ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அருண் மற்றும் குமார். இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தாலும், அருணுக்கு எப்போதும் “நான் தான் சிறந்தவன்” என்ற எண்ணம் இருந்தது.

ஒரு நாள் பள்ளியில் பேச்சுப் போட்டி நடந்தது. குமார் மிக அழகாகவும் தெளிவாகவும் பேசினான். அனைவரும் அவனை பாராட்டினார்கள். இதைப் பார்த்த அருணுக்கு பொறாமை வந்தது.

அடுத்த நாள் வகுப்பில் அருண்,

“குமார் பேசுவது எல்லாம் ஒரு பேச்சா? ஏதோ ஒரு குருட்டு அதிர்ஷ்டத்தில் ஜெயித்து விட்டான்” என்று மற்றவர்களிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்.

அருண் பேச்சில் மயங்கிய சிலர் அதை நம்பத் தொடங்கினர், ஆனால் பெரும்பாலோர் அருணின் வார்த்தைகளில் உண்மை இல்லை என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

ஆசிரியர் இதைக் கவனித்தார். இருவரையும் அழைத்து பேசினார். குமாரிடம், “நீ உன் திறமையால் பேசினாய்” என்று பாராட்டினார்.

பின்னர் அருணிடம், “மற்றவரை குறைத்து பேசுவதால் நீ உயர்ந்தவன் ஆக மாட்டாய். அது உன் குணத்தையே காட்டும்” என்றார்.

அந்த வார்த்தைகள் அருணை சிந்திக்க வைத்தன.  

அதன் பிறகு அருண் புரிந்துகொண்டான்:

ஒருவரை தாழ்த்தி தன்னை உயர்த்த நினைத்தால்,

உயர்வது தன்னுடைய நிலை அல்ல,

தன் தரம் தான் வெளிப்படும்.

அவன் அமைதியாகி, பிறகு குமாரின் திறமையை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினான்.

-நா. பார்வதி

#மையின்சாரல்கள் #Pesummai #thigazhyatheatre #tamilshortstories #தமிழ்கதைகள்