காலை விடிந்து மணி ஏழானது நவீனும் மிருதுளாவும் இரவு முழுவதும் அவர்களின் மகள் சக்தியை எண்ணிக்கொண்டே வெகுநேரம் தூங்காமல் இருந்ததில் மணி ஏழானது கூட தெரியாமல் உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். சட்டென்று மிருதுளா எழுந்தாள். மணியைப் பார்த்தாள். கடிகாரம் ஏழரை என்றுக் காட்டியது. சக்திக்கு ஃபோன் செய்து பார்ப்போமா என்று நினைத்து மொபைலை எடுத்தவள் அருகில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த நவீனைப் பார்த்தாள். பின் மெல்ல அந்த அறையிலிருந்து வெளியே வந்து ஹாலில் அமர்ந்து மொபைலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளது மனம் ஒன்று நினைத்தது ஆனால் கைகள் சக்தியின் நம்பரை அழுத்திட துடித்தது. அவள் சற்று நிதானித்துக் கொண்டு மனம் சொல்வதைக் கேட்கலானாள்.

“இப்போ சக்திக்கு விடியற்காலை ரெண்டரைலேந்து மூணு மணிக்குள்ள இருக்கும்.
ஒரு வேளை அவ நைட்டு லேட்டா வந்துட்டு இப்ப தான் தூங்க போயிருந்தான்னா!!! அப்பறம்…
நான் தேவையில்லாம குழந்தைய எழுப்பி விட்டுருவேன்.
வேண்டாம் வேண்டாம்! அவ எழுந்துரிக்கட்டும்.
சரி வீட்டு நம்பருக்கு கால் பண்ணினா என்ன?
இல்ல இல்ல அந்த ப்ளூவும் சார்ஜிங் ஸ்டேஷன்ல இருக்கும் அப்புறம் சக்தி தான் எழுந்து வரவேண்டியிருக்கும்.
அப்படி அவ வீட்டுக்கு வந்திருந்தான்னா நிச்சயம் எங்க கால்ஸை பாத்திருப்பா…
அப்படி பார்த்திருந்தான்னா உடனே எங்களுக்கு மெஸேஜாவது பண்ணிருப்பாளே!
ஏன் பண்ணல?
அப்படீன்னா அவ இன்னும் வீட்டுக்கு வரலைன்னு தானே அர்த்தம்!
கால் பண்ணிடலாமா? ம்…சரி பண்ணித்தான் பார்ப்போம்.
இதுக்கு மேல என்னால இந்த டென்ஷன தாங்க முடியாது.
ஆனா நான் கால் பண்ணி அவ மொபைல் மறுபடியும் சுவிட்ச்டு ஆஃப்ன்னு வந்துதுன்னா?”

என்று தனக்குள் ஒரு வினாவிடை அமர்வு நடத்திக்கொண்டிருக்கும் போது அவளின் தோளைப் பிடித்து உலுக்கி

“ஏய் மிருது!
காலையில மொபைலை கையில வச்சுண்டு என்ன யோசனை?
மிருது கால் பண்ணினாளா?”

“ம்…ஆமாம் நவீன்.
அவள்ட்ட பேசிட்டு இப்ப தான் வச்சேன்”

“அப்படியா!
என்னை ஏன் எழுப்பலை?
அப்போ நான் உடனே அவளைக் கூப்பிட்டு பேசட்டும்.”

“ம்..இல்ல இல்ல.
இப்ப வேண்டாமே நவீன்.”

“ஏன் வேண்டாம்ங்கற?
அப்படீன்னா நான் டென்ஷனாகக் கூடாதுன்னுட்டு நீ சும்மா சொல்லறயா?”

“அய்யோ! இல்ல நவீன்.
அவ இப்ப தான் என்கூட பேசிட்டு தூங்க போயிருக்கா.
இப்போ நீங்க அவளுக்கு கால் பண்ணி அவள எழுப்பிவிட போறேங்களா?”

“ஓ!! சரி சரி சரி அதைச் சொல்ல வேண்டியது தானே!
ஏன் அவ ஃபோன் சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணிருந்தாளாம்?”

“அது…அது…அது வந்து…
ஆங் நாம சொல்லிண்டா மாதிரியே தான்.
அவ ஃபிரென்ட்ஸோட அவுட்டிங் போயிருக்கா அதுக்கு முன்னாடியே ஏதோ மீடிங்குன்னு…
ப்ளூ சொல்லித்தே அப்பவே ஃபோன சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணினாலாம்.
அப்புறம் மறுபடியும் சுட்விச் ஆன் பண்ண மறந்துட்டாளாம்.
ரொம்ப சாரின்னு சொன்னா”

“அப்பாடா!
இப்போ தான் உயிரே திரும்பி வந்தா மாதிரி இருக்கு மிருது.”

“ம்..ஆமாம் ஆமாம் நவீ.
உங்களுக்கு திரும்பி வந்துடுத்து…”

“ம்…என்ன சொன்ன?”

“ஆங் அது ஒண்ணுமில்ல நவீ.
நீங்க ப்ரெஷ் பண்ணிட்டு வாங்கே நான் காபி போட்டு தர்றேன்.
போங்கோ”

“ஓகே டன். இதோ வந்துடறேன்”

என்று நவீன் பாத்ரூமுக்குள் சென்றதும் மிருதுளாவின் கண்கள் கலங்கின அவள் அடுப்படியிலிருந்தே அவர்கள் வீட்டு பூஜை அறையைப் பார்த்து

“அம்மா தாயே!
எங்க பொண்ணு பத்திரமா இருக்கணுமா.
மத்தியானத்துக்காள்ள அவ எங்களுக்கு கால் பண்ணும்மா.
ஏன்னா அதுக்கு மேல என்னால நவீனை சமாளிக்க முடியாதுமா.”

“என்ன மிருது காபி ரெடியா?”

“ம்…இதோ.
நீங்க உங்க பேப்பரை படிச்சிண்டிருங்கோ இதோ கொண்டு வர்றேன்.”

என்று நவீன் கண்டுப்பிடித்து விட கூடாதே என்று கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு முகத்தை அலம்பிக் கொண்டு காபியை எடுத்துச் சென்று நவீனிடம் கொடுத்தாள். அதை வாங்கிக் கொண்ட நவீன் அவளிடம்

“என்ன மிருது?
எனக்கு மட்டும் கொண்டு வந்திருக்க!
எங்க உன் காபி?”

“ம்…நான் நீங்க எழுந்துக்கறதுக்கு முன்னாடியே குடிச்சுட்டேன்.
நீங்க குடிங்கோ.
ஆறிடப் போறது.”

என்று மனதிற்குள் படக் படகென்று அவளின் இதயம் துடித்தது அவளுக்கு கேட்டது.

“ஏன் நீ ஒரு மாதிரி இருக்க மிருது?”

“ஒண்ணுமில்ல நவீ.
நீங்க போய் குளிச்சிட்டு வாங்கோ.
நான் ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் செஞ்சு வைக்கறேன்.”

“ஆங்…அப்போ வாக்கிங்?”

“இன்னைக்கு நாம லேட்டா எழுந்துண்டோம் ஸோ நோ வாக்கிங்.”

“சரி இன்னைக்கு நம்ம ஆடிட்டர் பதினோரு மணிக்கு வர்றதா சொல்லியிருந்தார இல்ல…”

“ஆங் ஆமாம்.
அதுக்கென்ன இப்போ?”

“இல்ல நாம சக்திக்கு அப்போ காலையில ஆறரை மணி ஆகிருக்குமே!
அவ எழுந்துக்கற டைம் தானே.
அவகிட்டே ஃபோன்ல பேசிட்டா கொஞ்சம் மனசு லேசாகிடும்.
அதுதான் ஆடிட்டர் மீட்டிங்க ஒரு ஹாஃப் அன் அவர் தள்ளிப்போடட்டுமா?”

“ஏன் நவீ இப்படி இருக்கேங்கள்.
நம்ம ஆடிட்டர் எவ்வளவு பிஸியானவர்ன்னு உங்களுக்கே நன்னா தெரியும்.
அவரோட இந்த மீட்டிங்கை போன மாசம் டிசைட் பண்ணி கன்பர்மேஷனும் வாங்கிண்டோம்.
இப்போ போயி மாத்திக்க சொன்னா!
அப்பறம் மறுபடியும் அவருக்காக நாம வெயிட் பண்ண வேண்டி வரும்.
பேசாம மீட்டிங்கை அட்டென்ட் பண்ணுங்கோப்பா”

“என்னது பண்ணுங்கோ வா?
நீயும் தானே வரனும்.
உனக்கு தான் அக்கௌன்ட்ஸ் டீட்டேயில்ஸ் எல்லாம் தெரியும்.”

“ஆங்…ஆங்.
நான் எல்லாத்தையும் நம்ம அஃபீஸ் ல என்னோட செக்கரெட்ரி ரேணுகிட்ட ஃபோன்ல சொல்லிடறேன்.
அவ மீட்டிங்க்கு வேண்டிய ரெக்கார்ட்ஸ் எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணி வெப்பா.”

“மிருது நீ ஏன் வர மாட்டேங்கற?
நம்ம சக்தி நல்லா இருக்கா இல்லையா?”

“நவீ நம்ம பொண்ணுக்கு ஒண்ணுமே ஆகல.
அதுக்காக நான் அப்படி சொல்லலை.
நைட்டு ஃபுல்லா தூங்காததால தல வலிக்கறது அதுதான்.
வேற ஒண்ணுமில்ல.
அதுவுமில்லாம சக்தி லேட்டா தான் எழுந்துப்பேன்னு என்கிட்ட ஃபோன்ல சொன்னா.
நீங்க அவள நம்ம டைம் பதினோரு மணிக்கெல்லாம் கூப்பிட்டு டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்கோ.”

“ம்…ம்…சரி.
நான் போய் குளிச்சுட்டு நம்ம ஆஃபீஸுக்கு புறப்படறேன்.”

நவீன் குளித்து வந்ததும் மிருதுளா அவனுக்கு டிபன் கொடுத்தாள். அதை சாப்பிட்டுவிட்டு நவீன் ஆஃபீஸுக்கு சென்று வர காருக்குள் ஏறி காரை ஸ்டார்ட் செய்து அவர்கள் தெரு முனையைத் தாண்டியதும் அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை வாசல் கதைவைத் தாழிட்டு வீட்டினுள் வந்ததும் ஹாலில் உட்கார்ந்த மிருதுளா ஓவென்று அழுதுக்கொண்டே சக்தி மொபைலுக்கு கால் செய்தாள் மீண்டும் சுவிட்ச்டு ஆஃப் என்றே வந்தது. உடனே வாய்விட்டு

“அடியே சக்தி எங்கடி போயிருக்க?
கால் ல ஏன்டி எடுக்க மாட்டேங்கற?”

என்று கூறிக்கொண்டே வீட்டு நம்பருக்கு கால் செய்தாள். ரொம்ப நேரம் கால் சென்றுக் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் ப்ளூவும் கால் ஐ எடுக்கவில்லை. பரிதவித்துக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவுக்கு கடவுளை வேண்டிக்கொள்வதைத் தவிர வேறெதுவும் தோன்றவில்லை. நேராக பூஜை அறையில் அமர்ந்துக்கொண்டு வேண்டலானாள்‌.

ஒரு இரண்டு மணி நேரமானதும் மிருதுளாவின் மொபைலுக்கு ஒரு கால் வந்தது. தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டேயிருந்த ஃபோனின் சப்தம் நின்றது. அவள் சக்தியையே எண்ணிக்கொண்டு அப்படியே உறைந்து அமர்ந்திருந்ததால் ஃபோனின் வந்த சப்தமும் அது நின்று போனதும் தெரியாதிருந்தாள்.

இன்னுமொரு பதினைந்து நிமிடங்கள் கழிந்ததும் மீண்டும் மிருதுளாவின் மொபைல் ஒலித்தது. அந்த சப்தம் எங்கோ தூரத்தில் ஒலிப்பது போல உணர்ந்த மிருதுளா சுயநினைவுக்கு வந்ததும் ஓடிப்போய் தனது மொபைலை எடுத்து யார் என்ன என்று கூட பார்க்காமல்

“ஹலோ! ஹலோ!”

“ஹலோ மிருது!
ஏன் இவ்வளவு பதட்டமா பேசற?
என்ன ஆச்சு?”

“ஓ! நீங்களா.
சொல்லுங்கோ நவீ.
ஒண்ணுமில்ல தலவலிக்கு மாத்திரை போட்டுண்டு தூங்கப் படுத்தேன்…
ரொம்ப நேரமா கால் பண்ணறேங்களோ?”

“இல்லையே இப்ப தான் பண்ணினேன்.
சரி ஒரு முக்கியமான விஷயம் பத்தி சொல்லத்தான் கால் பண்ணினேன்.
நம்ம சக்தி எனக்கு கால் பண்ணினா.”

“என்னது நம்ம சக்தி உங்களுக்கு கால் பண்ணினாளா?
என்ன சொல்லறேங்கள் நவீ?”

“ஆமாம் மிருது.
நான் மீட்டிங்குக்கு போயிண்டிருந்தப்போ அவகிட்டேந்து எனக்கு கால் வந்துது.
அவ உனக்கு தான் ஃபர்ஸ்ட் கால் பண்ணினாளாம்.
ஆனா நீ எடுக்காததால எனக்கு பண்ணினா.
அவ ரொம்ப டையர்டா இருக்காளாம்.
ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு அவளோட ஈவினிங் டைம்ல நமக்கு மறுபடியும் கால் பண்ணறதா சொன்னா.
நானும் சரின்னுட்டேன்.”

“அச்சோ நவீ.
அவ எங்க போயிருந்தாளாம்?
எப்ப ஆத்துக்கு வந்தாளாம்?
மொபைல் ஏன் சுவிட்ச் ஆஃபா இருந்துதாம்?”

“ம்…நீ தான் காலையிலேயே அவகிட்ட பேசினேன்னு சொன்னயே!
அப்பவே இதெல்லாம் நீ அவகிட்ட கேட்கலையா மிருது?”

“ஷ்…நவீ!!
அது வந்து…”

“ஏன் மிருது? ஏன்?
இப்படி பொய்க்கு மேல பொய்யா சொல்ல முயற்சிக்கற?
அப்படீன்னா நீ அவளோட காலையில பேசல தானே!
எங்கடா நான் மறுபடியும் ஹார்ட்ட பிடிச்சுண்டு ஹாஸ்பிடல்ல போய் படுத்துப்பேனோன்னு தானே நீ என்கிட்டேந்து மறச்ச?”

“அய்யோ நவீ.
ஐ ஆம் எக்ட்ரீமிலி சாரி.
மொதல்ல நம்ம சக்தி உங்களுக்கு கால் பண்ணினது உண்மையா?
இல்ல நீங்களும் எனக்காக பொய் சொல்லறேங்களா?
ப்ளீஸ் சொல்லுங்கோ நவீ.
காலையிலேந்து தவிச்சுண்டிருக்கேன்.”

“ம்…ம்…எனக்கு அப்பவே நீ பொய் சொல்லறன்னு தோனித்து மிருது.
இல்லாட்டி ஆடிட் மீட்டிங்குக்கெல்லாம் நீ வராம இருந்ததே இல்லையே!”

“அச்சோ அச்சோ நவீ… ப்ளீஸ் நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுங்கோளேன்.”

“ஆமாம் சக்தி தான் ஃபோன் பண்ணினா.
நான் பொய் சொல்லலை.
அவ ஏதோ தூக்க கலக்கத்துல பேசினா.
அவளோட ஆஃபீஸ் மீட்டிங் போது மொபைல சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணினாளாம்.
அதுக்கப்புறம் அதை மறந்துட்டாளாம்.
இப்போ தான் ஞாபகம் வந்துதாம்.
ஃபோனை எடுத்துப் பார்த்தாளாம் நம்மகிட்டேந்து நிறைய தடவ கால்ஸ் வந்ததால என்னமோ ஏதோன்னு கால் செய்தாளாம்.
இதை எல்லாம் உன்கிட்டயும் சொல்ல சொல்லி சொன்னா.
இல்லாட்டி நீ டென்ஷனாகிடுவேன்னும் சொன்னா.
அவ்வளவு தான் அதுக்கப்புறம் தூக்கம் வர்றதுன்னும், தூங்க போறதாவும், சாயந்தரமா பேசறேன்னும் சொல்லி ஃபோன வச்சுட்டா.
இது தான் நானும் சக்தியுமா பேசிண்டது.
ஸோ ஷு ஈஸ் ஆல்ரைட்.
அவகூட பேசினதுக்கப்பறமா தான் நிம்மதியானேன்.
இனி மீட்டிங்கை நல்லபடியா முடிச்சுட்டு ஆத்துக்கு வரேன்.
நீ கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு மிருது.
நான் நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் லஞ்ச் வாங்கிண்டு வரேன்.
சரியா?”

“ம்…சரி சரி.
தாங்க்ஸ் பா எனக்கு உடனே தகவல் சொன்னதுக்கு.
இல்ல நான் சமச்சுடறேன்”

“ம்..ஹூம்..
நீ ரொம்ப டென்ஷனா இருக்க.
அதுனால இன்னைக்கு நாம ஹோட்டலேந்து வாங்கியே சாப்பிடுவோம்.
பை பை ஆடிட்டர் இஸ் வெயிட்டிங்.”

“ம்…பை நவீ”

என்று மிருதுளா ஃபோனை வைத்ததும் சக்திக்குக் கால் செய்தாள். ரிங் போனது ஆனால் சக்தி ஃபோனை அட்டென்ட் செய்யவில்லை. உடனே மிருதுளா தன் மனதிற்குள்

“மனுஷால இப்படி பரிதவிக்க விட்டுட்டு இவ அப்படி எங்கதான் போனான்னு கேட்கணும்னு ஃபோன் பண்ணினா எடுக்க மாட்டேங்கறாளே!!
ம்…சாயந்தரம் ஃபோன் பண்ணட்டும் அப்போ வச்சுக்கறேன் அவளுக்கு.
ஆமாம் அந்த ப்ளூ ஏன் கால் ஐ எடுக்கல?
அது எங்க போச்சு?
இந்த பசங்கள வெளிநாட்டுல படிக்கவும் வேலைக்கும் அனுப்பிட்டு பெத்தவா படற பாடு இருக்கே ஆண்டவா!!!
அப்பா காலையிலேந்து பட்ட பதட்டத்துக்கு ஒரு ரிலீஃப் கிடைச்சிருக்கு.
ஆனாலும் அவ கிட்ட பேசறவரைக்கும் என்னால ஃப்ரீ ஆக முடியாது.
எனிவேஸ் கடவுளே எங்க மகள் பத்திரமாகத்தான் இருக்கான்னு எங்களுக்கு அவ மூலமாவே தகவல் தெரிவித்தமைக்கு கோடானுகோடி நன்றிகள்.
நான் வேண்டிண்ட படியே எல்லா நிறைவேத்திடறேன்.
அப்பாடா”

என்று அமைதியாக கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கொண்ட மிருதுளா. ஆழ்ந்து தூங்கலானாள்.

கடத்தப்பட்ட சக்தியிடமிருந்து ஃபோன் வந்ததாக நவீன் சொல்வது உண்மையா? அப்படியே அது உண்மையாக இருந்தாலும் அவள் எங்கிருந்து கால் செய்திருப்பாள்?
அவள் எப்படி கடத்தப்பட்டவர்களிடமிருந்து தப்பித்திருப்பாள்?
அதைப் பற்றி எல்லாம் நவீனிடம் ஏன் அவள் ஒன்றுமே கூறவில்லை?
இல்லை அவள் கூறி நவீன் மிருதுளாவிடம் சொல்லாமல் மறைத்தானா?
என பல கேள்விகளுக்கான தெளிவான பதில்களை நாமும் வரும் நாட்களில் தேடுவோம்.

தொடர்வாள்…

ஃபோன் கால் பேசி முடித்ததும் நவீனின் வாடிய முகம் கண்டு

“ஏன் ரொம்ப சோகமா இருக்கேங்கள்?
என்ன ஆச்சு?”

“ம்… ஒண்ணுமில்லை!”

“உங்க வாய் தான் ஒண்ணுமில்லைனு சொல்லறது.
ஆனா உங்க முகம் ஏதோ இருக்குன்னு பளிச்சுன்னு சொல்லறதே!”

“ம்…அப்படியா?
அப்போ என் முகத்துக்கிட்டயே கேட்டு தெரிஞ்சுக்கோ.”

“சரி சரி எதுவாயிருந்தாலும் கவலைப் படாதீங்கோ.
நாம ரெண்டு பேருமா எவ்வளவு பார்த்தாச்சு லைஃப்ல.
ஜஸ்ட் டேக் இட் ஈஸி மை டியர் ஹஸுபண்டு.
நான் டின்னர் பண்ணபோறேன்”

“ம்…ம்ம்…என்ன நீ ஏன் என்னனு கேட்காமயே சமாதனம் பண்ணற…
டின்னர் பண்ண போறேன்னு சொல்லிட்டு நீ பாட்டுக்கு அடுப்படிக்குள்ள போயிண்டேயிருக்க?”

“ஹலோ மிஸ்டர் நவீன் என்ன விளையாடறேளா?
நீங்க ஃபோன வச்சதுமே என்ன ஆச்சுன்னு தானே கேட்டேன்?
நீங்க சரியா பதில் சொல்லலை நான் பாட்டுக்கு என் வேலையை பார்க்க தொடங்கிட்டேன்.
இப்போ நான் டின்னர் பண்ணனுமா வேண்டாமா?”

“அது ரொம்ப முக்கியம்.
மனுஷன் இங்க டென்ஷன்ல இருக்கான்.
டின்னராம் டின்னர்.”

“ஓகே சார் ஜி.
உங்களோட இந்த டென்ஷனோட காரணம் என்னனு நானே சொல்லட்டுமா!”

“தெரியுமா?
எப்படி?
எப்போலேந்து மைன்ட் ரீடிங் எல்லாம் பண்ண ஆரம்பிச்ச?”

“ஆமாம்! இதுக்கு அதெல்லாம் வேற கத்துக்கணமாக்கும்.
என்னத்த?
எப்பவும் போல உங்க பொண்ணு கால் அட்டென்ட் பண்ணிருக்க மாட்டா.
உடனே டென்ஷன் ஆகிருப்பேங்கள்.
இதுதானே!
விடுங்கோப்பா.
அவ என்ன சின்ன குழந்தையா?
அவளுக்கு ஏதாவது வேலை இருந்திருக்கும்.
அவளே எப்பவும் போல அப்பறமா கால் பண்ணுவா.
ஸோ வெயிட் பண்ணுங்கோ.”

“அதுக்கில்ல மிருது.
நான் மொபைலுக்கு கால் பண்ணினதும் சுவிட்ச்டு ஆஃப்ன்னு வந்தது.
அவ ஏன் சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணி வைக்கணும்?
இது வரை அவ அப்படி பண்ணினதே இல்லையே!
அதுவுமில்லாம நான் அவ வீட்டு நம்பருக்கும் கால் பண்ணினேன் தெரியுமா!!
அங்கேயும் அவ இல்லன்னு ப்ளூ சொல்லித்து.”

“அச்சச்சோ நீங்க என்ன அபியும் நானும் பிகாஷ்ராஜ் மாதிரி ஆகிண்டிருக்கேங்கள்?
அவ எங்கயாவது ஃபிரண்ட்ஸோட போயிருப்பா!!”

“ம்…ஆமாம் ஆமாம்…
ப்ளூ சொல்லித்து அவ ஆஃபிஸுலேந்து நேரா பாரிஸ் போயிருக்காளாம்!”

“சரி போகட்டும்.
அங்க ஏதாவது வேல இருந்திருக்கும்.”

“ஆஃபிஸ் வேலை இல்ல மிருது.
அவ விஷாலோட பேரன்ட்ஸ் கிட்ட வீடியோ கால்ல பேசறதுக்காக போயிருக்காளாம்.”

“சரி பேசட்டுமே.
நமக்கு எப்படி விஷாலோட பேசணும்னு தோனறதோ அதே போல தானே அவாளுக்கும் நம்ம சக்தியோட பேச தோனிருக்கும்.
அதுதான் போயிருப்பா.”

“நாமளும் தான் அந்த பையன்ட்ட பேசணும்னு சொன்னோம்.
ஏன் நம்மளோட அவன இவ ஆத்துக்கு வரவச்சு பேசவச்சுட்டு…
அப்புறமா இவ அவாளோட பேச போயிருக்கலாமில்லையா?
அந்த பையன் எப்படி என்னனு நாம தெரிஞ்சுண்டதுக்கு அப்பறமா அவள் அங்க போயகருக்கலாம்ன்னு எனக்கு படறது.”

“ம்…ஹும்…
நீங்க பிரகாஷ் ராஜ்ஜே தான் போங்கோ.
அவ நம்ம பொண்ணு எப்போதும் தப்பான முடிவு எடுக்க மாட்டா.
கவலைப் படாதீங்கோ நவீ”

“அது சரிதான்.
போகட்டும் நான் வேண்டாங்கல.
நம்மகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிருக்கலாமில்லையா.
அதுதான் எனக்கு வருத்தத்த தர்றது”

“நீங்க ஒரு வருத்தமும் படவேண்டிய அவசியமே இல்ல.
இருங்கோ நான் சூடா நாலு இட்லி எடுத்துண்டு வரேன்.
உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்ச தக்காளி தொக்கு பண்ணிருக்கேன்.
சாப்டுட்டு மாத்திரைய போட்டுக்கோங்கோ.
சக்தி பத்தின கவலை உங்களுக்கு நேவையே இல்ல.
சரியா”

என்று நவீன் பதற்றமடையாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக மிருதுளா அவனை தேத்திவிட்டு அடுப்படிக்குள் டின்னர் செய்துக்கொண்டே மனதிற்குள்

“என்ன ஆச்சு?
ஏன் இந்த பொண்ணு மொபைல சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணி வச்சிருக்கா?
ஒரு வேள முன்ன நடந்தா மாதிரியே மொபைல தொலச்சிருப்பாளோ?
அப்படின்னா எங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணி சொல்லியிருப்பாளே!!
நவீன் சாப்டுட்டு தூங்கட்டும்.
அப்புறமா மறுபடியும் நான் அவளுக்கு கால் பண்ணிப் பாக்கறேன்.”

யோசித்துக் கொண்டே வேலையை செய்துக் கொண்டிருக்கையில் நவீன் ஹாலில் இருந்து

“என்னமோ டின்னர் பண்ணித்தரேன்னும்.
தக்காளி தொக்குன்னும் எல்லாம் சொன்ன?
ஆனா இன்னும் ஒண்ணும் வரலையே!
மிருது! மிருது!”

நவீனின் குரல் கேட்டதும் சட்டென்று தனது மகளைப் பற்றிய யோசனைகளிலிருந்து சுயநினைவுக்கு வந்த மிருதுளா கடகடவென தட்டில் இட்லியும் தயிரும் வைத்து எடுத்துச் சென்று நவீன் முன் வைத்தாள். அதைப் பார்த்த நவீன்

“உனக்கு என்ன ஆச்சு மிருது?”

“ம்..ஏன் கேட்கறேங்கள்?”

“இல்ல தக்காளி தொக்குன்னு சொல்லிட்டு இப்போ வெறும் தயிர் வச்சு கொண்டு வந்திருக்கயேன்னு கேட்டேன்.”

“ஓ! சாரி நவீ.
இருங்கோ தொக்கு கொண்டுண்டு வரேன்.”

என்று கூறி கொண்டு வந்து கொடுத்து, அவன் சாப்பிட்டதும் மாத்திரையையும் கொடுத்தாள். எப்போதும் மாத்திரையை போட்டுக்கொண்ட அரைமணிநேரத்தில் தூங்கும் நவீன் அன்று அவனது மனக்குழப்பதால் தூங்காமல் இருந்தான். அவன் தூங்கினப் பிறகு தான் சக்தியோட பேசி விஷயத்தை தெரிஞ்சுக்க முடியுமேன்னு காத்திருந்த மிருதுளா நவீனிடம்

“என்ன இன்னிக்கு தூங்காம உட்கார்ந்துண்டிருக்கேங்கள்?”

“தூக்கம் வர்றது.
ஆனா தூங்க என் மனசு விட மாட்டேங்கறது மிருது.
என்னமோ தெரியல மத்தியானத்துலேந்து எனக்கு சக்தி ஞாபகமாவே இருக்கு.”

“கவலைப் படாதீங்கோ நவீ.
அவ நேத்து நம்ம கூட நல்லா தானே பேசினா!
அப்புறமென்ன?
இன்னைக்கு அவ அவளோட வருங்கால மாமனார் மாமியாரோட பேச பேயிருக்கா.
அவ அந்த டென்ஷன்ல கூட ஃபோன எடுக்காம இருந்திருக்கலாம் இல்லையா”

“எடுக்காம இருந்தா ஓகே தான்.
ஆனா ஏன் சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணி வைக்கணும்னு தான் யோசனையா இருக்கு!”

“ம்….சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணலைன்னா நீங்களே அவள ரெண்டு மூணு தடவ தொந்தரவு செய்திருப்பேங்கள்.
உண்மையா இல்லையா.
சொல்லுங்கோ!”

“ம்…அப்படியும் இருக்கலாமோ!”

“இருக்கலாமோ என்ன அப்படித்தான் இருக்கும்.
அவ அவாளோட பேசிண்டிருக்கும் போது நீங்க கால் பண்ணினா அது அவ்வளவு சரியா இருக்காது நவீ.
புரிஞ்சுக்கோங்கோ.
அவ தான் அந்த பைனை நம்ம கூட வீடகயோ கால்ல பேச வைக்கறேன்னு சொல்லிருக்காளோனோ அப்புறம் ஏன் உங்களுக்கு அவசரம்.
எழுந்திரிங்கோ வாங்கோ போய் படுக்கலாம்.
இல்லாட்டி நாளைக்கு உங்களுக்கு முடியாம போயிடும்.
ம்…கிளம்புங்கோ நவீ”

“ஒரே ஒரு தடவ சக்திக்கு கால் பண்ணிப் பார்த்துடவா?”

“நவீ திஸ் ஈஸ் டூ மச்.
அவ சின்ன குழந்தைக் கிடையாது.
தயவுசெய்து வாங்கோ வந்து படுத்து தூங்குங்கோ.
காலையில அவளே கால் பண்ணி உங்க கூட பேசுவா.”

“ம்..சரி சரி… வரேன்.”

“ம்…படுங்கோ இதோ நான் வந்துடறேன்”

“நீ எங்க போற?”

“எனக்கு கிட்சன்ல கொஞ்சம் வேலையிருக்குப்பா.
அதை முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்.
நீங்க தூங்குங்கோ.
லைட்ட ஆஃப் பண்ணறேன்.
சரியா.
குட் நைட் நவீ.
ஹாவ் எ நைஸ் ஸ்லீப்”

“குட் நைட் மிருது.”

என்று நவீனை தூங்குவதற்காக படுக்க வைத்துவிட்டு அவன அடுப்படியிலிருந்த வேலைகளை வேகவேகமாக முடித்து மெல்ல நவீன் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அறையினுள் எட்டிப்பார்த்தாள். அவன் நன்றாக உறங்கிவிட்டான் என்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டதும் வேகமாக தனது மொபைலை எடுத்து சக்திக்கு கால் செய்தாள். அப்போதும் சுவிட்ச்டு ஆஃப் என்றே வந்தது. உடனே வீட்டு நம்பருக்கு கால் செய்துப் பார்த்தாள். மீண்டும் ப்ளூவிடமிருந்து அதே பதில் தான் வந்தது.
மிருதுளாவும் நவீனைப் போலவே பதற்றமானாள். என்ன செய்வதென்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த மிருதுளா உடனே சக்தியுடன் வேலை பார்க்கும் அவளின் சினேகிதி ருத்ராவுக்கு கால் செய்தாள்.

“ஹலோ ருத்ரா.
நான் சக்தியோட அம்மா பேசறேன் மா.
எப்படி இருக்கமா?”

“ஹாய் ஆன்டி.
நான் நல்லா இருக்கேன்.
நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?
அங்கிள் எப்படி இருக்கார்?”

“நாங்க ரெண்டு பேரும் நல்லா இருக்கோம் மா.
தாங்க்ஸ்.
நான் வந்து உனக்கு எதுக்கு கால் பண்ணினேன்னா!!”

“எதுக்கு ஆன்டி.
ஏன் தயங்குறீங்க.
எதுவானாலும் செல்லுங்க ஆன்டி.
அங்கிளுக்கு மறுபடியும்…”

“ச்சே ச்சே…
அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லமா.
சாயந்தரத்துலேந்து சக்தி மொபைலுக்கு கால் பண்ணி பார்த்துண்டே இருக்கோம் அவ ஃபோன் சுவிட்ச் ஆஃப்ன்னே வர்றது மா.
அதுதான் உனக்கு அவ ஏதாவது ஃபோன் பண்ணினாளான்னு கேட்க தான் உன்னை நான் கால் பண்ணினேன் மா.”

“இல்ல ஆன்டி.
அவ எனக்கு எந்த காலும் பண்ணல.
மோரோவர் அவ அவளோட புது ஃபிரண்ட் யாரோ விஷாலாம் அவன் வீட்டுக்கு பாரிஸுக்கு போறதா சொல்லி காலையில பதினோரு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி ஆஃபீஸுக்கு ஹாஃப் டே லீவு சொல்லிட்டு கிளம்பி போயிட்டாளே!”

“ஆங் அத எங்ககிட்ட சொன்னாமா.
ஆனா அதுக்கப்பறமா தான் அவள கான்டாக்ட் பண்ண முடியலை.
அதுதான் கொஞ்சம் கவலையா இருக்கு”

“ஒரு கவலையும் வேண்டாம்.
சில நேரங்கள் ல டவர் கிடைக்காது ஆன்டி.
அதுனாலையும் இருக்கலாம்.”

“ஆனா அவ இன்னேரத்துக்கு பாரிஸ் போய் சேர்ந்திருக்கணுமே மா!
ஆனா அவ ஏன் இன்னும் ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணியே வச்சிருக்கா?”

“ஆன்டி அதுவும் நல்ல பாயின்ட் தான்…
ம்…”

“சரி மா.
உன்கிட்ட அவளோட அந்த பாரிஸ் ஃபிரண்ட் நம்பர் இருக்காமா?”

“சாரி ஆன்டி என்கிட்ட இல்லையே.
தீ என்கிட்ட அந்த பையனைப் பத்தி இன்னைக்கு காலையில தான் சொன்னா.
நானும் அவனை பார்த்ததில்ல.
நம்பர் எதுவும் இல்ல ஆன்டி.”

“ம்….அப்படியா!”

“ஆன்டி இப்போ உங்களுக்கு டைம் பதினொன்னு ஆகிருக்குமே!
டு நாட் வரி ஆன்டி.
அவளே கால் பண்ணுவா.
நானும் அவள கான்டாக்ட் பண்ண முயற்சிக்கறேன்.
கான்டாக்ட் பண்ணினா உடனே உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ண சொல்லறேன்.
நீங்க போய் தூங்குங்க ஆன்டி.
ஒண்ணுமிருக்காது.”

“சரி மா.
நல்லது.
உன்னை தொந்தரவு செஞ்சதுக்கு ரொம்ப சாரிமா.”

“அய்யோ ஆன்டி.
எதுக்கு சாரி எல்லாம் சொல்லறேங்கள்.
என்னோட அப்பா அம்மாவும் என்னோட பேசமுடியலைன்னா சக்தியை தான் கால் பண்ணி கேட்பாங்க.
டோன்ட் வரி டூ மச் ஆன்டி.
அவளே உங்களுக்கு கால் பண்ணுவா பாருங்க.
ஏதாவது வேலையில ஃபோன சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணிருப்பா…
அத மறுபடியும் சுவிட்ச் ஆன் பண்ண மறந்திருப்பா.
அவ்வளவு தான்.
இது மாதிரி நானே நிறைய தடவ பண்ணிருக்கேன் ஆன்டி.
ஸோ கவலைப் படாம போய் நிம்மதியா தூங்குங்க ஆன்டி.”

“சரி மா.
ஹாவ் எ நைஸ் ஈவ்னிங் ருத்ரா.
நான் வச்சுடறேன்.
பை”

“ம்…பல ஆன்டி.
குட் நைட் அன்ட் ஹாவ் எ நைஸ் ஸ்லீப் ஆன்டி.
பை பை.”

என்று மொபைலை ஆஃப் செய்தும் மொபைலயே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டே கண்களில் கண்ணீருடன் அமர்ந்திருந்தாள் மிருதுளா.
சட்டென மேலே முகத்தை தூக்கியவள் அதிர்ந்துப் போனாள். ஏனெனில் அவள் அமர்ந்து ருத்ராவுடன் ஃபோன் பேசிக்கொண்டிருந்த அறையின் கதவில் சாயந்தபடி கண்களில் கண்ணீருடன் நின்றிருந்தான் நவீன். அவனைப் பார்த்ததும் மிருதுளா அவளின் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு

“நீங்க எப்போ வந்தேங்கள்?
தூங்கலையா?”

“நம்ம சக்திக்கு என்ன ஆச்சு மிருது? உண்மைய சொல்லு மிருது!”

“அய்யோ!
அவளுக்கு என்ன ஆகிடப் போறது நவீ.
அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லப்பா.
வாங்கோ நாம போய் படுத்துண்டு தூங்கலாம்.”

“இல்ல இல்ல…
சம்திங் ராங்.
நீ இப்போ அவளோட ஃபிரண்ட் ருத்ரா கிட்ட தானே பேசிண்டிருந்த?
அப்படின்னா அவளோட மொபைல் இன்னமும் சாவிட்ச் ஆஃப்ல தானே இருக்கு!
எங்க நம்ம பொண்ணு சக்தி மிருது?”

“நவீ…நவீ…நவீ!!
நம்ம பொண்ணுக்கு ஒண்ணும் ஆகாலை ஆகவும் ஆகாது.
வாங்கோ தூங்குங்கோ ப்ளீஸ்”

“அப்புறம் ஏன் உன் கண்ணுலேந்து கண்ணீர் வந்துது?”

“பின்ன எனக்கும் கவலையிருக்காதா என்ன?
ஆனா உங்கள மாதிரி எல்லாம் நான் கற்பனை பண்ண மாட்டேன்.
அவ காலையில கட்டாயமா ஃபோன் பண்ணுவா.
இப்போ வாங்கோ”

என்று குழந்தையை சமாதானம் செய்வதுப் போல செய்து நவீனை மீண்டு அவர்கள் அறைக்கு அழைத்துப் போய் படுக்கவைத்தாள் மிருதுளா.

“ஹேய் மிருது!
இப்போ மறுபடியும் எங்க எழுந்துப் போற?”

“தண்ணி காலி ஆயிடுத்து இல்லையா.
அது தான் வேற பாட்டில் தண்ணி எடுத்துண்டு வரலாமேன்னு எழுந்துண்டேன்.
கவலைப் படாம தூங்குங்கோ.
இதோ நானும் தண்ணி எடுத்துண்டு வந்திடுவேன்.”

என்று கூறிக்கொண்டே அடுப்படிக்கு சென்று ஃப்ரிட்ஜில் இருந்து ஒரு பாட்டில் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு வந்து படுக்கைபக்க மேஜையில் வைத்துவிட்டு படுத்துக்கொண்டே

“அம்மா சமயபுரத்தம்மா தாயே!
எங்க பொண்ணுக்கு ஒண்ணும் ஆகக்கூடாது.
அவ நன்னா இருக்கணும்.
நாளைக்கு விடிஞ்சதும் அவ எங்களோட கால் பண்ணி பேசணும் மா.
எங்க கொழந்தைய பார்த்துக்கோமா”

என்று மனதில் வேண்டிக்கொண்டு ரொம்ப நேரம் தூக்கமின்றி புரண்டு படுத்தவள் அவளுக்கே அறியாது தூங்கிப்போனாள்.

விடிந்தால் நவீனும் மிருதுளாவும் காத்திருக்கும் கால் சக்தியிடமிருந்து வருமா?

தொடர்வாள்…

நால்வரால் கடத்தப்பட்ட சக்தி மயக்கத்திலேயே இருந்தாள். அவளை கொண்டுச் சென்ற அந்த கண்டேய்னர் வண்டி வெகு தூரம் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. இதற்கிடையில்
அவளைக் கடத்த சொன்ன மர்ம நபர் சக்தியின் மொபைலுக்கு கால் பண்ண முயற்சித்தான்.

“ம்…கம் ஆன் தீ…ஷிட்.”

என்று விஷால் அவள் மொபைலுக்கு கால் பண்ண முயற்சித்து அவள் எடுக்கவில்லை என்றதும் கேபப்பட்டான்.

ப்ளூ சக்தியின் மொபைல் நம்பரை அழைத்தது.

“ம்…என்ன இது யூஸர் பிஸின்னு வருது!
அப்படின்னா?”

என்று எதையோ யோசித்தது.

மர்ம நபர் கால் சக்தி மொபைலுக்கு சென்றதும் அவன் உடனே காலை கட் செய்து விட்டு உடனே ராபர்ட்டுக்கு கால் செய்தான்

“ம்…ராபர்ட் அவளோட மொபைல்லை சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணீட்டிங்களா?”

“ஷிட்…சாரி பாஸ் மறந்துட்டோம். இதோ இப்பவே பண்ண சொல்லிடறேன். நீங்க ஃபோனை வையுங்க. அன்ட் தாங்க்ஸ் ஃபார் ரிமைன்டிங்”

“ம்..ம்…நான் கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி தான் அவள் நம்பருக்கு கால் பண்ணினேன். ரிங் போச்சு அதுனால தான் உனக்கு கால் பண்ணிக் கேட்டேன். ம்…சீக்கிரமா பண்ணு”

என்று சொல்லி கால் ஐ கட் செய்தான். உடனே ராபரட் ஜானை அழைத்து

“ஜான்”

“எஸ் ராபர்ட் ஷீ இஸ் பர்ஃபெக்ட்லி ஃபைன். எத்தன தடவ சொல்லறது?”

“ஏய் அது இல்ல ஜான்.
நாம அவளோட மொபைலை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யலை.
மறந்துட்டோம்.
நம்ம பாஸ் அவளுக்கு கால் பண்ணிருக்கார் ரிங் போயிருக்கு”

“ராபர்ட் அப்படி அவ மொபைல் ரிங் ஆகிருந்தா எங்களுக்கு கேட்டிருக்குமே!”

“டேய் டேய் டேய்!!! உன்ன எல்லாம் வச்சுட்டு இந்த மாதிரி வேலையில இறங்கியிருக்கேன் பாரு.
என்ன சொல்லணும்.”

“ஓ ஒரு வேளை அவ ஃபோன் சைலென்ட் மோடுல இருக்குமோ…
அதுனால தான் நமக்கு கேட்கலையோ!”

“அப்பாடா இப்பவாவது கண்டுபிடிச்சியே!
சரி சரி டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம முதல்ல அவளோட மொபைல்ல சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணு. போ”

“ஓகே டன்.”

என்று ஜான் கூறி ஃபோனை தனது பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு சக்தியின் ஃபோனை அவள் காரிலிருந்த பைகளில் தேட ஆரம்பித்தான். அவள் வைத்திருந்த இரண்டு பைகளிலுமே மொபைல் இருக்கவில்லை. அவன் கார் டேஷ்போர்டு, சீட் கவர் என காரை முழுவதுமாக சோதனை செய்து பார்த்தான்‌. அப்போதும் அவனுக்கு கிடைக்கவில்லை. உடனே அவன் ராபர்ட்டை தொடர்பு கொண்டான்.

“ராபர்ட் அவ ஃபோன் காருக்குள்ள இல்லையே!”

“என்னடா சொல்லற?
அவளோட ஹேன்ட்பேக்ல பாருடா.”

“அவ வச்சிருந்த ரெணடு பேக்கையும் பார்த்துட்டேன். காரையும் நல்லா சோதனைப் போட்டுட்டேன் அவ மொபைல காணல”

“என்னடா சொல்லற ஜான்.
காருக்குள்ள நல்லா தேடிப்பார்த்தயா?”

“ம்…ஃபுல்லா தரோவா பார்த்தாச்சு ஆனா அவ மொபைல் இல்ல”

“அவ நம்பர் இருந்திருந்தா உடனே கால் பண்ணி பார்த்திருக்கலாம்….
ம்…..”

“ராபர்ட் நீ யாரு நம்மள கடத்த சொன்னாங்களோ அவங்க கிட்ட இவ நம்பரை வாங்கி கால் பண்ணு.
அப்போ அவ மொபைல் வைப்ரேட் ஆகுமில்ல அதை வச்சு காருக்குள் எங்க இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்.”

“ம்…சரி சரி!
நீ ஃபோனை வை.
நான் அவங்க கிட்ட கேட்டுப் பார்க்கறேன்.
அதுக்கு என்ன சொல்லப் போறாங்களோ!!”

என்று கூறிக்கொண்டே ஜானின் கால் ஐ துண்டித்ததும் மர்மநபருக்கு கால் செய்தான் ராபர்ட்.

“ம்…என்ன மொபைல இன்னும் சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணல போல!”

“ஆமாம்.
அவ மொபைல் அவளோட ஹேன்ட்பேக்ல இல்ல.
காருக்குள்ளேயும் என் ஆள் தேடிப்பார்த்திருக்கான் அங்கேயும் இல்ல.
அதுனால…”

“அதுனால என்ன?”

“உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லைன்னா…
அந்த பொண்ணோட நம்பரை எனக்கு ஷேர் பண்ணுங்க.”

“அப்படி அனுப்பினா?”

“நாங்க அந்த நம்பரை கால் பண்ணிப் பார்ப்போம்.
அது சப்போஸ் கார் இடிச்சதுல காருக்குள்ளயே எங்கயாவது போய் மாட்டிட்டு இருக்கலாம்.
நீங்க நம்பர் கொடுத்தீங்கன்னா…”

“ம்…ம்…புரியுது புரியுது!
அவ நம்பரை வாட்ஸ்அப் பண்ணறேன்.
சீக்கிரமா !!?
அவளை சொன்ன இடத்துக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கறதுக்கு முன்னாடியே செஞ்சு முடி…
இல்லாட்டி சிசிடிவிலேந்து தப்பிச்சுக்கிட்டாலும்…
மொபைல் டிரேஸில் மாட்டிக்க வேண்டி வந்துட போவுது.
புரிஞ்சுதா?”

“ம்…நல்லா புரிஞ்சுது.
நீங்க நம்பரை அனுப்பினதும் உடனே அதை நானே தேடி சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணிடறேன்.
கவலைப் படாதீங்க”

“நான் அனுப்பிட்டேன்.
உன் ஃபோனை செக் பண்ணு.
எனக்கொரு ப்ராப்ளமும் இல்ல.
மாட்டினா நீங்க நாலுபேரு தான் மாட்டிக்குவீங்க.”

“ம்…மெஸேஜ் வந்திருக்கு.
இதோ இப்பவே பண்ணிடறேன். நீங்க ஃபோனை வையுங்க”

மர்மநபர் ஃபோனை வைத்ததும் ராபர்ட் வண்டி ஓட்டுனர் மைக்கேலிடம்

“மைக்கேல் புல் ஓவர்”

“ஏன்.
என்ன ஆச்சு?
எதுக்காக வண்டிய நிறுத்த சொல்லற ராபர்ட்?”

“முதல்ல நிறுத்து.
இந்த ஜான் கிட்ட சொல்லி அவன் அதை செஞ்சானன்னு க்ராஸ் வெரிஃபை பண்ணறதுக்கு…
நானே செஞ்சிட்டு வந்திடுவேன்.
நீ வண்டியை ஒரமா நிப்பாட்டு.”


“ம்…சரி சரி.
அதோ அங்க நிப்பாட்டறேன்.
ஆனா சீக்கிரமா இங்கேந்து கிளம்பிடணும்.
ஏன்னா நாம போக வேண்டிய இடம் ரொம்ப தூரம்.
இந்த ரேட்ல போனாலும் அங்க போய் சேர நைட் ஆகிடும்.
இதுல இப்படி நின்னு நின்னு போனா…
சுத்தம் அப்புறம் நாளைக்கு காலைல தான் போய் சேர முடியும்.
இந்த பொண்ண ஒப்படைக்க வேண்டிய அந்த இடத்துல எவ்வளவு சீக்கரம் ஒப்படைக்கறோமோ அவ்வளோ நமக்கு நல்லது.
ம்…இந்த நிப்பாட்டிட்டேன்.”

என்று மைக்கேல் கூறிக்கொண்டே கண்டேய்னர் வண்டியை நிப்பாட்டியதும் ராபர்ட் தனது சீட் பெல்ட்டை அவிழ்த்துக் கொண்டு இறங்கும் போது

“எல்லாம் புரியுது மைக்கேல்.
இதோ ஜஸ்ட் ஃப்யூ செகன்ட்ஸ்.
ஒண்ணு பண்ணு நான் பின்னாடி ஏறியதும் நீ வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி ஓட்ட ஆரம்பிச்சிடு.
அடுத்த முறை நிப்பாட்டுற இடத்துல நான் மறுபடியும் முன்னாடி வந்துக்கறேன்.”

“ம்…ஓகே.
அதுவும் சரிதான்.”

என்று ராபர்ட் கண்டேய்னருக்குள் சென்றதும் மைக்கேல் வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டலானான்.

கண்டேய்னருக்குள் நுழைந்த ராபர்ட்டைப் பார்த்த ஜான்

“என்ன ராபர்ட் நீ ஏன் இங்க வந்த?”

“ஏன் ஜான் நான் இங்க வரக்கூடாதா?”

என்று சக்தியின் காருக்கு அருகே சென்று அவளின் மொபைல் நம்பருக்கு கால் செய்து கொண்டே பேசினான். அப்போது ஜான்

“அதுக்கில்ல ராபர்ட்…”

“ஜான்….உஷ்….
அவ மொபைல் வைப்ரேட்டிங் சப்தம் காருக்குள்ள கேட்குது.
ம்….இதோ இந்த டிரைவர் சீட்டுக்கும் இந்த நடுவுல இருக்குற பாக்ஸுக்கும் இடையிலேந்து தான் கேட்குது.
எப்படியாவது அந்த கியாப்லேந்து மொபைல சீக்கிரமா எடுக்க பாரு ஜான்”

“ம்..நீ நகரு ராபர்ட்.
நான் ட்ரை பண்ணறேன்.
ஆஹா நல்லாவே உள்ள போய் கிடக்கு.
என்னோட கை ரொம்ப பெரிசு உள்ள போகலை.”

“சரி ஏதாவது அந்த கியாப்புக்குள்ள போகறா மாதிரி எடுத்துட்டு வந்து ட்ரை பண்ணு ஜான்.
நீ ஏதாவது கொண்டு வரவரைக்கும் நான் ட்ரை பண்ணிட்டிருக்கேன்”

“ம்…இந்தா இந்த கம்பிய கொக்கி மாதிரி வளைச்சு உள்ள விட்டு மொபைல எடுக்க பார்ப்போம்.”

“ம்….ஜான் இது வேலைக்காகலை. வேற எதாவது இருக்கா?”

“வேற எதுவும் இல்லையே ராபர்ட்”

“அப்படின்னா சீட்டை எடுத்துட வேண்டியது தான்.
ம்…வா ஜான் இந்த சீட்டைக் கழட்டுவோம்.”

“ம்…இதோ வந்துட்டேன்.
கொஞ்சம் நகந்துக்கோ”

என்று ஜானும் ராபர்ட்டுமாக சக்தி காரின் ட்ரைவர் சீட்டை கழற்றி எடுத்தனர். அதைக் கழற்றியதும் அவளின் ஃபோன் சறுக்கி கீழே காரின் ட்ரைவர் சீட் இருந்த இடத்தில் வந்து விழுந்தது. அதைப் பார்த்த ராபர்ட் அதை உடனே எடுத்து சுவிட்ச் ஆஃப் செய்தான்.

அதன் பின் அவன் அந்த மர்ப நபருக்கு “டன்” ன்னு ஒரு மெஸேஜ் டைப் செய்து அனுப்பினான். அப்போ ஜான் அவனிடம்

“யாரு இவ?
இவள நாம ஏன் கடத்தறோம்?
யூஷ்வலா நீ யாரு? என்ன? எதுக்குன்னு விவரம் தெரிஞ்சுக்காம கடத்த ஒத்துக்க மாட்டியே ராபர்ட் !”

“நீ சொல்லறது சரி தான் ஜான்.
ஆனா இவள கடத்த சொன்னது ரொம்ப பெரிய இடம்.
இதுல பல பேர் சம்மந்தப்பட்டிருக்காங்க.
அவங்களோட கண்டீஷனே நான் எதப் பத்தியும் தெரிஞ்சுக்காம சொல்லறதை மட்டும் செய்யணும்ங்கறது தான்.”

“அது தான் கேட்கறேன் ராபர்ட்.
நீ எப்படி இதுக்கு ஒத்துகிட்ட?”

“பணம் டா பணம்.
அள்ளிக் கொடுத்தாங்க.
இன்னும் தரோம்ன்னு சொன்னாங்க.
இவளை கொண்டு போய் அவங்க கிட்ட ஒப்படைச்சுட்டா…
நாம கோடீஸ்வரங்களாயிடுவோம் ஜான்.
அதுக்கப்புறமா இந்த தொழில விட்டுட்டு உருப்படற வழியைப் பார்க்கணும்.
என் லவ்வரும் ரொம்ப நாளா என்ன மாறச் சொல்லி நச்சரிச்சுக்கிட்டே இருக்கா.
அதுதான் இந்த ஜாக்பாட் அடிக்க ஒத்துக்கிட்டேன்.”

“அதுவும் சரிதான்.
ஆனா அவங்க சொன்னா மாதிரி பணத்தை செட்டில் பண்ணிடுவாங்க இல்ல!!
ஏன்னா பெரிய இடம்ன்னு வேற சொல்லற!
அவங்க பாட்டுக்கு பொண்ணு கிடைச்சதும் நம்மள டீல்ல விட்டுட போறாங்க ராபர்ட்.”

“அது எப்படி.
கையில் பணம் செட்டிலாகம இவளை அவங்ககிட்ட ஒப்படைக்கக் கூடாது.
அதுமாதிரி ஏமாத்த மாட்டாங்கன்னு நினைக்கறேன்.
ஆனா இவ யாரு?
இவளுக்கு ஏன் இவ்வளவு பணம் தர்றாங்க?
அதே நினைப்பு தான் இவள கடத்தினதுலேந்து எனக்குள்ள ஓடிட்டே இருக்கு!”

“ஒரு வேளை இப்படி இருக்குமோ?”

“எப்படி?”

“இவ தான் பெரிய சைன்டிஸ்ட் ஆச்சே!
ஒரு வேளை இவளோட மூளைக்காக இருக்குமோ!”

“இவ மூளைய வச்சு என்ன பண்ணுவாங்களாம்?
ம்…ம்…ம்…ஹும்….
இதுல வேற ஏதோ இருக்குன்னு என் உள் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு!
பார்ப்போம்….
பார்க்கதானே போறோம்.”

இதற்கிடையில் சக்தியின் பெற்றோரான நவீனும் மிருதுளாவும் அவளின் மொபைலுக்கு கால் செய்துப் பார்த்ததில் சுவிட்ச்டு ஆஃப் என்று தொடர்ந்து வந்துக் கொண்டே இருந்ததில் பதற்றமாகி அவளின் வீட்டு எண்ணிற்கு அழைத்தனர்.

ப்ளூ அந்த கால் நவீனின் எண்ணிலிருந்து வருகிறது என்பதை அறிந்துக் கொண்டு கால் ஐ அட்டென்ட் செய்தது.

“ஹலோ! மிஸ்டர் நவீன்.”

“ஹலோ ப்ளூ. எப்படி இருக்க?”

“எனக்கென்ன எனக்குன்னு தான் என் தீ இருக்காளே!
அப்புறம் எனக்கென்ன கொறச்சல்?
நீங்க சொல்லுங்கோ”

“ம்… ம்… அது என்னவோ சரிதான்.
அவ எங்களோட இருக்கறத விட உன் கூட தானே அதிகமா இருக்கா!!
அதுனால நீ சொல்லறதும் கரெக்ட் தான்.
சரி சரி உன் தீ யை கூப்பிடு”

“தீ இஸ் நாட் அட் ஹோம் மிஸ்டர் நவீன்”

“என்னது!
நான் அவளோட மொபைலுக்கு கால் பண்ணிப் பார்த்தேன் சுவிட்ச்டு ஆஃப்ன்னே வர்றது.
அதுதான் வீட்டுல இருப்பாளோன்னு கால் பண்ணினேன்.”

“அவ விஷால பார்க்க பாரீஸ் போயிண்டிருப்பா இப்போ.”

“என்னது!
விஷால பார்க்கவா?
அவ எங்ககிட்ட அதப் பத்தி ஒண்ணும் சொல்லலையே!”

“அவ விஷாலோட பேரன்ட்ஸ்கிட்ட வீடியோ கால்ல பேசறதுக்காக அவனோட வீட்டுக்கு போயிருக்கா.”

“வீடியோ கால்ல அவ வீட்டுலேந்து பண்ணிருக்கலாமே!
வீடியோ கால் ல பேசறதுக்கு எதுக்கு பாரீஸ் வரைக்கும் போயிருக்கா!
அப்படீன்னா ஒரு வேளை அவ மொபைல்ல சார்ஜ் கீர்ஜ் ஏதாவது போயிருக்குமோ?
அதுனால தான் சுவிட்ச்டு ஆஃப்ன்னு வர்றதோ!”

“மிஸ்டர் நவீன்!
நீங்க எந்த காலத்துல இருக்கீங்க?
அவ கிட்ட பவர் பேங்க் இருக்கு.
அதுவுமில்லாம அவ கார்லயே சார்ஜிங் ஃபெசிலிடி இருக்கு.”

“அப்போ ஏன் ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணி வச்சிருக்கா?
அதுவும் நாலு மணி நேரம் டிராவல் வேற பண்ணிண்டிருப்பா…
இப்போ போய் ஏன் அப்படி செய்யறா அந்த பொண்ணு!!!”

“தெரியலையே மிஸ்டர் நவீன்.
நானும் அவ நம்பருக்கு ட்ரை பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன்.
எனக்கும் அதே தான் வர்றது.”

“சரி ப்ளூ அவ உன்னை கான்டாக்ட் பண்ணினானா உடனே எனக்கு கால் பண்ண சொல்லு.
சரியா!”

“ஓகே வில் டூ.
பை.
ஹாவ் எ நைஸ் ஈவ்னிங் மிஸ்டர் நவீன்”

“ம்…எங்கேந்து இனி எனக்கு நைஸ் ஈவ்னிங்?
சக்தி கிட்டேந்து கால் வந்தா தான் நைஸ் ஈவ்னிங்.
சரி சரி பை ப்ளூ.
நான் வச்சுடறேன்”

என்று நவீன் கால் செய்து விவரமேதும் சரிவர அறியாததால் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

ப்ளூ காலையில் சக்திக்கு கால் பண்ணிய போது அவள் சுவிட்ச் ஆஃப் செய்ததைப் பற்றியோ இல்லை அது இடையில் கால் செய்து போது பிஸி என்று வந்ததைப் பற்றியோ எதுவுமே அது நவீனிடம் சொல்லவில்லை.

தொடர்வாள்…

மறுநாள் காலை ப்ளூ சக்தியை எழுப்புவதற்காக அவள் ரூமுக்கு சென்றது. அங்கே சக்தி அவள் படுக்கையில் இல்லாததைப் பார்த்த ப்ளூ அப்படியே திரும்பி அடுப்படிக்குச் சென்று சக்திக்கு காலை உணவான பேன்கேக்ஸ் செய்யத் துவங்கியது. தயார் செய்த பேன்கேக்ஸையும் மேப்பிள் சிரப்பையும் கொண்டு வந்து டைனிங் டேபிளில் வைத்து விட்டு மீண்டும் சக்தியின் அறைக்கு சென்றது. அங்கே சக்தி கண்ணாடி முன் அமர்ந்து அலங்காரம் செய்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த ப்ளூ

“ம்….
என்ன இன்னைக்கு எல்லாமே புதுசா இருக்கே!”

“ப்ளூ உனக்கு இந்த டிரஸ் தெரியல இது என் அப்பா அம்மா எனக்காக போன பர்த்டேக்கு வாங்கி அனுப்பினது.
நீ மறந்துட்டயா?”

“ம்…என்ன ஜோக்கா?
நான் மறந்துட்டேன் ம்….!!!
இன்னிக்கு உன்னை நான் எழுப்பாம நீயே எழுந்துண்ட்ட?
அதுவுமில்லாம நீ இவ்வளவு நேரமெல்லாம் கண்ணாடி முன்னாடி செலவிட மாட்டியே!!
நான் உன்கிட்ட கொஞ்சம் கண்ணாடியப் பார்த்து தலைமுடியை சரி செஞ்சுட்டு போயேன்னு சொன்னாகூட கேட்காம அதெல்லாம் டைம் வேஸ்ட்ன்னு சொல்லுவ!!
இப்போ என்ன?
போதும் கண்ணாடியோட ரசம் போயிடப்போகுது!
என்ன விஷயம்?
இன்னைக்கு உனக்கு என்ன ஆச்சு?
எப்பவும் போல ஆஃபிஸ்க்கு தானே போகபோற?”

“ஆமாம் ப்ளூ இப்போ ஆஃபிஸுக்கு தானே போறேன்.
ஆனா பதினொன்றரை மணிக்கு நான் பாரீஸ் போறேனே.
அதுவும் “வி”ய பார்க்க!
அதுக்கு தான் லைட்டா மேக்கப் போடறேன்”

“எவ்வளவு அறிவாளியான சைன்டிஸ்ட் நீ!! இப்படி முட்டாளாகிட்டியே தீ!”

“ஏய் ப்ளூ என்ன சொல்லற?”

“ஆமாம் பின்ன என்னவாம்!
நீ பாரிஸுக்கு வி கிட்ட போறதுக்கு இன்னும் பத்து மணிநேரமிருக்கு!
இப்போவே மேக்கப் போட்டு என்ன பிரயோஜனம்?
அதுனால தான் அப்படி சொன்னேன்”

“அது எனக்கும் தெரியும் ப்ளூ.
ஆனா என்ன பண்ண ஆஃபிஸூக்கு இதெல்லாம் எடுத்துண்டு எப்படி போறதாம்?”

“இன்னைக்கு ஒரு நாள் தானே தீ.
கொஞ்சம் பெரிய பேக் எடுத்துக்கோ.
அதுல இன்னொரு செட் டிரஸ் அன்ட் காஸ்மெட்டிக்ஸ் எல்லாம் வச்சுக்கோ.
ப்ராப்ளம் சால்வுடு.
உன்ன மாதிரி சைன்டிஸ்ட்க்கெல்லாம் நான் யோசனை சொல்ல வேண்டிருக்கு பாரு!”

“சைன்டிஸ்ட்க்கு ஐடியா கொடுக்கும் புத்திசாலியே…
நான் அந்த பெரிய பேக் தூக்கிண்டு வி ஆத்துக்கு போகணுமா என்ன?”

“அச்சச்சோ காதல் கல்யாணம்னு வந்ததுமே என் அறிவாளி சைன்டிஸ்ட் மூளை சரியா வேலை செய்ய மாட்டிங்குதே!”

“ஏய் ப்ளூ உன்னோட கேலி கிண்டல் எல்லாத்தையும விட்டுட்டு இப்போ விஷயத்தை சொல்லறையா”

“தீ வி வீட்டுக்கு போகும் போது ஒரு சின்ன ஹேன்ட்பேக் மட்டும் எடுத்துண்டு போ.
அதாவது ரெண்டு பேக் எடுத்துக்கோன்னு சொல்லறேன் புரியுதா?”

“ம்…அது நல்ல யோசனை தான்.
தாங்க்ஸ் ப்ளூ.”

“சரி சரி சீக்கிரமா வா.
ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடி.
ஆறிட போறது.
சாப்பிட வா.”

“என்னது நீ ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் பண்ணிருக்கையா?
இது என்ன புது பழக்கம்?
நம்ம அக்ரிமெண்டே நான் ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் நீ டின்னர்னு தானே!!
இன்னைக்கு உனக்கு என்ன ஆச்சு ப்ளூ?
ஆர் யூ ஓகே?”

“ம…எனக்கு ஒண்ணும் ஆகலை தீ.
இன்னைக்கு டின்னருக்கு நீ வரமாட்டே இல்லையா!
அதுனால தான் ப்ரேக்ஃபாஸ்ட் செஞ்சு வைச்சுட்டேன்.”

“ஓ!!! ஓ!! அப்படி…
ஓகே ஓகே!
இதோ ஒரு டூ மினிட்ஸ் ல டைனிங் டேபிள் ல இருப்பேன்.
நீ போ ப்ளூ”

“பார்த்தயா உனக்கு வி கிடைச்சதும் என்ன போன்னு சொல்லற!”

“அச்சச்சோ!!
என்னது இது ப்ளூ பாப்பாவுக்கு ஜெலசி ஜெலசியா?”

“ம்…அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை.
நீ வா சாப்பிட.”

ப்ளூ சொன்னது போலவே சக்தி இரண்டு பைகள் எடுத்துக்கொண்டு ப்ளூ செய்து வைத்திருந்த காலை உணவை உண்டபின் ஆஃபிஸுக்கு புறப்பட்டு, காரில் ஏறுவதற்கு முன் வழக்கம் போல பக்கத்து வீட்டு பாட்டிக்கு காலை வணக்கும் தெரிவித்துவிட்டு கிளம்பிச் சென்றாள்.

ஆஃபிஸுக்கு போன சக்தி அவள் அட்டென்ட் பண்ண வேண்டிய மீட்டிங்கை அட்டென்ட் செய்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளின் கைபேசி சப்தமேதுமின்றி அதிர்வுற்றது. சக்தி மெல்ல எடுத்துப் பார்த்தாள். அழைப்பு ப்ளூவிடமிருந்து வந்ததை கண்டாள். உடனே அதை துண்டித்து விட்டு அங்கு வைத்திருந்த காஃபியை ஒரு சிப் எடுத்துக் கொண்டே மீட்டிங்கில் கவனம் செலுத்தினாள். மீண்டும் அவள் கைபேசி அதிர்வுற்றது. மீண்டும் ப்ளூவின் அழைப்பு வர சக்தி தனது கைப்பேசியை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்து வைத்தாள்.

மீட்டிங் பத்தே முக்காலுக்கு முடிந்தது. உடனே சக்தி தன் கேபினுக்கு சென்று பையை எடுத்துக் கொண்டு ரெஸ்ட்ரூமிற்குள் சென்று மீண்டும் மேக்கப் போட்டுக் கொண்டு வேகமாக கார் பார்க்கிங்குக்கு வந்தாள். காரை ஸ்டார்ட் செய்தாள். நேராக பாரிஸை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தாள். தனது காதல் கைக்கூடயிருப்பதை எண்ணி மனதிற்குள் மகிழ்ச்சிப்பொங்க காரில் காதல் பாட்டுகளைப் போட்டு அதைக் கேட்டுக் கொண்டே சென்றாள். அவள் தனது கைபேசியை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்திருந்ததை மறந்து சென்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

” ஓ! ஓ! ப்ளூ கால் பண்ணிருந்தானே!! உஷ்…நான் மறந்தே போயிட்டேன் சரி இப்போ பேசலாம்.”

என்று எண்ணிக்கொண்டே தனது காரிலிருந்தே வீட்டு நம்பருக்கு கால் செய்தாள். அப்போது தான் அவளுக்கு ஃபோனை ஆன் செய்யாதது தெரிய வந்தது. உடனே தனது இடது கையால் ஸ்டியரிங்கை பிடித்துக் கொண்டு வலது கையை பையிக்குள் விட்டு துழாவினாள். அவள் கையில் ஃபோன் அகப்படவில்லை. வண்டியை எங்காவது ஓரமாக நிப்பாட்டி எடுக்கலாம் என்று எண்ணி மீண்டும் இருகைகளாலும் காரை ஓட்ட ஆரம்பித்தாள்.

பாதி தூரம் கடந்தததும் அவளுக்கு ஏதோ செய்வது போல இருந்தது. கண்கள் இரண்டும் மங்கலாக தெரிய ஆரம்பித்தது. இடையிடையே காருக்கு முன் இருளானது போல தோன்றியது. அவள் கண்களை நன்றாக இறுக்க மூடித் திறந்தாள். அப்போதும் சரியாகவில்லை. ஒரு கையால் கண்களை நன்றாக கசக்கிப் பாரத்தாள் அப்போதும் தெளிவாக தெரியவில்லை.

மயக்கமாகிறாள் என்பதை உணர்ந்த சக்தி தனது காரை அவள் சென்றுக்கொண்டிருந்த ஹைவேயின் ஓரத்தில் நிறுத்த முயற்சித்தாள். அப்போது அவள் முன் திடிரென ஒரு பெரிய கண்டேய்னர் வண்டி நின்றிருப்பது போல தெரிந்ததும் சட்டென ஸ்டியரிங்கை வலதுபுறம் ஒடித்தாள். ஆனால் வண்டி எதிலோ மோதி நின்றதை உணர்ந்தாள். தனது கைபேசியை எடுத்து எமர்ஜென்சியை அழைக்க நினைத்தாள். பேக்கினுளிருந்து கைபேசியை எடுத்தாள். அப்போதுதான் அது சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருந்தது அவளுக்கு தெரிய வந்தது. உடனே அதை ஆன் செய்ய அரை மயக்கத்தில் முயற்சித்தாள். அது ஆன் ஆனதும் அவள் முழுவதுமாக மூர்ச்சையானாள்.

அவளின் கைபேசி தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அவள் காரின் இரண்டு புறமும் வானுயர்ந்த மரங்கள் கொண்ட காடு போல இருந்தது. அவள் மூச்சையாகி சில மணி நேரம் கடந்ததும். அவளின் கார் ஒரு க்ரேனால் அப்படியே தூக்கப் பட்டது. பின் ஒரு பெரிய கண்டேய்னர் வண்டியில் அப்படியே இறக்கி வைக்கப்பட்டது. சக்தியின் காரை கண்டேயினருக்குள் வைத்ததும் அதன் மேல் கூரை தானாக மூடியது. சக்தியின் கார் அதனுள் வைத்து முழுவதுமாக மூடியதும் அந்த வண்டி அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றது.

அங்கு சக்தியின் கார் நின்றிருந்த சுவடின்றி மறைந்து போனது.

அந்த வண்டியினுள் நாலுபேர் இருந்தனர். அவர்கள் கரும்பச்சை நிறத்தில் உடையணிந்திருந்தனர். அதில் ஒருவர் ஓட்டுனர். அவர் அருகே ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். கண்டேய்னருக்குள் இருவர் சக்தியின் காருடன் இருந்தனர்.
முன்னால் ஓட்டுனர் மைக்கேல் அருகே அமர்ந்திருந்த ராபர்ட் தனது கைபேசி மூலமாக கண்டேய்னருக்குள் இருந்த இருவரில் ஒருவரான ஜான் என்பவரை தொடர்பு கொண்டு பிரஞ்சில்

“அவள் எப்படி இருக்கிறாள்?”

“இன்னமும் மயக்கத்தில் தான் இருக்கிறாள்.”

“அவளை காருக்குள்ளேந்து வெளிய இருக்கும் பெட்டில் படுக்க வைத்து நம்ம டாக்டர் சைமனை செக் பண்ண சொல்லு.”

“ஓகே சார்.
பண்ண சொல்லறேன்.”

என்று ராபர்ட் கூறியதை ஜான் அவனுடனிருந்த டாக்டர் சைமனிடம் தெரிவித்தார். அதற்கு சைமன்

“அவளை முதலில் வெளியே எடுக்க வேண்டும்.
ம்…காரை முதலில் திற ஜான்”

“இதோ திறக்கறேன்.
எதுக்கும் மயக்க ஊசியை தயாரா வச்சுக்க சைமன்.
ஏன்னா இவ பெரிய சைன்டிஸ்ட் உண்மையிலேயே மயக்கத்திலிருக்காளா இல்லை நடிக்கறாளான்னு நமக்கு தெரியாது.”

“நான் கொடுத்த அளவு தானே அவளுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கு?”

“அப்படி தான்னு மெஸேஜ் வந்தது”

“அப்பறம் என்ன!
பயப்படவே வேண்டாம்.
அவ நிச்சயமா மயக்கத்துல தான் இருக்கா.
நீ தைரியமா கார் கதவை திற ஜான்”

என்று சைமன் சொன்னதும் ஜான் ஏதோ ஒரு சாவியைப் போட்டு காரைத் திறந்தான். இருவருமாக சக்தியை காருக்குள்ளிருந்து வெளியே தூக்கி வந்து அந்த காருக்குப் பின்னால் போடப்பட்டிருந்த மெத்தையில் படுக்க வைத்தனர். அதன் பின் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு ஊசிப் போட்டான் சைமன். ஜான் உடனே ராபர்ட்டுக்கு கால் செய்து

“எல்லாம் நாம் நினைத்தப்படியே நடக்கிறது. ஆல் டன்.
எவ்ரிதிங் அன்டர் அவர் கன்ட்ரோல்ன்னு நீ அங்கே சொல்லிக்கலாம்”

என்று கூறி வைத்தான். ராபர்ட்டும் அதுபடியே ஒரு ப்ரைவேட் நம்பருக்கு கால் செய்தான். ரிங் போனது. அங்கிருந்து ஒரு குரல்

“ம்…”

“ஹாய்!
எவ்ரிதிங் அன்டர் அவர் கன்ட்ரோல்.
நத்திங் டூ வரி”

“ம்…குட்”

“அப்பறம் அந்த சிசிடிவி இஷ்ஷூஸ் வராம இருக்கணும்.”

“ம்…அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன்.
நீ அதைப் பத்தி எல்லாம் கவலைப் பட வேண்டிய அவசியமில்லை”

“ஓகே தென்.
சீ யூ சூன்.
பை ஃபார் நவ்”

“ம்…பை”

என்று அந்த மர்ம நபர் கூறி முடித்ததும் ராபர்ட் ஓட்டுனர் மைகேலிடம்

“இந்த பொண்ணு அப்படி என்ன பண்ணிட்டான்னு!!”

“அதெல்லாம் நமக்கெதுக்கு ராபர்ட்.
நாம வேலைய முடிச்சோமா, காச வாங்கினோமான்னு இருக்கணும். புரியுதா?”

“ம்…ம்…”

என்று மனதில் பல குழப்பத்துடன் பதிலளித்தான் ராபர்ட்.

விஷாலை சந்தித்து அவனின் பெற்றோருடன் பேசவேண்டுமென்று ஆசையாக புறப்பட்ட சக்தி பாதி வழியிலேயே நால்வரால் கடத்தப்பட்டாள்.

தொடர்வாள்…

சக்தி தன் பெற்றோரிடம் பேசி சம்மதம் வாங்கியதும் விஷாலை அலைப்பேசியில் அழைத்தாள்.

“கம் ஆன் வி. பிக் அப்.
எவ்வளோ நல்ல நியூஸ் சொல்ல கூப்பிடறேன்‌.
எங்க போயிருக்க.
கம் ஆன்…ஹாய் வி…”

“ப்ளீஸ் லீவ் எ வாய்ஸ் மெஸேஜ்…”

“ம்…வி ஐ ஹாவ் எ குட் நியூஸ் ஃபார் யூ கால் மி”

“வாய்ஸ் மெஸேஜ் குடுத்திருக்கேன் எப்போ கால் பண்ணறான்னு பார்ப்போம்.”

என்று சக்தி காத்திருந்தாள். அடுபடியிலிருந்து ஹாலுக்கு சக்தியிடம் வந்த ப்ளூ

“டின்னர் ஈஸ் ரெடி.
என்ன தீ உன்னவர் என்ன சொல்லறார்?
ஒரே ஹாப்பியா?”

“எங்க ப்ளூ?”

“என்ன தீ சலிச்சுக்கற?”

“ஆமாம்!
பின்ன என்ன ப்ளூ?
நான் எவ்வளவு ஆசையா அப்பா அம்மா எங்க கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்ச விஷயத்தை சொல்ல விஷாலுக்கு கால் பண்ணினேன்…
ஆனா அவன் கால் அட்டென்ட் பண்ணலை.”

“ஏன் பண்ணலை?
சரி நீ ஒரு வாய்ஸ் மெஸேஜ் அனுப்ப வேண்டியது தானே!”

“எல்லாம் அனுப்பி பத்து நிமிஷமாச்சு”

“என்ன சொல்லற தீ?
பத்து நிமிஷமாச்சா?”

“அதுக்கு நீ ஏன் இவ்வளவு ஷாக் ஆகற?”

“அதுக்கில்ல எனக்கு ஒண்ணு தோனுது…
அதை சொன்னா நீ எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவியோன்னு தான் யோசிக்கறேன்…”

“நமக்குள்ள எதுக்கு யோசிச்சிண்டு?
சும்மா சொல்லு ப்ளூ”

“அன்னைக்கு நீ மூணு வருஷம் கழிச்சு கால் பண்ணினப்போ உடனே எடுத்த விஷால்…
இன்னைக்கு நீ கால் பண்ணி,
வாய்ஸ் மெஸேஜ் குடுத்துட்டும் இன்னும் உன்னைக் கூப்பிடலையே ஏன்?”

“ஏதாவது வேலையா இருப்பான் ப்ளூ. இதுல என்ன இருக்கு?”

“இல்ல கல்யாணம்ன்னு சொன்னதும் உன்னவர் பயந்துட்டாரோ?”

“ம்…
ஏன் நான் பயமுறுத்தறா மாதிரியா இருக்கேன்?”

“அதுக்கில்ல தீ…
ம்…
உன் மொபைல் அடிக்குது பாரு.”

“சைலென்ட் மோட்ல போட்டிருக்கேன் அது தான் நான் கவனிக்கலை.
ஓ வி தான் ப்ளூ.
இரு நான் அவன்கிட்ட பேசிட்டு வரேன்.”

“ஓகே தீ.”

“ஹாய் வி”

“ஹாய் தீ. ரொம்ப ரொம்ப சாரி.
நீ கால் பண்ணும்போது நான் என் பேரன்ட்ஸோட வீடியோ கால்ல இருந்தேன்.
நம்ம விஷயமா தான் பேசிட்டிருந்தேன். இப்போ தான் பேசி முடிச்சிட்டு உன் வாய்ஸ் மெஸேஜ் பார்த்தேன்.
உடனே கால் பண்ணிட்டேன்.
உன் பேரன்ட்ஸ்கிட்ட பேசினியா?
அவா என்ன சொல்லறா?”

“ம்..இட்ஸ் ஓகே வி.
என் பேரன்ட்ஸ் சைடுலேந்து க்ரீன் சிக்னல் கிடைச்சிடுத்து.
உங்க அப்பா அம்மா அன்ட் தம்பி என்ன சொல்லறா?”

“அவா சொன்னதை சொன்னா நீ இன்னைக்கு ஃபுல்லா சிரிச்சுண்டே இருப்ப!”

“அப்படி என்ன சொன்னா?”

“நான் நம்ம விஷயத்தைப் பத்தி சொன்னதும்,
மூணு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துண்டு சிரிச்சா.
அப்புறம் என் அப்பா என்கிட்ட…
இதை அப்பவே சொல்லிருக்கலாமே! நாங்க என்ன வேண்டான்னா சொல்ல போறோம்! என்ன சீதா நான் சொல்லறதுன்னு என் அம்மாட்ட கேட்க…
என் அம்மா உடனே
அதுதானே!! டேய் இவளை விட்டுடாதேடா விஷால்! சீக்கிரமா கல்யாணம் பண்ணிண்டு டூன்னு சொல்ல….
அடுத்ததா என் தம்பி
டேய் அண்ணா என் ரூட் க்ளியர் பண்ணிக்குடுடா உனக்கு புண்ணியமா போகும் ன்னு சொன்னான்.”

“ஹா! ஹா! ஹா! ஸோ க்யூட் ஃபேமிலி”

“பார்த்தயா நீ சிரிப்பன்னு சொன்னேன் ல.
இதுல உன்கிட்டேந்து கால் அன்ட் வாய்ஸ் மெஸேஜ் வந்திருக்குன்னு சொன்னேன்…
அவ்வளவு தான் என் அம்மா என்னை உன்கிட்ட உடனே பேச சொல்லிட்டு அவா கால் ஐ கட் பண்ணிட்டா.”

“ஓ ஸோ நைஸ்”

“ஆக நம்ம ரெண்டு பேர் வீட்டுலேந்தும் க்ரீன் சிக்னல் கிடைச்சாச்சு.
அடுத்து என்ன?”

“அடுத்து என்ன?
தனிதனியா அவா அவா ஆத்துக்கு கால் பேசின நாம ரெண்டு பேரும்…
ஒண்ணா இரண்டு பேர் வீட்டுக்கும் கால் பண்ணி பேசணும்.
அப்புறம் என் பேரன்ட்ஸையும் உன் பேரன்ட்ஸையும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் அறிமுகப்படுத்தி வைச்சிட்டோம்னா…
மீதிய அவா பேசி டிசைட் பண்ணிப்பா.
தட்ஸ் ஆல்.”

“சூப்பர் அப்படின்னா இப்பவே ஈதர் உன் ஃபேமிலி ஆர் என் ஃபேமிலிட்ட பேசிடுவோமா?”

“அச்சச்சோ வி எதுக்கு இவ்வளவு அவசரம். வெயிட் நாளைக்கு ஈவ்னிங் நம்ம டைம் ஒரு நாலு மணிக்கு நாம உன் ஆத்துக்கு கால் பண்ணி பேசுவோம்.
டைம் அ நீ அவாட்ட சொல்லிடு.
தி நெக்ஸ்ட் டே எங்க பேரன்ட்ஸ்கிட்ட பேசலாம். சேம் டைம் அன்ட் ஐ வில் கன்வே தெம் தட்.
அதுக்கு அடுத்த நாள் அவா எல்லாரையும் சூம் கால்ல வரவச்சு இன்ட்ரோ பண்ணி வச்சிடுவோம்…
அதுக்கப்புறம் அவா பேசி டிசைட் பண்ணட்டும்.
என்ன சொல்லற வி?”

“சூப்பர்.
நானும் என் ஆத்துல சொல்லிடறேன்.
ஆனா தீ கல்யாண டேட்டை அவா டிசைட் பண்ணறதுக்கு முன்னாடி,
நாம நமக்கு கம்ஃபர்டபுளான டேட்டை டிசைட் பண்ணி வச்சுக்கணும்.
ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே நேரத்தில லீவ் கிடைக்கணுமில்லையா?”

“ஹலோ வி யூ ஆர் டூ ஃபாஸ்ட்.
கொஞ்சம் நிதானமா போவோமே.
அவா ஏதாவது டேட் டிசைட் பண்ணிட்டு நிச்சயம் நம்ம கிட்ட கேட்பா.
அப்போ அது நமக்கு ஓகேன்னா சரி இல்லாட்டி அப்போ நமக்கு வேண்டிய தேதியை சொல்லிப்போமே! அதைப் பத்தி ஏன் இப்பவே பேசணும்?”

“ம்…அதுவும் சரி தான். சரி நாளைக்கு நீ இங்க வரயா இல்ல நான் உன் இடத்துக்கு வரட்டுமா?”

“நாளைக்கு உன் பேரன்ட்ஸ் கிட்ட தானே பேசப் போறோம்.
ஸோ நானே உன் இடத்துக்கு வர்றேன்.”

“சூப்பர் டூப்பர்.
நான் ஆவலோடு வெயிட் பண்ணின்டிருப்பேன் தீ.
நீ பேசாம லஞ்சுக்கே வந்துடேன்.
இரண்டு பேருமா லஞ்ச் சாப்டுட்டு அப்படியே கொஞ்சநேரம் பேசிண்டிருந்துட்டு…
அப்பறம் அப்பா அம்மாவோட கால் பேசலாம்.
என்ன சொல்லற?”

“சாரி வி.
எனக்கு நாளைக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு.
அது முடியவே மணி பதினோரு மணி ஆகிடும்.
அது முடிஞ்சிட்டு தான் நான் இங்கேந்து கிளம்ப முடியும்.
ஸோ ஏதாவது சாப்டுட்டு தான் கிளம்புவேன்.
நாலு மணி நேர டிராவல் இல்லையா.
அப்படிப்பாத்தா நான் உன் இடத்துக்கு மூனே முக்கால் போல தான் ரீச்சே ஆவேன்.
அதுனால நான் அங்கு வந்துட்டு கால் அட்டென்ட் பண்ணிட்டு நாம வேணும்னா ஏர்ளி டின்னர் சாப்பிடலாம்.
என்ன சொல்லற வி”

“அப்படியே ஆகட்டும் மகாராணி தீ அவர்களே!”

“மிக்க நன்றி மகாராஜா வி அவர்களே.
சரி ப்ளூ ஈஸ் வெயிட்டிங் வித் மை டின்னர்.
நான் போய் சாப்பிட்டு சீக்கிரமா தூங்கணும்.
ஏன்னா நாளைக்கு ஆஃபீஸுக்கு செவனோக்ளாக் போகணும்.
நாளைக்கு சந்திப்போம்.
அதுவரை பை வி.”

“ம்…வெறும் பை தானா தீ.
அதுதான் நாம இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டமே!”

“ஹலோ இன்னும் நீ அங்க நான் இங்கே தான் இருக்கோம்.
பாதி கிணறு கூட. தாண்டலை.
நாம எங்கேயும் போகலை.
ஸோ இப்போ போய் நிம்மதியா தூங்கு.”

“ம்…உத்தரவு ராணி. பை தீ. ஹாவ் எ நைஸ் ஸ்லீப்.”

“ம். ஓகே வி.
பை. குட் நைட் அன்ட் ஸ்வீட் டிரீம்ஸ்”

“ம்ஹும்…இது வேறயா. இனி தூக்கம் வந்தா மாதிரிதான். நீ போய் நல்லா தூங்கு. பை”

என்று ஃபோனை விஷால் வைத்தபின் சக்தி வெட்கத்தில் புன்னகைத்துக் கொண்டே தனது அலைபேசியை முத்தமிட்டாள். அதைப் பார்த்த ப்ளூ…

“ஹலோ மிஸ் தீ.
இதை அவர் கேட்கும் போது குடுக்காம.
இப்போ இந்த மொபைலுக்கு இது ரொம்ப அவசியம் தான்.”

“ச்சீ போ ப்ளூ”

“சரி சரி வா டின்னர் சாப்பிடு.
நீ சாப்பிட்டதுக்கப்பறமா நான் என் வேலைகளை முடிச்சிட்டு.
என்னை நான் சார்ஜ் பணணிக்கணும்.
ஏன்னா அது தானே என் சாப்பாடு.”

“என்னது மறுபடியும் சார்ஜ் பண்ணனுமா?
ஈவினிங் நான் வரும்போது தானே சார்ஜிங் ஸ்டேஷன்லேந்து வந்தேன்னு சொன்ன!!
அதுக்குள்ள என்ன மறுபடியும் சார்ஜ் பண்ணனும்னு சொல்லற?
உனக்கு என்ன ஆச்சு?
திரும்பு நான் பார்க்கட்டும்.”

“அது அது வந்து…
நீ ஈவினிங் வருமபோது தான் நான் சார்ஜிங் ஸ்டேஷன்ல போய் செட்டில் ஆனேன்.
நீ வந்துட்டயா உடனே நானும் அங்கேந்து வந்துட்டேன்.
ஸோ சார்ஜே ஆகலை.
அது தான் இன்னைக்கு நைட் ஃபுல்லா சார்ஜ் பண்ணிகிட்டேனா…
ஐ வில் பி ஃபைன் ஃப்ரம் டுமாரோ.
சரி சரி நீ சாப்டுட்டு போய் படு.
நாளைக்கு சீக்கிரம் கிளம்பணுமில்ல.”

“ப்ளூ…என்னமோ சொல்லற.
ம்…ஓகே ஓகே.
டின்னர் சூப்பர்.
தாங்கஸ் ப்ளூ.
சரி நான் போய் படுத்துக்கறேன்.
குட் நைட் ப்ளூ”

“குட் நைட் தீ. சுவீட் டிரீம்ஸ். ஹாவ் எ நைஸ் ஸ்லீப்.”

தொடர்வாள்…

காணல் போல் விஷால் கார் தெரிந்த வரை நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்து விட்டு பின் தன் காரில் ஏறி வீட்டிற்கு சென்றாள் சக்தி. வீட்டு வாசலில் காரை பார்க் செய்து காரிலிருந்து வெளியே வந்து காரை பார்க் செய்தாள்.

பக்கத்து வீட்டு பாட்டி அவர் வீட்டுத் திண்ணையில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து சுவெட்டர் பிண்ணிக் கொண்டே சக்தி வந்ததைப் பார்த்து அவளிடம்

“ஹாய் தீ குட் ஈவ்னிங். ஹவ் வாஸ் தி டே?.”

“ஹாய் மிஸ்ஸரஸ் டேவிட். குட் ஈவ்னிங்.
எஸ்.
இட் வாஸ் ஃபன்டாஸ்டிக்.
ஹவ் வாஸ் யுவர்ஸ்?”

“எனக்கென்ன…சமைத்தேன்.
பக்கத்தில் இருக்கும் பார்க்கு போயிட்டு வந்தேன். சாப்பிட்டேன்.
இதோ உட்கார்ந்து சுவெட்டர் பிண்ணறேன். என்ன உன் முகத்துல ஏதோ ஒரு ஒளி தெரியுதே!
என்ன விஷயம்?”

“ஒண்ணுமில்லையே!!
நான் எப்பவும் போல தானே இருக்கேன்.”

“நோ நோ நோ!!
தேர் இஸ் சம்திங்…
சரி சரி உனக்கா எப்போ சொல்லணும்னு தோனுதோ அப்ப சொல்லு.
அதுவரை நான் காத்திருக்கேன்.
வா வந்து ஒரு கப் காஃபி குடியேன்.
நான் ஸ்ட்ராபெரி குக்கீஸ் பண்ணிருக்கேன்.”

“ஓ! ஸோ நைஸ் ஆஃப் யூ.
தாங்க் யூ ஸோ மச்.
இட்ஸ் ஃபைன் மிஸ்ஸர்ஸ் டேவிட்.
நான் இன்னொரு நாளைக்கு வர்றேன்.”

“இரு இரு அட்லீஸ்ட் குக்கீஸையாவது சாப்பிடு.
ஏதோ உனக்கு நல்லது நடந்திருக்குனு உன் முகத்தப் பார்த்துலே தெரியுது.
அதுக்கு இந்த ஓல்ட் லேடியால முடிஞ்ச சுவீட்ன்னு வச்சுக்கோயேன்.
எடுத்துட்டு வரேன்.
ஜஸ்ட் டூ மினிட்ஸ்”

“ஓகே.
நான் இங்கேயே இருக்கேன்.
நீங்க மெதுவா எடுத்துட்டு வாங்க.”

மிஸ்ஸர்ஸ் டேவிட் உள்ளே போய் ஒரு டப்பாவில் குக்கீஸைப் போட்டு எடுத்து வந்து சக்தியிடம் கொடுத்தார். சக்தியும் அதை வாங்கிக் கொண்டு நன்றி சொல்லிவிட்டு வீட்டினுள் சென்றாள்.

“டட்ட..டைங்….
ப்ளூ நான் வந்துட்டேன்.
ப்ளூ…ப்ளூ எங்க நீ இருக்க?
நான் ஒரு குட் நியூஸோட வந்திருக்கேன்.
ப்ளூ…”

“ஹாய் தீ…
குட் ஈவினிங்.
நான் என் சார்ஜிங் ஸ்டேஷன்ல இருந்தேன்.
என்ன எல்லாம் சுபம் தானே”

“அப்பாடா…
உன்னை காணமேன்னு ஒரு செகண்ட் டென்ஷனாகிட்டேன் தெரியுமா?”

“உன்னை விட்டா எனக்கு யாரிருக்கா தீ?
நான் எங்க போயிடுவேன் சொல்லு?”

“ஆமாம்!!
உன்னை நேத்து தானே சார்ஜ் பண்ணினேன்.
அதுக்குள்ள சார்ஜ் போயிடுச்சா என்ன?
இருக்காதே!!
என்ன ப்ளூ ஏதாவது பிரச்சினையா?”

“ம்…தீ…
எனக்கும் வயசாகுதில்ல.
சரி சரி அதெல்லாம் விட்டுத்தள்ளு…
உன் விஷயத்துக்கு வா.
அவனை சந்திச்சயா?
என்ன சொன்னான்?
எல்லாம ஓகே வா?”

“ம்…அவனை சந்திச்சேன்.
ரொம்ப நேரம் பேசினோம்.
அவன் என்னை ப்ராங்க் பண்ணினான் தெரியுமா.”

என்று சக்தி அங்கு நடந்த அனைத்தையும் ப்ளூவிடம் கூறி மகிழ்ந்தாள்‌. அனைத்தையும் கேட்ட ப்ளூ அவளிடம்…

“எல்லாம் சரி தீ…
கல்யாணம் எப்போ?”

“அதை எங்களோட பேரன்ட்ஸ் தான் முடிவு பண்ணனும்.”

*அப்புறமும் ஏன் டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு.
உடனே மிஸ்டர் அன்ட் மிஸ்ஸர்ஸ் நவீனுக்கு கால் பண்ண வேண்டியது.
விஷயத்தை சொல்ல வேண்டியது.
கல்யாணத்துக்கு நாள் குறிக்க வேண்டியது.
டூம் டூம் டூம்ன்னு கல்யாணம் நடக்க வேண்டியது தானே!”

“கேட்க எல்லாம் நல்லா தான் இருக்கு.
ஆனா இதை அப்பா அம்மாட்ட எப்படி ஆரம்பிக்கறதுன்னு தான் தெரியலை.”

“ஏன் இன்னைக்கு இவ்வளவு தயக்கம் உனக்கு?
இதுவரை நீ அவங்ககிட்ட எதைப் பத்தி பேசறதுக்கும் இப்படி தயங்கினதே இல்லையே!!
இந்த பொண்ணுங்களுக்கு கல்யாணம்ன்னு வந்தா மட்டும் எங்கேந்து தான் இப்படி ஒரு தயக்கம் வருதோ யாம் அறியேன் பராபரமே!”

“மத்த விஷயமெல்லாம் ஓகே.
அவாகிட்ட டிஸ்கஸ் பண்ணறதுல எனக்கு எந்த தயக்கமுமில்லை.
இதை சொல்லறதுக்கும் எனக்கு தயக்கமில்லை…
ஒரு மாதிரி இருக்கு அவ்வளவு தான்.
முன்னமே சொன்னா மாதிரி கொஞ்சம் ஸ்டார்டிங் டிரபுள்.”

“அதை என் கிட்ட விடு.
நான் பேச்சை ஆரம்பிக்கறேன்.
நீ கண்டினியூ பணணிக்கோ.
இட்ஸ் ஸோ சிம்பிள் ரைட்”

“ம்…அதுவும் சரி தான்.
ஓகே டன்.
ஆனா நீ சொதப்ப மாட்டியே ப்ளூ?
கால் பண்ணவா?”

“ஓ!! டபுள் எஸ்.
கால் பண்ணு தீ.
நான் பார்த்துக்கறேன்.”

சக்தி தன் அப்பா அம்மாவான நவீன் மிருதுளாவை அலைபேசியில் அழைத்தாள். முதல் முறை அவர்கள் எடுக்கவில்லை. இரண்டாவது முறை முயற்சி செய்தாள் சக்தி. அப்போதும் எடுக்கவில்லை. சக்தி பதற்றமானாள்.

“ப்ளூ என்ன இது?
மொதோ ரிங்குலேயே எடுப்பாளே!!
ஏன் இன்னைக்கு மூணு தடவை பண்ணிட்டும் எடுக்கலை?
ஏதாவது தப்பா நடந்திருக்குமோ?”

“ஏன் நெகடிவ்வா நினைக்கற தீ.
அவங்க எங்கயாவது போயிருக்கலாம் இல்லையா?”

“அப்படி போயிருந்தாலும் மொபைல்ல எடுத்துண்டு தானே போயிருப்பா?”

“மே பி மறந்திருக்கலாம்.
இல்லாட்டி மொபைல்ல எங்கயாவது வச்சுட்டு மறந்திருக்கலாம்.
டோன்ட் வரி தீ.
இன்னொரு தடவ கால் பண்ணிப்பாரு.”

“ம்…பண்ணறேன்.
இரு.
ம்….கால் போறது.
கம் ஆன் பிக் அப் அப்பா.
அம்மா நீயாவது எடுமா…
ம்…ஹலோ”

“ஹலோ தீ.
எப்படி இருக்கமா?”

“அப்பாடா அம்மா நீயாவது ஃபோனை எடுத்தையே.”

“ஏன் என்ன ஆச்சுமா?”

“ம்…நான் எத்தனை தடவ கால் பண்ணிருக்கேன்னு பாரு.
நீங்க ரெணடு பேரும் எடுக்காததால ஒரு செகண்ட் பயந்துட்டேன் தெரியுமா!”

“அதுவா…மொபைல சார்ஜ்ல போட்டிருந்தோம்.
நம்ம பக்கத்துத் தெருவுல இருக்காளே சேகர் அன்கிள் அன்ட் ராணி ஆன்டி அவா நம்ம ஆத்துக்கு டின்னருக்கு வந்திருந்தா.
அவளோட பேசிண்டிருந்தோம்.
அவா இப்போ தான் அவா ஆத்துக்கு கிளம்பினா.
உள்ள வந்து மொபைல பார்க்கலாமேன்னு வந்தேன்.
நீ கால் பண்ணின.
எடுத்தேன்.”

“ம்…அங்கேயும் சார்ஜ் இஷூவா.
சரி சரி.
நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒகே தானே!”

“அதெல்லாம் நாங்க ஃபிட் அன்ட் ஃபைனா இருக்கோம்.
அதையெல்லாம் கவலையே படாதே.”

“ம். ஓகே.
உன்கிட்ட ப்ளூ ஏதோ பேசணும்னு சொன்னான் குடுக்கறேன்.”

“தீ…தீ…தீ…இரு இரு…”

“என்னம்மா?”

“இன்னைக்கு அவா நம்மாத்துக்கு வந்ததே ஒரு நல்ல விஷயம் பேச தான்.
நானே அதைப் பத்தி உன்கிட்ட டிஸ்கஸ் பண்ண ஃபோன் பண்ணனும்னு நெனச்சுண்டிருந்தேன்.
நல்ல வேளையா நீயே கால பண்ணிட்ட.”

“என்ன விஷயம் மா?”

“அந்த ராணி ஆன்டியோட ஒண்ணுவிட்ட அக்கா புள்ள ஒருத்தன் இருக்கானாம்.
நல்லா படிச்சிருக்கான்.
பெரிய உத்யோகத்துல இருக்கான்.
நல்ல ஃபேமிலியாம்.
அந்த புள்ள கூட பிரான்ஸ் ல தான் இருக்கானாம்.”

“அம்மா… அம்மா… ஸ்டாப்.
என்ன கல்யாணப் பேச்சு பேச தானே வந்திருந்தா?”

“ஆமாம் தீ. உனக்கும் வயசு ஏறிண்டே போறதில்லையா?”

“ஹாய் ஆன்டி எப்படி இருக்கேங்கள்?”

“ஹாய் ப்ளூ நான் நல்லா இருக்கேன் நீ எப்படி இருக்க?
ஃபுல் சார்ஜ் ல இருக்கயா?”

மிருதுளா ப்ளூவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் சக்தி ப்ளூவிடம் தனது காதல் விஷயத்தை ஆரம்பிக்குமாறு சைகைக் காட்டினாள். ஆனால் ப்ளூ ஏதேதோ பேசிவிட்டு சட்டென

“ம்…ஆன்டி…
தீ உங்ககிட்ட அவளோட லவ் பத்தி சொல்லணும்னு நினைக்கறா.
ஆனா அவளுக்கு ஸ்டார்டிங் டிரபுளா இருக்காம்.
ஸோ நான் ஸ்டார்ட் பண்ணி குடுத்துட்டேன்.
இனி அவளே பேசுவான்னு நினைக்கறேன். தீ என்ன ஓகே வா!”

என்று ப்ளூ கூறியதும் சக்தி தன் தலையில் கையை வைத்து ஃபோனை மியூட்டில் போட்டுவிட்டு

“என்ன ப்ளூ இதுதான் நீ ஆரம்பிச்சு வைக்கற லட்சணமா?”

“என்ன தீ?
நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?
ஐ வாஸ் ரைட்.
இனி நீ ஆச்சு உன் பேரன்ட்ஸ் ஆச்சுமா.
நான் போய் டின்னர் ரெடி செய்யறேன்.
இந்தா உன் மொபைல்”

“ஏய் ப்ளூ…
தீ…
என்ன பண்ணறீங்க ரெண்டு பேரும்?
யாராவது பேசுங்கோ.
எனக்கு ஒண்ணும் கேட்கலை.
நவீ நவீ கொஞ்சம் இங்க வாங்கோளேன்.
இந்த ப்ளூ என்னமோ சக்தி லவ் அதுஇதுன்னு சொல்லிட்டுப் போயிடுத்து.
அதுக்கப்புறமா அவா வீடியோ இருக்கு ஆடியோ வரலை.
வந்து என்னன்னு பாருங்கோ.”

“அச்சச்சோ அம்மா இப்போ அப்பாவையும் கூப்டுட்டா.
ப்ளூ….”

“ஹலோ தீ.
சக்தி கண்ணா.
என்னடா விஷயம்.
அப்பா அம்மாட்ட சொல்லுமா.”

“ஆங். ஹாய் பா.”

“ஹாய் தீ.
என்னமா ஆச்சு ஆடியோவுக்கு?”

“அது வந்து பா…
ப்ளூ மியூட் பண்ணிட்டுப் போயிட்டான்.
அதை கவனிக்காம நானும் பேசிண்டிருக்கேன். ஸோ சாரி பா.”

“இட்ஸ் ஓகே. அம்மா சேகர் அங்கிள் வந்த விவரத்தை சொன்னாளா?”

“ம்…சொன்னாப்பா.”

“நீ என்ன சொல்லற?”

“அப்பா…”

“ஏன் தயங்கற?
உனக்கு எங்க கிட்ட எதையோ சொல்லணும் ஆனா சொல்ல முடியாம தவிக்கற.
ரைட்டா.”

“ம்…ஆமாம் பா..”

“இது என்ன புதுசா இருக்கே.
அப்படீன்னா ப்ளூ சொன்னா மாதிரி ஏதோ லவ் தான் போல!
சொல்லு தீ.
யார் அந்தப் பையன்?
என்ன பண்ணறார்?
உனக்குப் பிடிச்சிருந்தா!
அப்புறம் நாங்க என்ன சொல்ல போறோம்மா?
கம் ஆன் தீ அப்பா அம்மாட்ட சொல்லு”

“ஓகே பா.
நான் ஒருத்தரை விருமபறேன்.
அவர் பேரு விஷால்.
என் கூட இங்க பிரான்ஸ் ல தான் அவனும் எம் எஸ் பண்ணினான்.
நான் எம்எஸ்சி இன் ரோபோடிஸ் அன்ட் அட்டானமஸ் சிஸ்டம்ஸ் பண்ணினேன்.
அவன் எம்ஈ இன் இன்டஸ்ட்ரியல் ஆட்டோமேஷன் பண்ணினான்.
எனக்கு அவனை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குப்பா அவனுக்கும் என்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.
நாங்க ரெண்டு பேருமே லாஸ்ட் மூணு வருஷமா பார்த்துக்கவோ பேசிக்கவோ இல்ல.
ஆனா ஒருவர் இன்னொருவருக்காகவே காத்திருந்தோம்.
இன்னைக்கு சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைச்சுது.
ரெண்டு பேரும் அவா அவா மனசுல இருந்ததை எல்லாம் டிஸ்கஸ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் அப்படீங்கற முடிவுக்கு வந்திருக்கோம்.
ஆனா எங்க கல்யாணம் எங்க ரெண்டு பேரோட பேரன்ட்ஸ் சம்மதத்தோட தான் நடக்கணும்னு நாங்க டிசைட் பண்ணிருக்கோம்.
அவன் அவனோட பேரன்ட்ஸ்ட்ட இன்னைக்கு பேசுவான்.
அது தான் நானும் உங்க ரெண்டு பேருகிட்டேயும் பேசி உங்க சம்மதத்தை கேட்கலாமேனுட்டு கால் பண்ணினேன்.
நீங்க ரெண்டு பேரும் என்ன சொல்லறேங்கள்.”

“ம்…ஒரே மூச்சுல உன் லவ் பத்தியும் உன் வருங்கால கணவர் பத்தியும் சொல்லி முடிச்சுட்ட.
எங்களோட வேலையை குறைச்சுட்ட.
எங்க பொண்ணு சாய்ஸ் என்னைக்குமே தப்பானதில்லை.
தப்பாகாதுங்கற நம்பிக்கை எங்களுக்கு சென்ட்பர்சன்ட் இருக்கு.
உனக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்கணும்ங்கற ஆசை எங்களுக்குள்ள நிறைய இருக்கு.”

“இருங்கோப்பா.‌..தீ…
அந்த புள்ளாண்டானோட ஃபோட்டோ அனுப்பேன்.
எங்க வருங்கால மாப்பிள்ளையைப் பார்க்கணும் போல இருக்கு.”

“ம்…உன் அம்மாவே வருங்கால மாப்பிள்ளைன்னு சொல்லி எங்க முடிவ டிக்ளேர் பண்யுட்டா.
ஹாப்பியா தீ?”

“ம்…டபுள் ஹாப்பிப்பா.
தாங்க்யூ ஸோ மச்…
உம்மா உம்மா உம்மா டூ போத் ஆஃப் யூ.”

“அடியே உன் உம்மா எல்லாம் இருக்கட்டும்.
நான் கேட்ட ஃபோட்டோ இன்னும் வரலையே!
பையனைப் பார்க்காம எப்படி ஏத்துக்கறதாம்?
உங்க அப்பாவோட சம்தத்த நான் சொன்னா மாதிரி சொல்லிக்கறார் கவனிச்சயா?”

“அம்மா…நீ இருக்கயே!!
இதோ இந்தா.
நீ கேட்ட பையனோட ஃபோட்டோ.
நல்லா பார்த்துட்டு உன் டிசிஷனை சொல்லு.”

“ம்…என் பொண்ணு அழகுக்கு முன்னாடி
பையன் சுமார் தான். ஆமாம் என்ன பேரு சொன்ன?”

“ம்….விஷால்.
அம்மா “காக்கைக்கு தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” ன்னு ஒரு பழமொழியிருக்கே அது இப்போ நீ சொன்னதுக்கு கரெக்ட்டா பொருந்தும்.
இதையே விஷாலோட அம்மாவும் சொன்னா எப்படி இருக்கும்!!
அதை யோசிச்சுப் பாருமா”

“அவா அவா அம்மாக்களுக்கு அவா அவா குழந்தைகள் தான் அழகு.
ம்…குட் சாய்ஸ் தீ.
எனக்கும் ஓகே தான்.”

“எல்லாம் ஓகே தீ மா.
நாங்க எப்போ அந்த பையனோட பேசறது? அதே மாதிரி நீ எப்போ அவா பேரன்ட்ஸோட பேசுவ?”

“அதெல்லாம் அவா பேசுவா. அது இருக்கட்டும் சக்தி.
அவா எந்த ஊரு?
பையனோட கூடப் பொறந்தவா எத்தனைப் பேர்?
அவா எல்லாரும் எங்க இருக்கா?”

“ஓ!! ஓ!! ஓ!! மா அன்ட் பா
உங்க எல்லா கேள்விகளுக்குமான பதில் எல்லாத்தையும் வாட்ஸ்அப் பண்ணறேன்.
விஷால் எப்போ ஃப்ரீன்னு கேட்டுட்டு அவனை உங்ககூட பேச சொல்லறேன்.
நீங்க ஓகே சொன்னதுக்கப்புறம் தான் அவனை இங்கே என் ரூமுக்கே வரவிடணும்னு அவனை அப்படியே காஃபி ஷாப்லேந்து திருப்பி அனுப்பிட்டேன்.”

“ம்…அப்படியா தீ.”

“என்ன அப்படியா தீ ன்னு வாயை பிளக்கறேங்கள்.
அவ தான் ஏதோ கதை விட்டுண்டிருக்கான்னா நீங்களும் அவ கூட சேர்ந்துண்டு…
போங்கோப்பா”

“அம்மா உண்மையாவே மா.
நீ வேணும்னா ப்ளூட்ட கேட்டுப் பாரு.
ப்ளூ இங்க வாயேன்”

“ஏய் தீ…
உன் அம்மா சும்மா உன்னை ஓட்டறா…விடு.”

“ம்…அப்படியா மா.
சரி சரி உங்களுக்கு நைட் தூங்கற டைம் ஆயிடுத்து போய் ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா தூங்குங்கோ.
இப்போ எங்க கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொன்னதுக்கு தாங்க் யூ ஸோ மச்.
குட் நைட் ப்பா.
குட் நைட் மா.”

“ஓகே டா கண்ணா ஹாவ் எ நைஸ் ஈவ்னிங். கன்வே அவர் ரிகாட்ஸ் டூ விஷால் டூ. பை”

மனதிலிருந்த தயக்கம் நீங்கி
திருமணத்திற்கு சம்மதம் வாங்கி
ப்ளூவோடு நடனமாடி மகிழ்ந்தாள் சக்தி.

திருமணம் என்னும் பந்தத்திற்கு
இரு வீட்டாரும் சம்மதம் தெரிவிக்க வேண்டும்.
அதில் ஒரு கை ஓசை ஒலித்தது.

தொடர்வாள்….

விஷால் அவளை உலுக்கியதும் சுயநினைவுக்கு வந்த சக்தி அவனை கட்டியணைத்துக் கொண்டு ஓவென்று அழுதாள். அவளைத் தட்டிக் கொடுத்து அவளின் இரு தோள்களை பிடித்து நேருக்கு நேராக அவளைப் பார்த்து

“ஹே தீ!! ஏன் என் மனைவியைப் பார்த்ததும் இப்படி தேம்பி அழற? அவ என்ன நீ அழறா மாதிரியா இருக்கா? மொதல்ல கண்ண தொடச்சுக்கோ. நல்ல வேளை இந்த காஃபி ஷாப்ல இப்போ நம்மளைத் தவிர வேற யாருமில்ல. இருந்திருந்தா நீ அழறதப் பார்த்து ஏதோ நான் தான் உன்னை ஏதோ சொல்லிட்டேன்னு ஒரு பெரிய ரகளை ஆகியிருக்கும். என்ன சொல்லற தீ?”

“போடா!!”

“என்னது போடா வா? என்னப்பா என் மனைவியைப் பார்த்ததும் மரியாதைக் குறையுது!!”

“ஏன் வி இப்படி பண்ணின?”

“நான் என்ன பண்ணினேன் தீ?”

“உனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுத்துன்னு நீ சொன்னதும் மனசளவுல நான் ரொம்ப நொறுங்கிப் போயிட்டேன் தெரியுமா? உன் முன்னாடி உட்கார்ந்து பேசினேனே தவிர என் மனசெல்லாம் அச்சோ இவனுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுத்தேன்னு அழுதுது. கொஞ்ச நேரத்துல நான் செத்துப் பொழச்சா மாதிரி இருக்கு!! ஏன் இப்படி செஞ்ச வி?”

“பின்ன நான் மட்டும் மூணு வருஷமா செத்து செத்துப் பொழச்சிண்டிருந்தேனே அதைக் கம்பேர் பண்ணும் போது நீ அனுபவிச்ச இந்த சில மணி நேர டென்ஷன் ஒண்ணுமே இல்ல தெரியுமா!! சரி அதெல்லாம் விடு தீ. என் மனைவி எப்படி இருக்கா?”

“ம்….அது தான் உன் முன்னாடியே உட்கார்ந்திருக்காளே நீயே பார்த்து சொல்லு!”

“எனக்கு பிடிச்சுப் போனதுனால தானே நான் அவளை மனசார மனைவி ஆக்கிண்டேன். அவ எப்படின்னு நீ சொன்னா…..நீ சொல்லி அதை நான் கேட்டா எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கும் இல்ல. சொல்லு தீ”

“அவளுக்கென்ன வி!! அவ தான் இப்ப ரொம்ப குடுத்து வச்சவ. அவளுக்காகவே மூணு வருஷமா காத்திருக்குற கணவன்!! பாசகாரன், அவ மேல உயிரா இருக்கறவன்னு இன்னும் சொல்லிண்டே போகலாம்… அப்படி ஒருத்தனை இந்த மூணு வருஷத்துல… அவளோ இல்ல அவ அப்பா அம்மாவோ தேடிருந்தாலும் கிடைச்சிருக்க மாட்டான். போதுமா!”

“தட்ஸ் ஸோ நைஸ் ஆஃப் யூ தீ. உன்கிட்ட எப்போ நான் ப்ரபோஸ் பண்ணினேனோ அன்னேலேந்து நான் உன்னை என் மனைவியா தான் மனசுல நெனச்சுண்டு வாழ்ந்துண்டிருக்கேன். சரி இப்போ கேட்கிறேன் தீ…ம்… வெயிட் வெயிட்…உன் மொபைலை முதல்ல என்கிட்ட குடு…ம்…இப்ப சொல்லு…என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க உனக்கு சம்மதமா?”

“அதுல உனக்கு இன்னமும் சந்தேகமா?”

“ஐய்யோ டைரெக்ட் ஆன்சர் ப்ளீஸ்!”

“சம்மதம், சம்மதம் பரிபூரண சம்மதம்.”

“ஹேய்!!! மிஸ்டர் வில்யம் ப்ளீஸ் கம் ஹியர்”

“ஏய் வி…இப்போ எதுக்கு அவர கூப்பிடற?” வி..வி…வி!!

“இரு… இரு…இருமா…ஒரு நிமிஷம்… மிஸ்டர் வில்யம் இந்தாங்கோ ஒன் தௌஸன்ட் யூரோஸ். இதுல இன்னைக்கு எத்தனைப் பேருக்கு உங்களால உணவளிக்க முடியுமோ அவளோ பேருக்கும் எங்க சார்பா ஃபுட் வழங்குங்கோ.”

“சார்…மே ஐ நோ தி ரீசன் ப்ளீஸ்?”

“தீ அக்ரீட் டூ மேரி மீ. தீ என்னை கல்யாணம் செஞ்சுக்க ஒத்துண்டுட்டா. அதுதான் ரீசன் ஃபார் மை ஹாப்பினஸ். ஓகே. இட்ஸ் டைம் நாம கிளம்பலாமா தீ?”

“ஓ எஸ். ஓகே மிஸ்டர் வில்யம். ஹாவ் எ நைஸ் டே. பை”

“மேடம் அன்ட் சார் ஹாவ் அ லவ்லீ வெட்டெட் லைஃப்.”

“தாங்க்யூ மிஸ்டர் வில்யம். வீ வில். பை”

என்று மிகுந்த சந்தோஷத்தில் அந்த ரெஸ்டாரன்ட்டிலிருந்து இருவரும் வெளியே வந்தனர். அப்போது விஷால் சக்தியை அவன் காருக்கு அழைத்துச் சென்று காரின் முன் கதவை அவளுக்காக திறந்து

“உனக்கு ரொம்ப பிடித்த ப்ளாக் ரோல்ஸ் ராய்ஸ். நிறைய சம்பாதிச்சு இந்த காரைத் தான் முதல்ல வாங்கணும்னு வெயிட் பண்ணி வாங்கினது. உன்னை எப்போ சந்திச்சாலும் இதுல வந்து தான் சந்திக்கணும்னு வெயிட் பண்ணிண்டிருந்தேன் தீ. ஏறி உட்காரு ப்ளீஸ்”

“வி அப்போ என் காரை என்ன செய்ய?”

“அது இங்கேயே இருக்கட்டும் தீ. நாம என் கார்ல பக்கத்துல இருக்குற பார்க்குக்குப் போயிட்டு வருவோமா?”

“ஓ ஷுவர் வி. வாவ்!! யுவர் கார் ஈஸ் ஸோ நைஸ் வி.”

“இட்ஸ் அவர் கார் தீ.”

என்று இருவரும் விஷாலின் காரில் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பார்க்குக்குள் சென்றனர். அங்கே பார்க்கிங்கில் காரை வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்று அங்கு போடப்பட்டிருந்த பென்ச்சில் அமர்ந்து பேசலானார்கள்.

“ஹலோ சார். என் மொபைலை இப்போவாவது தர்றேங்களா?”

“ஓ ஷுவர். இந்தாமா உன் மொபைல்”

“ஆமாம் ஏன் என்னோட மொபைலை எடுத்து வச்சுண்டுட்டு என்கிட்ட அந்த கேள்வியைக் கேட்ட?”

“ம்…முன்ன மாதிரி மறுபடியும் யாராவது உனக்கு கால் பண்ணி, நீ எழுந்து போய், அப்புறம் அப்படியே என்னை அம்போன்னு விட்டுட்டு போயிட்டன்னா? அதுக்கு தான். எல்லாம் ஒரு செல்ஃப்டிக்கு தான்.”

“ம்…ஏதோ ஒரு தடவ அப்படி நடந்துதுன்னா எப்பவுமே அப்படியேவா நடக்கும்!! என்ன வி.”

“சொல்ல முடியாது தீ. ஒரு தடவ நடந்துடுத்துன்னா நாம சேஃப்பா இருக்கறது தான் புத்திசாலிதனம். புரிஞ்சுதோ?”

“ம்..நன்னா புரிஞ்சுது. சரி உன் பேரன்ட்ஸ் எப்படி இருக்கா? என் அப்பாவ மாதிரி அவா உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லலையா?”

“சொல்லாம இருப்பாளா? முதல்ல என்கிட்ட சொல்லி சொல்லிப் பார்த்தா…நான் பிடிக் குடுக்காததால என் தம்பிக்கு கல்யாணம் பண்ணணும்ன்னு என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி தொணதொணத்தா. நான் என் தம்பிட்ட எனக்காக எல்லாம் நீ வெயிட் பண்ண வேண்டாம் நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கோன்னு சொல்லிட்டேன். ஆனா அவன் கேட்கலை. இந்த வருஷத்துக்குள்ள எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாகணும்னு பிடிவாதமா இருக்கா…நானும் சரி இத்தனை வருஷமா கிடைக்காத தீ… இனி எங்க கிடைக்கப் போறா!! அவளுக்காக ஏன் என்ன பெத்தவாளையும் கூடப் பிறந்தவனையும் கஷ்டப்படுத்தணும்னு…அவா பார்க்கற ஏதாவது ஒரு பொண்ண பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லி லைஃப்ல செட்டில் ஆகிடணும்னு நினைச்சிண்டிருந்தேன் அப்போ தான் உன் மெஸேஜ் வந்தது.”

“அப்பாடா கரெக்ட்டான நேரத்துல தான் மெஸேஜ் பண்ணிருக்கேன். எனக்கு தெரியும் நீ இப்படி ஏதாவது செய்வன்னு அதுனால தான் மெஸேஜ் பண்ணினேன்.”

“ஆமாம் ஆமாம்…அது தான் எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுத்துன்னு சொன்னதுமே உன் முகம் பிரகாசிச்சுதா?”

“ம்…பிரகாசிக்கும் பிரகாசிக்கும்…”

“சரி உன் அப்பா அம்மாகிட்ட நம்மளைப் பத்தி சொல்லிட்டியா? அவா நம்ம கல்யாணத்தை அக்செப்ட் பண்ணிப்பாளா?”

“ம்…உன்கிட்ட கேட்காம நான் எப்படி அவாகிட்ட பேசுவேன் வி. நீ விளையாட்டுக்கு சொன்னது போலவே நிஜத்துல உனக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்தா!!! அப்புறம் என்னோட சேர்ந்து அவாளும் சங்கடப்படுவா. அதுனால முதல்ல உன்கிட்ட பேசிட்டு அப்புறம் அவாகிட்ட பேசலாம்னு இருந்தேன்.”

“வில் தே அக்செப்ட்?”

“அவா ரெண்டு பேரும் என்னைக்குமே என்னோட விருப்பங்களுக்குத் தடை சொன்னதில்லை. அதுனாலையோ என்னவோ நானும் என் விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுக்கறதுல ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருப்பேன். அதுனால இந்த விஷயத்தை சொன்னா என் பேரன்ட்ஸ் நிச்சயம் சந்தோஷப்படுவா அன்ட் அக்செப்ட்டும் பண்ணுவா. ஸோ டோன்ட் வரி வி.”

“என் ஆத்துலேயும் நிச்சயம் சந்தோஷப்படுவான்னு தான் நினைக்கறேன். அப்போ நம்ம ரெண்டு பேர் ஆத்துலேயும் நம்ம கல்யாணத்துக்கு பச்சக்கொடி காட்டுவான்னு சொல்லு.”

“ஐ திங்க் ஸோ. நான் கிளம்பும் போது கூட அப்பா அம்மாட்ட சொல்லலையான்னு ப்ளூ கேட்டான்… நான் திரும்பி வந்துட்டு பேசறேன்னு சொன்னேன். ஸோ இன்னைக்கே என் பேரன்ட்ஸ் கிட்ட பேசறேன் வி.”

“வெயிட்…நீ இப்போ என்ன சொன்ன?”

“நான் இன்னைக்கே என் பேரன்ட்ஸ்கிட்ட…”

“அது இல்ல அதுக்கு முன்னாடி ஏதோ சொன்னயே!! ஏதோ ப்ளூன்னு…அது என்ன?”

“ஓ!! அவனைப் பத்தி நீ என் ஆத்துக்கு வரும்போது தெரிஞ்சுக்கோ.”

“என்னது அவனா?”

“ஆமாம் அவனை அவன்னு தானே சொல்ல முடியும்.”

“ஓ!!! புரிஞ்சுடுத்து”

“என்ன புரிஞ்சுது?”

“ப்ளூ உன்னோட செல்லப் பிராணி தானே!! அதுதான் இப்போ ஃபேஷனா போச்சே…”

“ம்…அப்புடியும் வச்சுக்கலாம்”

“அப்படின்னா புரியலையே”

“நான் தான் சொன்னேன் ல வி… நீ என் ஆத்துக்கு வந்து தெரிஞ்சுக்கோ‌. அவனை உனக்கு இன்டர்டியூஸ் பண்ணி வைக்கறேன்.”

“ஓகே. அப்படின்னா இப்பவே உன் ஆத்துக்குப் போகலாமா?”

“இப்பவா… நோ நோ. மொதல்ல நான் என் பேரன்ட்ஸ்கிட்ட பேசறேன். அவா ஓகே தான் சொல்லுவா…இருந்தாலும் அதை அவா சொல்லிக் கேட்டதுக்கப்புறமா உன்கிட்ட சொல்லறேன் நீ அப்போ வா. சரியா?”

“ம்…நம்ம கல்யாணத்துக்கு உங்க அப்பா அம்மா ஓகே சொன்னா தான் நான் உன் வீட்டுக்கே வரணுமோ!!! ஓகே. ஓகே. உன்னை உன் ஆத்துல ட்ராப்பாவது பண்ணலாமா?”

“எதுக்கு? என் கார் இருக்கே!! நீ என்னை என் கார் நிக்கற பார்க்கிங்ல இறக்கி விடு போதும். நீயும் இன்னைக்கே உன் பேரன்ட்ஸ் கிட்ட பேசி அவாளோட சம்மதத்தையும் வாங்கு வி.”

“நிச்சயமா. ஆத்துக்கு போனதுமே இந்தியாவுக்கு கால் போட்டு பேசிடுவேன். மூணு வருஷமா இதுக்கு தானே காத்திருந்தேன். ம்…இதோ உன் கார் நிற்கும் இடம் வந்தாச்சு. நீ அவசியம் உன் கார்ல தான் போகணுமா தீ. என் கார்ல என் கூடவே வாயேன்.”

“வி… என்னது இது சின்ன பசங்க மாதிரி பேசற? வீ போத் ஆர் மெச்சூர்டு அடல்ட்ஸ். இட்ஸ் ஓகே. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கட்டும் அப்புறம் நீயும் நானும் எப்பவுமே ஒண்ணா தானே இருக்கப்போறோம். இப்போ பத்திரமா உன் ஆத்துக்கு கிளம்பு.”

“ம்…சரி சரி…கல்யாணத்துக்கு ஒத்துண்டதுமே மேடம் ஆர்டர் போட தொடங்கிட்டாங்க…அதைக் கேட்காம இருப்பேனா? ஓகே டேக் கேர் பை. நான் ரீச் ஆயிட்டு கால் பண்ணறேன். நீயும் பத்திரமா உன் ஆத்துக்குப் போ. பை தீ”

“ஹா! ஹா! ஹா! சரி சரி பை. ட்ரைவ் சேஃப் வி”

“யூ டூ தீ”

என்று கூறி விஷால் அவன் வீட்டிற்கும் சக்தி அவள் வீட்டிற்கும் அவரவர் கார்களில் சென்றனர்.

பல வருடங்களாக மனதில் காதல் கொண்டு
இதுவரை ஒன்று சேரா தண்டவாளம் போல் இருந்த மனங்கள் இரண்டு
இப்போது ஒன்று சேர்ந்திட மனம் விட்டுப் பேசிக் கொண்டு
மீண்டும் காணும் தவிப்போடு கண்கள் இரண்டு
பிரிந்து அவரவர் வழி சென்றன மனதில் கல்யாண கனவுகளை சுமந்துக் கொண்டு

தொடர்வாள்…

“என்னைத் தேடி நீ வந்திருந்தாலும் உனக்கு ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சியிருக்கும்”

“ஓ ஆமாம் ல…நீயும் விடியற்காலை ஃப்ளைட் பிடிச்சுப் போயிருப்ப இல்ல!!”

“சரி அதை விடு…உன் அவசரம், பதற்றம் உன்னை யோசிக்க விட்டிருக்காது. ஹாஸ்டலுக்கு வந்த ஃபோன் கால் யாருடையது? அதைக் கேட்டு ஏன் ஷாக் ஆன?”

“அது என் அம்மாகிட்டேந்து வந்த கால் வி.”

“அம்மாகிட்டேந்து தானே வந்தது அதுக்கு ஏன் ஷாக் ஆகனும்?”

“அவங்க சொன்ன விஷயம் அப்படி”

“உன் அம்மா அப்படி என்ன சொன்னாங்க தீ?”

“எனக்கு எல்லாமே என் அப்பா அம்மா தான் வி. அது உனக்கும் நல்லாவே தெரியும் ல”

“ஆங் தெரியுமே தீ”

“எனக்கு கிடைச்சிருக்குற பேரண்ட்ஸ் மாதிரி மத்தவங்களுக்கு இருக்காளானு எனக்கு தெரியாது ஆனா எனக்கு அந்த கடவுள் சூப்பரான அப்பா அன்ட் அம்மாவை கொடுத்திருக்கார். அந்த கால் ல அம்மா என்கிட்ட அப்பாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக்னு சொன்னா. ஹாஸ்பிடல் ல அட்மிட் பண்ணிருக்கறதா சொன்னா. எனக்கு என் அப்பாவின் முகமும் அம்மாவின் முகமும் என் முன்னாடி வந்தது. உடனே கிடைச்ச ஃப்ளைட் அது டைரெக்ட் ஃப்ளைட்டா இல்ல சிங்கள் ஹாப் ஃப்ளைட்டான்னு எல்லாம் பார்க்காம புக் பண்ணி கிளம்பினேன். எதுல சீட் இருந்ததோ அதில் புக் செஞ்சேன். நான் புக் பண்ணின ஃபளைட் லண்டன் வழியா இந்தியா போற ஃப்ளைட். ஸோ ஃபிரான்ஸ் டூ லண்டன் டிக்கெட்டை மட்டும் கையில் வச்சிண்டிருந்தேன். ரூம் சாவியை ஒப்படைக்கும் போது பதற்றத்தில் என் ஃப்ளைட் டிக்கெட்டை செக்யூரிட்டி டேபிள்லேயே வச்சுட்டு டாக்ஸிக்காக காத்திருந்தேன்.”

“அச்சச்சோ… அப்புறம்? அப்படியே டிக்கெட் இல்லாமயே ஏர்போர்ட் போயிட்டியா?”

“இல்ல வி. அந்த செக்யூரிட்டி அதைப் பார்த்துட்டு என்னோடதா தான் இருக்கும்னு என்கிட்ட வந்து டிக்கெட்டைக் காட்டிக் கேட்டார். நானும் ஆமாம்னு சொல்லி வாங்கிண்டு அவருக்கு தாங்க்ஸ் சொல்லிட்டு டாக்ஸி வந்ததும் அங்கேந்து கிளம்பிட்டேன்.”

“ஓ !!! ஓகே ! இப்போதான் எனக்கு புரியுது.”

“என்னது புரியறது வி?”

“அதுவா என் ஃப்ளைட் டேக் ஆஃப் ஆகறதுக்கு முன்னாடி உன் மொபைலுக்கு கால் பண்ணினேன் அது ஸ்சுவிச்சிடு ஆஃப்ன்னு வந்தது. அதுக்கப்புறம் உன் ஹாஸ்டல் நம்பருக்கு கால் பண்ணினேன். அப்போ அந்த கால் அட்டென்ட் பண்ணினவர் நீ லண்டனுக்கு கிளம்பி போயிட்டனு சொன்னார். அவர் உன் டிக்கெட்டைப் பார்த்துட்டு நீ லண்டன் வரைக்கும் தான் போறேன்னு நினைச்சுண்டு என்கிட்ட சொல்லிருக்கார். நானும் நீ ஏன் லண்டன் போகனும் உனக்கு தான் பிரான்ஸிலேயே வேலை கிடைச்சிருக்கேனு நினைச்சுண்டேன். அப்புறம் நானா அஸ்யூம் பண்ணிடேன் உனக்கு அதைவிட பெட்டர் ஆஃபர் லண்டன்ல கிடைச்சிருக்கும் அது தான் அவசரமா போயிருப்பனு…ஐ ஆம் ஸோ சாரி ஃபார் தட் தீ! ம் சொல்லு உன் அப்பா எப்படி இருக்கார்? நீ கரெக்ட்டா ஊருக்குப் போய் சேர்ந்துட்டயா?”

“இட்ஸ் ஓகே வி. உனக்கு தெரியாததால நீ அப்படி நினைச்சி கிட்ட. அதுக்கு எதுக்கு சாரி எல்லாம். ம் நான் கரெக்ட்டா இந்தியா ரீச் ஆனேன். அங்க அம்மா ஒரே அழுகை. அப்பாவுக்கு சர்ஜரி செய்யற அளவுக்கு போயிடுத்து. மொதல்ல அம்மாவை சமாதானப்படுத்திட்டு மெதுவா என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டேன். அப்புறம் அம்மாவும் கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திண்டு நடந்ததைச் சொன்னா. டாக்டர் கிட்ட பேசினேன். அவர் சர்ஜரிக்கு அப்புறம் அப்பாவுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லைன்னு சொன்னார். அதுக்குள்ள என் மாமா, பாட்டி தாத்தா எல்லாரும் வந்துட்டா. அவா எல்லார்கிட்டயும் விவரத்தைச் சொல்லி சமாதானப் படுத்தி அவாளோடவே அம்மாவையும் வீட்டுக்கு அனுப்பி வச்சுட்டு நிமிர்ரதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிடுத்து. ரண்டு மூணு நாளா தூங்காதது டையர்டா இருந்தது. அதுவுமில்லாம என் அப்பாவை கிட்டப் போய் பார்க்க முடியாம அவர் கையைப் பிடித்து உனக்கு நான் இருக்கேன்ப்பானு சொல்ல முடியாம ஐசியு வாசல்ல தவிச்சிண்டிருந்தேன். அப்போ வந்தா என் அப்பாவோட அப்பாவும் அம்மாவும்.”

“அவாளும் உனக்கு பாட்டி தாத்தா தானே? அப்புறம் ஏன் உன் அப்பாவோட அம்மா அப்பான்னு சொல்லற?”

“ஆமாம் ஆமாம் என் அப்பாவை பதினாறு வயசுலேயே வேலைக்கு அனுப்பி அவரோட உழைப்பை உறிஞ்சினவா. ஒரு ஃபார்மாலிடிக்காக வந்து எட்டிப் பார்த்துட்டு…என் அம்மாவையும் என்னையுமே குற்றம் சொன்னா…எனக்கு அவா பேசின விதம் அன்ட் விஷயம் பிடிக்கலை ஸோ தலையில கைய வச்சுண்டு எதுவும் பேசாம உட்கார்ந்துட்டேன்.”

“உன்ன என்ன சொன்னா? பேத்தியப் பத்தி குற்றம் சொல்ல என்ன இருக்கு அவாளுக்கு?”

“ம்…நான் யாரையோ கல்யாணம் பண்ணிண்டுட்டேனாம் அதுனால தான் என் அப்பாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக்காம்…அப்படி இப்படின்னு என்னனவோ சொன்னா. நான் எதையுமே காதுல வாங்காம என் அப்பா நல்லபடியா குணமாகி வரணுமேன்னு மட்டும் வேண்டிண்டே இருந்தேன்.”

“உனக்கு இருந்த டென்ஷன்ல நீ எப்படி என்னைப் பத்தி… இல்ல வேற எதைப்பத்தியும் யோசிச்சிருப்ப…ம்…யோசிக்கனும்னு தோனிருக்காது. ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டாண்ட்.”

“அப்பாக்கு சர்ஜரி எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சு …ஆஃபட்டர் சர்ஜரி ரிவியூ எல்லாம் முடிஞ்சு நல்லாகி வீட்டுக்கு வரதுக்கு ஒரு மாசமாச்சு. என் மாமா, பாட்டி, தாத்தா அன்ட் அப்பாவோட பேரண்ட்ஸ் எல்லாரும் ஒரு வாரம் இருந்துட்டு ஊருக்கு கிளம்பி போயிட்டா. நான் இன்னுமொரு மாசம் அப்பா அம்மாவோடவே இருந்தேன். அப்போ அப்பா மெல்ல என் கல்யாணப் பேச்சை எடுத்தார். உண்மையை சொல்லணும்னா அப்போ தான் எனக்கு உன் ஞாபகமே வந்தது. நான் தயங்கினேன். என் தயக்கத்தைப் புரிஞ்சுண்ட அம்மா அப்பாவிடம் “விடுங்கோ பார்க்கலாம் இப்போ என்ன அவசரம்னு” சொல்லி அப்பாவை சமாதானம் செய்து எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணினா. அப்புறமா அம்மா மெதுவா என்கிட்ட வந்து “தீ உனக்கு எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு தோனறதோ அப்போ பண்ணிக்கோ சரியா.” னு சொன்னது எனக்கு க்ரேட் ரிலீஃபா இருந்தது. ஸோ இரண்டு மாசம் ஓடிப்போச்சு. அப்பா உடம்பும் தேறியாச்சு. அடுத்து நான் என் வேலையைப் பார்க்க வேணுமேனுட்டு அங்கேந்து புறப்பட்டு மறுபடியும் பிரான்ஸ் வந்தேன். அவா என்னை ஒரு ப்ராஜெக்ட்டுக்காக யூ.கே.வுக்கு அனுப்பினா. அங்க ஒரு ஆறு மாசம் இருந்தேன் …தென் பேக் டூ பிரான்ஸ். இதுதான் நடந்தது. இப்படியே ஒரு வருஷம் ஓடிப்போனதுல நான்… என் அப்பா அம்மா வேலையைத் தவிர வேறெதையுமே நினைச்சுப் பார்க்கக் கூட நேரமில்லாம போயிடுத்து. அதுனால தான் எந்த சோஷியல் ப்ளாட்ஃபார்ம் லயும் நான் வரவேயில்லை. அதுக்கெல்லாம் நேரமும் இருக்கலை. உண்மையை சொல்லணும்னா வரத்தோனலை. தட்ஸ் இட் இதுதான் நடந்தது. போன வாரம் தான் உன்னை எப்படியாவது கான்ட்டாக்ட் பண்ணமுடியுமானு யோசிச்சேன். அப்போ கைக் குடுத்தது தான் ஃபேஸ்புக்.”

“அப்பப்பா எவ்வளவு நடந்திருக்கு? உங்க அம்மாவும் நானும் உன் மொபைலுக்கு அன்னைக்கு நைட்லேந்து காலையில வரைக்கும் எவ்வளவு கால் பண்ணிருப்போம்…உங்க அம்மாவுக்காவது அடுத்த நாளே உன் மொபைல் தொலைந்த விஷயம் நீ சொல்லி தெரிஞ்சிருக்கும்….ஆனா நான் கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷமா ட்ரைப் பண்ணினேன் தெரியுமா? மூணு வருஷம் கழிச்சு வந்து நீ சொல்லறதை எல்லாம் கேட்டா ஏதோ ஒரு த்ரில்லர் கம் ஃபேமிலி ஃபில்ம் பார்த்தா மாதிரி இருக்கு தீ!!”

“ம்…இருக்கும் இருக்கும்…சொல்ல மாட்ட!!! உனக்கென்ன ஜாலியா கல்யாணமெல்லாம் ஆயிடுச்சு. குழந்தைகள் இருக்காளா? ம்…அதுதான் நடந்ததை எல்லாம் சொல்லிட்டேனே இப்போ உன் மனைவியை எனக்கு காட்டுவியா? இன்ட்ரோ பண்ணி வெப்பயா?”

“உனக்கு கல்யாணம் ஆச்சா தீ?”

“ம்…என்ன கிண்டலா? நடந்ததெல்லாத்தையும் ஒண்ணு விடாம சொல்லிருக்கேனே!! அதுல கல்யாணம் வந்ததா?”

“ம்….ஓகே ஓகே தீ!! சாரி சாரி! அதுக்கப்புறம் அந்த பீட்டரை சந்திச்சயா? உனக்கு அந்த ப்ரொபசராலயும் அந்த ரோபோவாலையும் அதுக்கப்புறம் பிராப்ளம் ஏதும் வரலையே!!”

“ம்…ஹூம்…அதுக்கப்புறம் அவங்களால எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இதுவரை இல்லை. அன்னைக்கு நடந்தது அத்தனையும் இப்போ நினைச்சாக் கூட பயமா தான் இருக்கு. அது போல எல்லாம் நான் சினிமால தான் பார்த்திருக்கேன் பா…”

“ம்..சரி அந்த ப்ரொபசர் சொன்ன அந்த ரோபோவை கண்டு பிடிச்சியா? அதை என்ன பண்ணின?”

“நானும் பார்த்துண்டே இருக்கேன்… வந்ததுலேந்து என்னைப் பத்தி மட்டுமே கேட்டுண்டிருக்க!!”

“ப்ளீஸ் சொல்லேன் தீ. ப்ரொபசர் கதையை பாதியிலேயே விட்டா எப்படி? அவரோட ரோபோவை கண்டு பிடிச்சியா?”

“நோ வே!! அதை தெரிஞ்சுக்கணும்னா முதல்ல ஐ ஹாவ் டூ மீட் யுவர் வைஃப். போலாமா?”

“அவ இப்போ வீட்ல இல்ல தீ.”

“சரி அவங்க ஃபோட்டோவாவது காட்டுப்பா. எனக்கு தெரிஞ்சவங்கன்னு வேற சொல்லற. அது யாருன்னு நானும் தெரிஞ்சுக்கறேனே! என்னை மீட் பண்ண வர்றதை அவங்ககிட்ட சொன்னயா?”

“ம்..ம்…எல்லாம் அவகிட்ட சொல்லிட்டு தான் வந்திருக்கேன். அவளோட ஃபோட்டோ…ம்… அச்சச்சோ என் வாலட்டை மாத்தி எடுத்துண்டு வந்துட்டேனே!! சரி இரு என் மொபைல்ல அவ ஃபோட்டோஸ் இருக்கு காட்டறேன்.”

“மொபைல்ல இருக்குற ஃபோட்டோவை எடுக்க இவ்வளவு நேரம் என்ன பண்ணுற வி”

“இரு தீ. அவளோட நல்ல பிக்ச்சரை காட்டணும் ல…அது தான்…ம்…இதோ பார்.”

என்று தன் மனைவியின் படத்தை மொபைலில் காட்டிய விஷால் சக்தியிடம்

“என்ன தீ!! என் மனைவி எப்படி இருக்கா? உனக்கு அவ யாருன்னு அடையாளம் தெரியுதா?”

சக்தி விஷாலின் மொபைலை அவனிடமிர்ந்து வாங்கிப் பார்த்ததும் ஷாக் ஆனாள். விஷால் அவளை மூன்று முறை அழைத்தும் அசையாதிருந்த சக்தியின் தோள் மீது கை வைத்து உலுக்கினான். அப்போதும் எந்த வித அசைவுமின்றி அமர்ந்திருந்த சக்தியின் கண்கள் மட்டும் கலங்கின.

தொடர்வாள்…

அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்த சக்தியை அழைத்தான் விஷால் ஆனால் அவள் அசையவில்லை. அவளின் வலது தோள் மீது கை வைத்து

“தீ…தீ…தீ…. என்ன ஆச்சு?”

என்று உலுக்கினான். சட்டென சுயநினைவுக்கு வந்த சக்தி விஷாலை நோக்கி

“ஓ தட்ஸ் க்ரேட் வி. கங்க்ராட்ஸ்.”

என்று கூறிக்கொண்டே அவள் கண்களிலிருந்து அருவி போல் வழிய இருந்த கண்ணீரை மெல்ல கண்களுக்குள்ளேயே அனுப்ப வேண்டி டேபிளில் இருந்த டிஷு ஒன்றை எடுத்து விஷாலுக்கு தெரிந்துவிடக் கூடாது என்றெண்ணி முகத்தில் புன்னகையுடன் கண்களை மெல்ல மேல் நோக்கி டிஷுவால் தூசித்தட்டுவது போல கண்களைத் தட்டினாள். அதைப் பார்த்த விஷால்

“ஹேய் தீ…நீ அழறயா?”

“ச்ச ‌…ச்ச நோ நோ வி. ஐ ஃபீல் ஹாப்பி ஃபார் யூ”

“ம்…நம்பிட்டேன் நம்பிட்டேன். அசடு வழியற தீ. என் மேல இவ்வளவு அசையை வச்சிருக்க தானே அப்புறம் ஏன் அன்னைக்கு நான் ப்ரப்போஸ் பண்ணும் போது சொல்லாம கொள்ளாம ஓடிப் போயிட்ட? சரி போனியே..அதுக்கப்புறம் என்னை கான்ட்டாக்ட் பண்ணனும்னு ஏன் உனக்கு தோனலை?”

“விடு வி. இனி அதைப் பத்தி எல்லாம் பேசி என்ன ஆக போறது. ஜஸ்ட் ஃபர்கெட் இட்.”

“ஏன் சம்பந்தப் பட்ட நான் தெரிஞ்சுக்க வேண்டாமா?”

“அதெல்லாம் விடு வி. உன் மனைவி யாரு? எப்படி இருக்கா? ஃபோட்டோ எதாவது வச்சிருந்தா காமியேன் ப்ளீஸ்.”

“எனக்கு… நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் கிடைக்காம என் மனைவியை உனக்கு இன்ட்ரோ பண்ணி வைக்க மாட்டேன். அதனால ஒழுங்கா பதில் சொல்லு. அவளை உனக்குக் காட்டறேன். உனக்கும் அவ ரொம்ப பரிட்சயமானவ தான்.”

“அப்படியா யாருப்பா அது? நம்ம கூட காலேஜ்ல படிச்சவளா? இல்லை….”

“ஹலோ மேடம் மொதல்ல என்னோட கேள்விகளுக்கான பதில்…”

“ஓகே ஓகே…அன்னைக்கு நீ உன் காதலை என்கிட்ட சொன்னதும் என் மொபைலுக்கு ஒரு கால் வந்தது.”

“ஆமாம் ஆமாம் அதை அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு வரதா சொல்லிட்டு போனவ தானே நீ!”

“ஆமாம் வி அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு வந்திடலாம்னு தான் வெளியே போனேன் ஆனா அந்த கால் நம்மளை இப்படி பிரிச்சு வைக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை.”

“அப்படி நம்மளை பிரிக்கும் அளவுக்கு அந்த கால் யார்கிட்டேந்து வந்தது?”

“ப்ரொபசர் சேவியர் கிட்டேந்து தான் அந்த கால் வந்தது”

“ப்ரொபசர் சேவியரா!! அவர் நாம காலேஜ் முடிச்ச ஒரு வாரத்துல சூசைட் பண்ணி இறந்துட்டதா கேள்விப்பட்டேனே. நமக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுத்துட்டு அவர் இறந்துட்டாரேன்னு நான் நினைச்சேன். அவர் எதுக்கு உன்னை கால் பண்ணினார்? ஆமாம் ஆமாம் நீ அவரோட பெட் அன்ட் பெஸ்ட் ஸ்டூடண்ட் ஆச்சே!!! அவருக்காகவா அப்படி ஓடின?”

“அவர் அன்னைக்கு எனக்கு கால் பண்ணும் போது ரொம்ப பதட்டமா பேசினார். உடனே என்னைப் பார்த்து முக்கியமானது ஒன்னு என்கிட்ட தரணும்னு சொல்லி நான் எங்கிருந்தாலும் உடனே கிளம்பி அவர் இருக்குற இடத்துக்கு வரச்சொன்னார்.”

“சரி அதை நீ எங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே! நாங்களும் வந்திருப்போமே!”

“இல்ல வி அவர் என்னை மட்டும் தனியா வரச்சொன்னார். அதுவும் உடனே…அவர் ஏதோ ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கார்னு எனக்கு தோனித்து. அதுவுமில்லாம நானும் கொஞ்சம் பதற்றமானேன். உன்கிட்ட சொல்ல முடியலையேன்னு கண்ணு கலங்கித்து….சரி போயிட்டு வந்து சொல்லிக்கலாம்னு அங்க வந்த டாக்ஸியை பிடித்து ப்ரொபசரைப் பார்க்க புறப்பட்டுப் போயிட்டேன். “

“சரி அவர் உன்னை எங்க வரச்சொன்னார்? ஏன் வரச்சொன்னார்?”

“அவர் கால் பண்ணின கொஞ்ச நேரத்துல எல்லாம் வேறொரு நம்பர்லேந்து நான் எங்க வரணும்னு லொக்கேஷன் ஷேர் செய்தார்.”

“ஏன் அவர் நம்பருக்கு என்ன ஆச்சு? ஏன் அவர் வேறொரு நம்பர்லேந்து லொக்கேஷனை ஷேர் பண்ணனும்?”

“அந்த மெஸேஜைப் பார்த்ததும் தான் அவர் ஏதோ பெரிய ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கார்னு எனக்கு தெரிய வந்தது.”

“அப்படி என்ன மெஸேஜ் அது?”

“அதுல அவர் மிகவும் ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கிறார்னும் அதிலிருந்து தப்பி ஓடும் போது அவருடைய மொபைலை எங்கயோ தவறவிட்டுட்டார்னும் எழுதியிருந்தது.”

“அய்யயோ!! சரி அவர் ஷேர் பண்ணின லொக்கேஷனுக்கு போனயா?”

“ம் போனேன். அங்க எந்த பில்டிங் எதுவுமே இருக்கலை. ஒரே இருட்டா இருந்தது. சுத்திப் பார்த்தேன். அப்போ அந்த டாக்ஸி டிரைவர் பணம் கேட்டு தொந்தரவு செய்யவே நானும் வேகமா பணத்தை எடுத்து அவன் கையில கொடுத்தேன்… அவன் அதை வாங்கிண்டு என்னைப் பார்த்து …”இங்க எதுக்கு வந்திருக்கீங்கனு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமானு” கேட்டான். அதுக்கு நான் அவனைப் பார்த்து… உன் வேலையைப் பார்னு சொன்னேன். அவன் என்னை முறைத்து விட்டு ஏதேதோ திட்டிட்டு அங்கிருந்து வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி எனக்கு முன்னாடிலேந்து நகந்தான் அவ்வளவு தான் நான் அதிர்ச்சியில் அப்படியே ஷாக் ஆகி நின்னுட்டேன்.”

“ஏன் தீ? என்ன ஆச்சு?”

“எனக்கு முன்னாடி இருந்தது ஒரு மயானம்.”

“என்னது? அப்பவாவது எனக்கு ஒரு கால் பண்ணிருக்கலாம் இல்ல.”

“உனக்கு கால் பண்ணி விவரத்தை சொல்லி உன்னை அங்கே வரச்சொல்லலாம்னு மொபைலைத் தேடினேன். அப்போ நான் இருந்த பதற்றத்துல என் மொபைலை அந்த கார்லயே விட்டது எனக்கு தெரிய வந்தது.. அவனும் அதைக் கொண்டு போயிட்டான்”

“அச்சச்சோ!!! சரி அப்புறம் நீ என்ன பண்ணின?”

“மெதுவா அங்கேயே சுத்தி சுத்தி ஏதாவது பப்ளிக் டெலிபோன் இருக்கானு பார்த்தேன். அப்போ ஒரு பெரிய மரத்துக்குப் பின்னாடிலேந்து தீ …தீ…தீ…னு என்னை யாரோ கூப்பிடறா மாதிரி இருந்தது. நானும் மெதுவா அந்த குரல் வந்த டைரெக்ஷனில் போனேன். அந்த குரல் வந்த மரத்துக்குப் பின்னாடி சாய்ந்தபடி ப்ரொபசர் சேவியர் குத்துயிரும் கொலையுயிருமா கிடந்தார். அவரை அப்படி பார்த்ததும் என்னோட பதற்றம் இன்னும் ஜாஸ்தியாச்சு…ஹெல்ப் ஹெல்ப்னு கத்த ஆரம்பித்தேன். அவர் என்னை அமைதியா இருக்கும் படி சொன்னார்‌. நானும் சற்று நிதானமாகி ஹாஸ்பிடல் போகலாம்னு அவரை தூக்க முயற்சித்தேன்…ஆனா என்னால முடியலை. அவருக்கு என்ன நடந்ததுனு கேட்டேன்?”

“ம்…என்ன ஆச்சாம்? ம்…ம்…அவர் எப்பவும் போல சும்மா இருக்காம எங்கயாவது போராட்டம் பண்ணிருப்பார் இல்லாட்டி யாரையாவது எதிர்த்துக் கேட்டிருப்பார்…அதுதானே!!”

“இல்ல வி. அவர் ஒரு ரோபோ தயாரிச்சுட்டு இருந்தார் அது உனக்கு தெரியுமா?”

“ம்…ரோபோ வா? இல்லை எனக்குத் தெரியாதே? உனக்குத் தெரியுமா?”

“ம்…எனக்கு தெரியும் ஆனா அதை அவர் என்கிட்டேயும் பிஎச்டி ஸ்டூடண்ட் பீட்டர் கிட்டேயும் தான் சொல்லியிருந்தார். எனக்கு இந்த ரோபோவைப் பத்தி தெரியும்ங்கற விஷயம் பீட்டருக்குத் தெரியாது. ஆனா பீட்டருக்கு தெரியும்ங்கறது எனக்குத் தெரியும். ஏன்னா ப்ரொபசர் என்கிட்ட சொல்லிருக்கார். நாங்க ரெண்டே பேரு தான் அதைப் பார்த்தவர்கள். அதை அப்படியே மனிதன் போலவே மாற்றுவது தான் அவரோட கோல் ஆ இருந்தது. அதுக்காக ரொம்ப பாடுப்பட்டார். அதற்கான பேடெண்ட் வாங்க இருக்கும் நேரத்தில் அந்த பீட்டர் ஏதேதோ செய்து யார்யாரையோ வைத்து அது அவனுடையது என்றும் அதை ப்ரொபசர் திருடிவிட்டார் என்றும் எப்படியோ கதையை மாற்றிவிட்டது ப்ரொபசருக்கு அன்னைக்கு ஈவினிங் தெரிய வர உடனே அவர் தனது ரோபோவை ஒரு பத்திரமான இடத்தில் வைத்துவிட்டு தலைமறைவாக திட்டமிட்டிருக்கார்.”

“ஏன் ப்ரொபசர் சேவியர் ஒரு ஸ்டூடண்டுக்கு பயந்து தலைமறைவாக வேண்டும்?”

“ஏன்னா அந்த ஸ்டூடண்ட் இந்த நாட்டின் பெரிய அரசியல்வாதியோட புள்ளையாம்.”

“போச்சுடா எந்த நாட்டுக்கு போனாலும் இவங்க தொல்லை விடாது போல. சரி அதுதான் அவர் அந்த ரோபோவை ஒளிச்சு வச்சுட்டாரே அப்புறம் எதுக்கு உன்னை இந்த வம்புக்குள்ள மாட்டி விடப் பார்த்திருக்கார்?”

“மாட்டி விடப் பார்க்கலை அவரோட பொக்கிஷத்தை என்னிடம் ஒப்படைக்க தான் வரச்சொல்லியிருக்கார். ஏன்னா அந்த அரசியல்வாதிகள் அவரை கொலை பண்ணற அளவுக்கு போவாங்கனு அவர் நினைக்கலையாம். அதுனால அவர்கள் கைக்கு அது கிடைத்துவிடக் கூடாதுன்னு நினைச்சு அதை வைத்திருந்த இடத்தை என்னிடம் சொல்லி என்னை எடுத்துக்கச் சொன்னார். அதுல ஏதோ இருக்குன்னும் சொல்ல வந்தார் ஆனா அதுக்குள்ள இறந்துட்டார்.”

“உனக்கு லொக்கேஷனை ஷேர் பண்ணறதுக்கு…அந்த மயானத்துல அவருக்கு ஃபோன் குடுத்தது யாராம்?”

“அந்த வழியில் போன யாராவதா இருக்கலாம். அதை நான் கேட்கவும் இல்லை அதை பத்தி அவர் எனக்கு எதுவும் சொல்லவுமில்லை.”

“சரி அதுக்கப்புறம் நீ அங்கிருந்து எப்படி சிட்டிக்கு திரும்பி வந்த?”

“ஏதாவது வண்டிக் கிடைக்குதானு கொஞ்ச நேரம் அங்கேயே இருந்துப் பார்த்தேன் ஒன்னுமே அந்த வழியா வரலை. சுத்திலும் இருட்டா இருந்ததா அதுனால பயத்துல வேகவேகமா நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு ஆறு கிலோமீட்டர் நடந்திருப்பேன் அதுக்குள்ள தூரத்துல ஒரு டாக்ஸி தெரிஞ்சுது. அதை நிப்பாட்டி அதில் ஏறி ரூமுக்கு வந்தேன்.”

“சரி அப்பவாவது எனக்கு கால் பண்ணிருக்கலாமில்ல?”

“எப்படி எனக்கு எந்த நம்பரும் ஞாபகத்தில் இல்லையே!! சரி பக்கத்துல தானே ரோஸ் இருக்கா…அவகிட்ட போய் கேட்கலாம்னு நினைச்சு அவ ரூம் வாசல்வரைக்கும் போனேன். அப்புறம் அவளை ஏன் தொந்தரவு செய்யணும்! காலையில கேட்டுக்கலாம்னு நினைச்சு என் ரூமுக்குப் போய் நல்லா தூங்கிட்டேன்.
மறுநாள் காலை ஒரு பத்து மணிக்கு தான் எழுந்தேன். எழுந்ததும் நேரா ரோஸ் ரூமுக்கு தான் போனேன். ஆனா அவங்க எல்லாருமே விடியற் காலையில் கிளம்பி ஏர்போர்ட் போயிட்டாங்கனு தெரிய வந்தது. இனி அவங்களை தொடர்பு கொள்ளனும்னா இருபது மணி நேரம் காத்திருக்கணும்னு நினைச்சு உன்னைத் தேடி உன் ரூமுக்கு வரதுக்கு புறப்பட்டுட்டு இருந்தேன். அப்போ தான் என் ரூமுக்கு ஒரு கால் வந்தது. அதை அட்டெண்ட் செய்ததும் மறுபடியும் அதிர்ச்சியில் அப்படியே உறைந்துப் போய் உட்காந்துட்டேன்.”

தொடர்வாள்…

சக்தி நடந்து காஃபி ஷாப்புக்கு அருகில் செல்ல செல்ல அவளின் இதயம் படக் படக் படக் என துடித்தது அவளுக்கு கேட்கத் துவங்கியது. அது வெளியே இருப்பவர்களுக்கும் கேட்குமோ என்ற எண்ணமோ என்னவோ அவள் காஃபி ஷாப் கதவைத் திறந்து உள்ளே செல்வதற்கு முன் தனது இடது மற்றும் வலது புறம் நடந்துச் சென்றவர்களை பார்த்தாள். சட்டென ஒரு பெண் தங்களைப் பார்த்ததும் அவ்வழியாக அவளைக் கடந்து சென்றவர்களும் ஓர் நொடி அவளைப் பார்த்து “ஹாய் குட் மார்னிங்” என்றும், சிலர் தலையசைத்து “ஹாய்” என்று செய்கையில் சொன்னதும் அவள் தனக்குள்

“என்ன!! அப்போ நான் நினைத்தது சரி தானா!!! எல்லாருக்கும் கேட்குதோ!!! ம்…ம்..”

என்று மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டே வலது கையால் தன் வலது புற நெற்றியில் மெலிதாக தட்டிக் கொண்டு கதவைத் திறந்தாள். சுற்றிலும் பார்த்தாள். அவள் கண்களுக்கு விஷால் தென்படவில்லை. அவள் யாரையோ தேடுவதை அறிந்துக் கொண்ட அந்த கடையின் மேனேஜர் நேராக அவளருகில் வந்து

“ஹாய் மேடம் குட் மார்னிங். உங்களுடைய ரெகுலர் காஃபி அன்ட் குக்கீஸ் எடுத்து வரச் சொல்லட்டுமா? நீங்கள் யாரையோ தேடுவது போல தோன்றுகிறதே! ஸோ டூ யூ வான்ட் டூ வெயிட் ஃபார் சம் ஒன்?”

“ம்…ஆங்…ஹாய் மிஸ்டர் வில்லியம். ஹோப் யூ ஆர் டூயிங் கிரேட் டுடே. ஆமாம் நான் என் நண்பருக்காக காத்திருக்க வேண்டும். நோ பிராப்ளம் நீங்க என்னோட ரெகுலர் ஆர்டரை செய்ய சொல்லுங்க. நான் அங்கே உட்கார்ந்துக்கறேன். மை ஃபேவரைட் ஸ்பாட்.”

“ஓகே. மேடம். கொண்டு வரச்சொல்கிறேன்”

“நோ ஹரி அட் ஆல் மிஸ்டர் வில்லியம். டேக் யுவர் டைம்.”

“ஓ ஷுவர்.”

என்று வில்லியம் சக்தியின் ஆர்டரை தயார் செய்ய சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றார். அப்போது சக்தி தனக்குத்தானே

“நான் ஒரு கருப்பு ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார் பார்க்கிங் ல பார்த்தேனே!!! அப்போ அது வி யோடது இல்லையோ!! நான் பெரிய இவ மாதிரி அவன் நம்பர் சொல்ல வந்தப்போ வேண்டாம் நேர்ல பார்த்துக்கறேன்னு வேற சொல்லிட்டேனே!! இட்ஸ் ஓகே வெயிட் பண்ணிப் பார்ப்போம்.”

என்று முனுகிக் கொண்டிருக்கையில் வில்லியம் அவளருகே வந்து அவள் முன் ஒரு மூடிப்போட்ட ப்ளேட்டை வைத்தார். அதைப் பார்த்ததும் சக்தி அவரிடம்

“மிஸ்டர் வில்லியம்ஸ் என்ன இது? என்னோட ஆர்டரை மறந்துட்டீங்களா?”

“நோ மேடம் இது உங்களுக்கு தான். என்ஜாய் பண்ணிட்டிருங்க உங்க ஆர்டரும் ரெடி ஆகிடுச்சு கொண்டு வரேன்.”

என்று கூறி மறைந்தார். மனதில் குழப்பத்துடன் மெல்ல தட்டை மூடியிருந்த அந்த பீங்கான் மூடியை தூக்கினாள் சக்தி. அதில் அழகிய சிறிய ரெட் வெல்வெட் கேக் இருந்தது. அதில் உன்னை மீண்டும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் என்று எழுதியிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் சக்தி உடனே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். கடையின் சமயலறைக்குள் இருந்து வெளியே வந்த வில்லியம் அங்கே பாருங்கள் என்று கைக் காட்ட அவர் பின்னாலேயே வந்த விஷாலைப் பார்த்ததும் சக்திக்கு மீண்டும் ஆனந்தத்தில் கண்களில் வெள்ளப்பெருக்கெடுத்தது. செய்வதறியாது அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவளருகே நடந்து வந்த விஷாலை ஓடிச் சென்று கட்டியணைத்துக் கொள் சக்தி என்ற மந்திரத்தை அவள் மனம் உச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தாலும் அவள் அதை சட்டை செய்யாமல்

“ஹாய் வி. இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறம் உன்னை பார்த்ததில் எனக்கு என்ன பண்ணணும் பேசணும்னு தெரியலை. அதுதான் அப்படியே நின்னுட்டேன். ஆம் சாரி. “

“இட்ஸ் ஓகே தீ. நீ இருக்கியே அதுவே போதும். எங்கடா அன்னைக்கு போலவே மறைஞ்சுடுவியோன்னு நினைச்சேன்”

“ஹேய்!!! அன்னைக்கு சிட்டுவேஷன் அப்படி போக வேண்டி வந்தது போயிட்டேன். ஆனா இன்னைக்கு அப்படி இல்லையே”

“ம்….அப்புறம் சொல்லு எப்படி இருக்க? நீ சொன்னா மாதிரியே உன்கிட்ட ஜாஸ்தி மாற்றங்கள் எதுவுமில்ல தீ. மூணு வருஷம் முன்னாடி எப்படி இருந்தயோ அப்படியே தான் இருக்க.”

“யூ டூ லுக் தி சேம் பட் கொஞ்சம் மெச்சுவர்டா தெரியற வி. ஆமாம் நீ எனக்கு முன்னாடியே வந்துட்டியா? ஏன் இங்க உட்காராம உள்ள ஒளிஞ்சிகிட்டிருந்த?”

“மேடம் அன்ட் சார் உங்கள் ஆர்டர்.”

“ஓ தாங்க் யூ வில்லியம். ஸோ நைஸ் ஆஃப் யூ… நீங்களும் இவர் இங்க வந்ததைப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லலையே மிஸ்டர் வில்லியம். ஏன்?”

“அது அவருக்கும் எனக்குமான தனிப்பட்ட டீல் தீ…அதை ஏன் பாவம் அவர்கிட்ட கேட்குற? இட்ஸ் ஓகே வில்லியம். தாங்க் யூ ஸோ மச் ஃபார் யுவர் ஹெல்ப்”

“யூ ஆர் வெல்கம் சார் அன்ட் யூ டூ மேடம். என்ஜாய் தி மீல்”

“ம்…இப்ப சொல்லு ஏன் ஒளிஞ்சிட்டிருந்த?”

“அதுவா!!! உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்க தான்.”

“ஆனா நான் தான் பார்க்கிங்ல ப்ளாக் ரோல்ஸ் ராய்ஸ் பார்த்தேனே அப்புறம் எப்படி சர்ப்ரைஸ் ஆவேன்?”

“ஆனா அது என் காரு தானான்னு உனக்குள்ள ஒரு டவுட் வந்ததே!!! உன் முகமே காட்டிக் கொடுத்துதே”

“ம்…ம்….சரி சரி விளையாட்டெல்லாம் போதும் வி. நீ எப்படி இருக்க? உனக்கு கல்யாணம் ஆகியிருக்கும்னு நான் நினைச்சேன்.”

“எஸ் யூ ஆர் ரைட். எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு தீ.

என்று விஷால் சொன்னதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்துப் போனாள் சக்தி.

தொடர்வாள்…

சக்தி வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும் தான் அணிந்திருந்த நீல நிறத்தில் பிங் பூக்கள் வரையப்பட்டிருந்த கவுனை… தன் கார் ஜன்னல் கண்ணாடியில் ஒரு முறை சரி பார்த்துக் கொண்டாள். அப்போது அவள் வீட்டு வாசல் வழியாக வாக்கிங் சென்றுக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு பாட்டி அவளிடம் பிரஞ்சில்

“ஹேய் தீ! நீ ரொம்ப அழகா இருக்க. காட் ப்ளஸ் யூ மை சைல்ட்”

அதற்கு சக்தியும் பிரஞ்சில்

“நன்றி மிஸ்ஸர்ஸ் டேவிட்”

“என்ன தீ இன்னைக்கு இவ்வளவு சீக்கிரமா கிளம்பிட்ட?”

“வேலை இருக்கு அதுதான் சீக்கிரம் கிளம்பிட்டேன். பை…ஹாவ் எ நைஸ் டே மிஸ்ஸர்ஸ் டேவிட். மாலையில் சந்திப்போம்”

என்று கூறிக் கொண்டே கார் கதவைத் திறந்து காருக்குள் ஏறி அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

கார் நேராக ஒரு காபி ஷாப் முன் சென்று நின்றது.
இஞ்சினை ஆஃப் செய்ததும் கார் பார்க் முழுவதையும் தன் மான் விழிகளால் ஒரு ஸ்கேன் செய்தாள்.
அவள் காரிலிருந்து இரண்டு கார் தள்ளி ஒரு ப்ளாக் ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார் நின்றிருந்ததைப் பார்த்ததும் அவள் கார் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள்‌.
பின் தன் கைப்பையிலிருந்து உதட்டுச்சாயத்தை எடுத்து உதட்டில் தேய்த்துக்கொண்டே மூன்று வருடங்களுக்கு முன் தனது நினைவலைகளில் மெல்ல மூழ்களானாள்

அன்று அவள் எம் எஸ் படிப்பு முடித்து பட்டமளிப்பு விழா நடந்த நாள் ஜூன் 12. அன்றிரவு அனைத்து நண்பர்களுமாக ஓர் பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.

அந்த கல்லூரியில் சேர்ந்த இரண்டாவது ஆண்டில் விஷால் சக்தியின் நெருங்கிய நண்பனானான்.
நட்பு காதலாக மலர்ந்தது.
ஆனால் அதை இருவரும் அவரவர் மனம் என்னும் மண்ணிலிட்டு புதைத்து வைத்துக் கொண்டனர்.
அது விஷாலின் மனதில் விருட்சமாக வளர்ந்ததும் அதை சக்தியிடம் அந்த பார்டியில் வைத்து தெரிவிக்க வேண்டி அவளின் வருகைக்காக காத்திருந்தான்.

சக்தியும் வந்தாள். அனைவரும் மிகவும் சந்தோஷமாக அவர்கள் அந்த கல்லூரியில் இரண்டு ஆண்டுகளில் நடந்த சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள், அனுபவங்கள் மற்றும் கிண்டல் கேலி என அனைத்தையும் பேசிக் கொண்டதில் பார்ட்டி மகிழ்ச்சியாக நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. இடையிடையே ஸ்னாக்ஸ், ட்ரிங்க்ஸ் மற்றும் மெயின் கோர்ஸ் என உண்டு கொண்டும் இருந்தனர். அன்று வரை கலகலப்பாக பேசிக் கொண்டிருந்த விஷால் அன்ட் சக்தி இருவரும் கையில் ஆளுக்கொரு கிளாஸில் கோக் வைத்துக் கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்த நண்பர்கள் அவர்களிடம்

“ஹேய் சக்தி அன்ட் விஷால் என்ன ஆச்சு? ஏன் இரண்டு பேரும் பேசாம உட்கார்ந்திட்டு இருக்கீங்க?”

“நாளைக்கு காலையிலே அவரவர் அவரவர்கள் நாட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் பறந்து போயிடுவோம்ங்கற கவலையா?”

“அதுனால என்ன நாம வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை இப்படி எங்கயாவது ஒண்ணா ஒரு ரீயூனியன் வச்சுட்டா போச்சு. இதுக்காகவா இவளோ ஃபீலிங்ஸ்?”

“ஹேய் என்னடா பேசற ஜான். நம்ம சக்திக்கு தான் கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் இங்கேயே பெரிய கம்பெனியில் ஜாப் கிடைச்சிடுச்சே! அவளைத் தவிர நம்ம எல்லாருக்கும் வேற நாடுகளில் கிடைச்சிருக்கு.”

“எனக்கு இன்னும் எங்கயுமே கிடைக்கலையே ரோஸ். என்னை ஏன் உன் லிஸ்ட்டில் சேர்த்துக்கற?”

“டேய் ரிஷி அதுக்கு நல்லா படிச்சிருக்கணும் இல்ல!!! உனக்கென்னப்பா இந்தியாவுல உங்க அப்பா பிஸினஸ் இருக்கே அதைப் போய் பார்த்துக்கோ”

“ஆங்!! ஆங்!! எங்கப்பா அப்படியே தூக்கி குடுத்துட்டு தான் அடுத்த வேலையே பாப்பாரு….எனக்கென்னவோ நம்ம விஷால் அன்ட் சக்தியோட சைலென்ஸை பார்த்தா…ரெண்டு பேரும் காதல் எனும் வலையில் சிக்கி…விக்கிக்கிட்டு இருக்காங்களோன்னு தோணுது”

“எனக்கும் அப்படி தான் தோணுது ரிஷி. ஈஸ் இட் ட்ரூ விஷால்?”

என்று ரோஸ் விஷாலைப் பார்த்துக் கேட்டதும் உடனே விஷால் தான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து தனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த சக்தி அருகே சென்று அவளின் கரம் பற்றி தரையில் முழங்காலிட்டு

“சக்தி நீ எனக்கு கிடைத்த சிறந்த தோழி. உன்னுடய வெளிப்படையான பேச்சு, தைரியம், எளிமை, அறிவு, அழகு, இதுல எது என்னை கவர்ந்ததுன்னு எனக்கு சொல்ல தெரியலை. ஆனா நீ தான் என்னவள்ன்னு ஏதோ ஒண்ணு எனக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு. இந்த நாளையும் நான் தவரவிட்டுட்டேன்னா அப்புறம் எப்போ இதை நான் உன்கிட்ட சொல்ல முடியும்னு தெரியலை அதுனால இப்பவே சொல்லிடறேன்…தீ… ஐ லவ் யூ”

என்று விஷால் கூறி முடித்ததும் அனைவரும் ஹே!! என்று கத்திக் கொண்டே கரகோஷம் எழுப்பினர். அப்போது ரோஸ் அனைவரையும் அமைதியாக இருக்கச் செய்தாள். பின் அனைவரின் பார்வையும் சக்தி மீது பாய்ந்தது. அவள் கூறப் போகும் பதிலுக்காக விஷால் உற்பட அனைவரும் காத்திருந்தனர்.

தான் விஷாலை நேசிப்பது போலவே விஷாலும் தன்னை நேசிக்கிறான் என்று அறிந்துக் கொண்டதில் சக்தியின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் வெள்ளப்பெருக்கெடுத்தது. அதைப் பார்த்த நண்பர்கள் அனைவரும் சக்தியிடம்

“கம் ஆன் சக்தி அக்சப்ட்…தீ….தீ…தீ…”

என்று சபதம் எழுப்பத் துவங்கினர். அப்போது சக்தியின் கைபேசி ஒலித்தது. அனைவரும் அமைதியாயினர். சக்தி தன் கைபேசியில் யார் அழைப்பது என்று பார்த்தாள். உடனே தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு கால் ஐ அட்டென்ட் செய்ய எழுந்து வெளியே சென்றாள்.

சென்றவள் வருவாள் தனக்கு நல்ல பதில் தருவாள் என்று காத்திருந்தான் விஷால். ஆனால் சக்தி அந்த கால் ஐ அட்டென்ட் செய்ததும் டாக்ஸி பிடித்து அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்று விட்டாள்.

காரணமறியாது விஷாலும் அங்கிருந்து தன் வீட்டிற்கு சென்றுவிட மகிழ்ச்சியாக நடந்துக் கொண்டிருந்த பார்ட்டியும் முடிவுற்றது.

அதன் பின் சக்தி தனது ரிசர்ச் வேலையில் மூழ்கியதில் முகநூல் போன்ற எந்த சோசியல் நெட்வொர்க் தளத்திலும் இரண்டு ஆண்டுகள் எட்டிக்கூடப் பார்க்காதிருந்தாள். ஆறு மாதங்களுக்கு முன் அவள் தனது முகநூல் பக்கத்தைத் திருந்துப் பார்த்தாள் அதில் அவள் நண்பர்களிடமிருந்து ஆயிரக்கணக்கில் அழைப்புகள் மற்றும் மெஸேஜ்ஜுகள் கொட்டிக்கிடந்தன. அதிலிருந்த ஒரு பெயர் அவள் கவனத்தைத் திருப்பியது. அது தான் விஷாலின் மெஸேஜஸ். அவன் சக்திக்காக தினமும் ஒரு மெஸேஜ் அனுப்பியிருந்தான். அதைப் பார்த்த சக்தி தன்னைத் தானே நொந்துக் கொண்டாள். பின் விஷாலின் முகநூல் பக்கத்துக்குச் சென்று அவனின் புகைப்படத்தைப் பார்த்த அவள் தனக்குள்

“டேய் இந்த மூணு வருஷத்துல எப்படி மாறிட்ட…ம்…ம்..எப்போதும் போல யூ லுக் ஸ்மார்ட்”

என்று கூறிக்கொண்டே அவனுக்கு மெஸேஜ் செய்தாள். உடனே அவனிடமிருந்து பதில் வந்தது

“ஹேய் தீ…அப்பாடா…இப்பவாவது ரிப்ளை பண்ணணும்னு தோணிச்சே….உன்கிட்ட இருந்து மெஸேஜ் வந்ததில் நான் ரொம்ப சந்தோஷமாகிட்டேன். எப்படி இருக்க? ஏன் இவ்வளவு வருஷமா பதில் போடலை? ஜூன் 12த் நைட் எங்க போன? எப்ப மறுபடியும் மெட்ஸுக்கு வந்த? ஏன் இத்தனை வருஷமா கான்ட்டாக்ட்டே இல்ல? நான் என்ன அப்படி கேட்கக்கூடாததைக் கேட்டுட்டேன். உனக்கு இஷ்ட்டமில்லைன்னா அதை நீ அப்பவே சொல்லியிருக்கலாம் இல்ல. இதுக்கெல்லாம் ஆன்சர்ஸ் தேடி தேடி சோர்ந்துப் போயிட்டேன். உன்னைப் பத்தி விசாரிக்காத பிரண்ட்ஸ் இல்ல தெரியுமா‌‌! ஆனா யாருக்குமே எதுவுமே தெரியலை. அப்படி ஏன் எங்க எல்லாரையும் ஒதிக்கிட்ட?”

“அப்பப்பா எவ்வளவு கேள்விகள் வி? எல்லாத்துக்கும் இப்படி மெஸேஜ் லேயே பதில் சொல்லணுமா இல்லை நேரில் மீட் பண்ணி சொல்லணுமா?”

“ஹேய் தீ…ஆம் ரெடி டூ மீட் யூ ரைட் அவே!! எங்க எப்போ சொல்லு.”

“ஹலோ வி நீ இருக்கற இடத்துக்கும் நான் இருக்குற இடத்துக்கும் முன்னூற்றி முப்பது கிலோமீட்டர் டிஸ்டன்ஸ் இருக்கு தெரியுமா?”

“இவ்வளவு வருஷமா இந்த முன்னூற்றி முப்பது கிலோமீட்டர்கள் தான் நம்மள பிரித்து வைச்சிருந்ததுன்னு நினைக்கும் போது அதை உடனே கடந்தாக வேண்டும்னு தோணுது தீ. ஆனா கடைசியா நான் கேள்வி பட்டதை வைத்துப் பார்த்தா நீ யூகேவுக்கு இல்ல ஜாப் கிடைச்சுப் போனதா கேள்விப்பட்டேன்! அப்புறம் எப்படி அன்ட் எப்போ மறுபடியும் பிரான்ஸ் வந்த? சரி சரி முதல்ல எப்போ அன்ட் எங்க மீட் பண்ணலாம்னு சொல்லு”

“நான் பிரான்ஸ்லேயே தான் இருக்கேன். யூகே ல ஜாப் கிடைச்சது என்னமோ உண்மை தான். அங்க போணேன் ஆனா ஆறு மாசத்துல இங்கேயே வந்துட்டேன். உனக்கு இந்த விஷயம் யார் சொன்னா? எப்படி தெரிஞ்சுகிட்ட?”

“நம்ம மனசுக்கு பிடிச்சவங்கள பத்தி நமக்கு நிச்சயம் விவரங்கள் தானா தேடி வரும் தெரியுமா…உன் மனசுக்கு தான் என்னை பிடிக்கலைன்னு நினைக்கிறேன்.”

“நோ நோ நோ….இட்ஸ் நாட் லைக் தட் வி. நான் உன்கிட்ட நிறைய சொல்ல வேண்டியிருக்கு ஸோ நேர்ல பார்ப்போம்.
கம்மிங் சாட்டர்டே மார்னிங் ஒன்பது மணிக்கு லீ கார்னர் காஃபி ஷாப் மெட்ஸுக்கு வர முடியுமா? இட்ஸ் மை ஃபேவரைட் அன்ட் லக்கி ஸ்பாட். என்ன ஓகே வா.”

“அய்யோ அதுக்கு இன்னும் மூன்று நாள் இருக்கே தீ”

“மூணு வருஷமே பறந்து போயிடுச்சு மூணு நாள் போயிடாதா வி. எனக்கு வேலையிருக்கு இல்லாட்டி இன்னைக்கே கூட நான் பாரிஸ் வந்துடுவேன்.”

“ம்…என் லக் அவ்வளவு தான். ஓகே தென் நாம நீ சொன்ன டே, டைம் அன்ட் ப்ளேஸில் மீட் பண்ணலாம்.”

“சரி நீ எதுல வருவ வி”

“நான் உனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச ரோல்ஸ் ராய்ஸ் ப்ளாக் கார் தான் வாங்கியிருக்கேன் அதுல தான் வருவேன். என் கார் நம்பர்”

“ஹே வி…இரு இரு கார் நம்பர் எல்லாம் எனக்கெதுக்கு? உன்னை எனக்கு நல்லாவே தெரியும். கடைக்குள்ள வந்தே பார்க்கறேன்.”

“தீ நீ உன் ஃபேஸ்புக் பேஜ்ஜை அப்டேட் பண்ணவேயில்லையே…உன்னோட ரீசன்ட் பிக்சர் எதாவது அனுப்பேன்…ப்ளீஸ்”

“என்ட்ட பெரிய சேஞ்ச் ஏதும் இல்ல வி…ஸோ நேர்ல பார்த்து சொல்லு ஓகே…டில் தென் பை…யுவர் தீ”

நிழலாடிய நினைவலைகளை எண்ணிக் கொண்டே இட்ட உதட்டு சாயம் சற்று உதட்டைவிட்டு வெளியே வர அதை உடனே சரி செய்துக் கொண்டு காரிலிருந்து இறங்கி காரை லாக் செய்து நேராக காஃபி ஷாப்பை நோக்கி நடக்கலானாள் சக்தி.

தொடர்வாள்….

சிறிய முள் ஐந்தில் வெகுநேரமாக கால் கடுக்க நின்றிருந்ததில் எப்படாப்பா ஆறு நீ வருவ என்பது போலவே சோர்ந்திருக்க சோம்பல் முறித்துக் கொண்டு யாருப்பா அங்கே என்று கேட்டு சிறிய முள் ஆறில் ஒரு அடி வைக்க முன் வந்தது. அப்போது பெரிய முள் சட்டென்று பன்னிரெண்டில் போய் செட்டில் ஆனதும் ஹாய் சக்தி குட் மார்னிங் வேக் அப் இட்ஸ் சிக்ஸ் ஓ க்ளாக் என்ற குரல் முழங்கியது. அதைக் கேட்டு விருட்டென்று எழுந்து வேகமாக தனது படுக்கையின் வலது புறம் ஒரு சிறிய பொம்மைப் போல் ஸ்மார்டாக உடையணிந்து இதய வடிவிலான முகத்தில், நீல நிற கண்களுடனும், அகன்று விரிந்த மெல்லிய சிரிப்புக் கோட்டுடனும் இருந்த ரோபோவின் உலோகத் தலையில் அணிந்திருந்த விக் எனப்படும் ஒட்டவைக்கப்பட்ட பொய் தலைமுடியின் உச்சியில் தனது உள்ளங்கையை வைத்து

“தாங்க்யூ ப்ளூ. குட் மார்னிங். ஜஸ்ட் டூ மோர் மினிட்ஸ் டா.”

“நோ தீ நோ நோ. எழுந்துக்கோ. தீ…தீ… ஓ ஹோ!! மறுபடியும் தூங்கிட்டியா?”

என்று நேரத்தை கணக்கிடத் துவங்கியது சக்தியின் இயந்திர தோழனான ப்ளூ. சரியாக இரண்டு நிமிடமானதும் மீண்டும்

“தீ ….தீ…நீ சொன்ன டூ மினிட்ஸ் முடிஞ்சிடுச்சு…கம் ஆன் எழுந்துக்கோ. இன்னைக்கு உன்னோட மிக மிக முக்கியமான நாள். மறந்துட்டியா?”

“என்ன நாள்? என் பிறந்த நாளா ப்ளூ?”

“அப்படின்னா நான் உன்னை எழுப்பறதுக்கு முன்னாடியே மிஸ்ஸர்ஸ் அன்ட் மிஸ்டர் நவீன் உன்னை எழுப்பியிருப்பாங்களே…எனக்கும் வேலை மிச்சமாகியிருக்கும்…ஸோ இன்று உன் பிறந்த நாள் இல்லை.”

“அப்போ என்ன நாள்ன்னு சொல்லேன் ப்ளூ”

“இப்படியா மறப்ப? படிப்பு வேலை ஆராய்ச்சின்னுட்டு இப்படி எல்லாத்தையும் மறந்தா எப்படி தீ!!! உன் வாழ்க்கையில் அடுத்த புதிய பிறப்பெடுக்க அடி எடுத்து வைக்கணும்னு நீ முடிவெடுத்த நாள். ஞாபகம் வந்ததா?”

“ஓ மை காட்…ஆமாம் இல்ல…நகரு நகரு…லெட் மீ கெட் ரெடி”

“அய்யோ! அம்மா! தீ…ஏன் இப்படி என்னை தள்ளிவிட்டுட்டு போற? நான் எழுந்திரிக்க எவ்வளவு நேரமாகும் தெரியுமா…எழுப்பி விட்டுட்டுப் போ தீ…தீ…தீ… போச்சுடா இனி அவ திரும்பி வரவரைக்கும் நான் இப்படியே பப்பரப்பேன்னு கிடக்க வேண்டியது தான்…ஷ் …ஷபா..”

என்று ப்ளூவை கையால் தள்ளிவிட்டு வேகமாக ஓடிச்சென்ற சக்தி நேராக பாத்ரூமிற்குள் சென்று முகத்தில் தண்ணீரை தெளித்து வேக வேகமாக பல் துலக்கி வெளியே வந்து காபி மேக்கரில் காபி பொடியைப் போட்டு அதில் தண்ணீரையும் ஊற்றி வைத்து விட்டு…இரண்டு பிரெட் துண்டுகளை டோஸ்ட்டரில் போட்டு விட்டு, மர அலமாரியிலிருந்து டவல் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேகமாக பாத்ரூம் சென்று மடமடவென குளித்து ஃப்ரெஷ் ஆகி குளியல் அங்கி என்றழைக்கப்படும் பாத்ரோப்புடன் வெளியே வந்து காபிப் போட்டுக்கொண்டு அந்த இரண்டு பிரெட் துண்டுகளை காபியுடன் உண்டு முடித்ததும் மீண்டும் அலமாரி முன் நின்று உடைகளை தடவிக்கொண்டே

“ப்ளூ வாட் டூ வேர் டுடே?”

“முதல்ல என்னை எழுப்பி விடு தீ…இப்படியே எவ்வளவு நேரம் தரையில் மல்லாந்து படுத்திருப்பேன்”

வாயிலிருந்த பிரட் துண்டை மடக்கென்று விழுங்கிக் கொண்டே ப்ளூவை தூக்கி நிறுத்திய சக்தி தன் தோழனிடம்

“உஷ்….சாரி சாரி ப்ளூ….நான் உன்னை கவனிக்கவே இல்லை…ஆம் ஸோ சாரி….ம்…வா…இப்ப ஓகே வா?”

“ம்…ம்…எவ்வளவு நாளா இந்த நாளுக்காக நீ காத்திருந்த? நான் ஞாபகப் படுத்தலைன்னா அதையும் மறந்திருப்ப.‌‌..ஞாபகப்படுத்தினதுக்கு எனக்கு இந்த பதினைந்து நிமிட தண்டனையா?”

“அது தான் சாரி கேட்டுட்டேன் இல்ல…சும்மா விடு ப்ளூ. சரி சரி இப்ப நான் எதை போட்டுக்கட்டும்ன்னு சொல்லேன்”

“ஹேய் தீ! ரெண்டு நாள் முன்னாடி இன்னைக்கு போட்டுட்டு போறதுக்காக ஒரு டிரெஸ் வாங்கினியே!!! அதோ அங்க அந்த கவர்ல வச்சிருக்க பாரு…அதைப் போட்டுக்கோ. அந்த டிரெஸில் நீ பிரின்ஸஸ் மாதிரி இருப்ப தீ”

“அந்த டிரெஸ் போட்டா தான் நான் பிரின்ஸஸ் ஆ!!! ம்…ம்…”

“அம்மாடி மன்னிச்சுக்கோமா…நீ என்னைக்கும் உங்க அப்பா நவீனோட பிரின்ஸஸ் தான். நான் ஒத்துக்கறேன். இப்போ போய் ரெடி ஆகிட்டு வா. இல்லாட்டி யூ வில் மிஸ் திஸ் டே”

“ஓகே ப்ளூ. ஐ வில் பீ பேக் இன் த்ரீ மினிட்ஸ்”

“எப்பவுமே டூ மினிட்ஸ் தானே சொல்லுவ…இன்னைக்கு என்ன த்ரீ மினிட்ஸ்? சரி சரி சீக்கிரம் தயாராகி வா”

“டட்ட டைங்…ஹே ப்ளூ.‌..கிட்சனை நான் வெளியே போனதுக்கப்புறமா சுத்தம் செய்துக்கோ…இப்போ இந்த பக்கம் திரும்பி என்னைப் பார்த்து நான் எப்படி இருக்கேன்னு சொல்லேன்”

சக்தி பிரட் உண்டு வைத்த தட்டு மற்றும் காபி அருந்திய கப் ஆகியவற்றை அடுப்படி சிங்க்கில் போட சென்றுக் கொண்டிருந்த ப்ளூ தன் தோழியின் அழைப்பைக் கேட்டு கையிலிருந்த பாத்திரங்களுடன் திரும்பி அவளைப் பார்த்ததும் தட்டையும் கப்பையும் கீழே போட்டது…பின் அவளருகே சென்று

“வாவ்!! நீ ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்க தீ. எனக்கே உன்னைப் பார்த்ததும் பிரபோஸ் பண்ணணும் போல தோணுது தீ…யூ லுக் கார்சியஸ்”

“ம்….ப்ளூ டோன்ட் மேக் மீ ஃபீல் ஷை.”

“அச்சச்சோ நீ இப்படியே வெட்கப்பட்டுட்டு போனேனா காரியம் கெட்டு விடும் தீ. சரி சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும் நீ உங்க அப்பா அம்மாகிட்ட சொன்னியா?”

“இல்ல ப்ளூ…அவங்க எப்பவுமே எதுக்குமே என்னை தப்பா நினைச்சதுமில்லை நினைக்கவுமாட்டாங்க…என்னோட விருப்பம் தான் அவங்க விருப்பமும்ன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்…”

“பின்ன ஏன் சொல்லலை தீ? ஆங்கிலத்துல ஒண்ணு சொல்லுவாங்க இல்ல…பேரன்ட்ஸ் ஆர் பை சான்ஸ் அன்ட் பிரெண்ட்ஸ் ஆர் பை சாய்ஸ் ன்னு…அது படி பார்த்தா உனக்கு அந்த காட் அற்புதமான சான்ஸ் அன்ட் சாய்ஸ் ரெண்டுமே குடுத்திருக்காரே!!”

“நீ சொல்லறது எல்லாமே சென்ட் பர்சன்ட் கரெக்ட் தான் ப்ளூ. ஆனா நான் முதல்ல கன்பார்ம் பண்ணிட்டு அப்புறமா அவங்ககிட்ட சொல்லலாம்ன்னு இருக்கேன்.”

“அதுதான் ஏன்னு கேட்கிறேன்? நீ எல்லாத்தையுமே எந்த தயக்கமுமில்லாம உன் பேரன்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லுவ ஆனா இதுல ஏன் தயக்கம் அன்ட் அவநம்பிக்கை?”

“இட்ஸ் ஓகே ப்ளூ. ஜஸ்ட் லீவ் இட் தேர். நான் இன்னைக்கு அவாகிட்ட சொல்லுவேனா இல்லையான்னு இப்போ நான் வெளியே போயிட்டு வந்தா தான் எனக்கே தெரியும்.”

“ம்…என்னமோ குழப்பத்துல இருக்கன்னு மட்டும் தெரியுது. ஆனா உன் பேரன்ட்ஸைப் பார்த்ததிலேந்து அன்ட் அவங்களோட பழகியதை வைத்து சொல்லறேன் உனக்கு இந்த தயக்கமே தேவையில்லை. இட்ஸ் ஓகே ஐ வில் லீவ் இட் டூ யூ. சரி கிளம்பி போயிட்டு நல்ல செய்தியோட வா.”

“ஓகே ப்ளூ. நான் போயிட்டு வர்றேன். அம்மா அப்பா காப்பாத்துங்க”

என்று ப்ளூவை இறுக்கி அணைத்து முத்தமிட்டு வெளியே சென்றாள் சக்தி.

தொடர்வாள்…

நவீன் மிருதுளாவின் ஒரே செல்லப் பெண்ணான சக்தி நன்குப் படித்து யூரோப்பில் பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணிப்புரிந்து வருகிறாள். அவளின் அப்பா அம்மாவின் அனைத்து சங்கடங்களிலும், கஷ்டங்களிலும், சந்தோஷங்களிலும் அவர்கள் கூடவே பயணித்தவள். அவளுக்காகவே வாழ்ந்து, ஒரே பெண் என்ற காரணத்தைக் காட்டி அவளின் வளர்ச்சியை தடுத்து நிறுத்திடாமல் தங்கள் பெண்ணிற்கு அவள் விருப்பப்படியே அனைத்தையும் நடத்திக் கொடுத்த நவீன் மிருதுளாவின் மனசுப் போலவே நல்ல சிறந்தப் பெண்ணாக வலம் வந்துக் கொண்டிருப்பவள்‌. பொறுமையே பொறுமை இழந்துப் போனாலும் துளிக்கூட பொறுமையை இழந்திடாது அதையே தனது ஆயுதமாகவும் கேடையமாகவும் உபயோகித்த தன் அம்மா மிருதுளாவைப் போல் பொறுத்தாளப் போகிறாளா? இல்லை அவள் வழி தனி வழி என்றிருக்கப் போகிறாளா? இருபத்தி ஆறு வயதான சக்தியின் வாழ்க்கையை

புரட்டிப் பார்க்க நேரம் வந்தது!
அலசி ஆராய காலம் வந்தது!

உயிருள்ள அனைத்திலும் செயல்படும் ஆற்றலைக் குறிப்பதும் சக்தி தான்!
உணர்வுகள் அனைத்திலும் பிரதிபலிப்பதும் சக்தி தான்!

வியந்து வாசிக்க வாரீர்!
விமர்சனங்களை அள்ளித் தாரீர்!

சக்தியுடன் ஓர் புதிய அரிய பயணத்தை திங்கள், புதன் மற்றும் வெள்ளிக் கிழமைகளில் மேற்கொள்ள உங்களை
பணிவன்புடன் அழைக்கும் உங்கள் சகோதரி

நா. பார்வதி

நேர் நிமிர்ந்த மரமே முதலில் வெட்டிச் சாய்க்கப் படுகிறது 

அது நேராக வளர்ந்து நின்றிருப்பதனால் மட்டுமே வெட்டப்படுகிறது

அது சாய்ந்து வீழ்ந்தாலும் பலர் அமரும் நாற்காலியாகும்

வெட்டுபவருக்கு என்றும் உபயோகமாக மட்டுமே இருக்கும்

தன்னை வெட்டிவிடுவார்கள் என்று ஒருநாளும் அது தன்னை வளைத்துக் கொள்வதில்லை

அப்படிப் பட்ட மரங்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவானதாகவே இருக்கும்

நேர் நிமிர்ந்த மரங்களைப் போல தான் மனிதர்களில் சிலர்

நேர்மை, நியாயம், நாணயம், உண்மை, சட்டம், சுய ஒழுக்கம் என்று வாழ்கிறார்கள்

அவர்கள் தங்களின் சுய விருப்பங்களுக்காகவோ / அடுத்தவரிடமிருந்து காரியத்தை நடத்திக் கொள்வதற்காகவோ எங்கும் எதற்கும் தங்களின் நல்ல குணங்களையோ / பழக்கங்களையோ / பாரம்பரியத்தையோ சிறிதும் மாற்றிக் கொள்ளாமல் வாழ்கிறார்கள்

அவர்களுக்கு ஒத்து வரவில்லை என்றால் ஒதுங்கிவிடுகிறார்கள் 

வளைந்து நெளிந்து வளர்ந்த மரங்கள் நேர் நிமிர்ந்திருக்கும் மரத்தில் முட்டி, மோதி, அதன் மீதே சாய்ந்தும் கூட வளர்ந்திருக்கும்

சூழ்நிலைக்கேற்ப, இடத்துக்கேற்ப, ஆட்களுக்கு ஏற்றார்  போல வளைந்து, நெளிந்து வாழ்பவர்கள் நன்னெறியோடு நேராக வாழ்க்கை நடத்துபவர்களை வளைந்த மரத்தைப் போல முட்டுவார்கள், மோதுவார்கள், எல்லா வழிகளிலும் தாக்குவார்கள்

வளைந்து நெளிந்து வளரும் மரங்கள் பல நேரங்களில் பலரை தடுக்கி விழச்செய்யும், கண்களைக் குத்தும், வழியை மறைக்கும், மற்ற மரங்களை வளரவிடாது தடுக்கும் 

அதேப் போல் எல்லாவற்றிக்கும் வளைந்து, நெளிந்து, குனிந்து, கும்பிடுப் போட்டு வாழ்க்கை நடத்துபவர்கள், விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய நேர்மையான மனிதர்களை பல நேரங்களில் பல சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள்

அவற்றை எல்லாம் பொறுமையாக, நிதானம் தவறாமல் கையாளுபவர்கள், வெட்டுப் பட்டும் நேர்மையாகவே இருப்பவர்கள் என்றாவது ஒரு நாள் மீண்டும் துளிர்ப்பர், மீண்டும் நேர்மையானவராகத்  தான் வளர்வர்

நேர்மையின்றி, வேண்டிய இடங்களில் வேண்டியோருக்கு  துதிப் பாடி வளைந்து கொடுத்தால் தான் வெட்டுப்படுவதிலிருந்து சற்று தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் பலரால் திணிக்கப் படுகிறது

எத்துனை முறை வெட்டுப் பட்டாலும் நாம் நமது நேர்மையிலிருந்தும், நேர்மறை எண்ணங்களிலிருந்தும் நல்லொழுக்கங்களிலிருந்தும் ஒருபோதும் வளைந்து, நெளிந்து மாற வேண்டிய அவசியமில்லை 

வளைந்தும், நெளிந்தும், அடுத்த மரத்தில் சாய்ந்தும் மட்டுமே வளரக்கூடிய மரங்களின் மத்தியில் நெடுநெடுவென நேர் நிமிர்ந்த மரமாகவே நாம் உயர்ந்து நிற்போம்

வெட்டுப் பட்டால் நாற்காலிகள் ஆவோம் இல்லையேல் நமது விதைகள் நாளைய சிறந்த தலைமுறையினர்களாகி, நேர் நிமிர்ந்த மரங்களாக வளர்ந்து நமது குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும். அதைப் பார்த்து வளைந்து நெளிந்து கிடக்கும் மரங்களும் நேர் நிமிர்ந்த மரங்களாகட்டும்.

❤️நன்றி❤️

இரண்டாயிரத்து இருபது ஆரம்பம் ஜோரு

பிப்ரவரியில் ஆரம்பித்தது அக்கப் போரு

மார்ச்சில் செய்திகள் எல்லாம் தாறு மாறு

ஏப்ரல் முதல் ஆகஸ்ட் வரை வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடந்தோம் பாரு

சொந்தங்கள் பல நம்மை விட்டுப் பிரிந்தன 

பந்தங்கள் அனைத்தும் தூரத்திலேயே இருந்தன

அன்பு, பாசம், அக்கறை, வேலை, படிப்பு என்று எல்லாமும் நிகழ்நிலையில்  நடந்தன

பலர் வேலையை இழந்தனர்

சிலர் வேலையை உருவாக்கிக் கொண்டனர்

குடும்பம், பிள்ளைகள் என நேரத்தை உபயோகமாக செலவழித்தனர்

முகக் கவசம்  முக்கிய அணிகலனாக அணியத் துவங்கினர்

தொலைந்த சுத்தம் சுகாதாரம் உயிர்தெழச் செய்தனர்

நிலையில்லாதது வாழ்க்கை என்பதை உணர்ந்தனர்

எதுவும் நிரந்தரமில்லை என்பதைப்  புரிந்துக் கொண்டனர்

பணம், பதவி, கௌரவத்தை விட உயிர் தான் முக்கியம் என்று எண்ணத் துவங்கினர்

மறைந்துக் கொண்டிருந்த மனிதம் மீண்டும் துளிர்க்க காரணமாயினர்

உயிர், குடும்பம், பிள்ளைகள், அன்பு, பாசம், அக்கறை, மனிதநேயம் ஆகியவைகளை விதைத்து இரண்டாயிரத்து இருபத்தி ஒன்றாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைப்போம்

நடக்கபோவதெல்லாம் நல்லவையாகவே நடக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு பயணிப்போம்.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்