்லுவ…சொல்ல மாட்ட …சரி நாளைக்கு உன் மாமனார் என்ன சொல்லுவார்னு நினைக்கற?”

“அவா நிச்சியம் நம்ம கூட வருவா.”

“அது எப்படி அவ்வளவு உறுதியா சொல்லற மிருது?”

“ம்….அவாளும் அங்கே தனியாகத் தான் இருக்கா. உங்க தம்பி ப்ரவீன் மைசூருக்கு நம்மாத்துக்கு வந்திருந்த போது உங்க அம்மா ஃபோன்ல என்ன சொன்னா??”

“என்ன சொன்னா?”

“ப்ரவீனும் துளசியும் குழந்தைகளும் அங்கேயே ஒரு வாரம் இருக்கட்டும் நாங்களும் நிம்மதியா இங்கே இருக்கோம்னு சொன்னா இல்லையா அதை வைத்துத்தான் நான் சொல்லறேன். ஸோ அவாளுக்கும் ஒரு சேஞ்ச் தேவைப்படறது. அதுவுமில்லாம அவாளை வேற எந்த பசங்களும் எங்கேயும் அழைச்சுண்டு போனதில்லைங்கறதும் ஒரு முக்கியமான பாய்ண்ட்”

“ஆமாம் நீ இவ்வளவெல்லாம் யோசிச்சு எல்லாம் செய்…அவா அதையும் கெடுத்துக் குட்டிச்சுவறாக்கி…உன்னையே அவமானப்படுத்தவும் செய்வா”

“பார்ப்போம் நவீ.”

மறுநாள் மிருதுளாவை ஸ்கைப்பில் அழைத்தார் ஈஸ்வரன்

“ஹலோ”

“ஹலோ அப்பா. சொல்லுங்கோ. பர்மிஷன் வாங்க வேண்டிய இடத்திலெல்லாம் வாங்கியாச்சா? கிடைச்சுதா?”

“ஆங் கேட்டேன். கவின் சொல்லறான் நாங்க அவன் கூட கிரகப்பிரவேசத்துக்கு ட்ராவல் பண்ணிட்டு திரும்பி இருபத்தி ஒன்னாம் தேதிதான் வருவோமாம். ஸோ உடனே அடுத்த நாளே முன்னார் கிளம்பணும்னா கஷ்ட்டமில்லையான்னு கேட்கிறான்.”

“இட்ஸ் ஓகே அப்பா. அவன் கூட அவ்வளவு தூரம் கார்ல போய் கிரகப்பிரவேசம் அட்டெண்ட் பண்ணறது உங்களுக்கு களைப்பைக் குடுக்காது தான். புரியறது. சரி அப்போ நாங்க பெரியப்பா ஆர் அத்தைக் கிட்ட சொல்லி அவாளைக் கூட்டிண்டு போயிக்கறோம். இட்ஸ் ஓகே!!”

“அவா எல்லாம் என்னத்துக்கு?”

“இது நல்லாயிருக்கேப்பா…நாங்க ரூமுலேந்து எல்லாம் புக் பண்ணியாச்சே…அதை கேன்சல் பண்ணவும் முடியாது…அது சும்மா போறதுக்கு அட்லீஸ்ட் அவாளையாவது கூட்டிண்டு போவோம் இல்லையா. அவாளாவது சந்தோஷப்படுவா இல்ல”

“அவாளையும் கவின் அவனோட கிரகப்பிரவேசத்துக்கு அழைச்சிருக்கான். அவாளும் எங்களோட தான் வரப்போறா”

“ஸோ வாட்? அவாளுக்கும் எங்களோட வர்றதுக்கு உங்களை மாதிரி கஷ்டமாயிருந்தா வரமாட்டா இல்லைன்னா வருவா அவ்வளவு தானே. கேட்கறதுல எந்த தப்புமில்லையே!!! அதுவுமில்லாம என் அப்பா அம்மா சென்னையிலேந்து கார்ல டிராவல் பண்ணிண்டு நம்ம ஊருக்கு வந்து அங்கேந்து அதே கார்ல முன்னார் வரை உட்கார்ந்துண்டு தான் வரப்போறா…உங்களை விட அதிக நேரம் கார்ல அவா உட்காரணும் …அவாளும் வயசானவா தான்!”

என்று மிருதுளா சொன்னதும் பர்வதம் ஈஸ்வரன் பின்னாலிருந்து ஏதோ முனுமுனுத்தாள்…உடனே ஈஸ்வரன் மிருதுளாவிடம்

“பர்வதத்திற்கு வரணுமாம். அதுனால நாங்களே வர்றோம்”

“அப்படியா? உங்களுக்கு கஷ்டமாயிருக்காதே?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமிருக்காது நாங்க பார்த்துக்கறோம். சரி நான் காலைக் கட் பண்ணவா?”

“ஓகே பா பை.”

என்று காலைத் துண்டித்ததும். அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நவீன் மிருதுளாவிடம்

“பார்த்தியா மிருது. அடுத்தவா சந்தோஷமா இருப்பாளேனுட்டு இவா வரேன்னு சொன்னதை!!”

“எப்படியோ வரேன்னு சொல்லிட்டாயில்லையா. விடுங்கோ”

“எனக்கென்னவோ இப்போ நம்ம கிட்ட வரேன்னு சொன்னதுக்குப் பின்னாடியும் ஏதோ ஒரு ப்ளான் இருக்குமோன்னு டவுட் வர்றது”

“இதுல என்ன டவுட் நவீ?”

“ஆமாம் இப்போ வரலைன்னு சொன்னா நீ பாட்டுக்கு பெரியப்பா ஆர் சித்தப்பா ஆர் அத்தையை கூப்பிட்டுப்ப….அதே இப்போ வரோம்னு சொல்லிட்டு அங்கே போனதும் வரலைன்னு சொன்னா அப்போ எப்படி? யாரை? கூப்பிடுவ? என் யூகம் சரியா?”

“ம்…அப்படிப் பண்ணுவாளா என்ன?”

“எல்லாம் பண்ணுவா. தான் அனுபவிக்காத சந்தோஷம் வேற யாருமே அனுபவிக்கக் கூடாதுங்கற நல்ல எண்ணத்தின் பிரதிபலிப்பு தான் அது”

“எனக்கென்னவோ அப்படி தோனலை.”

“அப்படீன்னா உனக்கு என்ன தோணறதுனு சொல்லேன் கேட்ப்போம்”

“மே பீ….அவா எல்லாம் யாரு என் புள்ளை மாட்டுப்பொண்ணோட ஊர் சுத்த…அதுக்கு நாமளே போயிட்டு வந்திடலாம்னும் இருக்கலாமில்லையா!!”

“ம்..குட் கெஸ். நீ என்னைக்கு நல்லதோட மறுபக்கத்தைப் பத்தி பேசிருக்க? பார்ப்போம் பார்ப்போம்”

மிருதுளா சுற்றுலாவுக்கு வருகிறீர்களா என்று கேட்ட ஒரு கேள்விக்கு உடனே பதிலளித்த அம்புஜம் ராமானுஜத்தைப் பற்றி அன்றே மறந்தனர் நவீனும் மிருதுளாவும் ஆனால் அந்த கேள்வி கேட்டதற்கு இரண்டு நாட்கள் அவர்களைப் பற்றியே சிந்திக்கவும் பேசவும் வைத்தனர் பர்வதீஸ்வரன். இது போன்றவர்களைத் தான் ஆங்கிலத்தில் “manupulators” என்று கூறுவார்கள். அதாவது சூழ்ச்சித்திறன் மிக்கவர்கள் என்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் எந்த ஒரு விஷயமாக இருந்தாலும் அல்லது சூழலாக இருந்தாலும் அவற்றை தங்களுக்கு ஏற்றார் போல, தங்களுக்கு சாதகமானதாக மாற்றிக் கொள்ள வல்லமைப் படைத்தவர்கள். அவ்வாறு செய்வதற்கு அவர்கள் எவரைப் பற்றியும் சிந்திக்காத சுயநலவாதிகளாகிறார்கள். அவர்களுக்கு அவர்கள் காரியம் தான் முக்கியம் என்று வாழ்வார்கள். இது போன்ற குணமுடையவர்கள் கல்லை மண்ணாகவும் மண்ணைக் கல்லாகவும், தண்ணீரைப் பாலாகவும் பாலை தண்ணீராகவும் அவர்களின் சூழ்ச்சித்திறனால் மாற்றி நம்பவைக்கும் ஆற்றல் மிகுந்தவர்கள்.

நவீன் குடும்பத்தினர் இந்தியாவிற்கு செல்லும் நாள் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மிருதுளா தன் அப்பாவுக்கும் மாமனாருக்கும் ஒரே மாதிரியான வாட்ச் மற்றும் கேம் விளையாடுவதற்காக ஒரே ப்ராண்ட் டேப்லெட்டும் ஆன்லைனில் வாங்கினாள். அம்மாக்கள் இருவருக்குமே ஒரே மாடல் வைர மூக்குத்தியும், ஜெர்கான் தோடும் வாங்கினாள். ஈஸ்வரன் வீட்டின் அருகேயே குடியிருப்பதால் ப்ரவீனுக்கும் துளசிக்குமாக கப்புள்ஸ் வாட்ச்சும் அவர்களின் பெண்ணிற்கு வைரத்தில் சிறிய தோடும், மகனுக்கு ஒரு ரிமோட்டில் பறக்கும் ஏரோப்ளேனும் வாங்கினாள். மற்ற அனைத்து சொந்தங்களுக்கும் ஒவ்வொன்றை வாங்கி பேக்கும் செய்து முடிதாள். சொந்த பந்தங்களுக்கான பரிசுப் பொருட்களே ஒரு பெரிய பெட்டி முழுவதும் இருந்தது.

இந்தியாவுக்கு புறப்படும் நாள் வந்தது. மூவருமாக இந்தியா செல்ல ஃப்ளைட் ஏறினர். விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு சென்னை விமான நிலைத்திற்கு சென்று இறங்கினர். அங்கிருந்து ஒரு டாக்ஸிப் பிடித்து ராமானுஜம் அம்புஜம் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அம்புஜமும் ராமானுஜமும் வீட்டின் வாசலிலேயே காத்திருந்தனர். டாக்ஸி வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்றதும் ஓடிச்சென்று அம்புஜம் சக்தியைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு பேசலானாள். ராமானுஜம் நவீனுடன் சேர்ந்து பெட்டிகளை வீட்டினுள் எடுத்து வந்தார். அவர்கள் குளித்து வந்ததும் அவர்கள் மூவருக்கும் மிகவும் பிடித்த லெமன் சேவை, தேங்காய் சேவை, மெது வடை, தேங்காய் சட்னி, சாம்பார் எல்லாம் செய்து வைத்திருந்த அம்புஜமும் ராமானுஜமும் அவர்களுக்கு மாறி மாறி பரிமாறினார்கள். அப்போது நவீன்

“நீங்க ரெண்டு பேரும் எங்களோடவே சாப்பிடலாமே!”

“ஆமாம் மா. நாங்களே போட்டு சாப்ட்டுக்கறோம். நீங்களும் எங்களோட உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்கோ”

“நீங்க மொதல்ல சாப்பிடுங்கோ நாங்க ரெண்டு பேருமா அப்புறமா சாப்ட்டுக்கறோம்”

“இதெல்லாம் செய்ய நீங்க ரெண்டு பேரும் நிச்சயம் நாலு மணிக்கு எழுந்துண்டிருப்பேங்கள்…இப்போ மணி ஏழாகறது. உங்களுக்கும் பசிக்குமில்லையா!! எல்லாத்தையும் இங்கே கொண்டு வந்து வச்சுட்டு எங்களோட சேர்ந்து சாப்பிடுங்கோ…எப்பவும் நீங்க ரெண்டு பேரும் மட்டும் தானே சாப்பிடறேங்கள்?”

“அதுக்கில்ல மிருது…”

“பாட்டி தாத்தா ரெண்டு பேரும் எங்க கூட சாப்பிடுங்கோ ப்ளீஸ்”

“சரிடி என் செல்லக் குட்டி….இதோ சாப்ட்டாப் போச்சு”

என்று அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டனர். அப்போது மிருதுளா தன் அம்மாவிடம்

“ஏன் மா நாங்க சொன்னப்போ கேட்கலை…அதையே உன் பேத்தி சொன்னதும் சாப்பிடறேங்கள்?”

“ம்…பின்ன …பேத்தின்னா சும்மாவா. எங்க செல்லக்குட்டிமா சொன்னா எப்படி தட்டுவோம் சொல்லு”

“அப்போ உங்க பொண்ணை விட பேத்திதான் உங்களுக்கு பெரிசு இல்லையா?”

“இதுல உனக்கு சந்தேகம் வேறையா? சக்திக் குட்டி தான் எங்களுக்கு பெரிசு. இந்தாடிக் கண்ணா பாட்டிக்கிட்டேந்து ஒரு வாய்…சாப்டு”

“அம்மா இதெல்லாம் டூ மச்….நான் பதினொன்னாவது படிக்கும் போது எப்பயாவது எனக்கு ஊட்டிவிட்டிருக்கேங்களா மா?”

“நீ எங்க பொண்ணு ஆனா சக்திக் குட்டி எங்க பேத்தியாச்சே”

என்றதும் நவீனும் சக்தியுமாக மிருதுளாவைப் பார்த்து கிண்டல் செய்தனர். அதற்கு மிருதுளாவும் சிரிக்க அனைவரும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டு எழுந்தனர்.

மிருதுளா தன் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்குமாக வாங்கி வந்த பரிசுப் பொருட்களை சக்தியிடம் கொடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னாள். அதைப் பார்த்ததும் இருவரும் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டனர். அப்போது ராமானுஜம் மிருதுளாவிடம்

“என்னத்துக்கு இப்போ இந்த செலவெல்லாம் பண்ணின மிருது?”

“ஏன்ப்பா உனக்கு அந்த வாட்ச்சும் டேப்லெட்டும் பிடிக்கலையா?”

“அதுக்கில்ல மிருது. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. இப்போ இந்த சுற்றுலா செலவு வேற இருக்கேன்னுட்டு கேட்டேன்”

“அச்சச்சோ!!! குழந்தைகள் ஆசையா வாங்கிண்டு வந்து தந்திருக்கா…பேசாம வாங்கிண்டு அவாளை ஆசிர்வாதம் பண்ணறதை விட்டுட்டு தேவையில்லாம பேசறேங்களே!!”

“அதுக்கில்ல அம்பு”

“இதோ பாருங்கோ உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நாங்க ஆசையா வாங்கிண்டு வந்திருக்கோம்…நீங்க செலவைப் பத்தி எல்லாம் யோசிக்காதீங்கோ!!”

“ஓகே! மாப்ள இனி அதைப் பத்தி பேச மாட்டேன். சக்தி தாத்தாவுக்கு இந்த டேப்லெட்டில் பபுள்ஷூட் டவுன்லோடு பண்ணித் தாடி செல்லம்”

“பபுள்ஷூட் மட்டுமில்ல தாத்தா… உனக்கு நிறைய கேம்ஸ் டவுலோடு செய்துத் தரேன்…வா”

“சக்திக்குட்டி பாட்டிக்கும் அதே கேம்ஸ் எல்லாம் என் ஃபோன்ல டவுலோடு பண்ணித்தாடிக் கண்ணா”

“ஓகே! ரெண்டு பேரும் வாங்கோ நான் டவுனலோடு செஞ்சு அதை எப்படி விளையாடணும்னும் சொல்லித் தரேன்”

என்று மூவரும் ஒரு அறையில் மணிக்கணக்காக பிஸியானார்கள். மறுநாள் நவீன், மிருதுளா, சக்தி மூவரும் முன்னார் செல்வதற்கு அவரவர்களுக்கு தேவையான துணிமணிகளை பேக் செய்து முடித்ததும் மிருதுளா கீழே சென்று தன் அப்பா அம்மாவிடம்

“நீங்க எல்லாம் பேக் பண்ணியாச்சாமா?”

“ஓ! நாங்க நீங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி நாள் தான் பேக் செஞ்சோம். சுவட்டர் எல்லாம் எடுத்துண்டிருக்கேளா?”

“என்னத்துக்கு அதெல்லாம்? வெய்யில் சுட்டெரிக்கறது…இதில் சுவட்டர் எல்லாமா…நீ வேற”

“அப்பா அங்கே குளிரா தான் இருக்கும். எதுக்கும் எடுத்து வச்சுக்கோங்கோளேன் நாமளா தூக்கிண்டு போகப் போறோம்? கார் தானே தூக்கிண்டு வரப்போறது?”

என்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது மிருதுளாவின் இந்தியா நம்பருக்கு நவீனின் ஒண்ணு விட்ட தங்கையிடமிருந்து கால் வந்தது. உடனே எடுத்துப் பேசினாள் மிருதுளா.

“மன்னி எப்படி இருக்கேங்கள்? நவீன் அண்ணா, சக்தி எல்லாரும் எப்படி இருக்கா?”

“ம்…நாங்க நல்லா இருக்கோம் மா நீ எப்படி இருக்க? உன் நியூலி மேரிட் லைஃப் எல்லாம் எப்படி இருக்கு? சாரிமா எங்களால தான வரமுடியாம போச்சு. சரி நான் இந்தியாவுக்கு வந்திருக்கேன்னு உனக்கு யார் சொன்னா? கரெக்ட்டா கால் பண்ணறயே!!”

“ஆங் நான் நல்லா இருக்கேன் மன்னி. எங்கள் லைஃபும் நல்லா போயிண்டிருக்கு. ஈஸ்வரன் பெரியப்பா தான் நீங்க இருபதாம் தேதி வர்றதா சொன்னா. அதுதான் இன்னைக்கு கால் பண்ணினேன்”

“அப்படியா…சொல்லு சொல்லு. என்ன விஷயம்?”

“மன்னி இந்த கவின் அண்ணாவும் அந்த கஜேஸ்வரியும் பண்ணியிருக்கறதைப் பார்த்தேளா?”

“ஏன் அவா உனக்கென்ன பண்ணினா?”

“எனக்குன்னு இல்ல மன்னி ஈஸ்வரன் பெரியப்பா சைடுலேந்து யாரையுமே விசேஷத்துக்கு அழைக்கலை …இத்தகைக்கு நாங்க எல்லாரும் கவினுக்கு மட்டுமில்ல அந்த கஜேஸ்வரிக்கும் சொந்தம் வேற…அவா வீட்டுக் கிரகப்பிரவேசத்தை நேத்து நடத்திருக்காளே அதைத் தான் சொன்னேன்”

“ஓ!! அதையா!! ஆமாம் சொந்த அண்ணா மன்னி கிட்டயே சொல்லலையாம் இதுல உங்களை எல்லாம் அழைக்கலைன்னு நீ என் கிட்ட சொல்லற!!”

“அப்படியா உங்களையுமா அழைக்கலை?”

“அது …அவா வழக்கம் தான் மா. அதுனால எங்களுக்கு புதுசா படலை…ஆனா உங்களுக்கெல்லாம் இது தான் மொதோ தடவை போல அதுதான் இப்படி ஷாக் ஆகறேங்கள்.”

“இனி நாங்கஅவாளோட எந்த விசேஷத்துக்கும் போக கூடாதுன்னுட்டு முடிவெடுத்திருக்கோம் மன்னி”

“அது உங்க விருப்பம் மா. அதை நீ என் கிட்ட சொல்லணும்னு அவசியமில்லையே”

“அதுக்கில்ல மன்னி எனக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமா வர்றது. அதுதான் உங்களோட ஷேர் பண்ணிக்கலாம்னு ஃபோன் பண்ணினேன்…ஆனா உங்களையே கூப்பிடலைன்னு தெரிஞ்சதுக்கப்புறமா அவா மேலே இன்னும் வெறுப்பு தான் வர்றது. சரி மன்னி அண்ணா கிட்டேயும் சக்திக் கிட்டேயும் நான் கேட்டதா சொல்லிடுங்கோ. நான் வைக்கறேன் பை. நீங்க ஊருக்கு எப்போ கிளம்பறேங்கள்?”

“நாங்க வர்ற ஜூலை பத்தாம் தேதி கிளம்பிடுவோம் மா”

“அப்படியா அதுக்கு இடையில முடிஞ்சா ஆத்துக்கு வாங்கோ மன்னி.”

“நிச்சயம் ட்ரைப் பண்ணறோம் மா”

“ஓகே மன்னி பை வச்சுடவா. அப்புறமா உங்களுக்கு கால் பண்ணறேன்”

என்று அழைப்பைத் துண்டித்தாள் நவீனின் ஒண்ணு விட்ட தங்கை ராதிகா. மாடிக்ஙுச் சென்று நவீனிடம் ராதிகா சொன்னதை கூறினாள் மிருதுளா. அதைக் கேட்டதும் நவீன்

“பரவாயில்லையே மிருது நீயும் பேச கத்துண்டுட்டியே!! பலே!!! அந்த கூட்டம் ரொம்ப திமிருல ஆடுறா…பார்ப்போம்…எல்லாத்தையும் பொறுமையா தள்ளி நின்னுண்டு பார்ப்போம்”

இருபத்தி இரண்டாம் தேதியானது. நவீன், மிருதுளா, சக்தி, அம்புஜம், ராமானுஜம் ஐவரும் காலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் தயாராகி காரில் ஏறி பர்வதீஸ்வரன் ஊருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

தொடரும்…..























“ஆங்… சார் இதோ வர்றோம் சார்.”

“டேய் ராஜா இங்கே தானே அந்த புக்கை வச்சிட்டுப் போனோம் எங்கடா போச்சு?”

“தெரியலையே ராமு!!”

“போச்சு போச்சு அந்த ரஞ்சித் நம்ம மூணு பேரையும் ஒரு வழி பண்ணப் போறாரு!!”

“ராஜேஷ் அப்படி எல்லாம் எதுவும் நடக்காதுடா!!

“சரி வாங்க கீழே போய் சொல்லுவோம். வேற வழியில்லை”

என்று பேசிக் கெண்டே மூன்று நண்பர்களும் கீழே ஹாலுக்குச் சென்றனர். மூவரும் இறங்கி வருவதைப் பார்த்த டாக்டர் வேகமாக அவர் அமர்ந்திருந்த சோஃபாவிலிருந்து எழுந்துச் சென்று அவர்கள் கைகளையே பார்த்தார். அவரிகளிடம் புத்தகம் இல்லை என்றதுமே

“என்னப்பா என்ன ஆச்சு? நீங்க மூணு பேரும் சொன்ன புத்தகம் எங்க?”

“அது வந்து சார்…”

“ராமு இரு நானே சொல்லறேன். சார் நாங்க அதை என் ரூமுல தான் வச்சுட்டு உங்க வீட்டுக்கு வந்தோம் ஆனா இப்போ வந்து பார்த்தா அதை காணம் சார். இது தான் உண்மை நம்பினா எங்க கூட அந்த ஊருக்கு வாங்க….இல்லாட்டி விட்டிடுங்க நாங்க மூணு பேரும் எப்படியும் அங்கே போகப்போறோம்.”

இதைக் கேட்டு டாக்டர் மிகவும் வருத்தமடைந்தார். அப்போது ரஞ்சித் ராஜாவின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து

“டேய் என்ன விளையாடுறீங்களா? எங்களுக்கு என்ன வேற வேலையில்லன்னு நினைச்சுக்கிட்டிங்களா? புக்குன்னு சொன்னீங்க, அதை காட்டறோம்னு கூட்டிக்கிட்டு வந்தீங்க, இப்ப என்னடான்னா அது மாயமா மறைஞ்சிடுச்சுனு சொல்லுறீங்க!!!! எங்களைப் பார்த்தா எப்படி தெரியுது? ம்….”

“டேய் ரஞ்சித் விடு விடு….”

“எப்படி அண்ணே இவங்கள விட முடியும்?”

ஹாலில் நடந்த கலவரம் அடுப்படி வரை கேட்க உடனே மங்களம் ஹாலுக்கு வந்து பார்த்தாள். ரஞ்சித் தன் எஜமானி அம்மாவின் மகனின் சட்டையைப் பிடித்திருப்பதைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று

“ஐய்யா உங்க தம்பி கிட்ட சொல்லி ராஜா தம்பியை விடச் சொல்லுங்கயா…..இந்த புள்ளைங்க ரொம்ப நல்ல பசங்க ஐய்யா!!”

“ம்….அப்படீன்னா உன் நல்ல பசங்க கிட்ட அந்த புத்தகம் எங்கேன்னு கேட்டு சொல்லு. இப்போ அது இங்க வரலை அப்புறம் உன் நல்ல பசங்க கம்பி எண்ண வேண்டியிருக்கும்”

“ராஜா தம்பி அவுரு கேட்குறதைக் குடுத்திடுங்களேன். எதுக்கு உங்களுக்கு இதெல்லாம்!!! அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா மனசு ரொம்ப கஷ்டப்படுவாங்க இல்ல!!”

“ஐய்யோ!! அந்த புத்தகத்தை என் ரூமுல காணம் அக்கா. இல்லாததை எப்படி நான் கொண்டு வர்றது அக்கா”

“எது தம்பி நேத்து ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்து திறக்க சொன்னீங்களே அதுவா”

“ஆமாக்கா… நீங்க அதைப் பார்த்தீங்களா?”

“அட அந்த புத்தகம் வந்ததிலிருந்து நீங்க ஆளே சரியில்லைனுட்டு நான் தான் அதை எடுத்து குப்பையில போட்டேன்…”

“அக்கா!!! என்ன சொல்லுறீங்க? என் கிட்ட ஏன் கேட்காம செஞ்சீங்க”

“அது எதுக்கு தம்பி? தொறக்கக் கூட முடியாத அந்த புத்தகம் எதுக்குன்னுட்டு தான் தூக்கிப் போட்டேன்…விட்டுத் தள்ளுங்க தம்பி”

என்று மங்களம் சர்வ சாதாரணமாக சொன்னதைக் கேட்டதும் டாக்டர்

“ஏய் மங்களம் ஏன் அப்படி செஞ்ச? இப்போ அந்த புத்தகம் எங்க இருக்கு?”

“ஐய்யா…நீங்க ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுறீங்க?”

“அக்கா ப்ளீஸ் அவர் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுங்க”

“நம்ம வீட்டு வாசல்ல இருக்குற குப்பைத் தொட்டியில தான் போட்டிருக்கேன் தம்பி”

என்று மங்களம் சொல்லி முடித்ததும் ராஜா, ராமு, ராஜேஷ் மூவரும் வேகமாகச் சென்று குப்பையை கிளறிப் பார்த்தனர். அது அந்த தெருவின் பொது குப்பைத் தொட்டி என்பதால் அவர்கள் தேடி எடுக்க சற்று நேரமானது. அது கிடைத்ததும் வீட்டினுள் எடுத்து வந்தனர். ராஜா கையிலிருந்து வெடுக்கென அந்த புத்தகத்தைப் பிடுங்கினான் ரஞ்சித். திறந்துப் பார்க்க முயற்சித்தான் ஆனால் அவனால் திறக்க முடியவில்லை. அந்த புத்தகத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் டாக்டர். அப்போது ராமு ரஞ்சித்திடமிருந்து அந்த புத்தகத்தை வாங்கி டாக்டரிடம் நீட்டினான். அவரோ தன் சாண்டியே நேரில் நிற்பதுப் போல அந்த புத்தகத்தையேப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவரின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் உருண்டோடியது. ராமு அவரின் கையை பிடித்து அந்த புத்தகத்தை அவர் கைகளில் வைத்தான். அனைவரும் டாக்டரையும் அந்த புத்தகத்தையுமே ஆவலாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். டாக்டர் அந்த புத்தகத்தைத் திறந்தார். புத்தகம் திறந்துக் கொண்டது. அதைப் பார்த்த ரஞ்சித் அதிர்ச்சியடைந்தான். டாக்டர் மெல்ல முதல் பக்கத்தைத் திருப்பினார். முகவுரையைப் படித்தார் உடனே

“சாண்டி…மை டியர் சாண்டி…..நீயே தான் மா …நீயே தான்….இதோ வர்றேன் மா…உன் கிட்ட இதோ வர்றேன்.”

என்று ஓவென்று அழுது கதறினார். அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றிருந்த ரஞ்சித்தை அவன் மனைவி ரஞ்சிதா உலுக்கி

“வாங்க நாம எல்லாருமே அந்த பசங்க சொன்ன இடத்துக்குப் போய் பார்ப்பாம். இனியும் நேரம் கடத்த வேண்டாம். ம்…அண்ணனை சமாதானப்படுத்தி கூட்டிட்டு வாங்க….”

என்று கூறியதும் அனைவரும் காரில் ஏறினர். அப்போது ராஜா மங்களத்திடம்

“அக்கா அம்மா வந்தா இங்க நடந்த விவரத்தை எல்லாம் சொல்லிடுங்க. நாங்க இவங்களோட கொஞ்சம் வெளியில போயிட்டு வந்திடறோம். பத்திரமா வந்திடுவோம்னு சொல்லிடுங்க. அப்படியே நீங்க ராமு ராஜேஷ் வீட்டுக்கும் ஃபோன் போட்டு சொல்லிடுங்கக்கா.”

“தம்பி இங்க என்ன நடக்குதுன்னே எனக்குப் புரியலை. அப்புறம் எப்படி நான் உங்க அம்மாகிட்ட …..என்னதை சொல்லுவேன்!!! ஒண்ணும் புரியலையேப்பா!!”

“அக்கா உங்களுக்குப் புரிஞ்சதை மட்டும் சொல்லுங்க மீதியை நான் வந்து சொல்லிக்கறேன். நான் வர்றேன்க்கா”

என்று மங்களத்திடம் சொல்லிவிட்டு காரில் புறப்பட்டனர். பயணத்தின் போது ராமு ராஜேஷ் அவரவர் வீடுகளுக்கு ஃபோன் செய்து விவரத்தை கூறினார்கள். வண்டியில் அந்த புத்தகத்தை ஒவ்வொரு பக்கமாக பார்த்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டே சென்றார் டாக்டர் ராஜேந்திரன். அப்போது ரஞ்சித் மூன்று நண்பர்களிடமும்

“டேய் பசங்களா நியாயமா பார்த்தா உங்க மூணு பேரையும் நீங்க செஞ்ச ஆக்ஸிடென்ட்டுக்கு போலீசுகிட்ட சொல்லி உள்ளே தள்ளியிருக்கணும்….ம்….”

“சார் அந்த விபத்தை நாங்க தெரிஞ்சோ இல்ல வேணும்னேவோ பண்ணலை சார்”

அதன் பின் வண்டியில் அமைதி நிலவியது. டாக்டர் முழு புத்தகத்தையும் பார்த்து முடித்ததும்…

“இந்த குழந்தை….அதுவும் என் சாண்டியோட மச்சம் மாதிரியே ஒரு மச்சம்….எப்படி இது சாத்தியம்? எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்குதே!!! அப்படீன்னா!!! சாண்டி கர்ப்பமா இருந்தாளா!!!! ஆண்டவா இது என்ன சோதனை? டிரைவர் கொஞ்சம் ஃபாஸ்ட்டா போப்பா”

“வேண்டாம் சார் நிதானமாவே போவோம். ஏன்னா ஒரு தடவை வேகமா போனதுக்கே என்னென்னமோ நடந்திடுச்சு….மறுபடியும் வேண்டாம் சார் ப்ளீஸ்”

என்று ராமு சொன்னதும் டாக்டர்

“ம்…சரிப்பா. டிரைவர் கரெக்ட் ஸ்பீடுல போப்பா…ஓகேவா தம்பி!”

“தாங்ஸ் சார்”

“சரி… தம்பி நான் பார்க்கும் போது….எனக்கு அந்த ஓவியங்கள் உயிரோடு வரலை?ஏன்?”

“சார் அது ஒரு தடவை அந்த பக்கத்தைப் பார்த்துட்டோம்னா மறுபடியும் லைவ்வா வராது சார்”

“ஆனா நான் இப்போ தானே ஃபர்ஸ்ட் டைம் பார்க்கறேன்”

“ஆனா நாங்க உங்களுக்கு முன்னாடியே பார்த்துட்டோமே சார் அது தான் நீங்க பார்க்கும் போது வரவில்லை”

“ஓ!!! அப்படியா!!! சரி சரி. ஆமாம் என் சாண்டி என்னைத் தேடி வராம ஏன் உங்கள்ட்ட வந்தா?”

“அது‌…. அது….மே பீ… அவங்களுக்கு நடந்த விபத்துல எங்களுக்கும் பங்கு இருப்பதனால எங்கள்ட்ட வந்தாங்கன்னு நாங்க நினைச்சுக்கிட்டிருக்கோம் சார்.”

“ம்….அப்படியும் இருக்கலாம்”

“ஆமாம் அவ காருக்கு என்ன ஆச்சு? அது ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி இருந்த இடத்துக்கு போலீஸ் ஏதும் போய் பார்க்கலையா?”

“அதெல்லாம் நாம் அங்க போனாதான் சார் தெரிஞ்சுக்க முடியும்”

என்று பேசிக்கொண்டே ஆவலாக ஒன்பது மணி நேரம் பயணித்து அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்

“ஆங்….சார் நாம அந்த விபத்து நடந்த இடத்தை நெருங்கிட்டோம்….” என்று ராமு கூறியதும்

“அப்படியா !!! எங்கே எங்கே”

“டாக்டர் சார் அதோ அந்த மரத்துல தான் சாண்டி மேடம் வண்டி இடிச்சுச்சு” என்று ராமு கூற

“ரஞ்சித் அந்த மரத்துக் கிட்ட போய் வண்டியை நிப்பாட்டு”

என்று டாக்டர் கூறியதும் டிரைவர் வண்டியை நிப்பாட்டினார். அனைவரும் வண்டியிலிருந்து இறங்கினர். முதலில் டாக்டர் இறங்கி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்.

“என்னப்பா இது சுத்தீலும் வெறும் காடா தான் இருக்கு!!! இதுல நாம சாண்டியை எப்படித் தேடுறது? “

இதைக் கேட்டுக் கொண்டே வண்டியிலிருந்து இறங்கிய ராஜா

“சார் அவங்க டீச் பண்ணத் தானே இங்கே வந்திருக்காங்க அப்படீன்னா இங்கே இருக்குற கிராமங்கள்ல விசாரிச்சா தெரிஞ்சுடுமே”

“அது கூட வேண்டாம் ராஜா…நாமே இந்த ரோட்டுல வரும்போது டீச்சர் நமக்கு முன்னாடி அதோ அங்க தெரியுது பாரு கிச்சப்பட்டி போர்டு …அதை ஒட்டியிருந்த ரைட் சைடு மண் ரோடு வழியா தானே நாம போயிகிட்டிருந்த ரோட்டுல ஏறினாங்க?”

“ஓ அப்படியா?”

“என்னப்பா ராஜா!!! எல்லாம் நடந்த போது நீங்களும் தானே இருந்தீங்க அப்புறம் என்ன ஏதோ தெரியாத மாதிரி கேட்குறீங்க?”

“ரஞ்சித் சார் அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் அந்த விபத்துல தலையில அடிப்பட்டதனால ரிட்ரோக்கிரேடு அம்னீஷியா வந்திடுச்சு. அதுனால அவங்களுக்கு எதுவுமே ஞாபகத்தில் இல்லை.”

“ஓ!! இஸ் இட்”

“ஆமாம் டாக்டர் அது ஒரு தனிக் கதை. அப்புறமா சொல்லுறேன். சாண்டி மேடம் இந்த மண்ணு ரோடு வழியா தான் கார்ல வந்து நாங்க வந்துட்டிருந்த ரோட்டுல ஏறினாங்க . ஸோ இந்த பாதையிலேயே போனோம்ன்னா தெரியும்னு நினைக்கிறேன்….சரி வாங்க காருல ஏறுங்க நாம போகலாம் “

“ஏன்ப்பா ராமு இந்த பாதை காட்டுக்குள்ள போவுது?”

“அப்படித் தான் தோணுது ரஞ்சித் சார். போய் பார்ப்போம்”

என்று அனைவரும் காரில் ஏறிக் கொண்டு அந்த காட்டு வழிப் பாதையில் காரில் மெதுவாகச் சென்றனர். அந்த வழியைப் பார்த்ததும் டாக்டர்

“என் சாண்டி இவ்வளவு தூரமா இருக்குற இந்த காட்டுக்குள்ளயா வந்து சேவை செய்யணும்!!!”

“சார் இந்த மாதிரி இடத்துல இருக்குறவங்களுக்கு தான் சார் படிப்போட முக்கியத்துத்தை எடுத்து செல்லணும்.”

“அதெல்லாம் சரி தான்ப்பா தம்பி… ஆனா என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிருக்கலாம் இல்ல..”

“ஒரு வேளை நீங்க விட மாட்டீங்கன்னு நினைச்சிருக்கலாம் இல்லையா சார்”

“ம்….குவைட் பாஸிபிள்….இப்பவே ஏன் இந்த இடத்துக்கு வந்தான்னு சொல்லறேனே….அப்போ அவ சொல்லியிருந்தா நிச்சயம் விட்டிருக்க மாட்டேன் தான்”

“ம்…அண்ணே அதோ பாருங்க ஒரு சின்ன காட்டுவாசிங்க வசிக்கிற இடம் மாதிரி இருக்கு”

“ஆமாம் ரஞ்சித் அங்கே போய் பார்ப்போம். டிரைவர் வண்டியை அந்த ஊருக்குள்ள விடு”

என்று டாக்டர் சொன்னதும் டிரைவர் வண்டியை நேராக அந்த ஊரின் நடுவே சென்று நிறுத்தினார். வண்டி ஊருக்குள் செல்லும் போதே பின்னாலேயே பல பேர் ஓடி வந்தனர். வண்டி நின்றதும் ஒரு ஐம்பது பேர் வண்டியை சூழ்ந்துக் கொண்டனர். அப்போது மெதுவாக டாக்டர் வண்டியிலிருந்து இறங்கினார். பின் ஒவ்வொருவராக இறங்கினர். அவர்களைப் பார்த்ததும் ஒரு சிறுவன் வேகமாக ஓடிச் சென்று ஒரு வயதான பெண்மணியை அழைத்து வந்தான். அவள் மெல்ல அசைந்து அசைந்து நடந்து வந்து காரின் முன் நின்றாள். அவளைப் பார்த்ததும் மூன்று நண்பர்களும் டாக்டரிடம்

“இவங்க அதே பாட்டி தான் சார்”

“ஆமாம் அப்படியே இருக்காங்க தம்பி. வணக்கம் அம்மா. நான் சாண்டியோட கணவர். அவளைத் தேடி சென்னையிலிருந்து வந்திருக்கேன்”

என்று டாக்டர் கூறியதும் அந்த மூதாட்டி அவரை மேலும் கீழுமாக பார்த்து

“என்னது? யாரு அது சாண்டி?”

என்றாள். உடனே ராமு குறுக்கிட்டு

“பாட்டியம்மா…உங்க புள்ளைங்களுக்கெல்லாம் பாடம் சொல்லிக் குடுக்க வருவாங்களே டீச்சர் அவங்களைத் தேடித் தான் நாங்க எல்லாரும் வந்திருக்கோம்.”

“ஓ!!! எலே கேட்டுச்சா….நம்ம டீச்சரம்மாவைத் தேடி வந்திருக்காங்க லே!!! போங்க போங்க அவுங்க அவுங்க சோலியைப் போய் பாருங்க…இவங்களை நான் பார்த்துக்கறேன்”

என்று அந்த மூதாட்டி கூறியதும் அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் கலைந்துச் சென்றனர். வந்தவர்களை தன் பின்னால் வரும் படி கூறி மெல்ல அசைந்து அசைந்து வந்த பாட்டி திடீரென இளவயது பெண் போல வேகவேகமாக நடந்துச் சென்றாள். அனைவரும் பல சந்துகளைக் கடந்துச் சென்றனர் . கடைசியில் ஒரு குடிலின் வாசலில் சென்று நின்ற பாட்டி கூடவே வந்த சிறுவனிடம்

“டேய் ராசா அந்த ஓலைகளை அங்கேந்து நீக்குடா”

என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் பின் வந்தவர்களிடம் அவள் நின்றிருந்த வீட்டின் வாசலின் வலது புறமாக கையைக் நீட்டி ஓலைகளால் மூடப்பட்டிருந்த ஒன்றை காட்டினாள்

“ம்….இது தான்ப்பா அந்த பொண்ணு எப்பவும் எங்க ஊருக்கு ஓட்டிக்கிட்டு வரும் வாகனம்”

என்று காட்ட உடனே டாக்டர் ஓடிச் சென்று வேகமாக ஓலைகளை நகர்த்திப் பார்த்தார். அவர் கண்டது டீச்சரின் சான்ட்ரோ காரே தான்….அதைப் பார்த்ததும்

“ஐய்யோ!!! இது என் சாண்டியின் காரே தான் அம்மா. இது அவ காரே தான். அம்மா என் மனைவி எங்கம்மா?”

என்று அழுது கதறினார். அவரை ரஞ்சித் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டே அந்த மூதாட்டியிடம்

“அம்மா இது என் அண்ணியின் வண்டி தான். அவங்க எங்க இருக்காங்க மா….நாங்க ஒரு வருஷமா அவங்களைத் தேடிக்கிட்டிருக்கோம்”

“ம்….அப்படியா சரி வாங்க…முதல்ல உள்ளே போவோம்”

என்று அந்த குடிலின் வாசலில் போடப்பட்டிருந்த வாழையிலைத் திறையை அகற்றி உள்ளே வரும்படிச் சொன்னாள். அந்த குடில் முழுவதும் மருந்து வாசம் நிறைந்திருந்தது. ஓர் ஓரத்தில் விதவிதமான மூலிகைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அனைத்தும் நாட்டு மருந்துகள். அனைவரும் அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்…மூதாட்டி உள்ளே இருந்த ஓர் அறைக்குள் சென்று கையில் ஒரு ஆறு மாத குழந்தையுடன் வந்து…

“இந்தாப்பா உன் ராசாத்தி. எப்படி செவப்பா இருக்கான்னு பாரு….அப்படியே உன் பொஞ்சாதி மாதிரியே இருக்குது பாரு…..இவளை பெத்ததுக் கூட உன் பொஞ்சாதிக்குத் தெரியாதுப்பா!! இந்தா புடி உன் புள்ளைய”

என்று டாக்டர் கையில் கைக்குழந்தையை கொடுத்தாள். அதைப் பார்த்ததும் டாக்டர் அந்த குழந்தையையே பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தார் அப்போது ரஞ்சித்

“பாட்டிமா இந்த குழந்தையோட அம்மா எங்க? என் அண்ணி எங்க?”

“இருப்பா புள்ளையை அப்பன் கொஞ்சட்டும்”

டாக்டர் அந்த குழந்தையை தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு கண்களில் கண்ணீருடன் அதன் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். உடனே உள்ளே இருந்த அறையிலிருந்து யாரோ மூச்சை இழுத்து இழுத்து விடும் சப்தம் வந்தது. அதைக் கேட்டதும் குழந்தையை ரஞ்சிதாவிடம் குடுத்துவிட்டு அந்த சப்தம் வந்த அறையை நோக்கி டாக்டர் சென்றார். அவர் பின்னாலேயே பாட்டியம்மா மீண்டும் மெல்ல அசைந்து அசைந்து நடந்து சென்றாள். வீட்டின் ஒரு மூலையில் நின்றிருந்த மூன்று நண்பர்களும் அதை கவனித்தனர். அப்போது ராஜேஷ் தன் நண்பர்களிடம் மெதுவாக…

“என்னடா இது இந்த பாட்டி எவ்வளவு வேகமா நம்மள இங்கே கூட்டிட்டு வந்துச்சு!!! இப்ப என்னடான்னா இங்கேந்து அந்த ரூமுக்கு போறதுக்கே இவ்வளவு நேரமெடுக்குது!!!”

“டேய் ராஜேஷ் இதுவும் நம்ம ராமு காலையில மாறினானே அது மாதிரி போல தெரியுது டா”

“ஆங் இருக்கலாம் ராஜா இருக்கலாம்”

“என்னங்கடா ரெண்டு பேருமா ஏதோ என்ன வச்சு சொல்லறீங்க!!! நான் எப்போ என்னவா மாறினேன்?”

“ராமு அது ஒரு பெரிய கதை…அப்புறமா வீட்டுக்கு போனதும் சொல்லுறோம் என்ன ராஜேஷ்”

“எனக்கேவா!!”

“ம்…ஆமாம் ஆமாம்…உஷ் ….உள்ளே என்ன நடக்குது?”

என்று மெல்ல நகர்ந்து சென்று மூவரும் எட்டிப் பார்த்தனர். உள்ளே ஒரு இலைகளால் ஆன படுக்கையில் ஒரு பெண் படுத்திருந்தாள்….அவளைப் பார்த்ததும் ராமு தன் நண்பர்களிடம்

“டேய் ராஜா அன்ட் ராஜேஷ் இவங்க தான் அந்த பொண்ணு !!! ஆக்ஸிடென்ட் ஆனப்போது பார்த்தா மாதிரியே படுத்திருக்காங்க டா”

என்றதும் ராஜாவும் ராஜேஷும் நன்றாக கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டுப் பார்த்தனர்.

டாக்டர் பாட்டியிடம்… தான் ஒரு டாக்டர் என்பதையே மறந்துப் போய்

“பாட்டிம்மா என் மனைவிக்கு என்ன ஆச்சு?”

“இந்த பொண்ணு ரொம்ப நல்லப் பொண்ணுப்பா….எங்க புள்ளைங்களுக்கெல்லாம் வாராவாரம் வந்து படிப்பு சொல்லிக் குடுத்துட்டு போகும். அப்படி ஒரு நாள் போகும் போது அதோட வண்டிக்கு ஏதோ ஆகிடுச்சுப் போல…..ரோட்டு மேல மரத்துல மோதி நிக்குதுன்னு….தேனு விக்கப் போண எங்க பசங்க பார்த்துட்டு வந்து சொன்னாங்க….உடனே நாங்க எல்லாருமா போய் வண்டியையும் அந்த பொண்ணையும் இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டோம். எனக்கு இந்த புள்ளைய ரொம்ப பிடிக்கும் தம்பி….அதே போல அதுக்கும் என்னைய ரொம்ப பிடிக்கும். அது இங்கேந்து கிளம்பும்போதே சொன்னேன் தம்பி….நீ முழுவாம இருக்க …போகணுமான்னு கேட்டேன்…அதுதான் போயே ஆவேன்னு கிளம்பிச்சு….”

“நீங்க ஏன் இப்படி ஒரு விபத்து நடந்ததை பக்கத்துல இருக்குற போலீஸ் ஸ்டேஷன் ல புகார் குடுக்கலை பாட்டி?”

“எங்க தம்பி எங்களைப் பார்த்தாவே அவிங்களுக்கு கிறுக்குப் பிடிச்சிடுது….எங்க பசங்களையும் பொண்ணுகளையும் பாடாப் படுத்துவாங்க…அதுனால நாங்க அவங்க கிட்ட எல்லாம் சொல்லலை…அதுவுமில்லாம இந்த பொண்ணு போய் மரத்துல மோதிக்கிட்டதுக்கு எங்களைப் புடிச்சு உள்ளே போட்டிவாங்கன்னு நம்ம சின்னபைய சொன்னானா அதுனால பயந்துகிட்டு நாங்க அங்கே எல்லாம் போகலை தம்பி. அன்னியிலேந்து இன்னை வரைக்கும் நாங்க இந்த பொண்ணை பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டு வர்றோம்…எப்பையாவது இதோட சொந்தம்ன்னு சொல்லிக்கிட்டு யாராவது வருவாங்கன்னு காத்துக்கிட்டுக் கிடக்கறது நாங்க மட்டுமில்ல தம்பி உன் பொஞ்சாதியும் தான்”

“இவ ஏன் இப்படி கிடக்கா பாட்டி?? ரஞ்சித் ஐ திங் ஷு இஸ் இன் கோமா!! பாட்டி எப்பலேந்து இவ இப்படி படுத்தப் படுக்கையா இருக்கா?”

“அது மரத்துல மோதினதுலேந்தே இப்படி தான் கிடக்குத் தம்பி. நாங்க குடுத்த மருந்துல அநேகமா நாளைக்கு நினைவு வந்திடும் தம்பி கவலைப்படாதீங்க. நல்லதுப் பண்ணினப் புள்ளைக்கு எல்லாமே நல்லாதா தான் நடக்கும்…இதோ இப்போ மூச்ச நல்லா இழுத்து இழுத்து விடுதுல….இது நாள் வரை இப்படி இருக்கலியே…சரி நீங்க எல்லாரும் வெளியில இருங்க….இந்த பொண்ணுக்கு மருந்து கொடுத்து உடையை மாத்தி இலைப் படுக்கையையும் மாத்தணும்…ஏய் அச்சாரி அச்சாரி இங்க வாடி…”

என்று பாட்டி சொன்னதும் அனைவரும் அந்த குடிலின் வெளியே சென்றனர். அப்போது டாக்டர் ரஞ்சித்திடம்

“ஏன்டா இப்படி?? எல்லாருக்கும் நல்லது மட்டுமே செஞ்சவளுக்கு எதுக்கு இப்படி ஒரு தண்டனை?”

“விடுங்க அண்ணே. ஏதோ திருஷ்டி மாதிரின்னு எடுத்துக்குவோம்….என்ன பண்ண!!! அதுதான் பத்திரமா அண்ணி கிடைச்சுட்டாங்க இல்ல…”

“ஒரு வருஷம் டா!!!! ஒரு வருஷம்…..அவ பெத்தப் புள்ளையைக் கூட அவ இன்னும் பாக்கலைடா”

“அண்ணே எனக்கு ஒரு டவுட்…கேட்கலாமா”

“கேளு ரஞ்சிதா”

“ஏன் அண்ணே… அண்ணி விபத்து நடந்ததிலிருந்து கோமாவுல தான் இருக்காங்கன்னு பாட்டி சொல்லுறாங்க…அப்படி இருக்கும் போது எப்படி குழந்தையைப் பெத்தெடுத்தாங்க? அவங்களுக்கு வலி வந்திச்சுன்னு கூட சொல்ல முடியாம படுத்த படுக்கையா இருக்காங்களே!!!”

“ரஞ்சிதா இது சாத்தியம் தான் மா. அவ சுயநினைவை இழந்து உடலின் வெளிப்புற பாகங்கள் தான் செயலிழந்து இருக்கு….அவளோட உடலுக்குள்ளே எல்லா உறுப்புகளும் பக்காவா தான் செயல்பட்டுக்கிட்டிருக்கு…..அதோட இந்த மலைவாசிங்களோட மருந்து, கவனிப்பு இதெல்லாம் தான் அவளுக்குள்ள எங்க குழந்தை ஆரோக்கியமா வளர்ந்து இந்த பூமிக்கு வர வழிவகுத்திருக்கு.”

“அது சாத்தியமா அண்ணே!! இப்படி எங்கயாவது நடந்திருக்கா?”

“ம்…நடந்திருக்கு ஏன் நடக்காம? பயோலாஜிக்கலி அவங்க உடம்புக்குள்ள எல்லாமே நல்லாதான் வேலை செய்யும். அரிசோனா அப்படிங்கற இடத்துல ஒரு பொண்ணு கோமால இருக்கும் போது குழந்தையை பெத்தெடுத்திருக்கா…..அது ஒரு பெரிய விவகாரம்…..ஆனா இது சாத்தியம்ங்கறதுக்காக தான் நான் இப்போ அதை சொன்னேன்.”

“ஐய்யா ஐய்யா!!! வாங்க வாங்க “

என்று வீட்டினுளிருந்து குரல் கேட்டதும் அனைவரும் ஓடிச் சென்றனர். டாக்டருக்கு சாண்டியின் அருகில் ஏதோ ஒரு உருவம் நிற்பது போல தெரிந்தது. தன் கண்களை கசக்கிப் பார்த்தார்…அது சாண்டியின் உருவம் தான்….அவள் டாக்டரையே பார்த்து சிரித்தாள் ….பின் மேலே எதையோ பார்த்தாள்….மீண்டும் டாக்டரைப் பார்த்து சிரித்து காற்றில் முத்தமிட்டாள். உடனே டாக்டர் படுத்திருந்த சாண்டியை தூக்கி உலுக்கினார்…

“சாண்டி…..சாண்டி ….கமான் சாண்டி கமான்….ப்ளீஸ் டோன்ட் லீவ் சாண்டி…..ப்ளீஸ் சாண்டி ப்ளீஸ்…..கடவுளே”

என்று கத்தினார்…கதறினார்….அங்கிருந்த மற்றவர்களுக்கு என்ன நடக்கிறதென்றே தெரியவில்லை. டாக்டரின் அருகில் சென்று அவரை சமாதானப் படுத்த அவர் தோளில் கையை வைத்து ரஞ்சித்

“அண்ணே என்ன ஆச்சு அண்ணே? ஏன் இப்படி அழுவுறீங்க?”

“ரஞ்சித் என் சாண்டி என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாடா…..எனக்காக….எங்க குழந்தையை என்ட்ட சேர்கறதுக்காக அந்த எமனோடப் போராடி உயிரை பிடித்து வைத்திருந்திருக்கா டா…..நாம வராம இருந்திருந்தா அவ இன்னும் கொஞ்ச நாள் உயிரோட இருந்திருப்பாளே!!!! ஐய்யோ அவளை பார்க்கும் ஆவலில் ஓடி வந்து அவ நம்மளைப் பிரிய நானே காரணமாகி விட்டேனே டா….ரஞ்சித்….”

என்று டாக்டர் சொன்னதும் அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ந்து போனார்கள். அப்போது அந்த மூதாட்டி சாண்டியின் கைகளைப் பிடித்து நாடிப் பார்த்தாள்….பின்

“ஆமாம் தம்பிகளா அந்த புள்ள இவ்வளவு நாள் உன்னையப் பார்க்கறதுக்கும் உன் புள்ளய உன் கிட்ட ஒப்படைக்கறதுக்கும் தான் உசுரோட இருந்துச்சுப் போல….என்னப் பண்ண தம்பி…அதோட காலம் இந்த பூமில முடிஞ்சிடுச்சு..மேற்கெண்டு ஆவுறதப் பாருங்கப்பா”

என்று கூறிவிட்டு குடிலில் இருந்து வெளியே சென்று எல்லோரிடமும் விவரத்தைக் கூறி சாண்டியின் இறுதிச் சடங்கிற்கு எல்லாம் தயார் செய்தாள் பாட்டி….அதைப் பார்த்த ரஞ்சித்….பாட்டி நாங்க அவங்க உடலை எங்க ஊருக்கு எடுத்துக்கிட்டு போகணும் என்று சொன்னதும் அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் கோபமாக ரஞ்சித்தைப் பார்த்தனர். அப்போது பாட்டி மெல்ல அவனருகே வந்து

“தம்பி அந்த பொண்ணு எங்க மண்ணுல தான் உசுர விட்டிருக்கு அப்போ அதை நாங்க எங்க சம்பிரதாயப் படி தான் எல்லாம் செய்வோம். அப்படி நாங்க செய்யலைன்னா அப்புறம் எங்க மலைச்சாமி எங்களை சும்மா விடாது. போப்பா போ”

என்றதும் ரஞ்சித் வாக்குவாதத்தில் இறங்க உடனே டாக்டர் வெளியே வந்து

“ரஞ்சித் விடு அவங்க தான் என் சாண்டியை இந்த ஒரு வருஷமா பார்த்துக்கிட்டு அவளை கடைசியா என் கண்ணுலேயும் காட்டினாங்க. அவளோட சிரிச்ச முகத்தைப் பார்த்துட்டேன்…எங்களோட குட்டி சாண்டியையும் பத்திரமா என்கிட்ட இவங்க துணையோட சேர்த்துட்டா என் சாண்டி… அப்புறம் ஏன் நாம் இவங்களை தடுக்கணும். விடு அவங்க முறைப்படியே எல்லாம் நடக்கட்டும்….நீ அப்பாவுக்கு ஃபோன் போட்டு வரச்சொல்லு”

என்று கூறிக் கொண்டே அங்கே மூலையில் பயந்தபடி நின்றுக் கொண்டிருந்த மூன்று நண்பர்களைப் பார்த்தார். கையில் குழந்தையுடன் நேராக அவர்களிடம் சென்றார்.

“தம்பிகளா உங்களோட ஒரு சின்ன ஆசையை நிறைவேற்ற நீங்க செஞ்சது என் குடும்பத்தையே சிதைச்சுடுச்சுப் பார்த்தீங்களா!!!”

என்றுதும் மூவரும் அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டு அழுதனர். அதைப் பார்த்த ரஞ்சித் வேகமாக வந்து

“எல்லாம் இவங்களால தானே நடந்தது….இவங்களை மொதல்ல போலீஸ் கிட்ட பிடிச்சுக் குடுக்கணும்…இருங்க நான் இப்பவே போலீஸுக்கு ஃபோன் பண்ணறேன்”

என்று சொன்னதும் மூன்று நண்பர்களும் பயத்தில் உறைந்து நின்றனர். அப்போது டாக்டர் ரஞ்சித்திடம்

“விடு ரஞ்சித்…. என் சாண்டியே அவங்களை ஒண்ணும் செய்யாமல் மன்னிச்சுட்டுப் போயிட்டா….”

“என்ன சொல்லுறீங்க அண்ணே?”

“ஆமாம் அவ நினைச்சிருந்தா இந்த மூணு பசங்களையும் நமக்கு காட்டிக் கொடுத்திருக்கலாம்….ஆனா அவ அப்படி செய்யலையே….இந்த மூணு பேரை வச்சே நம்மளை இதே இடத்துக்கு வர வச்சா இல்ல….அவங்களையே பார்க்க வச்சா இல்ல….அது தான் டா என் சாண்டி…..அவ பிரிவும் பாடம் சொல்லிக் குடுத்திருக்கு பார்த்தியா….இனி அவங்களும் அப்படி நடந்துக்க மாட்டாங்க மத்தவங்களையும் அப்படி நடக்க விட மாட்டாங்கங்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு. அவங்களை விட்டு விடு போகட்டும்…போங்கப்பா…ரஞ்சித் நம்ம டிரைவர்ட்ட சொல்லி இந்த பசங்களை அவங்கவங்க வீட்டுல விட்டுட்டு வரச்சொல்லு”

என்று டாக்டர் சொன்னதும் மூன்று நண்பர்களுக்கும் அடக்க முடியாமல் அழுகை வர …ஓடி சாண்டியின் உடலின் அருகில் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டு அழுதனர். ரஞ்சித் அவர்களை தட்டிக் கொடுத்து எழுப்பி காரில் அமரவைத்து… டிரைவரிடம் தன் அண்ணன் சொன்னபடி வீட்டில் இறக்கி விடச் சொன்னான்.

டிரைவர் காரை ஸ்டார்ட் செய்தார். கார் ஸ்டார்ட் ஆனதும் வேகமாக ஓடி காட்டிலிருந்து ரோட்டின் மீது ஏறியது…அப்போது ராமு டிரைவரிடம்

“அண்ணே பளீஸ் நிதானமா ஓட்டுங்க.”

என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே க்ரீச்ச்ச்ச்ச்ச் என பலமான சப்தம் கேட்டது…..வண்டி நேராக சென்று சாண்டியின் வண்டி மோதிய மரத்தில் மோதி நின்றது.

திரையரங்கின் மின்விளக்குகள் பளிச்பளிச்சென்று மின்னியது. ஷார்ட் ஃபிலிம் போட்டிக்கு வந்திருந்த போட்டியாளர்கள், நடுவர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் அரங்கிலிருந்த மற்ற பார்வையாளர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று கைத்தட்டினர். நடுவர்களின் தீர்ப்புக்காக அனைவரும் காத்திருந்த போது அங்கிருந்த பெண் பத்திரிகையாளர் ஒருவர் எழுந்து பின் வரிசையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த ராமுவிடம்

“நல்ல படம் சார். சூப்பரா எடுத்திருக்கீங்க!! நிச்சயம் உங்க படம் தான் ஜெயிக்கும். ஆமாம் நான் ஒண்ணு உங்கிட்ட கேட்கலாமா?”

“ம்…கேளுங்க”

“இது உண்மைக் கதையா?”

என்று அந்த பத்திரிகையாளர் கேட்டதும். ராமு அந்த பத்திரிகையாளர் கழுத்தில் மாட்டியிருந்த அடையாள அட்டையைப் பார்த்தான். அதில் “சாண்டி” என்று அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

❤️முற்றும்❤️

🙏நன்றி🙏

“அதுதான் ஃபோட்டோவுல இருக்குறது அப்படியே அந்த பொண்ணு மாதிரியே தானே இருக்கு. அதே கண்கள். அப்புறம் என்னடா… ராஜா அன்ட ராஜேஷ் யோசனை?”

“அதுகில்ல ராமு….அந்த பொண்ணு பெயர் சாமுண்டீஸ்வரின்னு டாக்டர் சொன்னாரு…அது தான்….யோசிக்க வேண்டியிருக்கு….படம் மேட்ச் ஆகுது ஆனா பெயர் மேட்ச் ஆகலையே டா!!!”

“ராஜா!!! என்னடா!!! இது கூடவா தெரியாது!!! சில வீடுகள்ல அவங்க ஒர்ஜினல் பெயர் ஒண்ணு இருக்கும் ஆனா கூப்பிடறதுக்கு செல்லப் பெயர் வச்சுப்பாங்க இல்ல…அது மாதிரி இந்த சாமுண்டீஸ்வரியோட செல்லப் பெயர் சாண்டியா இருக்குமோ என்னவோ!!!”

“ம்…இதுக்கு தான் நம்ம ராமு வேணும்ங்கறது….சூப்பர் டா…..சாண்டி இஸ் சாமுண்டீஸ்வரி ….. சாமுண்டீஸ்வரி இஸ் சாண்டி”

“ராஜேஷ் அதை அவங்க வீட்டுக்குப் போய் தான் கன்ஃபார்ம் பண்ணணும்.”

“சரி அப்புறமும் ஏன் இங்கே நின்னுகிட்டு….கிளம்புங்க அவங்க வீட்டுக்கு மறுபடியும் போவோம்!!”

“போகலாம்….ஆனா!!”

“என்ன இழுக்குற ராஜா!!”

“இல்ல அங்கே போனா …. நீ மறுபடியும்….ஜடம் மாதிரி ஆகிட மாட்டியே!!!”

“டேய் எனக்கே நான் எப்படி இருந்தேன்னு தெரியாதப் போ….மறுபடியும் அப்படி இருக்க மாட்டேன்னு நான் எப்படி டா சொல்லுறது?”

“சரி வா….வேற வழியில்லை….அப்படியே நீ மாறினாலும் நாங்க சமாளிக்க வேண்டியது தான். வாங்க போவோம்”

என்று பேசிக்கொண்டு மூவரும் மீண்டும் டாக்டர் வீட்டுக்குச் சென்றனர். அங்கே வாட்ச்மென் அவர்களைப் பார்த்ததும்…

“என்னப்பா? தம்பிகளா!!! இப்ப தான் போனீங்க அதுக்குள்ள மறுபடியும் வந்திருக்கீங்க? என்ன எதையாவது விட்டுட்டுப் போயிட்டீங்களா?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல அண்ணே. ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை டாக்டர் கிட்ட சொல்லணும் அதுதான் வந்திருக்கோம்.”

“அப்படியா!!! இருங்க நான் ஃபோன் போட்டுக் கேட்கிறேன்…அவங்க உள்ளே வரச் சொன்னாங்கன்னா உங்களை விடறேன்”

“ம்…சரி அண்ணே! நாங்க வெயிட் பண்ணறோம்”

வாட்ச்மென் ஃபோன் போட்டு கேட்டதில் டாக்டர் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும் வந்தவர்களை திருப்பி அனுப்பிவிடும்படியும் ரஞ்சிதா சொல்ல அதை வாட்ச்மென் மூன்று நண்பர்களிடமும் சொன்னார். வேறு வழியில்லாமல் மூவரும் ராஜா வீட்டுக்கு செல்ல திரும்பினர். அப்போது டாக்டரின் தம்பியின் கார் வந்தது. உடனே ராமு அந்த கார் வீட்டினுள் போக முடியாதவாறு கேட்டின் நடுவே நின்றுக் கொண்டான். அதை கவனித்த டாக்டரின் தம்பி காரின் ஜன்னல் கண்ணாடியை கீழே இறக்கி …

“டேய் பசங்களா இன்னுமா நீங்க இங்கேருந்து கிளம்பல?”

என்றதும் வாட்ச்மென் வேகமாக காரின் அருகே ஓடிச் சென்று

“இல்ல சார் அப்பவே கிளம்பிட்டாங்க….ஆனா மறுபடியும் டாக்டரைப் பார்க்கணும்ன்னு வந்திருக்காங்க…நான் அம்மாகிட்ட கேட்டேன் ஆனா அவங்க விட வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க அதைத் தான் இவங்க கிட்ட சொல்லிக்கிட்டிருந்தேன் நீங்க வந்தீங்க…ஆனா அந்த பையன் இப்படி குறுக்கால நிக்கும்னு நான் நினைக்கலை சார். சொன்னாலும் நகரவும் மாட்டேங்கறாங்க…”

“சரி சரி நீங்க போங்க….டேய் இங்க வாங்கடா”

என்றதும் ராமு நின்ற இடத்தை விட்டு அசையாதிருந்தான். ராஜாவும் ராஜேஷும் காரின் அருகே சென்றனர்…

“ம்…சொல்லுங்க சார்.”

“என்னடா வேணும் உங்களுக்கு…ஏன் இப்படி எல்லாம் பண்ணுறீங்க? காலையிலேயே நினைச்சேன் உங்களைப் பார்த்தா நன்றி சொல்ல வந்தா மாதிரி இல்லையேன்னு….எதுக்கு கலாட்டா பண்ணறீங்க? அவனை வழிவிடச் சொல்லுங்க ….இல்லாட்டி போலீசுக்கு ஃபோன் போட்டு உங்க மூணு பேரையும் உள்ளே கம்பி எண்ண வச்சிடுவேன்”

“சார் நாங்க சொல்ல வந்ததை நீங்களும் டாக்டரும் கேட்டீங்கன்னா….நீங்க எல்லாரும் தான் எங்களுக்கு நன்றி சொல்லுவீங்க சார்”

“என்னடா சொல்லுறீங்க? நாங்க நன்றி சொல்லுவோமா? எதுக்கு?”

“சார் சார்…ப்ளீஸ் சார்….எங்களை இந்த ஒரு தடவை மட்டும் உள்ளே விட்டு….நாங்க சொல்லுறதை மட்டும் கேளுங்க சார்…”

“ம்….சரி வாங்க. வாட்ச்மென் இவங்களை உள்ளே விடுங்க. அதுதான் உள்ளே விடச் சொல்லிட்டேனே… அந்த பையனை வழிவிடச் சொல்லுங்கப்பா”

“டேய் ராமு சார் நம்மை உள்ளே விட சம்மதிச்சுட்டாரு…அவர் காருக்கு வழிவிடு”

என்றதும் ராமு வழியிலிருந்து ஓரமாக நகர்ந்துக் கொண்டான். கார் உள்ளே போனதும் வாட்ச்மென் மூவரையும் உள்ளே போகும்படி சொன்னார். வேகமாக உள்ளேச் சென்றனர்.

காரிலிருந்து இறங்கிய டாக்டரின் தம்பி மூன்று நண்பர்களையும் பார்த்து

“ம்…வாங்க ….உள்ளே வாங்க”

என்று அவருடனேயே அழைத்துச் சென்றார். காரின் சப்தம் கேட்டு ஹாலுக்கு வந்த ரஞ்சிதா தன் கணவருடனிருந்த மூவரையும் பார்த்து…

“நான் தான் டாக்டர் அண்ணா தூங்குறார்ன்னு சொன்னேனே அப்புறமும் இவங்க மூணு பேரும் எப்படி உள்ளே வந்தாங்க? வாட்ச்மென்….வாட்ச்மென்”

“இரு ராஞ்சிதா…இரு… வாட்ச்மென் நீங்க போங்க நான் பார்த்துக்கறேன்….ரஞ்சிதா நான் தான் இவங்களை உள்ளே விட்டேன்.”

“எதுக்குங்க? இந்த மூணு பசங்களும் நன்றி சொல்ல வந்தது போலவே இல்லங்க”

“ம்….அதுதான் விசாரிக்க கூட்டிட்டு வந்தேன். உட்காருங்கப்பா….இதோ வந்துடறேன்”

என்று கூறிவிட்டு தன் உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு வந்து சோஃபாவில் அமர்ந்து….

“ஷில்பா நாலு ஜூஸ் கொண்டு வா”

என்றதும் ஜில்லென்று ஆப்பில் ஜூஸ் வந்தது. அதை எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னதும் எடுத்துக் கொண்டனர் மூவரும். அதில் ஒரு சிப் எடுத்ததும் மூவரையும் பார்த்து

“ம்‌….இப்போ சொல்லுங்க தம்பிகளா…என்ன விஷயமா நீங்க மூணு பேரும் இங்க வந்திருக்கீங்க?”

“ஆங்…அது வந்து சார்…”

“இங்க பாருங்கப்பா …..உண்மையை மட்டும் சொல்லுங்க….மறுபடியும் நன்றி அது இதுன்னு சொன்னீங்க அப்புறம் வெளியில போக மாட்டீங்க சொல்லிப்புட்டேன்”

“அய்யோ சார் நான் உண்மையை சொல்லிடறேன். நாங்க நன்றி சொல்ல எல்லாம் வரலை சார்”

“அதுதான் எனக்கு காலையிலேயே தெரிஞ்சுடுச்சே….மேலே சொல்லுங்க”

“ஒரு முக்கியமான விஷயம் பத்தி சொல்லணும் சார். அது உங்க அண்ணன் மனைவிப் பத்தி சொல்லணும்”

“அவங்களைப் பத்தி சொல்லணுமா? என்ன அது?”

“அட என்னப்பா மூணு பேரும் இன்னுமா வீட்டுக்குப் போகலை!!!”

என்று பேச்சுக் குரல் கேட்டு அவர் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த டாக்டர் கேட்க…அதற்கு அவரின் தம்பி…

“அண்ணே இவங்க ஏதோ நம்ம அண்ணியை பத்தி சொல்லணும்ன்னு வந்திருக்காங்கலாம்…அதுதான் விசாரிச்சுக்கிட்டிருக்கேன்”

என்றதும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட டாக்டர் வேகமாக மூவரின் அருகில் வந்து

“என்னது என் சாண்டியைப் பத்தியா?”

என்று கேட்டதும் மூவரும் சரியான இடத்திற்கு தான் வந்துள்ளதாக கண்களாலேயே பேசிக் கொண்டனர். அப்போது டாக்டர் அவர்களிடம்

“என்னது அது? அவ இருக்குற இடம் உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஏன்ப்பா சிலை மாதிரி நிக்குறீங்க…சொல்லுங்கப்பா உங்களுக்கு என்ன தெரியுமோ அதை சொல்லுங்க”

“சார் நாங்க சொல்லுவோம் ஆனா நீங்க அதை நம்பணும் சார்”

“என்னப்பா… தம்பிகளா இதை வச்சு பணம் பார்க்க நினைக்குறீங்களா?”

“ஐய்யோ!! சார் அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை”

“டேய் ரஞ்சித் கொஞ்ச நேரம் சும்மா இருடா…”

என்று டாக்டர் அவர் தம்பியை அமைதியாக இருக்கச் சொல்லிவிட்டு

“நீங்க சொல்லுங்கப்பா…நான் நம்புவேன்…என் சாண்டியைப் பத்தி தெரிஞ்சுக்க நான் யாரை வேணும்னாலும் நம்புவேன்….”

என்று டாக்டர் ராஜேந்திரன் சொன்னதும்…மூன்று நண்பர்களுமாக மாறி மாறி நடந்ததை எல்லாம் விலாவாரியாக…. புத்தகம் வாங்கியதிலிருந்து…அதை முகவுரையிலிருந்து முடிவுரை வரை படித்ததையும் பார்த்ததையும்…அவர்கள் அனுபவித்ததையும் முழுவதுமாக கூறி முடித்ததும்….தங்களுக்கு சர்வ் செய்யப்பட்ட ஜூஸை முழுவதுமாக குடித்து கிளாஸை காபி டேபிளில் வைத்தனர். அதை அனைத்தையும் பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டிருந்த டாக்டர் ராஜேந்திரன், அவர் தம்பி ரஞ்சித், அவர் மனைவி ரஞ்சிதா மூவரும் அதிர்ந்துப் போய் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது ராஜா மெல்ல

“சார் ….சார்….மேடம்…”

என்று கூப்பிட்டதும்….டாக்டர் ராஜேந்திரன்…

“என்னப்பா சொல்லுறீங்க? நீங்க சொன்னதெல்லாம் ஓகே….சிவப்பு நிற சான்ட்ரோ கார் என் சாண்டியோடது தான்….ஆனா அவ ஒவ்வொரு வாரமும் இவ்வளவு தூரம் ட்ராவல் பண்ணிட்டா வந்தா!!!”

“என்ன அண்ணே நீங்க வேற!!!! டேய் நீங்க மூணு பேரும் சொன்னதெல்லாம் சரின்னே வச்சுக்குவோம் ஆனா அந்த குழந்தை எங்கேந்து வந்துச்சு? ஏன் வந்துச்சு?”

“அதுக்கு நாம் அங்க போனா தான் பதில் கிடைக்கும் ரஞ்சித் சார்”

“சரி….இவ்வளவு நேரமா ஒரு புக்கைப் பத்திப் பேசினீங்களே அந்த புக்கு எங்கே?”

“அது…அது….அது…வந்து”

“என்னடா இழுக்குறீங்க…..”

“அந்த புத்தகம் என் வீட்டில் தான் சார் இருக்கு. அதை நான் எடுத்துட்டு வந்திடுவேன்….ஆனா”

“என்ன ஆனா ஆவன்னான்னு…”

“இல்ல சார் அந்த புத்தகத்துல இருக்கறதை நாங்க மூணு பேரு மட்டும் தான் படிக்கவோ பார்க்கவோ முடியும். மத்தவங்களால அட்டைப் படத்தையும் அதன் டைட்டிலையும் தான் பார்க்க முடியும்….புத்தகத்தைத் திறக்க முடியாது சார்.”

“என்னடா கதையா விடுறீங்க? நல்லா கிளம்பி வர்றீங்கடா”

“ஏய் ரஞ்சித்…உஷ்….எனக்கென்னவோ இந்த பசங்க சொல்லுறது பொய் மாதிரி தெரியலை. சரிப்பா வாங்க நாம உங்க வீட்டுக்கே போய் அந்த புத்தகத்தைப் பார்ப்போம்.”

“அண்ணே என்ன அணணே….இந்த பசங்க சொல்லுறதைக் கேட்டு நீங்க அவங்க வீட்டுக்கெல்லாம் போறேங்கறீங்க”

“எங்கெங்கயோ சாண்டியை நாம தேடிப் பார்த்துட்டோம் ஆனா அவ கிடைக்கலை…இப்போ இந்த பசங்களை நம்பி போய் பார்ப்போமே ரஞ்சித்…அவ கிடைச்சா நமக்கு சந்தோஷம் தானே”

“என்னமோ அண்ணே…சரி வாங்க நானும் உங்க கூட வர்றேன். வாங்கப்பா எங்க கார்லேயே உங்க வீட்டுக்குப் போயிட்டு வருவோம்”

என்று ரஞ்சித் சொன்னதும் டாக்டர் உட்பட அனைவரும் காரில் ஏறினர். ராஜா வழி சொல்ல கார் அவன் வீட்டு வாசலில் நின்றது. அனைவரும் இறங்கியதும் ராஜா வேகமாகச் சென்று வீட்டின் கதவைத் தட்டினான். மங்களம் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே டாக்டரைக் கண்டதும்

“ஐய்யா நீங்களா? நீங்க எப்படி இங்க?”

“மங்களம் எப்படி இருக்க? நீ எப்படி இங்க?”

“நான் இங்கே தான் காலையிலேந்து சாயந்தரம் வரைக்கும் வேலைப் பார்க்கறேன் ஐய்யா”

“ஓ!!! அப்படியா…”

“மங்களம் அக்கா எல்லாருக்கும் குடிக்க ஏதாவுது எடுத்துக் கிட்டு வாங்கக்கா”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்ப்பா…”

என்று டாக்டர் சொன்னதும்…மங்களம் அவரிடம்

“இருங்க ஐய்யா நான் உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்ச ஆரஞ்சு ஜூஸ் எடுத்துகிட்டு வர்றேன்”

என்று கூறிக்கொண்டே அடுப்படிக்குள் சென்றாள்

“இருக்கட்டுமா….நீ அந்த புத்தகத்தை சீக்கிரம் எடுத்துக் கிட்டு வாப்பா”

“நீங்க ரெண்டு பேரும் உட்காருங்க சார். அந்த புத்தகம் என் ரூமுல தான் இருக்கு நாங்க போய் எடுத்துட்டு வந்திடறோம்”

என்று கூறிவிட்டு டாக்டரையும் அவர் தம்பியையும் சோஃபாவில் அமரச் சொல்லிவிட்டு மூன்று நண்பர்களும் மாடிக்கு புத்தகத்தை எடுத்து வரச் சென்றனர்.

மங்களம் ஜூஸ் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்.

“ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கிட்டு வர்றதுக்கு ஏன் மூணு பேரும் போயிருக்காங்க?”

என்று ரஞ்சித் டாக்டர் ராஜேந்திரனிடம் கேட்டதுக்கு மங்களம் குறுக்கிட்டு

“அவங்க எப்பவுமே இப்படி இல்ல சார். எப்பவாவது வீட்டுக்கு வருவாங்க போவாங்க …. அது என்னவோ தெரியல முந்தா நாள் அந்த ராமு தம்பி ஒரு புஸ்தகத்தை எடுத்துகிட்டு இங்கே வந்துச்சு…அன்னையிலேந்து இவங்க மூணு பேரும் இப்படி தான் ஒட்டிக்கிட்டு பிறந்தவங்க மாதிரியே இருக்காங்க.”

“ஏன் மங்களம் நீ அந்த புத்தகத்தைப் பார்த்தியா?”

“ஆங் பார்த்தேன் ஐய்யா. அதோட தலைப்பு கூட….உங்களோடு நான்னு இருந்துச்சு….ஆனா அந்த புத்தகத்தை திறக்கவே முடியலை ஐய்யா. அதை வச்சுக்கிட்டு இவங்க மூணு பேரும் என்ன பண்ணறாங்கன்னு தான் எனக்கு புரியலை. சரிங்க நீங்க ஜூஸை குடிச்சுக்கிட்டிருங்க நான் போய் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்”

என்று மங்களம் கூறிவிட்டு சென்றதும் டாக்டர் ரஞ்சித்தைப் பார்த்து

“கேட்டயா ரஞ்சித்…மங்களம் சொன்னதைக் கேட்டியா!!! அந்த பசங்க சொன்னது எல்லாம் உண்மைன்னு இப்போ நம்புறயா?”

“ம்…ம்…”

என்று மட்டும் சொல்லி அமைதியாக இருந்தார் ரஞ்சித். நண்பர்கள் மூவரும் வைத்துச் சென்ற இடத்தில் புத்தகம் இருக்கவில்லை. ஆம்…ராஜாவின் அறையில் அந்த புத்தகம் இருக்கவில்லை…மூவரும் ரூம் முழுவதும் தேடினர். கீழேயிருந்து டாக்டரின் தம்பி ரஞ்சித்…

“என்னப்பா ஒரு புக்கை எடுத்துகிட்டு வர்றதுக்கு இவ்வளவு நேரமா?”

தொடரும்….



கவின் கஜேஸ்வரியிடமிருந்து ஃபோன் கால் வருமென்று காத்திருந்த மிருதுளாவுக்கு எப்போதும் போல ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. இரண்டு நாட்கள் ஆனதும் நவீன்

“என்ன மிருதுளா மேடம் உங்க மச்சினன் இன்னுமா ஃப்ரீ ஆகலை? நாம ஃபோன் பண்ணி ரெண்டு நாளாச்சே!!!”

“ம்….நான் என்ன பண்ணுவேன் நவீ? நிச்சயம் பண்ணுவான்னு எதிர்ப்பார்த்தேன் பண்ணலை…அவ்வளவு தான் விட்டுட்டேன். இனி என்னென்னைக்கும் எதுக்காகவும் பேசவோ, போகவோ மாட்டேன்”

“ம்…அதை தான் நான் ஆரம்பத்துலேந்து சொல்லிண்டிருக்கேன். எங்க கேட்ட?”

“நீங்க ஆம்பளப்பா எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு முடிவெடுப்பேங்கள் ஆனா நான் அப்படி எடுக்க முடியுமா? அப்படியே நான் எடுக்கறதா இருந்தாலும் ஆரம்பத்துலேயே எடுத்திருக்கணும். அப்படி எடுத்திருந்தேன்னா குடும்பத்துல பிரிவு ஏற்பட்டிருக்கும்”

“இப்போ மட்டும் என்ன வாழறதாம்? நாம என்ன அவாளோட சந்தோஷமா அன்னியோன்யமா வா இருக்கோம் இல்ல அவா தான் எல்லாரும் அப்படி இருக்காளா? எனிவேஸ் இது நாள் வரை எல்லாருக்கும் நீ நல்லவளா இருந்தது எல்லாம் போதும் மிருது….அப்படி நீ நல்லவளா இருந்ததால… என்ன… உன்னை அவா யாராவது புரிஞ்சுண்டாளா? இல்லையே!!! உன்னோட இந்த நல்ல குணத்தை, உன்னோடு பொறுமையை, விட்டுக்கொடுக்கும் பண்பை எல்லாரும் இளிச்சவாயி, சூடு சுரனை இல்லாதவன்னு தான் நினைச்சிண்டிருப்பா!!! நினைக்கறது என்ன அதுனால தான் மேல மேல உன்னை ….ராதர்… நம்மை அவமானப்படுத்தி அதில் சந்தோஷம் அடையறா!!! எதுக்காக அப்படிப்பட்டவாளை நீ நினைக்கணும் சொல்லு!!!”

“ம்…பார்ப்போம் நவீ. என்னால சட்டுன்னு எல்லாம் மாற முடியாது ஆனா கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னை நான் மாத்திக்கறேன்.”

“தட்ஸ் குட். அது உனக்கும் நல்லது நம்மளுக்கும் நல்லது. நிச்சயமா ட்ரைப் பண்ணு”

“ஷுவர் நவீ. சரி நாம இன்னைக்கு சக்தியோட கிளாஸ் மடிஞ்சிட்டு…மூணு பேருமா எங்கேயாவது வெளியே போயிட்டு வருவோமா?”

“ஓ!! போகலாமே. அதுதான் நம்ம கார் வந்துடுத்தே!! அப்புறம் என்ன?”

என்று பேசிக்கொண்டது போலவே சக்தியின் கிளாஸ் முடிந்ததும் மூவருமாக வெளியே புது ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றனர். மாலை நேரம் முழுவதும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு இரவு உணவை ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு விட்டு வீட்டுக்கு வந்து படுத்துறங்கினர்.

சக்தி வெளிநாட்டில் புது பள்ளியில் செட்டாவாளா!! அவளுக்கு பிடிக்குமா? நன்றாக இந்தியாவில் படித்ததுப் போலவே குவைத்திலும் படிப்பாளா? போன்ற பல கேள்விகள் மிருதுளா நவீன் இருவருக்குள்ளும் இருந்ததை ஒருவருக்கொருவர் பேசி பகிர்ந்துக் கொண்டனர். அப்போது சக்தியை கூப்பிட்டாள் மிருதுளா….சக்தி தன் அப்பா அம்மாவின் அறைக்குள் வந்ததும்

“ம்… என்னம்மா கூப்பிட்ட?”

“சக்திமா..உனக்கு உன் புது ஸ்கூல் பிடிச்சிருக்கா? டீச்சர்ஸ் எல்லாரையும் பிடிச்சிருக்கா? எப்படி பாடமெல்லாம் எடுக்கறா? புரியறதா?”

“அம்மா எனக்கு ஸ்கூல் பிடிச்சிருக்கு, டீச்சர்ஸையும் பிடிச்சிருக்கு, பாடமும் நல்லா டீச் பண்ணறா, எனக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸும் கிடைச்சுட்டா….ஆர் யூ ஹாப்பி நவ்”

“ஏய் குட்டிமா….நான் ஹாப்பியா இருக்கறது இருக்கட்டும்…நீ ஹாப்பியா இருக்கியா? அது தான் எங்களுக்கு வேணும்”

“நான் ஹாப்பி தான்ம்மா”

“ஓகே டா கண்ணா நீ என்ன பண்ணிண்டிருந்தயோ அதை போய் கன்டின்யூ பண்ணிக்கோ போ”

“பாரேன்….ப்பா…கூப்பிட்டா…கேள்வி கேட்டா…போன்னுட்டா”

“நீ வாடி கண்ணா உனக்கு வேலை எதுவுமில்லாட்டி நாம ஒரு கேம் ஊனோ போடலாம்.”

“ஓகேப்பா. நான் ரெடி…அம்மா வாம்மா…அந்த துணியை அப்புறமா மடிச்சு வச்சுக்கோமா”

என்று சக்தி சொன்னதும் மகருதுளா அவள் வேலைகளை அப்படியே போட்டுவிட்டு அவளுடன் விளையாடச் சென்றாள் அதைப் பார்த்ததும் சக்தி….

“அம்மா ஐ ஆம் ஷாக்டு டூ சீ யூ கம்மிங் டூ ப்ளே வித் அஸ் இம்மீடியட்ளீ…!!!! வாவ்!!! அப்பா அம்மாவுக்கு ஏதோ ஆயிடுத்து”

“சரி சரி வாங்கோ வாங்கோ விளையாடலாம்…”

என்று மூவரும் ஊனோ விளையாட்டை விளையாடினர். பின் சக்தி அவளின் படிப்பைத் தொடர்ந்தாள். அப்போது நவீன் மிருதுளாவிடம்

“என்ன மிருது எப்பவுமே வேலையிருந்தா அதை எல்லாம் முடிச்சிட்டு தானே விளையாட வருவ!!! இன்னைக்கு என்ன சக்தி கூப்பிட்டதும் வேலையெல்லாம் அப்படியே போட்டுட்டு வந்துட்ட? எனக்கே ஆச்சர்யமா தான் இருந்தது”

“ஆமாம் நவீ….இன்னும் ரெண்டு வருஷம் தான் சக்தி நம்ம கூட இருப்பா…அதுக்கப்புறம் எங்கயாவது வெளிநாட்டுக்குப் படிக்கப் போயிடுவா….அப்புறம் அவ உலகமே வேறன்னு ஆகிடும்…..அதுக்கு பிறகு கல்யாணம் ….பின்ன அவ குடும்பம் குழந்தைன்னு இருப்பா….அதுதான் இப்பவே கிடைக்குற நேரத்தை எல்லாம் அவ கூடவே ஸ்பென்ட் பண்ணறேன்”

“ஓ!!! ஓகே ஓகே!!! அதுவும் கரெக்ட் தான் மிருது”

“நவீ நாம இன்னொரு குழந்தை பெத்துண்டிருக்கலாமோ!!”

“நோ !!நோ!! நோ!! மிருது என்னால அட் எ டைம் ரெண்டு குழந்தைகளை தான் சமாளிக்க முடியும்….மூணெல்லாம் நோ சான்ஸ் மா”

“என்னது ரெண்டு குழந்தைகளை சமாளிக்கறேங்களா!!!! அது எங்க அந்த ரெண்டாவது குழந்தை?”

“என்னோட மூத்த குழந்தை நீ அன்ட் ரெண்டாவது குழந்தை நம்ம சக்தி”

“ஆமாம்!! ஆமாம்!!!!”

“உண்மை தானே மிருது….”

என்று மூவரின் வாழ்க்கை மிகவும் அழகாகவும், அமைதியாகவும் சென்றுக் கொண்டிருந்தது. ஒரு நாள் அம்புஜத்திடமிருந்து வாட்ஸ்அப்பில் கால் வந்தது.

“ஹலோ மிருது நான் அம்மா பேசறேன்”

“ஆங் அம்மா சொல்லு…ஏன் வாய்ஸ் கால் பண்ணற? வீடியோ கால் பண்ண வேண்டியது தானே?”

“இரு இதை ஆஃப் பண்ணிட்டு மறுபடியும் உனக்கு கால் பண்ணறேன்.”

“ஆங் ….இப்போ ஓகே வா?”

“ம்…இப்போ ஓகே. சொல்லு என்னமா?”

“எல்லாம் நல்ல விஷயம் தான் மிருது. நம்ம வேனுவுக்கு ஒரு வரன் வந்திருக்கு. அவனுக்கும் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.”

“யார் மூல்யமா வந்திருக்கா”

“எல்லாம் நம்ம தமிழ் மாட்ரிமோனி சைட் மூலமா தான் வந்திருக்கா.”

“அம்மா அப்போ நீ கட்டின காசு வீணாப் போகலை.”

“அது இருக்கட்டும் நான் சொல்ல வந்ததை சொல்லிடறேனே….அப்புறமா நீ பேசு…இல்லாட்டி நான் மறந்துடுவேன்”

“சரி ….சொல்லு…”

“பொண்ணோட அப்பா அம்மா பம்பாய்ல செட்டிலானவா. அவாளுக்கு சொந்த ஊரு மதுரையாம். பொண்ணு அமெரிக்கால படிக்கறா. பொண்ணு நம்ம வேனுவோட லண்டன் மூவ் பண்ணவும் தயாராம். வேனுவும் அவளோட பேசிட்டானாம். அவனுக்கும் ஓகேவாம் அது தான் இந்த இடத்தையே முடிக்கலாம்னுட்டு இருக்கேன்”

“சூப்பர் மா….எனக்கும் மகதியை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குமா”

“ஆங்….நீ எங்கே அவளைப் பார்த்த?உனக்கும் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்ல? அதுவுமில்லாம அவ பேரை நான் இன்னும் சொல்லவேயில்லை ஆனா நீ கரெக்ட்டா சொல்லறையே எப்படி அது?”

“ஆங்….அது வந்து….அது…”

“மிருது என்ன சொல்ல வந்தயோ…அதை சொல்லு”

“அம்மா நான் அவளோட ஃபோன்ல பேசினேன் மா. நான், வேனு, மகதி மூணு பேருமா கான்ஃபரன்ஸ் கால் போட்டுப் போன வாரத்துக்கு முந்தின வாரம் பேசினோம் மா. போதுமா!!!”

“ஓ!!! அப்போ நீங்க மூணு பேருமா பேசி வச்சிண்டு தான் எங்ககிட்ட வந்தேங்களா?”

“இல்ல மா…நீங்க பேசிண்டதுக்கப்பறமா தான் நாங்க பேசிண்டோம். அதுக்கப்புறமா தான் உங்கிட்ட அவா ரெண்டு பேரும் கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொன்னா புரிஞ்சுதா?”

“ஓ!!! சரி சரி சரி….என் மாட்டுப் பொண்ணு எப்படி பேசறா மிருது?”

“எல்லாரையும் போல வாயால தான் மா!!”

“ஜோக்காக்கும்????சொல்லுடி”

“நன்னா பேசறா”

“அது போதும் மிருது.”

“சரி எப்போ நிச்சயம் வச்சிருக்கேங்கள்? எப்போ கல்யாணம்? அந்த டேட்ஸ் எல்லாம் முன்னாடியே சொல்லிடுமா ஏன்னா நாங்க முன்னாடியே டிக்கெட் புக் பண்ணினா தான் எங்களுக்கு சீப்பா இருக்கும்”

“சரி டி. எங்களுக்கு அது தெரியாதா?”

“நிச்சயம் ஆன்லைன்ல தான்…ஏன்னா இப்போ ஒரு தடவை வந்துட்டு அப்புறமா மறுபடியும் எல்லாம் டிராவல் பண்ண ரெண்டு பேராலையும் முடியாதாம்….காசும் எக்கச்செக்கம் செலவாகுமாம்…அதுனால நிச்சயத்தை ஆன்லைன்ல வேனு லண்டன்லயும், மகதி அமெரிக்காவிலும் நாங்க சென்னையிலும், நீங்க குவைத்திலும், மகதியோட அப்பா அம்மா பம்பாயிலும் இருந்துண்டே ஸ்கைப்ல வர்ற வாரத்துக்கு அடுத்த வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை இருபத்தி ஐந்தாம் தேதி நடக்கப் போறது. அவசியம் நீயும் மாப்பிள்ளையும் சக்தியும் அட்டென்ட் பண்ணணும்…மாப்பிள்ளை இருக்காறா?”

“ஆங்…இருக்கார்….இரு குடுக்கறேன்….நவீ நவீ…இந்தாங்கோ எஙக் அம்மா அப்பா பேசணுமாம். வேனுவுக்கு நிச்சயதார்த்தமாம் அதுக்கு உங்களையும் அழைக்கக் கூப்பிடறா”

“ஆங் சொல்லுங்கோ….நம்ம வேனுக்கு நிச்சியமாமே….கங்ராட்ஸ்….”

“ஆமாம் மாப்ள…வர்ற இருபத்தி அஞ்சாம் தேதி ஏதோ ஆன்லைன்லன்னு சொன்னான் வேனு…ஏதோ லிங்க் அனுப்புவானாம் நம்மளுக்கு. அதை க்ளிக் பண்ணினா எல்லாரும் எல்லாரையும் பார்க்கலாமாமே!!!”

“எது ? ஸ்கைப்லயா?”

“ஆங் அதே தான். அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது…எல்லாம் அம்மாவும் புள்ளையுமா தான் அதை பத்தி பேசிப்பா. அவசியம் நீங்களும் அவன் அனுப்பற லிங்கைக் க்ளிக் பண்ணி அட்டென்ட பண்ணணும்னு கேட்டுக்கறோம்”

“நிச்சயமா நாங்க அட்டென்டன்ஸ் கொடுப்போம் கவலைப் படாதீங்கோ. சரி மிருது இந்தா நீ பேசிக்கோ எனக்கொரு கால் இருக்கு நான் வரட்டுமா”

“ஓகே மாப்ள வேலை தான் முக்கியம். நீங்க போயிட்டு வாங்கோ…இதை சொல்லத்தான் கூப்பிட்டோம்”

“ரொம்ப சந்தோஷம் நான் வேனுட்ட பேசறேன். சரி நீங்க மிருதுவோட பேசிண்டிருங்கோ நான் வரேன்…மிருது இந்தா”

“ம் ஓகே நவீ!! ம்…சொல்லுங்கோ மை டியர் பேரன்ட்ஸ்”

“அது சொல்லத்தான் ஃபோன் பண்ணினேன் மிருது. சக்தி குட்டி எப்படி இருக்கா? அவளுக்கு புது ஸ்கூல் எல்லாம் செட்டாச்சா?”

“ம்…அவ நல்லா செட்டில் ஆகிட்டாம்மா. சரி நிச்சியத்துக்கு உங்களுக்கு வேலை ஒண்ணுமில்லையா?”

“என்னத்த வேலையிருக்கு? கம்ப்யூட்டரை ஆன் செஞ்சுண்டு உட்காரணும் அது தான் வேலை”

“ஹா!ஹா!ஹா! ஆமாம் இல்ல…சரி வேற யாரை எல்லாம் இன்வைட் பண்ணப் போறேங்கள்?”

“எனக்கு என் சைடு ஆட்களை எல்லாம் கூப்பிடணும்னு ஆசையா தான் இருக்கு…அப்பாவுக்கும் அவா சைடு கூப்பிடணும்னு இருக்கு ஆனா வேனு இப்போ யார்கிட்டேயும் சொல்லிக்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டான். கல்யாணத்துக்கு எல்லாரையும் கூப்பிட்டுக்க சொல்லியிருக்கான்”

“சரி கல்யாண தேதி எப்போ?”

“பார்த்தையா ….பேச்சு சுவரஸ்யத்துல அதை சொல்ல மறந்தே போயிட்டேன்…அது வர்ற அக்டோபர் மாசம் பதினாறாம் தேதி முடிவு பண்ணிருக்கோம். நீ மாப்ள எல்லாரும் ஒரு மாசம் முன்னாடியே வந்திடணும்”

“அம்மா அம்மா….ஒரு மாசம் முன்னாடி எல்லாம் வர முடியாதுமா….சக்தி இந்த வருஷம் லெவென்த் மா….ஒரு வாரம் முன்னாடி நான் வரேன்…கல்யாணத்துக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி நவீயும் சக்தியுமா வருவா சரியா”

“ம்…சரி உங்க வசதியைப் பார்த்துக் கோங்கோமா. வேற என்ன மிருது?”

“வேற ஒண்ணுமில்லைமா”

“சரி வச்சுடவா. சக்திக் குட்டி ஸ்கூலுக்கு போயிருப்பா….நாங்க வர்ற சனிக்கிழமை அவகிட்ட பேசறோம்ன்னு சொல்லு”

“ஓகே !! சொல்லறேன். பை”

“ம்…பை.. பை..மிருது…வச்சுடறேன்”

என்று ஃபோன் காலை துண்டித்தாள் அம்புஜம். நவீன் அவன் காலை முடித்து வரும் வரை மிருதுளா மீதமிருந்த வீட்டு வேலைகளை எல்லாம் முடித்தாள். நவீன் வந்ததும் அவனிடம் கல்யாண தேதியைச் சொல்லி டிக்கெட் புக் பண்ண வேண்டுமே என்று கூற அதற்கு நவீன்…

“ஒரு மாசம் முன்னாடி பண்ணினா போதும் மிருது. “

“அப்படியா!!! அப்போ விலை ஜாஸ்த்தியா இருக்காது?”

“அவ்வளவு வித்தியாசமிருக்காது”

“அப்போ ஓகே அப்புறமா பண்ணிக்கலாம்.”

ராமானுஜம் அம்புஜம் சொன்னது போலவே அனைவரும் ஸ்கைப்பில் ஒருவரையொருவர் பார்த்து அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டனர். அதன் பின் சற்று நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு ஒரு சாஸ்த்திரிகளை வைத்து சும்மா சிம்பிளாக ஒரு நிச்சியத்தை நடத்தி முடித்தனர். கல்யாண தேதி நெருங்கியது. அப்போது அம்புஜமும் ராமானுஜமுமாக புடவை, வேஷ்டி அங்கவஸ்திரம், பூ பழங்கள் வைத்த தாம்பாளத்தில் தங்கள் மகனின் கல்யாண பத்திரிகையையும் வைத்து தங்களின் முதல் சம்மந்திகளான ஈஸ்வரன் பர்வதம் வீட்டிற்குச் சென்று கொடுத்தனர். அவர்களும் அதை வாங்கிக் கொண்டு விவரங்களை கேட்டறிந்துக் கொண்டனர். நவீனின் தம்பிகளுக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். கவினுக்கும் கஜேஸ்வரிக்கும் ஃபோனில் அழைப்பு விடுத்தனர். பின் அனைத்து சொந்த பந்தங்களுக்கும் நேரில் சென்று பத்திரிகை வைத்து அழைத்தனர்.

மிருதுளாவும் நவீனும் அனைவரையும் ஃபோனில் அழைத்து வேனுவின் திருபணத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தனர். ஆனால் ஈஸ்வரன் பர்வ