அத்தியாயம் 43: திருப்பமும்! திருமணமும்!

பிரயாகாவில் வேதாந்தகன் முழுமதியாள் திருமண கோலாகலம் ஆரம்பமானது. ஊர் முழுக்க மாவிலைத் தோரணங்களும், பூ மாலைகளுமாக அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது.  ஊரே மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. மாலையில் ஊர் தலைவர் வீரசேகரனின் அரண்மனையில் அனைவரும் கூடினர். எல்லா வகையான ஆட்டமும், பாட்டமும், விளையாட்டுகளுமாக மக்கள் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் இருந்தனர். ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் அன்று மாலை சிற்றுண்டி முதல் இரவு உணவு வரை வழங்கிக் கொண்டே இருந்தனர். அனைத்துப் பழ வகைகளும் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்தது. சாப்பாட்டுப் பந்தியில் அமர்பவர்கள் அனைவருக்கும் வாழையிலையில் பலவகையான பதார்த்தங்கள் பரிமாறப்பட்டது. மக்கள் நன்றாக உண்டும், கண்டும் களித்து வந்தனர். முழுமதியாளின் தாயாருக்கு அங்க நடந்த கோலாகலத்தைப் பார்த்ததில் மனம் நிறைந்தது. அவள் கேசவனிடம்

“தம்பி என் பொண்ணுக்கு இவ்வளவு சிறப்பா ஊரே சேர்ந்து அவ கல்யாணத்தைக் கொண்டாடும்னும் நாங்க யாருமே கனவுல கூட நினைச்சுப் பாக்கலை. மனசு முழுக்க சந்தோஷம் நிறைஞ்சிருக்கு தம்பி. நீ யாரு என்னன்னு எங்களுக்கு தெரியாதிருந்தது….எங்களுக்கு எந்த விதத்திலும் உரவுமில்லை ஆனா உன்னால தான் இதெல்லாமே நடக்குதுப்பா….எங்களைப் பொறுத்தவரை நீ எங்க கடவுள்ப்பா”

“அச்சச்சோ அம்மா அப்படி எல்லாம் சொல்லாதீர்கள். நான் சாதாரண மனிதப் பிறவி தான். உங்களுக்கு என்னால் ஆன உதவியை செய்தேன் அவ்வளவு தான். அதற்காக கடவுள்ன்னு எல்லாம் சொல்லாதீங்கம்மா”

“தம்பி கடவுள் நேர்ல வந்துட்டா அப்புறம் இந்த மனுஷங்களை கையில பிடிக்க முடியுமா சொல்லு…அதுனால தான் அவர் சார்பா சிலரை சிலருக்கு உதவுவதற்காகவே அனுப்புறாரு. அப்படி அந்த கடவுளின் தூதனாக தான் உன்னை நான் பார்க்கிறேன்ப்பா”

“சரி மா…நீங்க எப்படி வேணும்னாலும் வச்சுக்கோங்க. சந்தோஷமா இருக்கேங்க இல்ல…எனக்கு அது போதும்”

“அங்கே பாருப்பா நம்ம முழுமதியை…எவ்வளவு சந்தோஷமா அவ தோழிகளோட ஆடிப் பாடிக்கிட்டிருக்கான்னு….நாளை இவளுக்கு கல்யாணமான ஒரு வருஷத்துல கையில ஒரு புள்ளோட நிப்பா…”

“அம்மா நீங்க கவலைப் படவே வேண்டாம் அவ கல்யாணதுக்கப்புறமும் இதே மகிழ்ச்சியோட தான் இருக்கப்போறா வேணும்னா பாருங்கம்மா….ஏன்னா வேதாந்தகன் ரொம்ப நல்ல பையன். அவன் அவளை என்னென்னைக்கும் சந்தோஷமா தான் வச்சுப்பான்”

“ம்…சரிப்பா மணியாயிடுச்சு… நானும் அப்பாவும் போய் தூங்கறோம் …அப்போ தான் நாளைக்கு காலையில கல்யாணத்துக்கு சீக்கிரம் எழுந்துக்க முடியும். கொஞ்சம் மதியையும் சீக்கிரமா தூங்க போக சொல்லுப்பா….இல்லாட்டி அவ பாட்டுக்கு முழு இரவும் ஆடிப் பாடிக்கிட்டே இருந்துடப் போறா”

“நீங்க தாத்தாவைக் கூட்டிக்கிட்டுபோய் படுங்கம்மா. நான் மதி கிட்ட சொல்லி சீக்கிரமா படுத்துத் தூங்க சொல்லறேன்”

என்று கேசவன் கூறியதும் முழுமதியாளின் அம்மாவும் தாத்தாவும் படுத்துறங்கச் சென்றனர். கேசவன் வேதாந்தகனையும் முழுமதியாளையும் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்ததில் அவனுக்கு அவன் மனைவி லட்சுமியின் ஞாபகம் வந்து அவன் கண்களை நனைத்தது. அதை யாரும் கண்டிடக்கூடாதென்பதால் சட்டென திரும்பி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே மேலே பார்த்தான் அங்கே பிரயாகா ஊர் தலைவர் வீரசேகரனும் அவர் தம்பி வீரராகவனுமாக ஏதோ தீவிர விவாதத்திலிருந்ததைப் பார்த்தான். அவனுக்குள் ஏதோ சரியில்லை என்று பட்டது. உடனே அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்திட மெல்ல தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து கூட்டத்துக்குள் புகுந்து சற்றே ஊர் தலைவர் அருகே சென்று நின்றுக் கொண்டான். அப்போது அங்கிருந்த சப்தத்தில் அவன் காதில் வீரசேகரனும், வீரராகவனும் பேசிக் கொண்டதில் பாதி விழுந்தது. அதைக் கேட்டதும் ஏதோ பெரிதாக நடக்கவுள்ளதை அறிந்துக் கொண்டான். பின் நேராக சென்று மதியை படுத்துறங்கச் சொன்னான். பின் வேதாந்தகனை தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு ஊர் தலைவர் அரண்மனையில் தனது இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான். கேசவனின் முகம் வாடியிருந்ததைப் பார்த்த வேதாந்தகன்…

“கேசவன் அண்ணா என்ன ஆச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? ஏதாவது பிரச்சினையா?”

“பிரச்சினை என்று ஒண்ணுமில்லை வேதா ஆனா…”

“என்ன அண்ணா சொல்லுங்க?”

“இல்ல இல்ல !!! நீ மாப்பிள்ளைப் பையன். நீ போய் தூங்கு அப்போ தானே நாளைக்கு முகம் மலர்ச்சியாக இருக்கும்”

“அதெல்லாம் இருக்கும் அண்ணா. அதை விடுங்க. என்ன விஷயம்ன்னு சொல்லுங்க.”

“நம்ம பிரயாகா ஊர் தலைவர் வீரசேகரனும் அவர் தம்பி வீரராகவனும் மிகவும் தீவிரமாக பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அதை நான் சற்று அருகில் இருந்து கேட்டேன். அதுதான் என் மனக்குழப்பத்துக்கு காரணம் வேதா!!”

“அப்படியா அண்ணா!!! அவர்கள் அப்படி என்ன பேசிக்கிட்டாங்க?”

“அதுவா….நம்மைப் போலவே இன்னும் ஒருவர் அவந்தியிலிருந்து பிரயாகா வரவேண்டும் போல….அவரிடமும் நம்மிடமிருப்பது போலவே மரப்பேழை உள்ளதாம். அவர் இன்னேரம் வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டுமாம் ஆனால் வரவில்லையாம். அவரும் வந்தால் தான் ஏதோ அவர்கள் நினைத்ததுப் படி நடக்குமாம்.”

“அப்படியா அண்ணா?”

“ஆமாம் வேதா… அவர்கள் பேசிக்கொண்டதைப் பார்த்தால் அவந்தியிலிருந்து வரவேண்டியவர் பிரயாகா வந்து சேர்ந்ததும், நாம் நால்வரும் சேர்ந்து ஏதோ செய்ய வேண்டியிருக்கிறது போல தோன்றுகிறது.”

“அப்படியா!!! என்ன அது?”

“அது தான் தெரியவில்லை வேதா!!”

“ஒரு வேளை அவர்கள் ஊரையும் அந்த அரக்கர்கள் அழித்ததில் அவரும் அழிந்துப் போயிருந்தால்!!!”

“ஐய்யோ!! என்ன சொல்கிறாய் வேதாந்தகா?”

“அப்படி நடந்திருக்கலாம்….நடக்காமலும் இருந்திருக்கலாம் அண்ணா!! நான் நடந்திருந்தால் என்பதைத் தான் யோசித்து சொன்னேன்”

“பார்ப்போம் இன்னும் என்னென்ன நடக்கவுள்ளதோ அந்த பரந்நாமனுக்குத் தான் வெளிச்சம். சரி நீ போய் தூங்கு வேதா. நானும் சென்று சற்று ஓய்வெடுக்கிறேன்”

“ஆகட்டும் அண்ணா. பயப்படாதீர்கள்…எல்லாம் நல்லதே நடக்குமென்று நம்புவோம்.”

என்று கூறிவிட்டு இருவரும் படுத்துறங்கச் சென்றனர்.

மாயாபுரியிலிருந்து காற்கோடையன், மதிநாகசுரன், மந்திராசுரன் ஆகிய மூவரும் வட்ஸாவிற்கு  நரன்களை தேடிச் சென்றனர். வட்ஸாவில் நுழைந்ததும் மந்திராசுரனும் மதிநாகசுரனுமாக எல்லா இடத்திற்கும் சென்றுப் பார்த்தனர். ஆனால் அவர்களால் ஞானானந்தத்தையும் அவன் குடும்பத்தையும் காணமுடியாது காற்கோடையனிடம் வந்து அதை சொன்னதும்….அவர் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து

“ம்….அவர்கள் இங்கில்லை என்று வந்ததுமே தெரிந்தது….நரன்கள் இதோ இந்த வீட்டிற்குள் தான் இருந்துள்ளனர். ஏனெனில் இங்கிருந்து தான் அவர்களின் நாற்றம் வருகிறது. ஆனால் அவர்கள் இப்போது இங்கில்லை….எங்குச் சென்றிருப்பார்கள் என்று தான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் எனக்கு மாயாபுரியிலிருந்து வட்ஸா வரும்வரை கூட அவர்களின் நாற்றம் வரவில்லை….அப்படி என்றால் அவர்கள் இங்கு தான் உள்ளனரா!!! இல்லை….நம்மைத் தாண்டி …அதாவது மாயாபுரியைத் தாண்டியிருப்பார்களோ”

“ஆசானே என்ன சொல்கிறீர்கள் நீங்கள்? அவர்களால் எப்படி நம்மைத் தாண்டி சென்றிருக்க முடியும்?”

“அது தானே!!! மந்திராசுரன் சொல்வது போல அவர்கள் நம்மை எப்படித் தாண்டியிருக்க முடியும்? அப்படியே தாண்டியிருந்தாலும் தங்களுக்கு அவர்களின் நாற்றம் தெரிந்திருக்குமே!!! அதுவுமில்லாமல் இங்கேயும் அவர்களின் நாற்றம் உங்களுக்கு வருகிறதென்கிறீர்களே…..அது எப்படி?”

“அதுவுமில்லாமல் அந்த நரன் ஞானானந்தம் எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரமாக வட்ஸாவையும் மாயாபுரியையும் தாண்டி நாம் அறியாது சென்றிருக்க முடியும் ஆசானே!!”

“ம்….யோசிக்க வேண்டிய விஷயம் தான் ஆனால் அப்படி அவர்கள் நம்மைத் தாண்டி நமக்கு அறியாது சென்றிருந்தால் அது பேராபத்தை விளைவிக்கும் என்பது உறுதி மந்திரா….நாம் எதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும்”

“கவலை வேண்டாம் ஆசானே… அனைத்திற்கும் நாமும் தயாராகத் தான் இருக்கின்றோம்.”

“ம்….பார்ப்போம். பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.”

“ஆசானே ஏன் தடுமாறுகிறீர்கள்?”

என்று தடுமாறி கீழே விழப் போன காற்கோடையனை தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டே கூறினான் மதிநாகசுரன்.

மறுநாள் காலை விடிந்ததும் அனைவரும் வேதாந்தகன் முழுமதியாள் திருமணத்திற்காக தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். ஊரே கூடி மணமக்களை வாழ்த்த காத்திருந்தது. வேதங்கள் முழங்க வேதாந்தகன் மணமேடையில் அமர்ந்திருந்தான். சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம் சிறப்பாக நடந்துக் கொண்டிருந்தது. வேதாந்தகன் எல்லா முறைகளையும் முடித்ததும் மணமகளை அழுத்து வரச் சொல்லப்பட்டது. முழுமதியாள் முழு அலங்காரங்களுடன் அழகுப் பதுமையாக வந்து வேதாந்தகன் அருகில் அமர்ந்தாள். வேதாந்தகனும், முழுமதியாளும் மணக்கோலத்தில் பார்ப்பதற்கு சாட்சாத் அந்த பெருமாளையும் திருமகளையும் நேரில் பார்ப்பதுப் போலவே இருக்கிறதென்று மக்கள் அனைவரும் பேசிக் கொண்டனர். இருவருமாக சேர்ந்து செய்ய வேண்டிய முறைகளை சாஸ்த்திரிகள் சொல்ல சொல்ல ஒவ்வொன்றாக செய்து வந்தனர். மணமகள் முழுமதியாளின் தோழிகள் இரண்டு பெரிய தாம்பாளத்தில் பூக்களையும், அட்சதையையும் வைத்துக் கொண்டு அனைவருக்கும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். வேதாந்தகன் முழுமதியாளின் கழுத்தில் தாலிக் கட்டுவதற்கு சில மணி நேரமே இருந்தது…

கேசவன் பிரயாகா ஊர் தலைவர் வீரசேகரனையே கவனித்து வந்தான். அவர் மிகவும் பதற்றமாகவே இருந்தார். அப்போது ஓர் காவலர் வந்து ஏதோ அவரிடம் சொன்னார். அதைக் கேட்டதும் அவரின் முகம் மலர்ந்தது. உடனே அவர் மாயாபுரி தலைவரிடம் ஏதோ சொல்லிவிட்டு திருமண மேடையிலிருந்து இறங்கி வேக வேகமாகச் சென்றார்.

தொடரும்…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s